Wida dra gsi am:23.03.2012 18:20:33
Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

D PROPHET HESEKIEL

1. Kapitel

Hesekiel schaut de Herrlichkeit vum HERRN

(vgl. Kap 10)

1,1 Im dräißigsten Johr am fünften Däg vum vierten Monet, als i(ich) unda d Weggeführten am (a) (b) (c) (d) Fluß Kebar war, doet sich dr Himmel uf, un Gott zeige ma(mir) Gesichte. 1,2 Am fünften Dag vum Monet - s war des fünfte Johr, nohchdäm dr Kenig aJojachin gfange wäggfihrt war -, 1,3 do isch bassiert des Wort vum HERRN zue Hesekiel, däm Bue(Suhn) vum Busi, däm Prieschta, im Land dr Chaldäa am Fluß Kebar. Dert (a) (b) (c) (d) (e) kummt de Hand vum HERRN iba nen.

1,4 a Un i(ich) luegt, un lueg, s kummt ä bambliga Wind vu Norde her, ä mächtige Wolke un loderndes Fiir, un Glanz war rings um sie her, un midde im Fiir war s we blinkendes Kupfa. 1,5 Un midde drin war ebis we vier Gschtalte; de ware azluege we Mensch. 1,6 Un jede vu nene het vier Angesichter un vier Fligel. 1,7 Un ihri Beine gschtande sin gerad, un ihri Feß ware we Stierfüße un glänzten we blinkendes, glattes Kupfa. 1,8 Un sie hän Menschenhände unda ihrem Fliigel a ihrem vier Site; de vier hän Angesichter un Fligel. 1,9 Ihre Fligel berührten eina d anderem. Un wenn sie gehn, brauchten sie sich nit umzuwenden; imma gehn sie in dr Richtung vumä ihra Angesichter. 1,10 Ihre Angesichter ware vorn gli nem Mensch un zue d rechte Site gli nem Löwen bi ällei vieren un zue d linken Site gli nem Schtier bi ällei vieren un hinte gli nem Adla bi ällei vieren. 1,11 Un ihri Fligel ware noh obe hi üsbreitet; je zwei Fligel berührten änanda, un mit zwei Fliigel bedeckten sie ihrem Leib (Ranze). 1,12 Immer gehn sie in dr Richtung vumä ihra Angesichter; wohi dr Geischt sie trieb, dohi gehn sie; sie brauchten sich im Gehen nit umzuwenden. 1,13 Un in dr Midde zwische d Gschtalte luegt s üs, we wenn feurige Kohlen brenne, un we Fackle, de zwische d Gschtalte hin- un herfuhren. Das Fiir laichtet, un üs däm Fiir kumme Blitze. 1,14 Un de Gschtalte liefen hi un her, daß s usgsäh het we Blitze.

1,15 Als i(ich) de Gschtalte luegt, lueg, do schtoht je ä Rad uf dr Erde bi d vier Gschtalte, bi ihrem vier Angesichtern. 1,16 Di Räder ware azluege we ä Türkis un ware alli vier gli, un sie ware so gmacht, daß ä Rad im anderem war. 1,17 Nohch ällei vier Site kenne sie go; sie brauchten sich im Gehen nit umzuwenden. 1,18 Un sie hän Felgen, un i(ich) luegt, ihri Felgen ware volla Aug ringsum bi ällei vier Rädern. 1,19 Un wenn de Gschtalte gehn, so gehn au de Räder mit, un wenn de Gschtalte sich vu dr Erde emporhoben, so hoben de Räder sich au nuff. 1,20 Wohin dr Geischt sie trieb, dohi gehn sie, un de Räder hoben sich mit nene nuff; denn s war dr Geischt dr Gschtalte in d Rädern. 1,21 Wenn sie gehn, so gehn de au; wenn sie gschtande sin, so gschtande sin de au; un wenn sie sich emporhoben vu dr Erde, so hoben sich au de Räder mit nene nuff; denn s war dr Geischt dr Gschtalte in d Rädern.

1,22 Aba iba d Kepf dr Gschtalte war s we ä Himmelsfeste, we ä Kristall, unheimlich azluege, obe iba ihrem Kepf üsbreitet, 1,23 daß unda dr Feschte ihri Fligel gerad üsgschtreckt ware, eina a däm anderem; un mit zwei Fliigel bedeckten sie ihrem Leib (Ranze). 1,24 Un wenn sie gehn, ghärt het i(ich) ihri Fligel rauschen we großi Wassa, we de Schtimm vum Allmächtigen, ä Getöse we in nem Heerlaga. Wenn sie aba stillstanden, len sie de Fligel herabhängen, 1,25 un s donnerte im Himmel iba nene. Wenn sie stillstanden, len sie de Fligel herabhängen.

1,26 Un iba dr Feschte, de iba ihrem Schädel war, luegt s üs (a) we ä Saphir, nem Thron gli, un (b) (c) uf däm Thron hockt eina, dr usgsäh het we ä Mensch. 1,27 Un i(ich) luegt, un s war we blinkendes Kupfa aufwärts vum, was usgsäh het we sini Hiifte; un abwärts vum, was we sini Hiifte usgsäh het, sieh i(ich) ebis we Fiir un Glanz ringsumher. 1,28 We dr Rägeboge schtoht in d Wolke, wenn s geregnet het, so glänzt s ringsumher. So war (a) (b) (c) (d) (e) (f) (g) de Herrlichkeit vum HERRN azluege.

.Und als i(ich) sie gsähne het, flegt i(ich) uf mi Visasch (Gsicht) un ghärt het ä schwätze.


2. Kapitel

2,1 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, kumm uf di Feß, so will i(ich) mit dir schwätze. 2,2 Un als sa(er) so mit ma(mir) schwätzt, kummt Läbä in mi un schtellt mi uf mi Feß, un i(ich) ghärt het däm zue, dr mit ma(mir) schwätzt. 2,3 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, i(ich) schick di zue d Israeliten, zum abtrünnigen Volk, des vu ma(mir) abtrünnig wore isch. Sie un ihri Vädare hän bis uf däne hiitige Dag gege mi gsindigt. 2,4 Un de Buebä(Sühn), zue däne i(ich) di schick, hän harte Kepfe un verstockte Herz. Zue däne sollsch dü sag: «So sait Gott dr HERR!" 2,5 (a) (b) Sie folg odr losse s - denn sie sin ä Huus vum Widerspruchs -, trozdem soll sie wisse, daß ä Prophet unda nene isch.

2,6 Un dü, Menschenkind, sollsch di (a) vor nene nit firchte noh vor ihrem Wort firchte. S sin wohl widerspenstige un stachlige Dorne um di, un dü wohnsch unda Skorpionen; aba dü sollsch di nit firchte vor ihrem Wort un di vor ihrem Visasch (Gsicht) nit entsetzen - denn sie sin ä Huus vum Widerspruchs -, 2,7 sundern dü sollsch nene mi Wort sag, sie folg odr losse s; denn sie sin ä Huus vum Widerspruchs.

2,8 Aba dü, Menschenkind, her, was i(ich) dir sag, un widersprich nit we des Huus vum Widerspruchs. Doe di Mul (Gosch) uf un iß, was i(ich) dir ge wäre. 2,9 Un i(ich) luegt, un lueg, do war ä Hand gege mi üsgschtreckt, de hebet (haltet) ä (a) Schriftrolle. 2,10 Di breitet sie üs vor ma(mir), un sie war uße un innen bschriebe, un drin schtoht gschriebe Jammat, Ach un Mai.


3. Kapitel

3,1 a Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, iß, was dü vor dir hesch! Iß de Schriftrolle un gang hi un sait zum Huus Israel! 3,2 Do doet i(ich) minem Mul (Gosch) uf, un na(er) git ma(mir) de Rolle zue ässä 3,3 un sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, dü mueß de Schriftrolle, de i(ich) dir gib, in di inä ässä un di Leib (Ranze) dmit fille. Do ißt i(ich) sie, un (a) sie war in minem Mul (Gosch) so seß we Honig.

3,4 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, gang hi zum Huus Israel un vuzehl nene mi Wort. 3,5 Denn i(ich) schick di jo nit zue nem Volk, des unbekannte Wort un ä fremde Schproch het, sundern zum Huus Israel, 3,6 nit zue vieli Mensch, de unbekannte Wort un ä fremde Schproch hän, dere Wort dü nit vuschtoh kennscht. Un wenn i(ich) di zue däne sendete, däte sie di gern härä. 3,7 Aba des Huus Israel will di nit härä, denn sie wen mi nit härä; denn des ganzi Huus Israel het harte Schtirn un verstockte Herz. 3,8 Lueg, i(ich) ha di aAngesicht so hert gmacht we ihr Visasch (Gsicht) un di Schtirn so hert we ihri Schtirn. 3,9 Jo, i(ich) ha di Schtirn so hert we ä Diamanten gmacht, dr härter isch als ä Kieselstein. Drum fircht di nit, entsetze di au nit vor nene; denn sie sin ä Huus vum Widerspruchs.

3,10 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, alli mi Wort, de i(ich) dir sag, de fasse mit däm Herz un nimm sie zue Ohre! 3,11 Un gang hi zue d Weggeführten vu dinem Volks un vuzehl nene un sag zue nene: «So sait Gott dr HERR!", (a) sie härä odr losse s. 3,12 Un dr Geischt hebt mi nuff, un i(ich) ghärt het hinda ma(mir) ä Getöse we vu nem große Erdbebe, als (a) de Herrlichkeit vum HERRN sich erhob vu ihrem Platz. 3,13 Un s war ä Rauschen vu d Fliigel dr Gschtalte, de aneinander schlat, un au ä Rassle dr Räder näbe nene we des Getöse vumä große Erdbebens. 3,14 Do hebt mi dr Geischt nuff un fihrt mi wäg. Un i(ich) fahrt dohi im bittare Wuet vu minem Geischt, un de Hand vum HERRN lit schwer uf ma(mir). 3,15 Un i(ich) kummt zue d Weggeführten, de am Fluß Kebar huuste, noh Tel-Abib un het sich anekockt mi zue däne, de dert huuste, un bliebt dert unda nene siebä Däg ganz verstört.

3,16 Un als de siebä Däg um ware, isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 3,17 Dü Menschenkind, i(ich) ha di zum (a) (b) (c) Wächter bschtimmt iba des Huus Israel. Dü wirsch üs minem Mul (Gosch) des Wort härä un sollsch sie in minem Name warne. 3,18 Wenn i(ich) däm Gottlosen sag: Dü mueß vum Dod schterbe! un dü warnst nen nit un saisch s nem nit, um d Gottlosen vor sinem gottlose Wäg zue warne, dmit da(er) am Läbä blieb, - so wird dr Gottlose um vu sinere Sinde wille schterbe, aba si Bloet will i(ich) vu dinere Hand fordare. (a) 3,19 Wenn dü aba d Gottlosen warnst un na(er) sich nit bekehrt vu sinem gottlose Wäse un Wäg, so wird da(er) um vu sinere Sinde wille schterbe, aba dü hesch di Läbä errettet. 3,20 Un (a) wenn sich ä Grechter vu vu sinere Grechtigkeit abwendet un Unrecht den, so wäre i(ich) nen zue Fall bringe, un na(er) mueß schterbe. Denn wel dü nen nit gewarnt hesch, wird da(er) um vu sinere Sinde wille schterbe meße, un sini Grechtigkeit, de na(er) doe het, wird nit agsähne wäre; aba si Bloet will i(ich) vu dinere Hand fordare. 3,21 Wenn dü aba d Grechte warnst, daß sa(er) nit sindige soll, un na(er) sindigt au nit, so wird da(er) am Läbä bliebe; denn na(er) het sich warne losse, un dü hesch di Läbä errettet.

Der Prophet soll verstummen

3,22 (a) Un dert kummt vum HERRN Hand iba mi, un na(er) sait zue ma(mir): Mach di uf un gang üsä in de Ebene; do will i(ich) mit dir schwätze. 3,23 Un i(ich) macht mi uf un goht üsä in de Ebene; un lueg, dert schtoht (a) de Herrlichkeit vum HERRN, we i(ich) sie am Fluß Kebar gsähne het; un i(ich) flegt ane uf mi Visasch (Gsicht). 3,24 Un (a) dr Geischt kummt in mi un schtellt mi uf mi Feß. Un na(er) schwätzt mit ma(mir) un sait zue ma(mir): Gang hi un schließ di ä in dinem Huus! 3,25 Un dü, Menschenkind, lueg, ma wird dir Stricke anlegen un di dmit binden, daß dü nit unda de Lit go kasch. 3,26 Un i(ich) will dir de Zunge a dinem Gaumen kläbä losse, daß dü schtumm wirsch un sie nimi zurechtweisen kasch; denn sie sin ä Huus vum Widerspruchs. 3,27 Wenn i(ich) aba mit dir schwätze wäre, will i(ich) dir d Mul (Gosch) ufden, daß dü zue nene sag sollsch: «So sait Gott dr HERR!" (a) Wer s härt, dr her s; wer s losst, dr lasse s; denn sie sin ä Huus vum Widerspruchs.

4. Kapitel

4,1 Un dü, Menschenkind, nimm dir ä Ziegelstein; d lege vor di hi un entwirf druf de Schtadt Jerusalem 4,2 un mache ä Belagerung: baue ä Bollwerk um sie un schütte ä Wall gege sie uf un hau ä Heerlaga uf un schtell Sturmböcke rings um sie her. 4,3 Nimm dir aba ä iserne Platte un loß sie ä iserne Mure si zwische dir un dr Schtadt un richte di Visasch (Gsicht) gege sie un belagere sie. Das isch ä Zeiche däm Huus Israel. 4,4 Dü sollsch di au uf di linke Site lege un de Schuld vum Huus Israel uf di lege. So vieli Däg dü so daliegsch, so lang sollsch dü au ihri Schuld schleipfe. 4,5 I(Ich) will dir aba de Johr ihra Schuld uflege, fir jedes Johr ä Dag, nämlich dreihundertneunzig Däg. So lang sollsch dü de Schuld vum Huus Israel schleipfe. 4,6 Un wenn dü des parat hesch, sollsch dü dnohch di uf di rechti Site lege un sollsch schleipfe de Schuld vum Huus Juda vierzig Däg lang; denn i(ich) gib dir do au je ä Dag fir ä Johr. 4,7 Richte aba di Visasch (Gsicht) un di bloßen Arm gege des belagerte Jerusalem un weissage gege de Schtadt. 4,8 Un lueg, i(ich) will dir Stricke anlegen, daß dü di nit wende kasch vu eina Site zue d anderem, bis dü de Däg dinere Belagerung gmacht hesch.

4,9 Nimm dir aba Weize, Gerschte, Bohnen, Linsen, Hirse un Spelt un doe ällei in ä Gfäß un mache dir Brot drus, daß dü dra zue ässä hesch, so lang dü uf dinere Site liege mueß - dreihundertneunzig Däg, 4,10 so daß di Ässä, de dü jede Dag ässä sollsch, abgewogen zwanzig Lot isch; so viel darfsch dü vu nem Dag zum anderem ässä. 4,11 Das Wassa sollsch dü au abgemessen trinke, nämlich d sechste Deil vu eina Kanne; so viel darfsch dü vu nem Dag zum anderem trinke. 4,12 Gerstenfladen sollsch dü ässä, de dü vor d Aug dr Lit uf Menschenkot bache sollsch. 4,13 Un dr HERR sait: So soll de Israeliten ihr (a) unreines Brot ässä unda d Heide, zue däne i(ich) sie vuschtoße wäre. 4,14 I(Ich) aba sait: Ach, Herr HERR! Lueg, i(ich) bi noh ne dreckig wore; denn i(ich) ha vu wägä ma(mir) klei a bis uf de Ziit nemols (a) Fleisch vu nem gefallenen odr zerrissenen Tier gässä, un ne isch (b) unreines Fleisch in minem Mul (Gosch) kumme. 4,15 Na(Er) aba sait zue ma(mir): Sieh, i(ich) will dir Kuhmist schtatt Menschenkot zulassen, di Brot druf zue mache. 4,16 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, lueg, (a) i(ich) will d Vorrat a Brot in Jerusalem wägnähme, daß sie (b) des Brot abgewogen ässä meße un mit Kummer, un des Wassa abgemessen trinke meße un mit Schaudern, 4,17 dmit sie a Brot un Wassa Mangel lied un sie, eina we dr andere, erschaudern un in ihra Schuld verschmachten soll.


5. Kapitel

5,1 Un dü, Menschenkind, nimm ä scharfes Schwert un bruuch s als Schermesser un fahr dmit iba di Schädel un di Bart un nimm ä Woog (Waage) un deile des Hoor: 5,2 ä Drittel sollsch dü mit Fiir vubrenne midde in dr Schtadt, wenn de Däg dr Belagerung um sin; ä anderes Drittel nimm un hau's mit däm Schwert ringsumher; des letschte Drittel streue in d Wind, un i(ich) will hinda nene her des Schwert zeh. (a) 5,3 Nimm aba ä klei weng dvu un binde s in di Mantelzipfel. 5,4 Un nimm noh eimol ebis dvu un wirf's ins Fiir un vubrenne ka s; dvu soll ä Fiir ausbrechen iba des ganzi Huus Israel.

Begründung un Beschreibung vum Gricht iba Jerusalem

5,5 So sait Gott dr HERR: Das isch Jerusalem, des i(ich) midde unda de Heide bschtimmt ha un unda de Lända ringsumher! 5,6 Aba s widersprach minem Ordnige un trieb s schlimmer als de Heide un war gege mi Gebote ungehorsamer als de Lända, de ringsumher liege. Denn sie verwarfen mi Ordnige un wen nit noh minem Gebote läbä. 5,7 Drum sait Gott dr HERR: Wel ihr s schlimmer triebe hän als de Heide, de um äich her sin, un noh minem Gebote nit gläbt un mi Ordnige nit ghalte hän un nit eimol noh d Ordnige dr Heide gläbt hän, de um äich her sin, 5,8 so sait Gott dr HERR: Lueg, au i(ich) will a di un Gricht iba di ergoh losse, daß de Heide zueluegä soll, 5,9 un will so mit dir umgehen, we i(ich) s ne doe ha un au nit me doe wäre, um alli dinere Greuel wille. 5,10 Drum (a) soll in dinere Midde Vädare ihri Kinda un Kinda ihri Vädare frässä; un i(ich) will des Gricht iba di ergoh losse, daß alli, de vu dir ibrigbliebe sin, in alli Winde vudeilt wäre. 5,11 Drum, so wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR: wel dü mi Heiligtum mit all di Götze un Greueln dreckig gmacht hesch, will au i(ich) di zerschla, un (a) (b) mi Aug soll ohni Mitleid uf di blicken, un i(ich) will nit gnädig si. 5,12 S soll ä Drittel vu dir a dr Pescht schterbe un durch Hunga vunichtet wäre in dinere Midde, un des zweite Drittel soll durchs Schwert flege rings um di her, un des letschte Drittel will i(ich) in alli Winde vuschtreue un will hinda nene her des Schwert zeh. (a) 5,13 So soll mi Zorn (Wuet) gmacht wäre un (a) mi Wuet iba sie zum Ziel kumme, daß i(ich) minem Muet kehlt, un sie soll härä, daß i(ich), dr HERR, s in minem Eifern gsait ha, wenn i(ich) minem Wuet a nene vollende. 5,14 (a) (b) I(Ich) will di zue d Wüschte un zue d Schmach mache unda d Mensch, de um di her sin, vor d Aug alli, de vorübergehen. 5,15 Un dü sollsch zue d Schmach, zum Hohn, zue d Warnig un zum Entsetzen wäre fir alli Velka, de um di her sin, wenn i(ich) iba di Gricht ergoh lasse mit Zorn (Wuet), Wuet un zornigem Schelten - des sag i(ich), dr HERR - 5,16 un wenn i(ich) (a) bese Pfiel vum Hunga unda äich schießen wäre, de End bringe un de i(ich) schießen wäre, um äich zue vuderbe, un wenn i(ich) d Hunga bi äich imma greßa wäre lasse un äich d (b) Vorrat a Brot wegnehme. 5,17 Jo, Hunga un wilde Tiere will i(ich) unda äich schicken, de soll äich kinderlos mache, un s soll Pescht un Bloetvergießen bi dir umgehen, un i(ich) will des Schwert iba di bringe. I(Ich), dr HERR, ha s gsait. (a)

6. Kapitel

6,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 6,2 Dü Menschenkind, richte di Visasch (Gsicht) gege de Berg Israels un (a) (b) weissage gege sie 6,3 un sag: Ihr Berg Israels, häre des Wort Gottes vum HERRN! So sait Gott dr HERR zue d Bergen un Higel, zue d Gründen un Tälern: Lueg, i(ich) will des Schwert iba äich bringe un äiri Opferhöhän himache, 6,4 daß äiri Altäre vuwüschtet un äiri (a) Rauchopfersäulen vubroche wäre, un will äiri Erschlagenen vor äiri Götze werfe; 6,5 jo, i(ich) will de Leichnam dr Israeliten vor ihri Götze hinwerfen un (a) will äiri Knochä(Gebeine) um äiri Altäre her verstreuen. Ü6,6 berall, wo ihr wohnt, soll de Schtädt vuwüschtet un de Opferhöhän zue d Einöde wäre; denn ma wird äiri Altäre wescht un zue d Einöde mache un äiri Götze vubreche un znicht mache un äiri Rauchopfersäulen zerschla un äiri Machwerke vertilgen. 6,7 Un Erschlagene soll midde unda äich daliegen, un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi.

6,8 I(Ich) (a) will aba ä baar vu äich übriglassen, de däm Schwert entgehen, unda d Mensch, wenn i(ich) äich in de Lända vudeilt ha. 6,9 De äiri Vudwischte wäre dann(dnoh) a mi denken unda d Mensch, wohi sie gfange wäggfihrt sin, wenn i(ich) ihr abgöttisches Herz, des vu ma(mir) gewichen isch, un ihri abgöttischen Aug, de noh ihrem Götze sähn, zerschla ha. Un s wird sie ekeln vor all däm Bese, des sie mit all ihrem Greueln gmacht het hän, 6,10 un sie wäre härä, daß i(ich) dr HERR bi; nit umsunscht ha i(ich) gsait, des Ungliick nene zue doe.

6,11 So sait Gott dr HERR: Schlag di Händ(Pfode) zsämme un stampfe mit dinem Fuße un sag: Mai iba alli schlimmen Greuel vum Huus Israel, derentwegen sie durch Schwert, Hunga un Pescht flege meße! 6,12 Wer wietem isch, wird a dr Pescht schterbe, un wer nooch isch, wird durchs Schwert flege; wer aba übrigbleibt un dvor bwahrt isch, wird vor Hunga schterbe. So will i(ich) minem Wuet unda nene z end bringe, 6,13 daß ihr härä sollt, daß i(ich) dr HERR bi, wenn ihri Erschlagenen midde unda ihrem Götze liege um ihri Altäre her, obe (a) uf ällei Higel un obe uf ällei Bergen un unda ällei grene Baim un unda ällei dichten Eichen, iba all, wo sie all ihrem Götze lieblichen Opferduft darbrachten. 6,14 I(Ich) will mi Hand gege sie üsschtrecke un des Land wescht un öde mache vu dr Wüschte a bis noh (a) Ribla iba all, wo sie huuse, un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi.


7. Kapitel

7,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 7,2 Dü Menschenkind, so sait Gott dr HERR zum Land Israels: Das End kummt, des End iba alli vier Enden vum Land. 7,3 Etze kummt des End iba di; denn i(ich) will minem Zorn (Wuet) iba di schicke un will di richten, we dü vudent hesch, un will alli di Greuel iba di bringe. 7,4 (a) (b) (c) Mi Aug soll ohni Mitleid uf di blicken, un i(ich) will nit gnädig si, sundern i(ich) will dir ge, we dü vudent hesch, un di Greuel soll iba di kumme, daß ihr erfahrt(gwahr nimmt), daß i(ich) dr HERR bi.

7,5 So sait Gott dr HERR: Lueg, s kummt ä Ungliick iba des andere! 7,6 Das End kummt, s kummt des End, s isch erwacht iba di; lueg, s kummt! 7,7 S goht scho a un bricht ri iba di, dü Bewohner vum Land. Di Ziit kummt, dr Dag vum Jammers isch nooch, a däm kei Singe me uf d Bergen si wird. 7,8 Etze will i(ich) bald minem Wuet iba di schiitte un minem Zorn (Wuet) a dir z end bringe un will di richten, we dü vudent hesch, un alli di Greuel iba di bringe. 7,9 Mi Aug soll ohni Mitleid uf di blicken, un i(ich) will nit gnädig si, sundern i(ich) will dir ge, we dü vudent hesch, un di Greuel soll iba di kumme, daß ihr erfahrt(gwahr nimmt), daß i(ich) dr HERR bi, dr äich schlat.

7,10 Lueg, dr (a) Dag, lueg, er kummt, er bricht a! Unrecht bleeht, un Vermessenheit grünt. 7,11 Gewalttat het sich obe un wird zue d Ruete vum Frevels; nigs isch me vu nene do un nigs vu ihrem Richtum, nigs vu ihra Pracht un nigs vu ihra Herrlichkeit. 7,12 S kummt de Ziit, s naht dr Dag! Der Käufa fräie sich nit, un dr Vukäufa traure nit; denn s kummt dr Zorn (Wuet) iba all ihrem Richtum. 7,13 Denn dr Vukäufa wird zum Verkaufen nit zruckgo, au wenn na(er) noh am Läbä isch; denn dr Zorn (Wuet) iba all ihrem Richtum wird sich nit wende; um vu sinere Missetat wille wird keina si Läbä gregä kenne.

7,14 Len sie de Päpere nur blose un ällei zurüsten; s wird doch nemads in d Kreg zeh, denn mi Zorn (Wuet) isch entbrennt(entflammt) iba all ihrem Richtum. 7,15 Draußen des Schwert, drinne Pescht un Hunga! Wer uf däm Feld isch, dr wird vum Schwert schterbe; wer in dr Schtadt isch, d wäre Pescht un Hunga frässä. 7,16 Un de vu nene verwitsch, de wäre uf d Bergen si we gurrende Duebe in d Schluchten, sie alli, ä jeda wägä vu sinere Missetat. 7,17 aAlle Händ(Pfode) wäre herabsinken, un alli Knie wäre weich. 7,18 Un (a) sie wäre Säck anlegen un mit Angscht überschüttet si, un uf ällei Gesichtern lit Scham, un alli Kepfe wäre kahl geschoren. 7,19 Sie wäre ihr Silba üsä uf de Gasse werfe un ihr Gold we Dräck achte; denn (a) (b) ihr Silba un Gold ka sie nit erretten am Däg vum Zorn (Wuet)s vum HERRN. Sie wäre sich dmit nit satt ässä un ihrem Ranze dmit nit fille; denn s wird zum Alaß ihra Missetat. 7,20 Sie hän ihri edlen Kleinode zue d Hoffart verwendet un Bilda ihra greulichen Götze, ihra Scheusale, drus gmacht. Drum will i(ich) nene all des zum Dräck mache 7,21 un will s Fremde in de Händ(Pfode) ge, daß sie s rauben, un d Gottlosen uf Erde zue d Beute, daß sie s entheiligen. 7,22 I(Ich) will mi Visasch (Gsicht) vu nene abwimmle, un mi Kleinod soll entheiligt wäre; jo, Raiba (Deb, Vubrecha) soll driba kumme un s entheiligen.

7,23 Mache Kette! Denn des Land isch voll Bloetschuld un de Schtadt voll Schand (Frevel). 7,24 So will i(ich) de Schlimmsten unda d Mensch herbringen, de soll ihri Hiisa inähme; un i(ich) will dr Hoffart dr Gwaltigeä End mache, un entheiligt wäre ihri Heiligtümer. 7,25 Angscht kummt; do wäre sie Heil sueche, aba s wird nit zue find si. 7,26 Ä Ungliick wird iba des andere kumme, ä schlimme Kunde noh dr anderem. So wäre sie dann(dnoh) ä Offenbarig bi d Prophete sueche; au wird nimi zeigt bi d Prieschta (Pfarra) noh Rot bi d Älteschte si. 7,27 Der Kenig wird trauern, un de Firschte wäre sich in Entsetzen azeget, un de Händ(Pfode) vum Volks vum Land wäre kraftlos si. I(Ich) will mit nene umgehen, we sie gläbt hän, un will sie richten, we sie vudent hän, daß sie härä soll, daß i(ich) dr HERR bi.


8. Kapitel

Di Greuel vum Götzendienstes im Tempel

8,1 Un s isch bassiert im sechste Johr am fünften Däg vum sechste Monet. I(Ich) hockt in minem Huus, un (a) de Älteschte vu Juda hocke vor ma(mir). Do flegt de Hand Gottes vum HERRN uf mi. 8,2 Un i(ich) luegt, un lueg, do war ä Gschtalt we ä Ma, un abwärts vum, was we sini Hiifte usgsäh het, war s we Fiir, aba oberhalb vu sinere Hiifte war ä Glanz zue aluege we blinkendes Kupfa. (a) 8,3 Un na(er) schtreckt ebis we ä Hand üs un packt mi bi däm Hoor vu minem Schädel. Do (a) fihrt mi dr Geischt fort zwische Himmel un Erde un hole mi noh Jerusalem in göttlichen Gesichten zum Igang vum inneren Tores, des gege Norde lit, wo ä Bild schtoht zum Ärgernis fir d Herrn. 8,4 Un lueg, dert war (a) de Herrlichkeit vum Gottes Israels, so we i(ich) sie in dr Ebene gsähne het. 8,5 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, hebe di Aug uf noh Norde. Un als i(ich) mi Aug ufhebt noh Norde, lueg, do schtoht nördlich vum Dor ä Altar, do, wo s zum Bild goht, des fir d Herrn ä Ärgernis war. 8,6 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, siehsch dü au, was de doe? Große Greuel sin s, de des Huus Israels do den, um mi vu minem Heiligtum zue vutriebe. Aba dü wirsch noh greßeri Greuel aluege.

8,7 Un na(er) fihrt mi zue d Dire vum Vorhof. Do luegt i(ich), un lueg, do war ä Loch in dr Wand. 8,8 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, brich ä Loch durch de Wand. Un als i(ich) ä Loch durch de Wand broche het, lueg, do war ä Dire. 8,9 Un na(er) sait zue ma(mir): Gang inä un lueg de schlimmen Greuel, de sie do tribä. 8,10 Un als i(ich) inekumme isch un luegt, lueg, do ware (a) luta Bilda vu Wirma un scheußlichem Viecha un ällei Götze vum Huus Israel, ringsum a d Wänden igrabe. 8,11 Davor gschtande sin (a) (b) (c) siebzig Manne(Männa) vu d Älteschte vum Huus Israel, un Jaasanja, dr Bue(Suhn) Schafans, schtoht (d) midde unda nene. Un ä jeda het si Räuchagfäß in dr Hand, un dr Duft eina Wolke vu Weihrauch schtiegt uf. 8,12 Un na(er) sait zue ma(mir): Menschenkind, siehsch dü, was de Älteschte vum Huus Israel doe in dr Dunkle, ä jeda in dr Kamma vu sinem Götzenbildes? Denn sie sag: (a) Der HERR luegt uns(us) nit, dr HERR het des Land vulo. 8,13 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü sollsch noh greßeri Greuel aluege, de sie doe. 8,14 Un na(er) fihrt mi zum Igang vum Tores am Huus vum HERRN, des gege Norde lit, un lueg, dert hocke Wieba, de d Tammus wehklage. 8,15 Un na(er) sait zue ma(mir): Menschenkind, siehsch dü des? Aba dü sollsch noh greßeri Greuel aluege als de.

8,16 Un na(er) fihrt mi in d inneren Vorhof am Huus vum HERRN; un lueg, vor rem Igang zum Tempel vum HERRN, zwische dr Vorhalle un däm Altar, gschtande sin etwa fünfundzwanzig Manne(Männa), de ihrem Rücken gege d Tempel vum HERRN un ihr Gsicht (Visasch) gege Oschte gewendet hän un (a) (b) (c) (d) bäte gege Oschte de Sunne a. 8,17 Un na(er) sait zue ma(mir): Menschenkind, siehsch dü des? Isch s däm Huus Juda nit gnoe, de Greuel do zue tribä, daß sie au sunscht des ganzi Land mit Gwalt un Unrecht erfille un mi imma wieda locke? Un lueg, sie hebed sich de Weinrebe a de Nase.* *Gemeint isch ä abgöttischer Bruch. 8,18 Drum will i(ich) au mit Wuet a nene handle, un (a) mi Aug soll ohni Mitleid uf sie blicken, un i(ich) will nit gnädig si. (b) Wenn sie au mit luta Schtimm ma(mir) in de Ohre brelle, will i(ich) sie doch nit härä.


9. Kapitel

Di Heimsuechig Jerusalems

9,1 Un na(er) reft mit luta Schtimm vor minem Ohre un sait: Gekommen isch de Heimsuechig dr Schtadt; ä jeda ha si Werkziig zue d Zerstörung in vu sinere Hand! 9,2 Un lueg, do kumme sechs Manne(Männa) uf däm Wäg vum oberen Dor her, des gege Norde lit, un jeda het ä Werkziig zum Zerschlagen in vu sinere Hand. Aba s war eina unda nene, (a) (b) dr het ä Häß(Kleid) vu Lienwand a un ä Schreibzeug a vu sinere Site. Un sie kumme rah un kumme näbe d kupfanen Altar.

9,3 Un (a) de Herrlichkeit vum Gottes Israels erhob sich vum Cherub, iba däm sie war, zue dr Schwelle vum Tempel am Huus, un dr HERR reft däm, dr des Häß(Kleid) vu Lienwand aka het un des Schreibzeug a vu sinere Site, 9,4 un sait zue nem: Gang durch de Schtadt Jerusalem un (a) zeichne mit nem Zeiche a dr Schtirn de Lit, de do jommere un jommere iba alli Greuel, de drin bassiere. 9,5 Zue d anderem Manne(Männa) aba sait da(er), so daß i(ich) s ghärt het: Gehn nem noh durch de Schtadt un schlagt drein; äiri Aug soll ohni Mitleid blicken un kei vuschone. 9,6 Erschlagt Alte, Jünglinge, Jumpfere, Kinda un Wieba, schlagt alli dod; aba de des Zeiche a sich hän, vu däne sollt ihr kei arihre. (a) Fangt aba a bi minem Heiligtum! Un sie fange a bi d Älteschte, de vor rem Tempel ware. 9,7 Un na(er) sait zue nene: Macht d Tempel dreckig, fillt de Vorhef mit Erschlagenen; dann(dnoh) goht üsä! Un sie gehn üsä un erschlugen de Lit in dr Schtadt. 9,8 Un als sie de erschlagen hän, war i(ich) noh übrig. Un i(ich) flegt uf mi Visasch (Gsicht), brellt un sait: aAch, Herr HERR, willsch dü denn d ganze Rest Israels vuderbe, daß dü di Zorn (Wuet) so ausschüttest iba Jerusalem? 9,9 Un na(er) sait zue ma(mir): Di Missetat vum Huus Israel un Juda isch allzu groß; s isch luta Bloetschuld im Land un luta Unrecht in dr Schtadt. Denn sie schwätze: (a) Der HERR het des Land vulo, dr HERR luegt uns(us) nit. 9,10 Drum (a) soll mi Aug ohni Mitleid uf sie blicken, i(ich) will au nit gnädig si, sundern will ihr Den uf ihrem Schädel kumme losse. 9,11 Un lueg, dr Ma, dr des Häß(Kleid) vu Lienwand aka het un des Schreibzeug a vu sinere Site, git zantwort un sait: I(Ich) ha doe, we dü ma(mir) bpfohle hesch.


10. Kapitel

Di Herrlichkeit Gottes iba d Cherubim

(vgl. Kap 1,4-28)

10,1 Un i(ich) luegt, un lueg, a dr Himmelsfeste iba däm Schädel dr Cherubim glänzt s we ä Saphir, un iba nene war ebis zue aluege we ä Thron. 10,2 Un na(er) sait zue däm (a) Ma in däm Häß(Kleid) vu Lienwand: Gang inä zwische des Räderwerk unda däm Cherub un (b) fülle di Händ(Pfode) mit glühenden Kohlen, de zwische d Cherubim sin, un streue sie iba de Schtadt. Un na(er) goht inä vor minem Aug. 10,3 Di Cherubim aba gschtande sin zue d Rechte am Huus vum Herrn, als dr Ma nigoht, un de Wolke erfillt d inneren Vorhof.

10,4 Un (a) de Herrlichkeit vum HERRN erhob sich vum Cherub zue d Schwelle vum Huus, un (b) (c) des Huus wird erfillt mit dr Wolke un dr Vorhof mit däm Glanz dr Herrlichkeit vum HERRN. 10,5 Un ma ghärt het de Fligel dr Cherubim rauschen bis in d üßere Vorhof we de Schtimm vum allmächtigen Gottes, wenn na(er) schwätzt. 10,6 Un als sa(er) däm Ma in däm Häß(Kleid) vu Lienwand bpfohle het: Nimm vu däm Fiir zwische däm Räderwerk zwische d Cherubim, goht der inä un kummt näbe des Rad. 10,7 Un dr Cherub schtreckt sini Hand üs dr Midde dr Cherubim hi zum Fiir, des zwische d Cherubim war, nimmt dvu un git s däm Ma in däm Häß(Kleid) vu Lienwand in de Händ(Pfode); dr empfing s un goht üsä. 10,8 Un s erschient a d Cherubim ebis we vumä Mensch Hand unda ihrem Fliigel.

10,9 Un i(ich) luegt, un lueg, vier Räder gschtande sin bi d Cherubim, bi jeda Cherub ä Rad, un de Räder sähn üs we ä Türkis, 10,10 un alli vier sähn ei we des andere üs; s war, als wär ä Rad im anderem. 10,11 Wenn sie go solle, so kenne sie noh ällei ihrem vier Site go; sie brauchten sich im Gehen nit umzuwenden; sundern wohi des erschte goht, do gehn de anderem noh, ohni sich im Gehen umzuwenden. 10,12 Un ihr ganza Leib (Ranze), Rücken, Händ(Pfode) un Fligel un de Räder ware volla Aug um un um bi ällei vieren. 10,13 Un de Räder wäre vor minem Ohre «das Räderwerk» gnennt. 10,14 Ä (a) jeda het vier Angesichter; des erschte Visasch (Gsicht) war des vumä Cherubs, des zweite des vumä Mensch, des dritte des vumä Löwen, des vierte des vumä Adlers. 10,15 Un de Cherubim hoben sich nuff. S war aba dieselbe Gschtalt, de i(ich) am (a) Fluß Kebar gsähne het. 10,16 Wenn de Cherubim gehn, so gehn au de Räder mit, un wenn de Cherubim ihri Fligel schwangen, daß sie sich vu dr Erde obe, so drille sich au de Räder nit vu ihra Site wäg. 10,17 Wenn sälli gschtande sin, so gschtande sin de au; obe sie sich, so obe sich de au; denn s war dr Geischt dr Gschtalte in nene.

10,18 a Un de Herrlichkeit vum HERRN goht wieda üsä vu dr Schwelle vum Tempel un schtellt sich iba de Cherubim. 10,19 Do schwangen de Cherubim ihri Fligel un obe sich vu dr Erde vor minem Aug, un als sie rüsgehn, gehn de Räder mit. Un sie kumme in d Igang vum östlichen Tores am Huus vum HERRN, un de Herrlichkeit vum Gottes Israels war obe iba nene. 10,20 Das ware de Gschtalte, de i(ich) unda däm Gott Israels am Fluß Kebar gsähne het; un i(ich) gmerkt het, daß s Cherubim ware. 10,21 Vier Angesichter het jeda un vier Fligel un ebis we Menschenhände unda d Fliigel. 10,22 Un ihri Angesichter ware so gestaltet, we i(ich) sie am Fluß Kebar gsähne het; un sie gehn in dr Richtung vumä ihra Angesichter, we sie wen.


11. Kapitel

Gottes Gricht iba de Obaschte vum Volk

11,1 Un (a) dr Geischt hebt mi nuff un hole mi zum Dor am Huus vum HERRN, des gege Oschte lit. Un lueg, im Igang vum Tores ware fünfundzwanzig Manne(Männa), un i(ich) luegt unda nene de Obaschte im Volk Jaasanja, d Bue(Suhn) Asurs, un Pelatja, d Bue(Suhn) Benajas. 11,2 Un na(er) sait zue ma(mir): Menschenkind, des sin de Manne(Männa), de Unheil planen un schädlichen Rot ge in der Schtadt; 11,3 denn sie schwätze: «Sin nit vor kurzem de Hiisa wieda aufgebaut worde? (a) Di Schtadt isch dr Hafe, ma(mir) sin des Fleisch." 11,4 Drum sollsch dü, Menschenkind, gege sie weissagen. 11,5 Un dr Geischt vum HERRN flegt uf mi, un na(er) sait zue ma(mir): Sage: So sait dr HERR: So hän ihr gsait, ihr vum Huus Israel; un äires Geischt s denke kenne i(ich) wohl. 11,6 Ihr hän vieli erschlagen in der Schtadt, un ihri Gasse liege voll Toter. 11,7 Drum sait Gott dr HERR: Di ihr in dr Schtadt umbrocht hän, de sin des Fleisch, un sie isch dr Hafe; aba ihr mehn üsä. 11,8 Das Schwert, des ihr firchtet, des will i(ich) iba äich kumme losse, sait Gott dr HERR. 11,9 I(Ich) will äich üs dr Schtadt hinaustreiben un Fremde in de Hand ge un will Gricht iba äich hebed. 11,10 Ihr (a) sollt durchs Schwert flege; a dr Grenze Israels will i(ich) äich richten; un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi. 11,11 Di Schtadt aba soll fir äich nit dr Hafe si noh ihr des Fleisch drin, sundern a dr Grenze Israels will i(ich) äich richten. 11,12 Un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi; denn ihr sin noh minem Gebote nit gwandelt un hän mi Ordnige nit ghalte, sundern hän gläbt noh d Ordnige dr Heide, de um äich her sin. - 11,13 Un als i(ich) noh so wissagt, schtirbt Pelatja, dr Bue(Suhn) Benajas. Do flegt i(ich) uf mi Visasch (Gsicht) un brellt mit luta Schtimm un sait: aAch, Herr HERR, willsch dü däm Rest Israels ganz un gar ä End mache? 11,14 Do isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 11,15 Dü Menschenkind, de Lit, de noh in Jerusalem huuse, sag vu di Breda un Vuwandte un däm ganze Huus Israel: Sie sin wietem vum HERRN, aba uns(us) isch des Land zum Eigentum ge. 11,16 Drum sag: So sait Gott dr HERR: Jo, (a) i(ich) ha sie wiet wäg unda de Heide vutriebe un in de Lända vudeilt un bi nene nur weng zum Heiligtum wore in d Ländern, in de sie kumme sin. 11,17 Drum sag: So sait Gott dr HERR: (a) (b) I(Ich) will äich zsämmebringe üs d Mensch un will äich sammle üs d Ländern, in de ihr vudeilt sin, un will äich des Land Israels ge. 11,18 Dorthin soll sie kumme un alli sini Götze un Greuel drus wegtun. 11,19 Un i(ich) will nene ä anderes Herz ge un ä näji(naii) Geischt in sie ge un (a) will des steinerne Herz wägnähme üs ihrem Leib (Ranze) un nene (b) ä fleischernes Herz ge, 11,20 dmit sie in minem Gebote wandle un mi Ordnige hebed un dnohch doe. Un (a) (b) sie soll mi Volk si, un i(ich) will ihr Gott si. 11,21 Denen aba, de mit ihrem Herz ihrem Götze un ihrem Greueln nachwandeln, will i(ich) ihr Den uf ihrem Schädel kumme losse, sait Gott dr HERR.

Di Herrlichkeit Gottes vulosst Jerusalem

11,22 (a) Do schwangen de Cherubim ihri Fligel, un de Räder gehn mit, un de Herrlichkeit vum Gottes Israels war obe iba nene. 11,23 Un de Herrlichkeit vum HERRN erhob sich üs dr Schtadt un schtellt sich uf d Berg, dr im Oschte vor dr Schtadt lit. 11,24 Un (a) dr Geischt hebt mi nuff un hole mi noh Chaldäa zue d Weggeführten in nem Gsicht (Visasch) durch d Geischt Gottes. Un des Gsicht (Visasch), des i(ich) gsäh het, vuschwindet vor ma(mir). 11,25 Un i(ich) gsait het d Weggeführten alli Wort vum HERRN, de na(er) ma(mir) in Gesichten zeige het.

12. Kapitel

Di Wegführung vu Kenig un Volk wird in Gleichnishandlungen dargestellt

12,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 12,2 Dü Menschenkind, dü wohnsch in nem Huus vum Widerspruchs; (a) sie hän wohl Aug, daß sie aluege kennte, un wen nit aluege, un Ohre, daß sie härä kennte, un wen nit härä; denn sie sin ä Huus vum Widerspruchs. 12,3 Dü aba, Menschenkind, pack dir Sache we fir de Verbannung un zeh am hellen Däg fort vor ihrem Aug. Vu dinem Platz sollsch dü zeh a ä anderem Platz vor ihrem Aug. Vielliecht merken sie s, denn sie sin ä Huus vum Widerspruchs. 12,4 Dü sollsch di Sache am hellen Däg vor ihrem Aug herausschaffen we Gepäck fir de Verbannung un am Obend nufzeh vor ihrem Aug, we ma zue d Verbannung auszieht, 12,5 un dü sollsch dir vor ihrem Aug ä Loch durch de Wand brechen un do nufzeh, 12,6 un dü sollsch di Schulta vor ihrem Aug beladen un nufzeh, wenn s dunkel wird! Di Visasch (Gsicht) sollsch dü verhüllen, dmit dü des Land nit siehsch. Denn i(ich) ha di fir des Huus Israel zum (a) Wahrzeichen bschtimmt.

12,7 Un i(ich) doet, we ma(mir) bfohle war, un trait mi Gepäck üsä we Gepäck fir de Verbannung am hellen Däg, un am Obend bricht i(ich) mit dr Hand ä Loch durch de Wand. Un als s dunkel wird, belud i(ich) mi Schulta un zeht üsä vor ihrem Aug.

12,8 Un freh am Morge isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 12,9 Dü Menschenkind, het des Huus Israel, des Huus vum Widerspruchs, nit zue dir gsait: Was machsch dü do? 12,10 Sage zue nene: So sait Gott dr HERR: De Lascht trifft d Firschte zue Jerusalem un des ganzi Huus Israel, des dert wohnt. 12,11 Sprich: I(Ich) bi äich Wahrzeichen; we i(ich) doe ha, so wird nene bassiere: fortze meße sie un gfange wäggfihrt wäre. 12,12 (a) Ihr Firscht wird sini Habe uf de Schulta laden, wenn s dunkel wird, un ä Loch durch de Wand brechen un do nufzeh; si Visasch (Gsicht) wird da(er) verhüllen, daß sa(er) nit mit sinene Aug des Land sieht. 12,13 Un i(ich) will (a) mi Netz iba nen werfe, daß sa(er) in minem Garn gfange wäre, un will nen noh Babel bringe in dr Chaldäa Land, (b) des sa(er) jedoch nit aluege wird, un dert soll la(er) schterbe. 12,14 Un alli, de um nen her sin, sini Helfa un sinene ganze Anhang, will i(ich) in alli Winde vuschtreue un des Schwert zeh hinda nene her. 12,15 Dann(Dnoh) soll sie härä, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) sie unda de Heide verstoße un in de Lända zerstreue. 12,16 Aba (a) i(ich) will vu nene ä baar wenig übriglassen vor rem Schwert, däm Hunga un dr Pescht. Di soll vu all ihrem Greueltaten erzählen unda d Heide, zue däne sie kumme wäre; un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi. 12,17 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 12,18 Dü Menschenkind, dü sollsch di Brot ässä mit Beben un di Wassa trinke mit Zittern un Sorge. 12,19 Un sag zum Volk vum Land: So sait Gott dr HERR zue d Einwohnern Jerusalems iba des Land Israels: Sie meße ihr Brot ässä mit Sorge un ihr Wassa trinke mit Schaudern; denn ihr Land soll wescht wäre un leer vu ällei, was drin isch, um vum Frevels wille all vu sinere Bewohner. 12,20 Un de Schtädt, de bewohnt sin, soll vuwüschtet wäre un des Land öde; un ihr d härä, daß i(ich) dr HERR bi.

Gegen de Vuächta dr Wissagig

12,21 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 12,22 Dü Menschenkind, was hän ihr do fir ä Gschwätz im Land Israels? Ihr sait: (a) «Es dauert so lang, un s wird nigs üs dr Wissagig." 12,23 Drum sag zue nene: So sait Gott dr HERR: I(Ich) will däm Gschwätz ä End mache, daß ma s nimi im Mul (Gosch) fihre soll in Israel. Sage vielme zue nene: Di Ziit isch nooch, un (a) ällei kummt, was gwissagt (vorusgsait) isch. 12,24 Denn s soll etze keini trügenden Gesichte un keini falsche Offenbarig me ge im Huus Israel. 12,25 Denn i(ich) bi dr HERR. Was i(ich) sait, des soll bassiere un sich nit lang nufzeh, sundern in äira Ziit, dü Huus vum Widerspruchs, sait i(ich) ä Wort un doets s au, sait Gott dr HERR.

12,26 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 12,27 Dü Menschenkind, lueg, des Huus Israel sait: Mit d Gesichten, de der schaut, dauert's noh lang, un na(er) weissagt uf Ziit, de noh wietem sin. 12,28 Drum sag nene: So sait Gott dr HERR: Was i(ich) sait, soll sich nit lang nufzeh, sundern s soll bassiere, sait Gott dr HERR.


13. Kapitel

Gegen de falsche Prophete

13,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 13,2 Dü Menschenkind, weissage gege de Prophete Israels un sag zue däne, de üs eigenem Antrieb üsä weissagen «Höret vum HERRN Wort!": 13,3 So sait Gott dr HERR: (a) Mai d dumme Prophete, de ihrem eigene Geischt folg un hän doch keini Gesichte!

13,4 a Oh Israel, di Prophete sin we de Füchse in d Trümmern! 13,5 Sie sin nit in de Bresche getreten un hän sich nit zue d Mure gmacht um des Huus Israel, dmit s fescht schtoht im Kampf am (a) Däg vum HERRN. 13,6 Ihre Gesichte sin nichtig, un ihr Wahrsagen isch Luug. (a) (b) Sie schwätze: «Der HERR het's gesagt», un doch het sie dr HERR nit gschickt, un sie warte druf, daß sa(er) ihr Wort erfillt. 13,7 Isch's nit vielme so: Äiri Gesichte sin nichtig, un äich Wahrsagen isch luta Luug? Un ihr sage doch: «Der HERR het's geredet», wo i(ich) doch nigs gsait ha. 13,8 Drum sait Gott dr HERR: Wel ihr Trug schwätzt un Luugn wahrsait, lueg, drum will i(ich) a äich, sait Gott dr HERR. 13,9 Un (a) mi Hand soll iba de Prophete kumme, de Trug schwätze un Luugn wahrsagen. Sie soll in dr Gmeinschaft vu minem Volks nit bliebe un in des Buech vum Huus Israel nit eingeschrieben wäre un ins Land Israels nit kumme - un ihr sollt härä, daß i(ich) Gott dr HERR bi. 13,10 Wel sie mi Volk vufihre un sag: (a) «Friede!", wo doch kei Friede isch, un wel sie, wenn des Volk sich ä Wand bäut, sie mit Kalk übertünchen, 13,11 so sag zue d Tünchern, de mit Kalk tünchen: «Die Wand wird einfallen!" Denn s wird ä Platzregen kumme un Hagel we Schtei (Wackes) flege un ä Wirbelwind losbrechen. 13,12 Lueg, do wird de Wand einfallen. Was gilt's? Dann(Dnoh) wird ma zue äich sag: Wo isch etze dr Anstrich, d ihr driba getüncht hän?

13,13 Drum sait Gott dr HERR: I(Ich) will ä Wirbelwind losbrechen losse in minem Wuet un ä Platzregen in minem Zorn (Wuet) un Hagel we Schtei (Wackes) in vernichtendem Wuet. 13,14 So will i(ich) de Wand niederreißen, de ihr mit Kalk übertüncht hän, un will sie zue Boden schtoße, daß ma ihrem Grund aluege soll. Wenn sie flegt, sollt ihr au drin umkumme. Un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi. 13,15 Un i(ich) will minem ganze Wuet a dr Wand auslassen un a däne, de sie mit Kalk übertüncht hän, un will zue äich sag: Do isch nit Wand noh Tüncher - 13,16 des sin de Prophete Israels, de Jerusalem wahrsagen un predige «Friede!", wo doch kei Friede isch, sait Gott dr HERR.

Gegen falsche Prophetinnen

13,17 Un dü, Menschenkind, richte di Visasch (Gsicht) gege de Techta vu dinem Volks, de üs eigenem Antrieb als Prophetinnen ufträte, un weissage gege sie 13,18 un sag: So sait Gott dr HERR: Mai äich, de ihr Binden näht fir alli Handgelenke un Hüllen fir de Kepfe dr Jungen un Alten, um Seele dmit zue fange! Wollt ihr Seele fange in minem Volk un Seele fir äich am Läbä gregä? 13,19 Ihr entheiligt mi bi minem Volk fir ä Hampfle Gerschte un ä Bissen Brot, dodurch daß ihr Seele umbringt, de nit schterbe solle, un Seele am Läbä bwahret, de nit läbä solle, durch äich Luugn unda minem Volk, des so gern Luugn härt. 13,20 Drum sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will iba äiri Binden kumme, mit däne ihr de Seele fangt, un will sie vu äire Ärm riße un de Seele, de ihr gfange hän, befreien. 13,21 Un i(ich) will äiri Hüllen wägrieße un mi Volk üs äira Hand erretten, daß ihr sie nimi fange kennt. Un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi. 13,22 Wel ihr des Herz dr Grechte trurig hän, de i(ich) nit trurig ha, un (a) de Händ(Pfode) dr Gottlosen gschtärkt hän, dmit sie sich vu ihrem bese Wandel nit umkähre, um ihr Läbä zue retten: 13,23 drum sollt ihr nimi Trug predige un wahrsagen, sundern i(ich) will mi Volk üs äire Händ(Pfode) erretten, un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi.

14. Kapitel

Gottes Antwort a Götzediena

14,1 Un s kumme (a) ä baar vu d Älteschte Israels zue ma(mir) un hocke sich vor ma(mir) ane. 14,2 Do isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 14,3 Dü Menschenkind, de Lit hänge mit ihrem Herz a ihrem Götze un hän mit Fräid(Freud) vor Aug, was sie schuldig wäre losst - soll i(ich) mi wirklich vu nene bfroge losse? 14,4 Drum sait mit nene un sag zue nene: So sait Gott dr HERR: Jedem vum Huus Israel, dr mit sinem Herz a sinene Götze hängt un mit Fräid(Freud) vor Aug het, was nen schuldig wäre losst, un dann(dnoh) zum Prophete kummt, däm will i(ich), dr HERR, sage, we er's vudent het mit sinene vieli Götze, 14,5 dmit i(ich) so däm Huus Israels ans Herz griefe, wel sie vu ma(mir) gewichen sin mit all ihrem Götze. 14,6 Drum sollsch dü zum Huus Israel sag: So sait Gott dr HERR: Kehrt um un wendet äich ab vu äire Götze un wendet äich Visasch (Gsicht) vu ällei äire Greueln. 14,7 Denn jeda vum Huus Israel odr vu d Fremdlingen in Israel, dr vu ma(mir) weicht un mit sinem Herz a sinene Götze hängt un mit Fräid(Freud) vor Aug het, was nen schuldig wäre losst, un dr dann(dnoh) zum Prophete kummt, um durch nen mi zue bfroge, däm will i(ich), dr HERR, selbscht sage. 14,8 I(Ich) will mi Visasch (Gsicht) gege nen richten un nen zum Zeiche un Schprichli mache un will nen üs minem Volk üsrotte. So sollt ihr härä, daß i(ich) dr HERR bi. 14,9 Wenn aba ä Prophet (a) sich betören losst, ebis zue vuzehle, so ha i(ich), dr HERR, däne Prophete betört un will mi Hand gege nen üsschtrecke un nen üs minem Volk Israel üsrotte. 14,10 (a) So soll sie beidi ihri Schuld schleipfe: we de Schuld vum Befragenden, so soll au de Schuld vum Prophete si, 14,11 dmit des Huus Israel nimi vu ma(mir) abirrt un sich nimi dreckig macht durch alli sini Übertretungen; sundern (a) sie soll mi Volk si, un i(ich) will ihr Gott si, sait Gott dr HERR. 14,12 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 14,13 Dü Menschenkind, wenn ä Land a ma(mir) sindigt un Treubruch begeht un wenn i(ich) mi Hand dgege ausstrecke un (a) d Vorrat a Brot nem wegnehme un Hungasnot ins Land schicke, um Mensch un Viecha drin auszurotten, 14,14 un (a) wenn dann(dnoh) de dräi Manne(Männa) im Land wäre, Noah, Daniel un Hiob, so däte sie durch ihri Grechtigkeit ällei ihr Läbä retten, sait Gott dr HERR.

14,15 Un wenn i(ich) wilde Tiere ins Land bringe wird, de de Lit ausrotteten un des Land zue d Einöde mache, so daß nemads me hindurchziehen kennt vor wilden Tieren, 14,16 un de dräi Manne(Männa) wäre au drin - so wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR: sie däte nit Buebä(Sühn) noh Techta retten, sundern ällei sich selbscht, un des Land mueßt öde wäre.

14,17 Odr wenn i(ich) des Schwert kumme losst iba des Land un schwätze wird: Schwert, fahre durchs Land! un wird Mensch un Viecha üsrotte, 14,18 un de dräi Manne(Männa) wäre drin - so wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR: sie däte nit Buebä(Sühn) noh Techta retten, sundern sie ällei däte errettet wäre.

14,19 Odr wenn i(ich) de Pescht in des Land schicken un minem Wuet driba ausschütten wird mit Bloetvergießen, um Mensch un Viecha drin auszurotten, 14,20 un Noah, Daniel un Hiob wäre drin - so wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR: sie däte durch ihri Grechtigkeit nit Buebä(Sühn) noh Techta retten, sundern ällei ihr eignes Läbä.

14,21 Denn so sait Gott dr HERR: Wenn i(ich) mi (a) (b) (c) (d) vier schweren Schtrofe, Schwert, Hunga, wilde Tiere un Pescht, iba Jerusalem schicken wäre, um drin auszurotten Mensch un Viecha, 14,22 lueg, so soll ä baar übrigbleiben un davonkommen, de Buebä(Sühn) un Techta herausbringen wäre. Di soll zue äich kumme, un ihr d ihrem Wandel un ihri Tade aluege un äich tröschte iba des Unheil, des i(ich) iba Jerusalem ha kumme losse, un iba all des andari, des i(ich) iba de Schtadt ha kumme losse. 14,23 Sie wäre äich Troscht si, wenn ihr aluege d ihrem Wandel un ihri Tade, un ihr d härä, daß i(ich) nit ohni Grund doe ha, was i(ich) a Jerusalem doe ha, sait Gott dr HERR.


15. Kapitel

Das Glichnis vum unbrauchbaren Rebholz

15,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 15,2 Dü Menschenkind, was het des Holz vum (a) Wischtock vorus vor anderm Holz, des Rebholz, des im Gehölz wächst? 15,3 Nimmt ma s denn un macht ebis drus? Macht ma au nur ä Pflock drus, a d ma ebis hänge ka? 15,4 Lueg, (a) ma wirft's ins Fiir, daß s gässä(vuzehrt) wird. Wenn des Fiir sini beidi Enden gässä(vuzehrt) het un de Midde vubrennt isch, wozue soll s dann noh (dnoh) taugen? 15,5 Lueg, als s noh unbschadet war, ka ma nigs drus mache; weviel weniger ka dann noh (dnoh) drus gmacht wäre, wenn s des Fiir gässä(vuzehrt) un vubrennt het! 15,6 Drum sait Gott dr HERR: We i(ich) des Holz vum Wischtock, des im Gehölz wächst, däm Fiir zue verzehren gib, so will i(ich) au de Inwohna Jerusalems dahingeben 15,7 un will mi Visasch (Gsicht) gege sie richten: Sie sin däm Fiir entgangen, aba des Fiir soll sie doch frässä! Un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) mi Visasch (Gsicht) gege sie richte 15,8 un des Land zue d Wüschtenei mache, wel sie de Treui broche hän, sait Gott dr HERR.

16. Kapitel

Jerusalem - ä treuloses Wieb

(vgl. Kap 23)

16,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 16,2 Dü Menschenkind, doe kund dr Schtadt Jerusalem ihri Greuel 16,3 un sag: So sait Gott dr HERR zue Jerusalem: Nohch Gschlecht un kummt uf d Welt bisch dü üs däm Land dr Kanaanita, di Vada (Babbe) war ä Amorita, di Muetter ä Hetiterin. 16,4 Bi dinere kummt uf d Welt war s so. Am Dag, als dü uf d Welt kumme wurdest, wird di Nabelschnur nit abgeschnitten; au het ma di nit mit Wassa gebadet, dmit dü sauber würdest, di nit mit Salz abgerieben un nit in Windle gwickelt. 16,5 Denn nemads luegt mitleidig uf di un erbarmte sich, daß sa(er) ebis vu all däm a dir doe het, sundern dü wurdest ufs Feld gworfe. So vuachtet war di Läbä, als dü uf d Welt kumme wurdest. 16,6 I(Ich) aba goht a dir vorbi un luegt di in dinem Bloet liege un sait zue dir, als dü so in dinem Bloet dalagst: Dü sollsch läbä! Jo, zue dir sait i(ich), als dü so in dinem Bloet dalagst: Dü sollsch läbä 16,7 un heranwachsen; we ä Gwägs uf däm Feld macht i(ich) di. Un dü wuchsest rah un wurdest groß un schen. Dini Buse wuchsen, un dü bekumme bisch lang Hoor; aba dü warsch noh nackt un bloß. 16,8 Un i(ich) goht a dir vorbi un luegt di a, un lueg, s war de Ziit, um di zue werben. Do (a) breitet i(ich) minem Mandel iba di un bedeckte di Nackedei (Blöße). Un i(ich) schwor dir's un (b) schloß mit dir ä Packt(Abkumme), sait Gott dr HERR, daß dü solltscht mi si. 16,9 Un i(ich) badete di mit Wassa un wusch di vu dinem Bloet un salbt di mit El 16,10 un kleidete di mit bunte Kleida un zeht dir Schoeh vu fienem Läda a. I(Ich) git dir ä Kopfbund üs koschtbara Lienwand un hüllte di in seidene Schleier 16,11 un schmückte di mit Kleinoden un legt dir Schpange a di Ärm un ä Kette um di Hals 16,12 un git dir ä Ring a di Nase un Ohrringe a di Ohre un ä scheni Krone uf di Schädel. 16,13 So warsch dü gschmückt mit Gold un Silba un azogä mit koschtbara Lienwand, Seide un bunte Kleida. Dü aßest fienem Mehl, Honig un El un wurdest ibaü schen un kumme bisch zue kenigliche Ehren. 16,14 Un di Ruhm hallt unda d Mensch dinere Schönheit wägä, de ganz guet war durch d Schmuck, d i(ich) dir aglegt het, sait Gott dr HERR.

16,15 Aba dü verließest di uf di Schönheit. Un wel dü so gerühmt wurdest, (a) triebst dü Hurarai un botest di jeda a, dr vorbigange isch, un warsch nem zue Wille. 16,16 Dü nahmst vu di Kleida un machsch dir bunte Opferhöhän drus un triebst dert di Hurarai, we s ne bassiere isch noh bassiere wird. 16,17 Dü nahmst au di schenes Geschmeide, des i(ich) dir vu minem Gold un Silba ge het, un (a) machsch dir Götzenbilder drus un triebst di Hurarai mit nene. 16,18 Un dü nahmst di bunte Kleida un bedecktest sie dmit, un mi El un Räuchawerk legtest dü nene vor. 16,19 Mini Ässä, de i(ich) dir zue ässä git, fienem Mehl, El un Honig, legtest dü nene vor zum lieblichen Gruch. Jo, s kummt dohi, sait Gott dr HERR, 16,20 (a) (b) (c) (d) (e) daß dü di Buebä(Sühn) un Techta nahmst, de dü ma(mir) uf d Welt kumme hesch, un opfertest sie nene zum Fraß. War s denn noh nit gnoe mit dinere Hurarai, 16,21 daß dü mi Kinda schlachtetest un ließest sie fir de Götze vubrenne? 16,22 Un bi all di Greueln un dinere Hurarai hesch dü ne denkt a de Ziit dinere klei, we dü bloß un nackt warsch un in dinem Bloete lagst.

16,23 Un noh all däne di Übeltaten - oh mai, mai dir! sait Gott dr HERR - 16,24 bautest dü dir (a) ä Hurenaltar un machsch dir ä Laga druf a ällei Plätzen. 16,25 An jeda Straßenecke bautest dü di Hurenlager un machsch di Schönheit zum Abscheu. Dü spreiztest di Beine fir alli, de vorbiigehn, un triebst viel Hurarai. 16,26 Zerst triebst dü Hurarai mit d Ägypta, di Nochbere volla Geilheit, un triebst viel Hurarai, um mi zue locke. 16,27 I(Ich) aba schtreckt mi Hand üs gege di un entzog dir ä Deil wägä ma(mir) Gaben un git di lob dr Willkür dinere Gegna(Feinde), dr Techta dr Philister, de sich schämten iba di schamloses Triebe. 16,28 Dnohch (a) triebst dü Hurarai mit d Assyrern, wel dü nit satt wore warsch; dü triebst mit nene Hurarai un wurdest au do nit satt. 16,29 Do triebst dü noh me Hurarai mit däm Krämerland Chaldäa; doch au do wurdest dü nit satt. 16,30 We fieberte doch di Herz, sait Gott dr HERR, daß dü alli de Werke eina große Erzhure tatest: 16,31 daß dü di Hurenaltar bautest a ällei Schtroßecke un dir ä Hurenlager machsch uf ällei Plätzen! Dozue warsch dü nit we sunscht ä Hure; denn dü hesch jo Geld dfir vuschmäht. 16,32 Dü Ehebrecherin, de dü dir Fremde anstelle vu dinem Ma nimmsch! 16,33 Allen anderem Hure git ma Geld; dü aba gibsch ällei di Liebhabern noh Geld dzue un kaufsch sie, dmit sie vu iba all her zue dir kumme un mit dir Hurarai tribä. 16,34 So isch s bi dir mit dinere Hurarai umgwischt we bi anderem Wieba, wel ma dir nit nachläuft un dir nit Geld git, sundern dü noh Geld dazugibst; bi dir isch s eso umgwischt.

16,35 Drum, dü Hure, her vum HERRN Wort! 16,36 So sait Gott dr HERR: Wel dü bi dinere Hurarai di Scham entblößtest un di Nackedei (Blöße) vor di Liebhabern aufdecktest, un wägä all dinere greulichen Götze un wägä vum Bloet dinere Kinda, de dü nene gopfart hesch: 16,37 Drum, lueg, i(ich) will sammle alli di Liebhaber, däne dü gfalle hesch, alli, de dü leb ka (gliebt), samt ällei, de dü nit leb ka (gliebt) hesch, un will sie gege di vusammle vu iba all her un (a) will nene di Nackedei (Blöße) aufdecken, daß sie di ganzi Nackedei (Blöße) aluege soll. 16,38 Un i(ich) will di richten, (a) we ma Ehebrecherinnen un Mörderinnen richte; i(ich) lasse Wuet un Eifa iba di kumme. 16,39 Un i(ich) will di in ihri Händ(Pfode) ge, daß sie di Hurenaltar abbrechen un di Laga einreißen un dir di Kleida üszehe un di schenes Geschmeide dir nähmä un di nackt un bloß liege losse. 16,40 Un sie soll ä Vusammlig (Bagasch) gege di einberufen un di (a) schteinige un mit ihrem Schwertern zerhauen 16,41 un (a) di Hiisa mit Fiir vubrenne un a dir des Gricht vollstrecken vor d Aug viela Wieba. So will i(ich) dinere Hurarai ä End mache, un au Geld sollsch dü nimi dfir ge. 16,42 Dann(Dnoh) kummt mi Wuet gege di zum Ziel, un mi Eifa losst vu dir ab, so daß i(ich) Rueh ha un nimi zürnen mueß. 16,43 Wel dü nit denkt hesch a de Ziit dinere klei, sundern mi mit all däm zum Zorn (Wuet) gereizt hesch, drum will i(ich) au all di Den uf di Schädel kumme losse, sait Gott dr HERR. Hesch dü nit Unzucht triebe zue all di Greueltaten dzue?

16,44 Lueg, wer gern in Sprichwörtern schwätzt, wird vu dir des Schprichli sag: «Wie de Muetter, so de Dochta." 16,45 Dü bisch de Dochta dinere Muetter, de ihrem Ma un ihri Kinda vu sich schuckt, un bisch de Schweschta dinere Schweschtare, de ihri Manne(Männa) un Kinda vu sich schtoße. (a) Äiri Muetter war ä vu d Hetita un äich Vada (Babbe) ä Amorita. 16,46 Dini großi Schweschta isch Samaria mit ihrem Techtare, de dir zue d Linke wohnt, un di kleini Schweschta isch Sodom mit ihrem Techtare, de zue dinere Rechte wohnt. 16,47 S war dir nit gnoe, in ihrem Wäg zue go un noh ihrem Greueln zue doe; dü hesch s noh ärga triebe als sie in all dinem Den. 16,48 So wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR: (a) Sodom, di Schweschta, samt ihrem Techtare het's nit so triebe we dü un di Techta. 16,49 Lueg, des war de Schuld dinere Schweschta Sodom: Hoffart un ällei in Massig(Fülle) un sichere Rueh het sie mit ihrem Techtare; aba däm Ärm un Elenden halfen sie nit, 16,50 sundern ware schtolz un gmacht hän Greuel vor ma(mir). (a) Drum ha i(ich) sie au hinweggetan, we dü gsähne hesch. 16,51 So het au Samaria nit de Hälfti dinere Sinde doe, sundern dü hesch so viel me Greuel doe als sie, daß (a) di Schweschta Grecht doschtehn gegeiba all d Greueln, de dü doe hesch. 16,52 So schleipf dü etze au di Schande, wel dü a de Schtell dinere Schweschta getreten bisch durch di Sinde, mit däne dü greßeri Greuel doe hesch als sie; sie schtoht Grechter do als dü. So schäm dü di etze au un schleipf di Schande, während di Schweschta Grecht doschtehn.

16,53 I(Ich) will aba (a) ihr Wif wende, nämlich des Wif Sodoms un ihra Techta un des Wif Samarias un ihra Techta un au di Wif in ihra Midde, 16,54 daß dü di Schande schleipfe mueß un di iba all des schämst, was dü doe hesch, nene zum Troscht. 16,55 Un di Schweschtare, Sodom un ihri Techta, soll wieda wäre, we sie zvor gsi sin, un Samaria un ihri Techta soll wieda wäre, we sie zvor gsi sin; un au dü un di Techta soll wieda wäre, we ihr zvor gsi sin. 16,56 Un doch nahmst dü d Name Sodoms, dinere Schweschta, nit in d Mul (Gosch) zue d Ziit vu dinem Hochmuts, 16,57 als di Nackedei (Blöße) noh nit ufdeckt war we zue d Ziit, als di de Techta Edoms un de Techta dr Philister iba all schmähe un di ringsumher hän nen vuachtet. 16,58 Dini Schandtat un di Greuel - de mueß dü schleipfe, sait dr HERR.

16,59 Denn so sait Gott dr HERR: I(Ich) will dir doe, we dü doe hesch, als dü d Eid vuachtet un d Packt(Abkumme) broche hesch. 16,60 I(Ich) will aba (a) gedenken a minem Packt(Abkumme), d i(ich) mit dir geschlossen ha (b) zue d Ziit dinere klei, un will mit dir (c) (d) ä ewige Packt(Abkumme) ufrichte. 16,61 Dann(Dnoh) (a) wirsch dü a di Wäg denken un di schäm, wenn i(ich) di große un kleinen Schweschtare nähmä un sie dir zue Techtare ge wäre, aba nit um vu dinem Bundes wille. 16,62 Un i(ich) will minem Packt(Abkumme) mit dir ufrichte, so daß dü härä sollsch, daß i(ich) dr HERR bi, 16,63 dmit (a) dü dra denkst un di schämst un vor Scham di Mul (Gosch) nimi ufzmache wagst, wenn i(ich) dir ällei vuge wäre, was dü doe hesch, sait Gott dr HERR.


17. Kapitel

17,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 17,2 Dü Menschenkind, lege däm Huus Israel ä Rätsel vor un ä Glichnis 17,3 un sag: So sait Gott dr HERR: Ä große Adla mit große Fliigel un lange Fittichen un vollen Schwingen, de bunt ware, kummt uf d Libanon un nimmt wäg d Wipfel eina Zeder 17,4 un bricht de Schpitze ab un fihrt sie (a) ins Krämerland un het sich anekockt sie in de Händlerstadt. 17,5 Dann(Dnoh) nimmt da(er) ä Krut vum Land un legt s in guetes Land, wo viel Wassa war, un het sich anekockt s am Ufa ä. 17,6 Un s isch gwachse un wird ä üsbreiteter (a) Wischtock mit niedrigem Schtamm; denn sini Ranken bogen sich zue nem, un sini Wurzeln bliebe unda nem; un so wird s ä Wischtock, dr Schößlinge hervortrieb un Zwiegli. 17,7 Do kummt ä anderer große Adla mit große Fliigel un schtarken Schwingen. Un lueg, dr Wischtock bog sini Wurzeln zue däm Adla hi un schtreckt sini Ranken nem entgegä; dr Adla soll nem me Wassa ge als des Beet, in des sa(er) abäut war. 17,8 Un na(er) war doch uf guete Boden a viel Wassa abäut, so daß sa(er) wohl het Zwiegli bringe kenne, Fricht schleipfe un ä herrlicher Wischtock wäre. 17,9 So sag etze: So sait Gott dr HERR: Sollte dr grote? Wird ma nit sini Wurzeln ausreißen, daß sini Fricht vuderbe? Un na(er) wird verdorren; alli Blätta, de nem gwachse sin, wäre verwelken. Ohne großi Kraft un ohni viel Volk wird ma nen mit sinene Wurzeln ausreißen. 17,10 Lueg, er isch zwar abäut; aba soll la(er) grote? Sobald dr Oschtwind iba nen kummt, wird da(er) verdorren uf däm Beet, uf däm ma(er) gwachse isch.

17,11 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 17,12 Sprich doch zum Huus vum Widerspruchs: Wißt ihr nit, was dmit gemeint isch? Un sag: Lueg, (a) s kummt dr Kenig vu Babel noh Jerusalem un nimmt sinene Kenig un sini Obere un fihrt sie wäg zue sich noh Babel. 17,13 (a) (b) Un na(er) nimmt ä vum kenigliche Gschlecht un schloß ä Packt(Abkumme) mit nem un nimmt ä Eid vu nem; aba de Gwaltige im Land fihrt er fort, 17,14 dmit des Kenigrich niedrig bliebe un sich nit ufhebe kennt, sundern si Packt(Abkumme) ghalte wird un bestünde. 17,15 Aba na(er) flegt vu nem ab un schickt sini Laufbursch(Bote) noh Ägypte, daß ma nem Ross un viel Kriegsvolk schicken soll. Sollte s nem gelingen? Sollte er davonkommen, wenn na(er) des den? Sollte er, dr d Packt(Abkumme) bricht, davonkommen? 17,16 So wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR: a däm Platz vum Kenig, dr nen als Kenig igsetzt het, däm si Eid er vuachtet un däm si Packt(Abkumme) er broche het, do soll la(er) schterbe, midde in Babel. 17,17 Au wird nem dr Pharao nit bäischtoh im Kriege mit nem große Heer un viel Volk, wenn ma zum Schturm d Wall ufwerfe un de Bollwerke bäue wird, so daß vieli umkumme. 17,18 Denn wel la(er) d Eid vuachtet un d Packt(Abkumme) broche het, wel la(er) sini Hand druf ge un doch des ällei doe het, wird da(er) nit davonkommen.

17,19 Drum sait Gott dr HERR: So wohr i(ich) läbt, will i(ich) minem Eid, d er vuachtet het, un minem Packt(Abkumme), d er broche het, uf sinene Schädel kumme losse. 17,20 I(Ich) will (a) mi Netz iba nen werfe, un na(er) soll in minem Garn gfange wäre, un i(ich) will nen noh Babel bringe un will dert mit nem ins Gricht go, wel la(er) ma(mir) de Treui broche het. 17,21 Un alli Auserlesenen vu vu sinere ganze Streitmacht soll durchs Schwert flege, un alli, de ibrigbliebe sin, soll in alli Winde vudeilt wäre, un ihr sollt härä, daß i(ich), dr HERR, s gsait ha. 17,22 So sait Gott dr HERR: Dann(Dnoh) will i(ich) selbscht vum Wipfel dr Zeder de Schpitze wägnähme un ihr ä Platz ge; i(ich) will obe vu ihrem Äscht (a) ä zartes Reis brechen un will's uf ä hohen un erhabenen Berg pflanzen. 17,23 aAuf d hohen Berg Israels will ich's pflanzen, daß s Zwiegli gwinnt un Fricht hole un ä herrlicher Zedernbaum wird, so daß (a) (b) Vegel alli Art in nem huuse un ällei, was fliegt, im Schatte vu sinere Zwiegli bliebe ka. 17,24 Un alli Baim uf däm Feld soll la(er)kenne, daß i(ich) dr HERR bi: I(Ich) (a) (b) erniedrige d hohen Baum un hoch hebt d niedrigen; i(ich) lasse d grene Baum verdorren, un d dürrin Baum lasse i(ich) grene. I(Ich), dr HERR, sait s un doets s au.


18. Kapitel

18,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 18,2 Was hän ihr unda äich im Land Israels fir ä Schprichli: (a) «Die Vädare hän saure Triebel gässä, aba d Kinda sin de Zähne dvu stumpf geworden»? 18,3 So wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR: des Schprichli soll nimi unda äich umgehen in Israel. 18,4 Denn lueg, alli Mensch ghäre ma(mir); de Vädare ghäre ma(mir) so guet we de Buebä(Sühn); jeda, dr sindigt, soll schterbe.

18,5 Wenn etze eina Grecht isch un Recht un Grechtigkeit ebt, 18,6 dr vu d Höhenopfern nit ißt un sini Aug nit aufhebt zue d Götze vum Huus Israel, dr (a) vu sinem Nächschte Wieb nit bfleckt un (b) nit lit bi eina Wieb in ihra Dreck, 18,7 dr nemads bedrückt, dr (a) däm Schuldna si Pfand zurückgibt un nemads ebis mit Gwalt nimmt, dr (b) mit däm Hungrige si Brot deilt un d Nackten azeht, 18,8 dr (a) (b) nit uf Zinse git un kei Ufschlag nimmt, dr sini Hand vu Unrecht zurückhält un rechtes Urdeil flegt unda d Lit, 18,9 dr noh minem Gesetzen läbt un mi Gebote hebet (haltet), daß sa(er) dnohch den: des isch ä Grechter, dr soll des Läbä bhalte, sait Gott dr HERR.

18,10 Wenn na(er) aba ä gewalttätigen Bue(Suhn) zeugt, dr Bloet vugießt odr ä der Sinde den, 18,11 während dr Vada (Babbe) all des nit doe het: wenn na(er) vu d Höhenopfern ißt un vu sinem Nächschte Wieb bfleckt, 18,12 de Ärm un Elenden bedrückt, mit Gwalt ebis nimmt, des Pfand nit zurückgibt, sini Aug zue d Götze aufhebt un Greuel begeht, 18,13 uf Zinse git un ä Ufschlag nimmt - soll dr am Läbä bliebe? Na(Er) soll nit läbä, sundern wel la(er) alli de Greuel doe het, soll la(er) vum Dod schterbe; sini Bloetschuld kummt iba nen.

18,14 a Wenn dr dann(dnoh) aba ä Bue(Suhn) zeugt, dr alli de Sinde luegt, de si Vada (Babbe) den - wenn na(er) sie luegt un doch nit so den, 18,15 nit vu d Höhenopfern ißt, sini Aug nit aufhebt zue d Götze vum Huus Israel, nit vu sinem Nächschte Wieb bfleckt, 18,16 nemads bedrückt, kei Pfand fordert, nigs mit Gwalt nimmt, si Brot mit däm Hungrige deilt un d Nackten azeht, 18,17 sini Hand vu Unrecht zurückhält, nit Zinse noh Ufschlag nimmt, sundern mi Gebote hebet (haltet) un noh minem Gesetzen läbt: dr soll nit schterbe um dr Schuld vu sinem Vada (Babbe) wille, sundern soll am Läbä bliebe. 18,18 Aba si Vada (Babbe), dr Gwalt un Unrecht geübt un unda sinem Volk doe het, was nit taugt, lueg, dr soll schterbe um vu sinere Schuld wille.

18,19 Doch ihr sait: (a) «Wurum soll denn ä Bue(Suhn) nit de Schuld vu sinem Vada (Babbe) schleipfe?" Wel dr Bue(Suhn) Recht un Grechtigkeit geübt un alli mi Gsetze ghalte un dnohch doe het, soll la(er) am Läbä bliebe. 18,20 Denn nur wer sindigt, dr soll schterbe. (a) Der Bue(Suhn) soll nit schleipfe de Schuld vum Vada (Babbe), un dr Vada (Babbe) soll nit schleipfe de Schuld vum Bue(Suhn), sundern de Grechtigkeit vum Grechte soll nem ällei zugute kumme, un de Ungrechtigkeit vum Ungrechte soll uf nem ällei liege. 18,21 (a) Wenn sich aba dr Gottlose bekehrt vu ällei sinene Sinde, de na(er) doe het, un hebet (haltet) alli mi Gsetze un ebt Recht un Grechtigkeit, so soll la(er) am Läbä bliebe un nit schterbe. 18,22 S (a) soll a alli sini Übertretungen, de na(er) gmacht het het, nit denkt wäre, sundern na(er) soll am Läbä bliebe um dr Grechtigkeit wille, de na(er) doe het. 18,23 Meinsch dü, daß i(ich) Gfalle ha am Dod vum Gottlosen, sait Gott dr HERR, un nit vielme dra, daß (a) er sich bekehrt vu sinene Wäg un am Läbä bliebe? 18,24 Un (a) wenn sich dr Grechti abkehrt vu vu sinere Grechtigkeit un den Unrecht un läbt noh ällei Greueln, de dr Gottlose den, soll dr am Läbä bliebe? An alli sini Grechtigkeit, de na(er) doe het, soll nit denkt wäre, sundern in vu sinere Ibatretig un Sinde, de na(er) doe het, soll la(er) schterbe.

18,25 Un doch sait ihr: «Der Herr den nit recht." So häre etze, ihr vum Huus Israel: Handle (Feilsche) denn i(ich) unrecht? Isch's nit vielme so, daß ihr unrecht den? 18,26 Denn wenn dr Grechti sich abkehrt vu vu sinere Grechtigkeit un den Unrecht, so mueß sa(er) schterbe; um vu sinem Unrechts wille, des sa(er) doe het, mueß sa(er) schterbe. 18,27 Wenn sich dgege (a) dr Ungrechti abkehrt vu vu sinere Ungrechtigkeit, de na(er) doe het, un ebt etze Recht un Grechtigkeit, dr wird si Läbä gregä. 18,28 Denn wel la(er) s gsähne un sich bekehrt het vu ällei sinene Übertretungen, de na(er) gmacht het het, so soll la(er) läbä un nit schterbe. 18,29 Un doch schwätze de vum Huus Israel: «Der Herr den nit recht." Sollte i(ich) unrecht handle, Huus Israel? Isch s nit vielme so, daß ihr unrecht den? 18,30 Drum will i(ich) äich richten, ihr vum Huus Israel, ä jede noh sinem Wäg, sait Gott dr HERR. Kehrt um un kehrt äich ab vu ällei äire Übertretungen, dmit ihr nit durch sie in Schuld fallt. 18,31 Werft vu äich alli äiri Übertretungen, de ihr gmacht het hän, un macht äich (a) ä näjes(naies) Herz un ä näji(naii) Geischt. Denn wurum wen ihr schterbe, ihr vum Huus Israel? 18,32 Denn i(ich) ha kei Gfalle am Dod vum am vureckä sin, sait Gott dr HERR. Drum bekehrt äich, so d ihr läbä.


19. Kapitel

Klagelied iba des Wif vum Königshauses

19,1 Un dü, stimm ä Klagelied a iba de Firschte Israels 19,2 un sag: Welch ä Löwin war di Muetter! (a) Unter Löwen lagerte sie, unda jungen Löwen zeht sie ihri Jungen uf. 19,3 Un ei ihra Jungen zeht sie groß, un s wird ä junger Löwe drus; dr lernte, Tiere zue riße, jo, Mensch fraß er. 19,4 Do boten sie Velka gege nen uf, fange nen in ihra Gruebe un (a) (b) fihre nen in Kette noh Ägypteland.

19,5 aAls etze de Muetter luegt, daß ihri Hoffnig vulore war, nohchdäm sie lang gehofft het, nimmt sie ä andres vu ihrem Jungen un macht ä jungen Löwen drus. 19,6 Der läbt unda d Löwen, wird ä junger Löwe un lernte Tiere zue riße, jo, Mensch fraß er. 19,7 Na(Er) zerstörte ihri Burgen un verwüstete ihri Schtädt, daß des Land un was drin war vor sinem lauten Brüllen sich entsetzte. 19,8 Do schtelle sie Velka üs ällei Ländern ringsumher gege nen uf un werfe ihr Netz iba nen un fange nen in ihra Gruebe 19,9 un schtoße nen gfesselt in ä Käfig un (a) fihre nen zum Kenig vu Babel; un ma hole nen in Gewahrsam, dmit sini Schtimm nimi ghärt wird uf d Bergen Israels.

19,10 Dini Muetter war (a) we ä Wischtock im Weingarten, am Wassa abäut; fruchtbar un volla Ranken war er vum vieli Wassa; 19,11 sini Ranken wäre so stark, daß sie zue Zeptern taugten; si Wuchs wird hoch bis a de Wolke, un ma luegt, daß sa(er) so hoch war un so vieli Ranken het. 19,12 Aba na(er) wird im Wuet üsgrisse un zue Boden gworfe. Der Oschtwind glo hän sini Frucht verdorren, un sini schtarken Ranken wäre vubroche, daß sie vutrocknete un vubrennt wäre. 19,13 Etze isch scha(er) abäut in ä Wüschte, in ä dürris, durstiges Land, 19,14 un ä Fiir goht üs vu sinene schtarken Ranken; des vuzehrte sini Frucht. S bliebt a nem keini schtarke Ranke me fir ä Zepter. Das isch ä Klagelied; zum Klagelied isch s wore.


20. Kapitel

Israels ständiger Bes si - Gottes Ehri in Gnade un Gricht

20,1 Un s isch bassiert im siebten Johr am zehnten Däg vum fünften Monet, do kumme (a) ä baar vu d Älteschte Israels, d HERRN zue bfroge, un hocke sich vor ma(mir) ane. 20,2 Do isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 20,3 Dü Menschenkind, sag d Älteschte Israels un sag zue nene: So sait Gott dr HERR: Sin ihr kumme, mi zue bfroge? So wohr i(ich) läbt: (a) i(ich) will mi nit vu äich bfroge losse, sait Gott dr HERR. 20,4 Willsch dü sie richten, dü Menschenkind? Willsch dü richten? (a) (b) Zeige nene de Greueltaten ihra Vädare 20,5 un sag zue nene: So sait Gott dr HERR: Zue der Ziit, (a) als i(ich) Israel bschtimmt, erhob i(ich) mi Hand zum Schwur fir des Gschlecht vum Huus Jakob un git mi nene zue erkenne in Ägypteland. Jo, i(ich) erhob mi Hand fir sie un schwor: I(Ich) bi dr HERR, äich Gott. 20,6 I(Ich) erhob zue d selben Ziit mi Hand zum Schwur, daß (a) i(ich) sie fihre wird üs Ägypteland in ä Land, des i(ich) fir sie üsgwält het, des vu Milch un Honig fließt, ä edles Land vor ällei Ländern, 20,7 un sait zue nene: (a) Jeda werfe wäg de Greuelbilder vor sinene Aug, un macht äich nit dreckig mit d Götze Ägyptens; denn i(ich) bi dr HERR, äich Gott. 20,8 Sie aba ware ma(mir) unghorsam un wen ma(mir) nit folg, un keina vu nene wirft de Greuelbilder vor sinene Aug wäg, un sie vuloße de Götze Ägyptens nit. Do het denkt i(ich), minem Wuet iba sie auszuschütten un minem ganze Zorn (Wuet) a nene auszulassen noh in Ägypteland. 20,9 Aba i(ich) unterließ s (a) (b) um vu minem Namens wille, (c) dmit da(er) nit entheiligt wird vor d Heide, unda däne sie ware un vor dere Aug i(ich) mi nene zue erkenne ge het, daß i(ich) sie üs Ägypteland fihre wot.

20,10 Un als i(ich) sie üs Ägypteland gfihrt un in de Wüschte brocht het, 20,11 git i(ich) nene mi Gebote un lehrt sie mi Gsetze, (a) (b) durch de dr Mensch läbt, dr sie hebet (haltet). 20,12 I(Ich) git nene au (a) mi Sabbate zum Zeiche zwische ma(mir) un nene, dmit sie erkenne, daß i(ich) dr HERR bi, dr sie heiligt. 20,13 aAba des Huus Israel war ma(mir) unghorsam au in dr Wüschte, un sie läbte nit noh minem Gebote un hän nen vuachtet mi Gsetze, durch de dr Mensch läbt, dr sie hebet (haltet), un sie entheiligten mi Sabbate arg. Do denkt i(ich), minem Wuet iba sie auszuschütten in dr Wüschte un sie ganz un gar umzubringen. 20,14 Aba i(ich) unterließ s um vu minem Namens wille, dmit da(er) nit entheiligt wird vor d Heide, vor dere Aug i(ich) sie rüsgfihrt het. 20,15 Doch i(ich) erhob mi Hand in dr Wüschte un (a) schwor nene, sie nit in des Land zue bringe, des i(ich) nene bschtimmt het, des vu Milch un Honig fließt, ä edles Land vor ällei Ländern, 20,16 wel sie mi Gsetze vuachtet un nit noh minem Gebote gläbt un mi Sabbate entheiligt hän; denn sie folg d Götze ihrem Herz noh. 20,17 Aba mi Aug blickte schonend uf sie, daß i(ich) sie nit vutilgt; i(ich) ha mit nene nit ä End gmacht in dr Wüschte.

20,18 Un i(ich) sait zue ihrem Sehn in dr Wüschte: Ihr sollt nit noh d Gebote äira Vädare läbä un ihri Gsetze nit hebed un mit ihrem Götze äich nit dreckig mache; 20,19 denn i(ich) bi dr HERR, äich Gott. Nohch minem Gebote sollt ihr läbä, un mi Gsetze sollt ihr hebed un dnohch doe; 20,20 un mi Sabbate sollt ihr heilige, daß sie ä Zeiche sin zwische ma(mir) un äich, dmit ihr wißt, daß i(ich), dr HERR, äich Gott bi. 20,21 Aba au de Buebä(Sühn) ware ma(mir) unghorsam, läbte nit noh minem Gebote, halte au mi Gsetze nit, daß sie dnohch gmacht hän, durch de dr Mensch läbt, dr sie hebet (haltet), un entheiligten mi Sabbate. Do denkt i(ich), minem Wuet iba sie auszuschütten un minem ganze Zorn (Wuet) a nene auszulassen in dr Wüschte. 20,22 I(Ich) hebet (haltet) aba mi Hand zruck un unterließ s um vu minem Namens wille, dmit da(er) nit entheiligt wird vor d Heide, vor dere Aug i(ich) sie rüsgfihrt het. 20,23 Doch i(ich) erhob mi Hand in dr Wüschte un schwor nene, (a) sie unda de Heide zue vuschtreue un in de Lända zue vudeile, 20,24 wel sie mi Gebote nit ghalte un mi Gsetze vuachtet un mi Sabbate entheiligt hän un noh d Götze ihra Vädare sähn. 20,25 Drum git au i(ich) nene Gebote, de nit guet ware, un Gsetze, durch de sie kei Läbä hän kenne, 20,26 un glo hän sie dreckig wäre durch ihri Opfa, als sie (a) (b) (c) alli Erschtgeburt durchs Fiir go len, dmit i(ich) Entsetzen iba sie hole un sie so erkenne mußten, daß i(ich) dr HERR bi.

20,27 Drum sait, dü Menschenkind, mit däm Huus Israel un sag zue nene: So sait Gott dr HERR: Äiri Vädare hän mi au dmit gläschtert, daß sie ma(mir) de Treui broche hän, 20,28 als i(ich) sie in des Land brocht het, iba des i(ich) mi Hand obe het zum Schwur, s nene z ge: wo sie irgendeinen hohen Higel odr dichten Baum sähn, do opferten sie ihri Opfa un dohi bringe sie ihri Gaben ma(mir) zum Ärgernis un do lege sie ihri Rauchopfa ane un do gossen sie ihri Trinkopfa üs. 20,29 I(Ich) aba sait zue nene: Was isch des fir ä Hechi, uf de ihr goht? Drum heißt sie bis uf däne Dag «Höhe».

20,30 Drum sag zum Huus Israel: So sait Gott dr HERR: Macht ihr äich nit dreckig in dr Art äira Vädare un tribt Abgötterai mit ihrem Greuelbildern? 20,31 Ihr macht äich dreckig mit äire Götze bis uf d hiitige Dag dodurch, daß ihr äiri Gaben opfart un äiri Buebä(Sühn) un Techta durchs Fiir go len. Un do soll i(ich) mi vu äich, Huus Israel, bfroge losse? So wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR: i(ich) will mi vu äich nit bfroge losse. 20,32 Dozue soll äich fehlschlagen, was äich in d Sinn (Gmeht) kummt, wenn ihr sait: (a) Mir wen si we de Heide, we de Velka in d anderem Ländern, un Holz un Schtei (Wackes) abäte (ahimmle). 20,33 So wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR: i(ich) will iba äich herrsche mit schtarker Hand un ausgestrecktem Arm un mit ausgeschüttetem Wuet 20,34 un will äich üs d Mensch herausführen un üs d Ländern, in de ihr vudeilt worde sin, sammle mit schtarker Hand, mit ausgestrecktem Arm un mit ausgeschüttetem Wuet 20,35 un will äich (a) in de Wüschte dr Velka bringe un dert mit äich ins Gricht go vu Visasch (Gsicht) zue Visasch (Gsicht). 20,36 We i(ich) (a) mit äire Vädere in dr Wüschte vu Ägypte ins Gricht gange bi, ebeso will i(ich) au mit äich ins Gricht go, sait Gott dr HERR. 20,37 I(Ich) will äich (a) unda däm Schtägä (Bängel) hindurchgehen losse un (b) äich gnau abzählen 20,38 un will de Abtrünnigen un de, de vu ma(mir) abfielen, vu äich üssundere. Jo, üs däm Land, in däm ihr etzed Fremdlinge sin, will i(ich) sie herausführen; aba ins Land Israels soll sie nit inekumme, dmit ihr wißet da: i(ich) bi dr HERR!

20,39 Aba ihr vum Huus Israel, so sait Gott dr HERR: Wel ihr ma(mir) denn nit folg wen, so fahrt hi un dient ä jeda sinem Götze, aba minem heilige Name len etze ungeschändet mit äire Opfa un Götze! 20,40 Denn so sait Gott dr HERR: Uf minem heilige Berg, uf däm (a) hohen Berg Israels, do wird ma(mir) des ganzi Huus Israel dene, alli, de im Land sin. Do wäre i(ich) sie gnädig aneh, un do will i(ich) äiri Opfa un äiri Erstlingsgaben fordare un alli äiri heilige Gaben. 20,41 I(Ich) will äich gnädig aneh bim lieblichen Gruch dr Opfa, wenn i(ich) äich üs d Mensch bringe un üs d Ländern sammle wäre, in de ihr vudeilt worde sin, un i(ich) wäre mi a äich als dr Heilige erwiese vor d Aug dr Heide. 20,42 Un ihr d härä, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) äich ins Land Israels bringe, in des Land, iba des i(ich) mi Hand erhob zum Schwur, s äire Vädere z ge. 20,43 Dert d ihr gedenken a äiri Wäg un alli äiri Tade, mit däne ihr äich dreckig gmacht hän, un d vor äich selbscht Abscheu hän wägä all dr bese Tade, de ihr doe hän. (a) 20,44 Un ihr d härä, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) so a äich handle zue d Ehri vu minem Namens un nit noh äire bese Wäg un vuderbliche Tade, dü Huus Israel, sait Gott dr HERR.


21. Kapitel

Das Glichnis vum Waldbrand

21,1 *Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): *Abweichende Verszählung schtatt 21,1-37: 20,45 - 21,32. 21,2 Dü Menschenkind, richte di Visasch (Gsicht) noh Teman hi un rufe noh Süde un weissage gege d Wald im Südland 21,3 un sag zum Wald im Südland: Höre vum HERRN Wort! So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will in dir ä Fiir aziinde, des soll grene un dirri Baim verzehren, daß ma sini Flamme nit wird löschen kenne, sundern s soll durch sie jedes Visasch (Gsicht) vubrennt wäre vum Südland bis zum Norde hi. 21,4 Un ällei Fleisch soll aluege, daß i(ich), dr HERR, s azindet ha un nemads s löschen ka. 21,5 I(Ich) aba sait: Ach, Herr HERR, sie sag vu ma(mir): schwätze dr nit imma in Rätseln?

Das Schwert isch parat

21,6 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 21,7 Dü Menschenkind, richte di Visasch (Gsicht) gege Jerusalem un sait gege si Heiligtum un weissage gege des Land Israels 21,8 un sag zum Land Israels: Des sait dr HERR: Lueg, i(ich) will a di; i(ich) will mi Schwert üs dr Scheide zeh un will in dir üsrotte Grechti un Ungrechti. 21,9 Wel i(ich) denn in dir Grechti un Ungrechti ausrotte, drum soll mi Schwert üs dr Scheide fahre iba ällei Fleisch vum Südland bis zum Norde hi. 21,10 Un ällei Fleisch soll härä, daß i(ich), dr HERR, mi Schwert üs dr Scheide zoge ha; s soll nit wieda eingesteckt wäre.

21,11 Un dü, Menschenkind, sollsch jommere, bis dir de Lenden mai doe, jo, ganz arg sollsch dü jommere, daß sie s aluege! 21,12 Un wenn sie zue dir sag wäre: Wurum seufzest dü?, so sollsch dü sag: Um eina Botschaft wille, de kumme wird; vor ihr wäre alli Herz vuzage un (a) alli Händ(Pfode) sinken, ällei dr Muet entfallen un alli Knie weich wäre. Lueg, s kummt un wird bassiere, sait Gott dr HERR.

21,13 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 21,14 Dü Menschenkind, weissage un sag: So sait dr Herr: Sprich: Das Schwert, jo, des Schwert isch geschärft un blank gefegt. 21,15 S isch geschärft, daß s schlachten soll; s isch gefegt, daß s blinken soll. We solle ma(mir) uns(us) do fräie? Mi Bue(Suhn), dü hesch d Stock vuachtet un jede Rot. 21,16 Un na(er) het ä Schwert zum Fegen ge, daß ma's packe soll; s isch geschärft un gefegt, daß ma's däm Henker in de Hand gib. 21,17 Schrei un heule, dü Menschenkind; denn s goht iba mi Volk un iba alli Regenten in Israel, de däm Schwert vufalle sin samt minem Volk. Drum hau uf di Lenden; 21,18 denn de Prüfung isch do, un we soll s nit bassiere, do dü doch (a) d Stock vuachtet hesch? sait Gott dr HERR.

21,19 Un dü, Menschenkind, weissage un hau di Händ(Pfode) zsämme! Denn des Schwert wird zwäifach, jo driefach kumme, ä Schlachtschwert, ä großes Schlachtschwert, des sie umkreisen wird, 21,20 dmit de Herz vuzage un vieli flege soll; a ällei ihrem Tore (Dummköpf) lasse i(ich) des Schwert wüten. Wehe, s isch zum Blitzen gmacht, zum Schlachten geschärft! 21,21 Hau drein zue d Rechte un Linke, wohi di Schneiden gwandt sin! 21,22 Dann(Dnoh) will au i(ich) mi Händ(Pfode) zusammenschlagen un minem Zorn (Wuet) schtille (bscheide). I(Ich), dr HERR, ha s gsait.

Das Schwert vum Kenig vu Babel

21,23 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 21,24 Dü Menschenkind, mach dir zwei Wäg, uf däne des Schwert vum Kenig vu Babel kumme ka; sie soll aba beidi vu nem Land üsgoh. Un schtell ä Wegweiser a d Afang vumä jede Wäg, dr zue eina Schtadt zeigä soll, 21,25 un mache d ä Wäg, dmit des Schwert noh Rabba kumme ka, dr Schtadt dr Ammoniter, un d anderem noh Juda, zue dr feschte Schtadt Jerusalem. 21,26 Denn dr Kenig vu Babel wird a dr Wegscheide schtoh, am Afang dr beidi Wäg, um sich wahrsagen zue losse: er wirft mit d Pfiel des Los, befragt sinene Götze un bschaut de Läberä. 21,27 Un des Los in vu sinere Rechte wird noh Jerusalem dite: do soll la(er) d Mul (Gosch) ufden mit großem Gschrei (Geblär), de Schtimm ufhebe mit Kregsgschrei, (a) Sturmböcke heranführen gege de Tore, ä Wall ufschitte un ä Bollwerk bäue. - 21,28 Aba nene wird de Wahrsagig trügerisch scheinen; hän sie doch heilige Eide gregt. Na(Er) aba wird sie a ihri Schuld erinnere, daß sie däbi bhaftet wäre. 21,29 Drum sait Gott dr HERR: Wel ihr a äiri Schuld erinnert hän un äich Bes si bekannt wore isch, so daß ma äiri Sinde luegt in all äire Tade, jo, wel ihr dra erinnert hän, sollt ihr däbi bhaftet wäre. 21,30 Un dü, Firscht in Israel, dü unheiliger Frevla, däm si Dag kumme wird, wenn de Schuld zum End gfihrt het, - 21,31 so sait Gott dr HERR: Doe wäg d (a) Kopfbund un nimm ab de Krone! Denn nigs bliebe, we s isch, sundern (b) was hoch isch, soll niedrig gmacht wäre, un was niedrig isch, soll hoch gmacht wäre. 21,32 Zue Trümmern, zue Trümmern, zue Trümmern will i(ich) sie mache - aba au des wird nit bliebe -, (a) bis dr kummt, dr des Recht het; däm will i(ich) s ge.

Das Schwert iba Ammon

21,33 Un dü, Menschenkind, weissage un sag: So sait Gott dr HERR iba de aAmmoniter un iba ihr Schmähän: Dü sollsch sag: Das Schwert, des Schwert isch gezückt, daß s schlachten soll; s isch gefegt, daß s umbringe soll, un soll blinken, 21,34 während dü dir trügerische Gesichte schauen un Lege wahrsagen losst; des Schwert soll a d Hals unheiliger Frevla bschtimmt wäre, dere Dag kumme wird, wenn de Schuld zum End gfihrt het. 21,35 Schteck s wieda in de Scheide! I(Ich) will di richten a däm Platz, a däm dü gschaffe, un im Land, in däm dü uf d Welt kumme bisch. 21,36 Un i(ich) will minem Zorn (Wuet) iba di ausschütten; i(ich) will des Fiir vu minem Grimms iba di entfachen un will di rohen Lit priesge, de End schmieden. 21,37 Dü sollsch däm Fiir zum Fraß wäre, un di Bloet soll im Land vuschittet wäre, un ma wird nimi a di denken; denn i(ich), dr HERR, ha s gsait.

22. Kapitel

Jerusalems Bloetschuld un Schandtaten

22,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 22,2 Dü Menschenkind, (a) willsch dü nit richten de mörderische Schtadt? (b) Zeige ihr alli ihri Greueltaten 22,3 un sag: So sait Gott dr HERR: Oh Schtadt, de dü des Bloet dr Dinene vugießt, dmit di Ziit kummt, un de dü dir Götze machsch, dmit dü dreckig wirsch! 22,4 Durch des (a) Bloet, des dü vuschittet hesch, wurdest dü schuldig, un durch de Götze, de dü dir machsch, hesch dü di dreckig gmacht. Dmit hesch dü di Däg herbeigezogen un bewirkt, daß di Johr kumme meße. Drum will i(ich) di zum Schpott unda d Heide un (b) zum Hohn in ällei Ländern mache. 22,5 In dr Nechi we in dr Ferne soll sie iba di scheltte; bfleckt isch di Name un groß de Vuwirrig.

22,6 Lueg, de Firschte in Israel, ä jeda in dir pocht uf sini Macht, Bloet zue vergießen. 22,7 Vada (Babbe) un Muetter vuachte sie, d (a) Fremdlingen doe sie Gwalt un Unrecht a, de (b) Witwe un Waisen undadrucke sie. 22,8 Dü vuachtesch, was ma(mir) heilig isch, un entheiligst mi Sabbate. 22,9 Verleumder vulange bi dir dnohch, Bloet zue vergießen. Sie ässä vu d Höhenopfern un tribä Schandtaten in dinere Midde. 22,10 Sie (a) decken de Nackedei (Blöße) dr Vädare uf un (b) nötigen Wieba während ihra Dreck. 22,11 Sie (a) tribä Greuel mit dr Wieb ihrem Nächschte; (b) sie entehren ihri eigene Schwiegadochta durch Schandtat; (c) sie doe ihrem eigene Schweschtare Gwalt a, d Techtare ihrem Vada (Babbe). 22,12 Sie losse sich bschtächä, um Bloet zue vergießen. Dü (a) nimmsch Zinse un Ufschlag un suechsch unrechten Gwinn a dinem Nächschte mit Gwalt - un mi vugißt dü! sait Gott dr HERR.

22,13 Lueg, i(ich) schlat mi Händ(Pfode) zsämme iba d unrechten Gwinn, d dü gmacht hesch, un iba des Bloet, des in dinere Midde vuschittet isch. 22,14 Meinsch dü aba, di Herz ka standhalten odr di Händ(Pfode) wäre festbleiben zue der Ziit, wenn i(ich) a dir handle? I(Ich), dr HERR, ha s gsait un will's au doe 22,15 un will di vuschtreue unda de Heide un di vuschtoße in de Lända un will mit dinere Dreck ä End mache; 22,16 un dü wirsch bi d Heide als vufluecht gelte. Dann(Dnoh) wirsch dü härä, daß i(ich) dr HERR bi.

Das Glichnis vum Schmelzofen

22,17 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 22,18 (a) (b) Dü Menschenkind, des Huus Israel isch ma(mir) zue Schlacken wore; sie alli sin Kupfa, Zinn, Ise un Bläi im Ofe; jo, zue Silberschlacken sin sie wore. 22,19 Drum sait Gott dr HERR: Wel ihr denn alli Schlacken wore sin, lueg, so will i(ich) äich alli in Jerusalem zsämmebringe. 22,20 We ma Silba, Kupfa, Ise, Bläi un Zinn im Ofe zusammenbringt, daß ma ä Fiir darunter anfacht un s vuschmelze losst, so will i(ich) au äich in minem Zorn (Wuet) un Wuet zsämmebringe, inedoe un schmelzen. 22,21 Jo, i(ich) will äich sammle un des Fiir vu minem Zorn (Wuet)s gege äich anfachen, daß ihr drin vuschmelze mehn. 22,22 We des Silba im Ofe zerschmilzt, so sollt au ihr drin vuschmelze un sollt härä, daß i(ich), dr HERR, minem Wuet iba äich ausgeschüttet ha.

Di Schuld alli Stände im Land

22,23 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 22,24 Dü Menschenkind, sag zue nene: Dü bisch ä Land, des nit beregnet isch, des nit bnetzt wird zue d Ziit vum Zorn (Wuet)s, 22,25 (a) (b) däm si Firschte in vu sinere Midde sin we brüllende Löwen, wenn sie rauben; (c) sie frässä Mensch, riße Guet un Geld a sich un mache vieli zue Witwe im Land. 22,26 (a) (b) (c) Sini Prieschta doe minem Gsetz Gwalt a un entweihen, was ma(mir) heilig isch; sie (d) mache zwische heilig un unheilig kei Undaschied un lehre nit, was sufa odr dreckig isch, un vor minem Sabbaten schleße sie de Aug; so wäre i(ich) unda nene entheiligt. 22,27 Di Obere in vu sinere Midde sin we reißende Wöelf, Bloet zue vergießen un Mensch umzubringen um ihra Habgier wille. 22,28 Un sini Prophete schtriche nene mit Tünche driba, hän Truggesichte un wahrsagen nene Lege; sie sag: «So sait Gott dr HERR», wo doch dr HERR gar nit gsait het. (a) 22,29 Das Volk vum Land ebt Gwalt; sie rauben drauf los un undadrucke de Ärm un Elenden un doe d Fremdlingen Gwalt a gege ällei Recht. 22,30 I(Ich) suecht unda nene, ob jemads ä Mure zeh un (a) in de Bresche vor ma(mir) träte wird fir des Land, dmit ich's nit vunichte mueßt; aba i(ich) findet kei. 22,31 Drum (a) schittet i(ich) minem Zorn (Wuet) iba sie üs, un mit däm Fiir vu minem Grimmes macht i(ich) nene ä End un glo hän so ihr Triebe uf ihrem Schädel kumme, sait Gott dr HERR.

23. Kapitel

23,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 23,2 Dü Menschenkind, s ware zwei Wieba, Techta eina Muetter. 23,3 Di wäre Hure in Ägypte scho in ihra klei; dert len sie noh ihrem Brüsten griefen un ihrem jungen Busen alänge. 23,4 Di großi hieß Ohola un ihri Schweschta Oholiba. Un i(ich) nimmt sie zue Wieba, un sie gebaren ma(mir) Buebä(Sühn) un Techta. Ohola isch Samaria un Oholiba Jerusalem.

23,5 Ohola trieb Hurarai hinda minem Rücken un gibt fir ihri Liebhaber, fir de Assyrer, de zue ihr kumme, 23,6 fir de Schtadthaltr un Hauptlit, de mit Purpur azogä ware, luta jungi hübsche Lit, de uf Rossen ritten. 23,7 Un sie buhlte mit nene, luta auserlesenen Sehn Assurs, un bi ällei, fir de sie gibt, macht sie sich au dreckig mit ihrem Götze. 23,8 Dozue (a) glo hän sie au nit vu ihra Hurarai mit d Ägypta, de bi ihr gläge hän in ihra klei un ihri jungen Buse betastet un schlimme Hurarai mit ihr triebe hän. 23,9 Do ibagit i(ich) sie in de Hand ihra Liebhaber, dr Buebä(Sühn) Assurs, fir de sie entbrennt(entflammt) war. 23,10 Di deckten ihri Nackedei (Blöße) uf un nähmä ihri Buebä(Sühn) un Techta wäg; sie selbscht aba umbringe däte sie mit däm Schwert, un sie wird zum Gespött unda d Wieba. So vollzogen sie des Gricht a ihr.

23,11 Als aba ihri Schweschta Oholiba des luegt, gibt sie noh viel me als ihri Schweschta un trieb de Hurarai noh schlimmer als sie. 23,12 Sie gibt fir de Buebä(Sühn) Assurs, Schtadthaltr un Hauptlit, de zue ihr kumme, herrlich azogä, luta jungi hübsche Lit, de uf Rossen ritten. 23,13 Do luegt i(ich), daß sie beidi uf gliche Art dreckig wore ware. 23,14 Aba de trieb ihri Hurarai noh wida. Denn sie luegt Bilda vu Manne(Männa) a dr Wand in roter Farbe, Bilda vu Chaldäern, 23,15 um ihri Lenden girtlet un bunte Turbane uf ihrem Kepf (Schädel), ä Bild gewaltiger Kämpfer allisamt, we ebe de Buebä(Sühn) Babels sin, dere Vadaland (dinere Heimet) Chaldäa isch. 23,16 Do gibt sie fir sie, sobald sie de Bilda luegt, un schickt Laufbursch(Bote) zue nene noh Chaldäa. 23,17 Un de Buebä(Sühn) Babels kumme zue ihr, um bi ihr zue schlofe, un mache sie dreckig mit ihra Hurarai, un sie macht sich dreckig mit nene, bis sie ihra med wird. 23,18 Als sie ihri Hurarai so uff trieb un ihri Schande so enthüllte, do wird i(ich) au ihra überdrüssig, we i(ich) ihra Schweschta med wore war. 23,19 Sie aba trieb ihri Hurarai imma schlimmer un het denkt a de Ziit ihra klei, als sie in Ägypteland zue d Hure wore war, 23,20 un gibt fir ihri Liebhaber, dere Brunst war we de dr Esel un dr Hengste. 23,21 Un dü sehntest di noh dr Unzucht dinere klei, als de Ägypta noh di Brüsten griffen un di Busen betasteten.

23,22 Drum, Oholiba, so sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will di Liebhaber, dere dü med wore bisch, gege di ufschtoh losse un will sie vu iba all her gege di zsämmebringe, 23,23 nämlich de Buebä(Sühn) Babels un alli Chaldäa, de vu Pekod, Schoa un Koa un alli Assyrer mit nene, de scheni jungi Mannschaft, luta Schtadthaltr un Hauptlit, Ritter un Edle, de alli uf Rossen reiten. 23,24 Un sie wäre iba di kumme, parrat mit Rossen un Kärre un mit viel Kriegsvolk un wäre di ringsum belagere mit große un kleinen Schilden un Helmen. Denen will i(ich) d Rechtsfall vorlegen, daß sie di richten soll noh ihrem Recht. 23,25 I(Ich) will minem Eifa gege di richten, daß sie unbarmherzig a dir handle soll. Sie soll dir Nase un Ohre abschniedä, un was vu dir übrigbleibt, soll durchs Schwert flege. Sie soll di Buebä(Sühn) un Techta wägnähme un, was vu dir übrigbleibt, mit Fiir vubrenne. 23,26 Sie soll dir di Kleida üszehe un di Schmuck wägnähme. 23,27 So will i(ich) dinere Unzucht un dinere Hurarai, de dü sit Ägypteland triebsch, ä End mache, daß dü di Aug nimi noh nene ufhebe un a Ägypte nimi denken sollsch.

23,28 Denn so sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will di däne priesge, däne dü feind wore un dere dü med bisch. 23,29 Di soll we Gegna(Feinde) mit dir umgehen un ällei nähmä, was dü kauft hesch, un di nackt un bloß liege losse. Do soll de Schande dinere Hurarai un di Unzucht un di Buhlerei ufdeckt wäre. 23,30 Das soll dir azogä wäre um dinere Hurarai wille, de dü mit d Heide triebe, wel dü di mit ihrem Götze dreckig gmacht hesch. 23,31 Dü bisch uf däm Wäg dinere Schweschta gange, drum gib i(ich) dir au ihrem Kelch in de Hand.

23,32 So sait Gott dr HERR: Dü mueß d Kelch dinere Schweschta trinke, so def un wiet er isch; dü sollsch zue so großem Schpott un Hohn wäre, daß s unerträglich si wird. 23,33 Dü mueß di (a) mit schtarkem Trank un Jamma volltrinken; denn dr Kelch dinere Schweschta Samaria isch ä Kelch vum Grauens un Entsetzens. 23,34 Den mueß dü bis zue d Neige austrinken, dnohch de Scherben üsschlürfe un di Buse vurieße; denn i(ich) ha s gsait, sait Gott dr HERR. 23,35 Drum sait Gott dr HERR: Wel dü (a) mi vugässä un mi rüssgworfe hesch, so schleipfe etze au dü di Unzucht un di Hurarai!

23,36 Un dr HERR sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, willsch dü nit Ohola un Oholiba richten? (a) Zeige nene ihri Greueltaten: 23,37 we sie Ehebruch triebe un Bloet vuschittet un de Ehe broche hän mit ihrem Götze; un (a) we sie nene noh dzue ihri Kinda, de sie ma(mir) uf d Welt kumme hän, zum Fraß darbrachten. Ü23,38 berdies hän sie ma(mir) des azogä: sie hän noh am gliche Dag (a) mi Heiligtum dreckig gmacht un mi Sabbate entheiligt. 23,39 Denn als sie ihri Kinda d Götze gschlachtet hän, gehn sie noh am gliche Dag in mi Heiligtum, s zue entheiligen. Lueg, so hän sie s in minem Huus triebe. 23,40 Sie hän sogar Laufbursch(Bote) gschickt noh Manne(Männa), de üs fernen Landen kumme solle. Un lueg, als sie kumme, do badetest dü di un schminktest di un schmücktest di mit Geschmeide nene zue Ehren 23,41 un saßest uf nem herrliche Polster, un ä Disch war dvor hergerichtet; druf legtest dü mi Räuchawerk un mi El. 23,42 Un s erhob sich in dr Schtadt ä großes Freudengeschrei iba de Manne(Männa), wel solch ä Lit vu Mensch herbeigebracht war üs Saba, üs dr Wüschte, un sie gän nene Geschmeide a ihri Ärm un scheni Krone uf ihri Kepf. 23,43 I(Ich) aba het denkt: Sie isch des Ehebrechen ghuust vu alters her, sie ka des Hure nit losse. 23,44 Denn ma goht zue ihr, we ma zue eina Hure goht; so goht ma zue Ohola un Oholiba, d zuchtlosen Wieba. 23,45 Drum wäre Grechte Manne(Männa) sie richten (a) noh rem Recht, des fir Ehebrecherinnen un fir Mörderinnen gilt; denn sie sin Ehebrecherinnen, un ihri Händ(Pfode) sin voll Bloet.

23,46 Denn so sait Gott dr HERR: Ma berufe ä Vusammlig (Bagasch) gege sie ä un gib sie als Raub un Beute lob, 23,47 daß de Lit sie schteinige un mit ihrem Schwertern erstechen un ihri Buebä(Sühn) un Techta umbringen un ihri Hiisa mit Fiir vubrenne. 23,48 So will i(ich) dr Unzucht im Land ä End mache, daß alli Wieba sich warne losse un nit noh solcha Unzucht doe. 23,49 Un ma wird de Schtrof fir äiri Unzucht uf äich lege, un ihr sollt schleipfe, was ihr mit äire Götze gsindigt hän, un sollt härä, daß i(ich) Gott dr HERR bi.


24. Kapitel

Das Glichnis vum rostigen Hafe

24,1 Un s isch bassiert des Wort vum HERRN zue ma(mir) (a) im ninte Johr am zehnten Däg vum zehnten Monet: 24,2 Dü Menschenkind, schrib dir däne Dag uf, jo, ebe däne Dag; denn dr Kenig vu Babel het sich a ebe däm Däg vor Jerusalem glageret. 24,3 Un git däm Huus vum Widerspruchs ä Glichnis un sag zue nene: So sait Gott dr HERR: Hock ä (a) Hafe uf, hock nen uf un gieß Wassa inä! 24,4 Doe Fleisch inä, luta gueti Schtickli, Lenden un Schulta, un fülle nen mit d beschte Knochen. 24,5 Nimm des Beschte vu dr Herde un schichte Holzscheite darunter un loß de Schtickli tichtig sieden un au de Knochen drin guet kochen.

24,6 Drum sait Gott dr HERR: (a) (b) Wehe dr Schtadt volla Bloetschuld, de nem Hafe glich, a däm Roscht hockt un nit abgehen will! Nimm ä Schtuck noh rem anderem üsä un lose nit drum, welches zerscht üsä soll. 24,7 Denn des Bloet, des sie vuschittet het, isch noh in ihra Midde; uf d nackten Felse un nit uf d Bode het sie s vuschittet, (a) (b) so daß ma's mit Erde het zudecken kenne. 24,8 Un i(ich) glo hän sie drum des Bloet uf d nackten Felse schiitte, dmit s nit zugedeckt wird, so daß dr Wuet iba sie kummt un s grächt wird.

24,9 Drum sait Gott dr HERR: Wehe, dü Schtadt volla Bloetschuld, au i(ich) will d Holzstoß groß mache! - 24,10 Trage nur viel Holz her, bring des Fiir zum Lodern, koche des Fleisch gar un gieß de Brühe üs, daß de Knochen anbrennen; 24,11 schtell d Hafe leer uf de Glut, dmit da(er) heiß wird un si Erz gleht un sini Dreck schmilzt un si Roscht abgoht! 24,12 Aba so arg dr Hafe gleht, will doch dr schtarke Roscht vu nem im Fiir nit abgehen. - 24,13 Wel dü durch Unzucht di dreckig gmacht hesch un nit sufa wurdest vu dinere Dreck, obwohl i(ich) di sufa mache wot, drum sollsch dü etze nit wieda sufa wäre, bis (a) mi Wuet sich a dir gekühlt het. 24,14 I(Ich), dr HERR, ha s gsait! S wird kumme, i(ich) will's doe un nit säumen. (a) I(Ich) will nit schonen, un s wird mi nit reuen; sundern sie soll di richten, we dü gläbt un doe hesch, sait Gott dr HERR. 24,15 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 24,16 Dü Menschenkind, lueg, i(ich) will dir dinere Aug Fräid(Freud) nähmä durch ä plötzlichen Dod. Aba dü sollsch nit klage un nit hiile un keini Träne vergießen. 24,17 Heimlich darfsch dü jommere, aba keini Totenklage hebed, sundern dü sollsch di Kopfbund anlegen un di Schoeh azege; dü sollsch (a) di Bart nit vuhiille un nit des (b) Träuerbrot ässä.

24,18 Un als i(ich) am Morge zum Volk gsait het, schtirbt ma(mir) am Obend mi Wieb. Un i(ich) doet am anderem Morge, we ma(mir) bfohle war. 24,19 Un des Volk sait zue ma(mir): Willsch dü uns(us) nit erklären, was des fir uns(us) beditet, was dü doesch? 24,20 Un i(ich) sait zue nene: Der HERR het mit ma(mir) gsait un gsait: 24,21 Sage däm Huus Israel: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will mi Heiligtum, äiri herrlichi Zueflucht, de Fräid(Freud) äira Aug, des Vulange äires Herz, entheiligen, un äiri Buebä(Sühn) un Techta, de ihr dert zrucklo mußtet, wäre durchs Schwert flege. - 24,22 Do d ihr dann(dnoh) doe, we i(ich) doe ha: äire Bart d ihr nit vuhiille un nit des Träuerbrot ässä, 24,23 sundern d äire Kopfbund uf äirem Schädel bhalte un äiri Schoeh a d Feß; ihr d nit klage un nit hiile, sundern (a) in äira Schuld vugoh un undaänanda jommere. - 24,24 So soll Hesekiel fir äich (a) ä Wahrzeichen si, daß ihr doe d, we na(er) doe het, wenn s etze kumme wird. Dann(Dnoh) d ihr härä, daß i(ich) Gott dr HERR bi.

24,25 Un dü, Menschenkind, isch s nit so? An däm Däg, a däm i(ich) vu nene nihmt ihri Zueflucht un ganzi Wunne, de Fräid(Freud) ihra Aug un des Vulange ihrem Herz, dzue ihri Buebä(Sühn) un Techta, 24,26 jo, a däm Däg wird (a) eina, dr gflohe isch, zue dir kumme un dir's kunddoe. 24,27 An däm Däg wird di Mul (Gosch) ufdoe wäre, wenn dr kummt, dr gflohe isch, so daß dü schwätze kasch un nimi schtumm bisch; un dü wirsch fir sie ä Wahrzeichen si, daß sie härä, daß i(ich) dr HERR bi.


25. Kapitel

Gottes Gricht iba de Nochbere Judas

25,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 25,2 (a) (b) (c) Dü Menschenkind, richte di Visasch (Gsicht) gege de Ammoniter un weissage gege sie 25,3 un sag zue d Ammonitern: Häre des Wort Gottes vum HERRN! So sait Gott dr HERR: (a) Wel ihr iba mi Heiligtum rueft: «Ha! s isch vuschandelt(entwaiht)!" un (b) iba des Land Israels: «Es isch vuwüschtet!" un iba des Huus Juda: «Es isch wäggfihrt!", 25,4 drum lueg, i(ich) will di d Sehn vum Ostens ibage, daß sie ihri Zeltdörfer in dir ufschla un ihri Wohnige in dir bäue soll; sie soll di Fricht ässä un di Milch trinke. 25,5 Un i(ich) will Rabba zue d Kameltrift mache un des Land dr Ammoniter zue Schafhürden, un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi. 25,6 Denn so sait Gott dr HERR: Wel dü in de Händ(Pfode) geklatscht un mit d Feß gestampft un iba des Land Israels vu ganzem Herz so höhnisch di gfräit hesch, 25,7 drum lueg, i(ich) will mi Hand gege di üsschtrecke un di d Mensch zue d Beute ge un di üs d Natione üsrotte un üs d Ländern uslesche un di vunichte; un dü sollsch härä, daß i(ich) dr HERR bi.

25,8 a So sait Gott dr HERR: Wel Moab un Seïr schwätze: «Siehe, des Huus Juda isch nigs anderes als alli Velka!", 25,9 lueg, so will i(ich) de Berghänge Moabs bloßlege, daß s ohni Schtädt isch in sinem ganze Gebiet, ohni d Stolz vum Land: Bet-Jeschimot, Baal-Meon un Kirjatajim, 25,10 un will s d Sehn vum Ostens zum Erbe ge, zum Land dr Ammoniter dzue, so daß ma a sie nimi denken wird unda d Mensch. 25,11 Un i(ich) will des Gricht ergoh losse iba Moab, un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi.

25,12 a So sait Gott dr HERR: Wel sich Edom am Huus Juda grächt un sich schwer vuschuldet het mit vu sinere Rache, 25,13 drum sait Gott dr HERR: I(Ich) will mi Hand üsschtrecke gege Edom un will vu nem üsrotte Mensch un Viecha un will s wescht mache vu Teman bis noh Dedan, un sie soll durchs Schwert flege. 25,14 Un i(ich) will mi a Edom rächen durch mi Volk Israel, un sie soll mit Edom umgehen noh minem Zorn (Wuet) un Wuet, daß sie mi Vugeltig härä soll, sait Gott dr HERR. 25,15 (a) (b) (c) So sait Gott dr HERR: Wel de Philista sich grächt un mit beständigem Haß so höhnisch Rache geübt hän zum End vu minem Volks, 25,16 drum sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will mi Hand üsschtrecke gege de Philista un will de Kreter üsrotte un will umbringen, de ibrigbliebe sin am Ufa vum Meeres, 25,17 un will bittae Rache a nene ebe un sie mit Wuet schtrofe, daß sie härä soll, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) Vugeltig a nene ebt.


26. Kapitel

Das Gricht iba Tyrus

(vgl. Am 1,9.10; Jes 23)

26,1 Un s isch bassiert im elften Johr am erschte Däg vum erschte Monet, do isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 26,2 Dü Menschenkind, wel Tyrus sait iba Jerusalem: «Ha! (a) de Pforte dr Velka isch vubroche; etze flegt s ma(mir) zue; i(ich) wäre etzed rich wäre, wel Jerusalem wescht lit!", 26,3 drum sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will a di, Tyrus, un will vieli Velka gege di ruffihre, we des Meer sini Wellä heraufführt. 26,4 Di soll de Muurene vu Tyrus himache un sini Türme abbrechen; jo, i(ich) will sogar sini Erde vu nem wegfegen un will ä nackten Fels üs nem mache, 26,5 ä Platz im Meer, a däm ma Fischnetze aufspannt; denn i(ich) ha s gsait, sait Gott dr HERR, un s soll d Mensch zum Raub wäre. 26,6 Un sini Tochterstädte uf däm Festland soll mit däm Schwert gschla wäre, un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi.

26,7 Denn so sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will iba Tyrus kumme losse (a) Nebukadnezar, d Kenig vu Babel, vu Norde her, d (b) Kenig dr Kenig, mit Rossen, Kärre, Reitern un nem große Heer. 26,8 Der soll di Tochterstädte uf däm Festland mit däm Schwert schlat; aba gege di wird da(er) Bollwerke errichten un ä Wall gege di ufschitte un ä Schilddach gege di erstellen. 26,9 Na(Er) wird mit Sturmböcken di Muurene umstoßen un di Türme mit sinene Werkzeugen einreißen. 26,10 Vu dr Lit vu sinere Gäul (Pferde) wird Schtaub di zuedecke. Dini Muurene wäre erbeben vum Gwimmel vu sinere Ross, Kärre un Rieta, wenn na(er) in di Tore eindringt, we ma eindringt in ä erschtürmte Schtadt. 26,11 Na(Er) wird mit d Hufen vu sinere Ross alli di Gasse zerstampfen. Di Volk wird da(er) mit däm Schwert erschlagen un di stolzen Schteimole zue Boden riße. 26,12 Sie wäre di Schätz rauben un di Handelsgüter plündern. Dini Muurene wäre sie abbrechen un di schene Hiisa einreißen un wäre di Schtei (Wackes) un de Balkä un d Schutt ins Meer werfe. 26,13 Un i(ich) will däm Getön dinere Lieder ä End mache, un d Klang dinere Harfe soll ma nimi härä. (a) 26,14 Un i(ich) will ä nackten Fels üs dir mache, ä Platz, a däm ma Fischnetze aufspannt, un dü sollsch nit wieda bäut wäre. Denn i(ich) bi dr HERR, dr des schwätzt, sait Gott dr HERR.

26,15 So sait Gott dr HERR gege Tyrus: Was gilt's? Di Insle wäre erbeben, wenn dü flege wirsch mit Getöse un di Verwundeten stöhnen wäre un des Schwert morden wird in dinere Midde. 26,16 Alli Firschte am Meer wäre vu ihrem Thronen herabschtiege un ihri Oberkleider ablegen un ihri bunte Gewänder üszehe un wäre in Trauakleida go un uf dr Erde hocke un imma vu naiem erzittern un sich entsetzen iba di. 26,17 Sie wäre iba di ä Klagelied anstimmen un vu dir sag: Ach, we bisch dü zugrunde gange, dü berühmte Schtadt, de dü am Meer lagst un so mächtig warsch uf däm Meer samt di Einwohnern, daß sich des ganzi Land vor dir firchte mueß! 26,18 Etze entsetzen sich de Insle am Dag vu dinem Falls, un de Insle im Meer erschrecken iba di Untagang (Abgsofe).

26,19 Denn so sait Gott dr HERR: I(Ich) will di zue eina verödeten Schtadt mache gli d Schtädt, in däne nemads wohnt, un will ä großi Flut iba di kumme losse, daß hohe Woge di zuedecke, 26,20 un will di (a) (b) (c) hinunterstoßen zue däne, de in de Gruebe gfahre sin, zum Volk dr Vorziit. I(Ich) will di huuse losse in d Defi unda dr Erde zwische d Trümmern dr Vorziit bi däne, de in de Gruebe gfahre sin, daß dü keini Wohnig un keini Platz me hesch im Land dr Lebändige; 26,21 jo, tödlichem Angscht gib i(ich) di lob, daß s üs isch mit dir un ma di ne me findet, wenn ma noh dir suecht, sait Gott dr HERR.


27. Kapitel

Klagelied iba Tyrus

(vgl. Jes 23)

27,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 27,2 Dü Menschenkind, stimm ä Klagelied a iba Tyrus 27,3 un sag zue Tyrus: Di dü wohnsch am Igang zum Meer un fir de Velka mit vieli Insle Handel triebsch! So sait Gott dr HERR: (a) Oh Tyrus, dü saisch: I(Ich) bi de Allerschönste! 27,4 Di Gebiet lit midde im Meer, un di Bäulit hän di ufs allerschönste bäut. 27,5 Sie hän all di Plankenwerk üs Zypressenholz vum (a) Senir gmacht un de Zedern vum Libanon geholt, um di Mastbäume drus zue mache; 27,6 di Ruda hän sie üs Eichen vu Baschan gmacht un di Wände mit Elfebein getäfelt, gfaßt in Buchsbaumholz vu d Gestaden dr Kittäer. 27,7 Di Segel war beschte bunte Lienwand üs Ägypte als di Kennzeichen, un di Decken ware blauer un roter Purpur vu d Gestaden (a) Elischas. 27,8 Di Edlen vu Sidon un Arwad ware di Ruderknechte, un de kundigsten Manne(Männa) vu Tyrus hesch dü als di Steuerleute. 27,9 Di Älteschte vu (a) (b) Gebal un sini Kundigsten mußten di Risse abdichten. Alli Seeschiffe un ihri Schiffslit find sich bi dir ä, um mit di Waren Handel zue tribä. 27,10 Perser, Lyder un Libyer ware di Kriegsvolk; ihri Schilde un Helme hängten sie bi dir uf; sie ware di Schmuck. 27,11 Di Manne(Männa) vu Arwad ware in dinem Heer rings uf di Muurene un ware Wächter uf di Türmen. Sie hän ihri Schilde ringsum a di Muurene ufghängt un hän di so schen gmacht.

27,12 Tarsis het fir di Handel triebe mit eina Massig(Fülle) vu Gabe alli Art un Silba, Ise, Zinn un Bläi uf di Märkte brocht. 27,13 Jawan, (a) Tubal un Meschech hän mit dir gfeilscht un Sklaven un Geräte üs Kupfa als Ware brocht. 27,14 Di Lit vu Togarma hän dir Ross un Reitpferde un Maulesel uf di Märkte brocht. 27,15 Di Lit vu Rhodos sin di Händla gsi, un vieli Insle hän Handel mit dir triebe; sie hän mit Elfebein un Ebenholz gezahlt. 27,16 Di Edomiter hän vum Vielen kauft, des dü gefertigt hesch, un hän Malachit, Purpur, bunte Stoffe, fäini Lienwand, Korallen un Rubine uf di Märkte brocht. 27,17 Juda un des Land Israel hän mit dir gfeilscht un hän Weize üs Minnit, Fiege, Honig, El un Harz als Ware brocht. 27,18 Damaskus het vum Vielen kauft, des dü gefertigt hesch, vu dr Massig(Fülle) dr Sache alli Art gege Wi vu Helbon un gege Wulle vu Zahar. 27,19 Wedan un Jawan hän vu Usal uf di Märkte geformtes Ise, Zimt un Kalmus brocht; de kumme als Ware. 27,20 Dedan het mit dir gfeilscht mit Decken zum Reiten. 27,21 Arabien un alli Firschte vu (a) Kedar hän mit dir Handel triebe mit Schof, Widdern un Böcken. 27,22 Di Kauflit üs (a) Saba un Ragma hän mit dir gfeilscht; d beschte Balsam un Edelschtei alli Art un Gold hän sie uf di Märkte brocht. 27,23 Haran un Kanne un Eden samt d Kaufleuten üs Assur un ganz Medien hän mit dir gfeilscht. 27,24 Sie ware di Händla mit Prachtgewändern, mit Mänteln vu Purpur un bunte Stoffen, mit Debbicke vu Purpur, mit geflochtenen un dreidin Tauen im Handel mit dir. 27,25 Tarsisschiffe ware de Käufa dinere Ware. So bisch dü arg rich un herrlich wore midde im Meer. 27,26 Dini Ruderer hän di uf de hohe See gfihrt; aba ä Oschtwind wird di midde uf däm Meer zerschmettern, 27,27 so daß di Richtum, di Handelsgut, di Ware, di Schiffslit, di Steuerleute, di Zimmerleute, di Händla un alli di Kriegsleute un ällei Volk in dir midde uf däm Meer umkumme wäre am Dag vu dinem Falls. 27,28 Do wäre de Gestade erbeben vum Gschrei (Geblär) dinere Steuerleute. 27,29 Un alli, de des Ruda fihre, de Schiffslit, alli Seefahrer wäre vu ihrem Schiffen herabschtiege, sie wäre a Land go 27,30 un lut iba di brelle un ganz arg klage, wäre Schtaub uf ihri Kepf werfe un sich in dr Asche wälzen. 27,31 Sie wäre sich kahl scheren dinetwege un Säck anlegen un vu Herz ganz arg um di hiile un trauern. 27,32 S wäre au ihri Kinda ä Klagelied iba di anstimmen un um di klage: Ach! Wer isch je uf däm Meer so schtill wore we Tyrus? 27,33 Als dü di Handel uf däm Meer triebst, do machsch dü vieli Lända satt, mit dr Lit dinere Sache un Waren machsch dü rich de Kenig uf Erde. 27,34 Etze aba bisch dü vuschmettat, wäg vum Meer in de defe Wassa gfloge (gschtirzt), daß di Handelsgut un all di Volk in dir umkumme isch. 27,35 Alli, de uf d Insle huuse, erschrecken iba di, un ihri Kenig entsetzen sich un aluege jämmalich drii. 27,36 Di Kauflit unda d Mensch zischen iba di, daß dü (a) so pletzlig undagange bisch un nimi aufkommen kasch.


28. Kapitel

Das Gricht iba d Kenig vu Tyrus

28,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 28,2 Dü Menschenkind, sag däm Firschte zue Tyrus: So sait Gott dr HERR: a Wel sich di Herz überhebt un sait: «Ich bi ä Gott, i(ich) hocke uf nem Göttersitz midde im Meer», während dü doch ä Mensch un nit Gott bisch; trozdem überhebt sich di Herz, als wär s vumä Gottes Herz, - a Jes 31,3; Dan 5,20; Apg 12,23 28,3 lueg, dü hebsch di fir schlaua als (a) (b) Daniel, daß dir nigs vuborge isch, 28,4 un durch di Schläue un di Vuschtand habest dü dir Macht kauft un Schätz vu Gold un Silba gsammlet 28,5 un habest in dinere große Gschidheit durch di Handel di Macht gemehrt; etze bisch dü so schtolz wore, wel dü so mächtig bisch; - 28,6 drum sait Gott dr HERR: Wel sich di Herz überhebt, als wär s vumä Gottes Herz, 28,7 drum lueg, i(ich) will Fremde iba di schicken, de Gewalttätigsten unda d Mensch; (a) de soll ihr Schwert zücken gege di scheni Gschidheit un soll di Glanz entweihen. 28,8 Sie soll di (a) hinunterstoßen in de Gruebe, daß dü d Dod vumä Erschlagenen schtirbst midde uf däm Meer. 28,9 Was gilt's, wirsch dü dann(dnoh) vor di Henkern noh sag: «Ich bi Gott», während dü doch nit Gott bisch, sundern ä Mensch un in dr Hand dinere Henker? 28,10 Dü sollsch d Dod vu Unbeschnittenen schterbe durch de Hand vu Fremde; denn i(ich) ha s gsait, sait Gott dr HERR.

Klagelied iba d Kenig vu Tyrus

28,11 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 28,12 Dü Menschenkind, (a) stimm ä Klagelied a iba d Kenig vu Tyrus un sag zue nem: So sait Gott dr HERR: Dü warsch des Abbild dr Vollkommenheit, volla Gschidheit un ganz schen. 28,13 In Eden warsch dü, im (a) (b) Garte Gottes, gschmückt mit Edelschtei jeda Art, mit Sarder, Topas, Diamant, Türkis, Onyx, Jaspis, Saphir, Malachit, Smaragd. Vu Gold war de Arbet dinere Ohrringe un vum Perlenschmucks, d dü trugst; am Dag, als dü gschaffe wurdest, wäre sie gmacht. 28,14 Dü warsch ä glänzender, schirmender Cherub, un uf d heilige Berg het i(ich) di bschtimmt; ä Gott warsch dü un wandeltest inmidde dr feurigen Schtei (Wackes). 28,15 Dü warsch ohni Tadel in dinem Den vum Däg a, als dü gschaffe wurdest, bis a dir Missetat gfunde wird. 28,16 Durch di große Handel wurdest dü voll Frevels un hesch di vusindigt. Do verschpuckt i(ich) di vum Berg Gottes un tilgte di, dü schirmender Cherub, wäg üs dr Midde dr feurigen Schtei (Wackes). 28,17 Wel sich di Herz erhob, daß dü so schen warsch, un dü di Gschidheit vudorbe hesch in all dinem Glanz, drum ha i(ich) di zue Boden gfloge (gschtirzt) un ä Schauspiel üs dir gmacht vor d Kenige. 28,18 Wel dü mit dinere große Missetat durch unrechten Handel di Heiligtum vuschandelt(entwaiht) hesch, drum ha i(ich) ä Fiir üs dir hervorbrechen losse, des di vuzehrte un zue Asche gmacht het uf dr Erde vor alli Aug. 28,19 Alli, de di kannten unda d Mensch, hän sich iba di vuschrecke, daß dü (a) so pletzlig undagange bisch un nimi aufkommen kasch.

Das Gricht iba Sidon

28,20 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 28,21 Dü Menschenkind, richte di Visasch (Gsicht) gege (a) Sidon un weissage gege de Schtadt 28,22 un sag: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will a di, Sidon, un will mi Herrlichkeit erwiese in dinere Midde, dmit ma härä soll, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) des Gricht iba de Schtadt ergoh lasse un a ihr zeig, daß i(ich) heilig bi. 28,23 Un i(ich) will Pescht un Bloetvergießen in ihri Gasse schicken, un iba all soll in ihr liege vum Schwert Erschlagene, un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi. 28,24 Un forthin soll fir des Huus Israel vu all sinene feindseligen Nochbere ringsum kei Dorn übrigbleiben, s zue schtäche, un kei Gestrüpp, nem wehe zue doe, dmit sie härä, daß i(ich) Gott dr HERR bi.

Israels Heil noh rem Gricht

28,25 So sait Gott dr HERR: Wenn i(ich) des Huus Israel wieda sammle üs d Mensch, unda de sie vudeilt sin, so will i(ich) a nene vor d Aug dr Heide zeigä, daß i(ich) heilig bi. Un sie soll huuse in ihrem Land, des i(ich) minem Knecht Jakob ge ha, 28,26 un soll drin sicha huuse un Hiisa bäue un Weinberge pflanzen. Jo, sicha soll sie huuse, wenn i(ich) des Gricht ergoh lasse iba alli ihri Gegna(Feinde) rings um sie her, un sie soll härä, daß i(ich), dr HERR, ihr Gott bi.

29. Kapitel

Das Schicksal Ägyptens

(vgl. Jes 19; 20; Jer 46)

29,1 Im zehnten Johr am zwölften Dag vum zehnten Monet isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 29,2 Dü Menschenkind, richte di Visasch (Gsicht) gege d Pharao, d Kenig vu Ägypte, un weissage gege nen un gege ganz Ägypteland. 29,3 Gsaite un sag: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will a di, Pharao, dü Kenig vu Ägypte, dü große (a) Drache, dr dü in dinem Schtrom liegsch un saisch: «Der Schtrom isch mi, un i(ich) ha nen ma(mir) gmacht." 29,4 Aba i(ich) will dir ä Hogä ins Mul lege un de Fisch in dinem Schtrom a di Schuppen hänge un will di üs dinem Schtrom herausziehen samt ällei Fischen in dinem Schtrom, de a di Schuppen hänge. 29,5 I(Ich) will di un alli Fisch üs dinem Schtrom in de Wüschte werfe; dü wirsch ufs Land flege un nit wieda ufgläse un gsammlet wäre, sundern i(ich) gib di d Tierli uf däm Land un d Vegel vum Himmel zum Fraß. 29,6 Un alli, de in Ägypte huuse, soll härä, daß i(ich) dr HERR bi.

.Weil dü däm Huus Israel ä (a) Rohrstab gsi bisch - 29,7 wenn sie di mit dr Hand anfaßten, so brachst dü un stachst sie in de Site; un wenn sie sich uf di lehnten, so brachst dü entzwei, un alli Hiifte wankten -, 29,8 drum sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will des Schwert iba di kumme losse un Mensch un Viecha in dir üsrotte. 29,9 Un Ägypteland soll zue d Wüschte un Öde wäre, un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi.

.Weil dü saisch: «Der Schtrom isch mi, un i(ich) bi's, dr nen gmacht hat», - 29,10 drum lueg, i(ich) will a di un a di Wassaflüß un will Ägypteland zue d Wüschte un Öde mache (a) vu Migdol bis noh Syene un bis a de Grenze vu Kusch, 29,11 daß (a) vierzig Johr lang nit Mensch noh Tier des Land durchziehen odr drin huuse soll. 29,12 Denn i(ich) will Ägypteland zue d Wüschte mache inmidde verwüsteter Lända un ihri Schtädt in Trümmern liege losse inmidde verwüsteter Schtädt vierzig Johr lang un will de Ägypta vuschtreue unda de Velka, un in de Lända will i(ich) sie verjagen.

29,13 Denn so sait Gott dr HERR: Wenn de vierzig Johr um si wäre, will i(ich) de Ägypta wieda sammle üs d Mensch, unda de sie vudeilt wäre soll, 29,14 un will des Wif Ägyptens wende un sie wieda ins Land Patros bringe, in ihr Vadaland (dinere Heimet); aba sie soll dert nur ä kliens Kenigrich si. 29,15 Sie soll kleiner si als andere Lända vu un nimi sich ufhebe iba de Velka, un i(ich) will sie gring mache, daß sie nit iba de Velka herrsche soll, 29,16 dmit sich des Huus Israel nimi uf sie vulosst un sich dmit vusindigt, wenn s sich a sie hängt; un sie soll härä, daß i(ich) Gott dr HERR bi.

Ägypte als Lohn fir Nebukadnezar

29,17 Un s isch bassiert im siebenundzwanzigsten Johr am erschte Dag vum erschte Monet, do isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 29,18 Dü Menschenkind! Nebukadnezar, dr Kenig vu Babel, het si Heer in hartem Denscht vor Tyrus schaffe losse, so daß alli Kepf kahl wäre un alli Schulta wund gerieben ware; un doch isch nit nem noh sinem Heer all de Arbet vor Tyrus blohnt worde. 29,19 Drum sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will Nebukadnezar, däm Kenig vu Babel, Ägypteland ge, daß sa(er) all ihr Guet wägnähme un sie berauben un plündern soll, dmit da(er) sinem Heer d Sold gib. 29,20 Zum Lohn fir de Arbet, de na(er) vor Tyrus doe het, will i(ich) nem des Land Ägypte ge; denn sie hän fir mi gschafft, sait Gott dr HERR. (a) 29,21 Zur selben Ziit will i(ich) däm Huus Israel wieda Macht ge un will di Mul (Gosch) unda nene ufden, dmit sie härä, daß i(ich) dr HERR bi.

30. Kapitel

Der Sturz Ägyptens

30,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 30,2 Dü Menschenkind, weissage un sag: So sait Gott dr HERR: Hiile! Wehe, was fir ä Dag! 30,3 Denn dr Dag isch nooch, jo, (a) (b) vum HERRN Dag isch nooch, ä finsterer Dag; de Ziit dr Heide kummt. 30,4 Un des Schwert soll iba Ägypte kumme, un Kusch wird erschrecken, wenn de Erschlagenen in Ägypte flege un si Richtum wäggnumme un sini Grundfesten eingerissen wäre. 30,5 Kusch un Put un Lud mit allalei fremdem Volk un Kub un ihri Verbündeten soll mit nene durchs Schwert flege. (a)

30,6 Des sait dr HERR: Alli, de Ägypte stützen, meße flege, un sini schtolzi Macht mueß rab. (a) Vu Migdol bis noh Syene soll sie durchs Schwert flege, sait Gott dr HERR. 30,7 Un sie soll inmidde verwüsteter Lända zue d Wüschte wäre un ihri Schtädt inmidde verwüsteter Schtädt in Trümmern liege, 30,8 dmit sie härä, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) Fiir a Ägypte lege, so daß alli, de nene helfe, znicht wäre. 30,9 Zue d selben Ziit wäre Laufbursch(Bote) vu ma(mir) üszehe in Schiffen, (a) um Kusch zue schrecken, des etzed so sicha isch, un s wird ä Angscht iba sie kumme am Däg Ägyptens; denn lueg, er kummt gwiß.

30,10 So sait Gott dr HERR: I(Ich) will däm Richtum Ägyptens ä End mache durch Nebukadnezar, d Kenig vu Babel. 30,11 Na(Er) un si Volk, (a) de Gewalttätigsten unda d Mensch, wäre herangebracht wäre, um des Land zue vuderbe, un wäre ihri Schwerter zeh gege Ägypte, daß des Land iba all voll Erschlagener lit. 30,12 Un (a) i(ich) will de großi Bäch austrocknen un des Land a bese Lit vukaufe un will des Land un was drin isch durch Fremde verwüsten losse. I(Ich), dr HERR, ha s gsait.

30,13 So sait Gott dr HERR: I(Ich) will vu Memfis de Götze üsrotte un de Abgötter vutilge, un Ägypte soll kei Firschte me hän, un i(ich) will Angscht iba Ägypteland bringe. 30,14 I(Ich) will Patros zue d Wüschte mache un a Zoan Fiir lege un des Gricht iba (a) No ergoh losse 30,15 un will minem Wuet ausschütten iba Sin, de Festung Ägyptens, un will d Richtum vu No vunichte. 30,16 I(Ich) will Fiir a Ägypte lege, un Sin soll s angst un bang wäre, un No soll la(er)obert un Nof jede Dag geängstigt wäre. 30,17 Di jungi Mannschaft vu On un Pi- Beset soll durchs Schwert flege un de Wieba gfange wäggfihrt wäre. 30,18 In (a) Tachpanhes wird sich dr Dag vudunkle, wenn i(ich) dert des Zepter Ägyptens zerbreche un sini schtolzi Macht ä End nimmt. Di Schtadt wird mit Wolke deckt wäre, un ihri Techta wäre gfange wäggfihrt wäre. 30,19 Un i(ich) will des Gricht iba Ägypte ergoh losse, dmit sie härä, daß i(ich) dr HERR bi.

Der Arm vum Pharao un dr Arm Nebukadnezars

30,20 Un s isch bassiert im elften Johr am siebten Dag vum erschte Monet, do isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 30,21 Dü Menschenkind, i(ich) ha d Arm vum Pharao, vum Kenig vu Ägypte, vubroche, un lueg, er isch nit vubunde worde, daß sa(er) wieda heile kennt, au nit mit Binden umwickelt, daß sa(er) wieda stark wird un ä Schwert fassen kennt. 30,22 Drum sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will a d Pharao, d Kenig vu Ägypte, un will sini Ärm vubreche, d gesunden un d zerbrochenen, daß nem des Schwert üs dr Hand flege mueß, 30,23 un will de Ägypta unda de Velka vuschtreue un in de Lända verjagen. 30,24 Aba de Ärm vum Kenig vu Babel will i(ich) schtärke un nem mi Schwert in de Hand ge un will de Ärm vum Pharao vubreche, daß sa(er) vor nem stöhnen soll we ä tödlich Verwundeter. (a) 30,25 Jo, i(ich) will de Ärm vum Kenig vu Babel schtärke, aba de Ärm vum Pharao soll sinken, dmit sie härä, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) mi Schwert däm Kenig vu Babel in de Hand gib, dmit er's gege Ägypteland zücke, 30,26 un i(ich) de Ägypta unda de Velka zerstreue un in de Lända verjage, dmit sie härä, daß i(ich) dr HERR bi.

31. Kapitel

Der Pharao - ä gestürzter Zedernbaum

31,1 Un s isch bassiert im elften Johr am erschte Dag vum dritte Monet, do isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 31,2 Dü Menschenkind, sag zum Pharao, däm Kenig vu Ägypte, un zue sinem stolzen Volk: Wem bisch dü gli in dinere Herrlichkeit? 31,3 Lueg, nem Zedernbaum uf däm Libanon, mit schene Ästen un dichtem Laub un arg hoch, so daß si Wipfel in de Wolke ragte. 31,4 Wassa glo hän nen groß wäre un de Flut dr Defi in de Hechi wachse. Ihre großi Bäch goht rings um sinene Schtamm her, un ihri Rinnsale schickt sie zue ällei Baim uf däm Feld. 31,5 Drum isch scha(er) hecha wore als alli Baim uf däm Feld un trieb vieli Äste un lang Zwiegli; denn na(er) het Wassa gnoe, sich auszubreiten. 31,6 Alli Vegel vum Himmel nisteten uf sinene Ästen, un alli Dier(Tierli) vum Feldes hän Junge unda sinene Äscht, un unda sinem Schatte huuste alli große Velka. 31,7 Na(Er) war schen wore in vu sinere Größe mit sinene lange Ästen; denn sini Wurzeln hän viel Wassa. 31,8 So war nem kei Zedernbaum gli in Gottes Garte, un de Zypressen ware sinene Ästen nit zue vuglichä, un de Platanen ware nigs gege sini Zwiegli. Jo, er war so schen we kei Baum im Garte Gottes. 31,9 I(Ich) het nen so schen gmacht mit sinene vieli Ästen, daß nen alli Baim vu Eden im Garte Gottes beneideten.

31,10 Drum - so sait Gott dr HERR: Wel er so hoch wore war, daß si Wipfel bis in de Wolke ragte, un wel si Herz sich erhob, do na(er) so hoch wore war, 31,11 drum git i(ich) nen däm Mächtigsten unda d Mensch in de Händ(Pfode), daß dr mit nem umginge, we na(er) vudent het mit sinem gottlose Den, un nen vertriebe. 31,12 Fremde haue nen um, de Gewalttätigsten unda d Mensch, un len nen liege. Sini Äste flege uf de Berg un in alli Däla, un sini Zwiegli gläge sin vubroche a ällei Bächen im Land, so daß alli Velka uf Erde wägzeh mußten un nen liege len, wel la(er) kei Schatte me git. 31,13 Alli Vegel vum Himmel hocke uf sinem gefällten Schtamm, un alli Dier(Tierli) vum Feldes lege sich uf sini Äste, 31,14 dmit sich fortan kei Baum am Wassa wägä vu sinere Hechi überhebe un sinene Wipfel bis in de Wolke recke un kei Baum am Wassa sich erhebe iba de anderem. Denn sie meße alli unda d Bode un däm Dod ibage wäre zue d Mensch, de in de Gruebe fahre.

31,15 So sait Gott dr HERR: An däm Däg, a däm ma(er) abe zue d Dote fahrt, do glo hän i(ich) de Fluten dr Defi um nen trauern un hebet (haltet) ihri großi Bäch a, daß de große Wassa nit fleße kenne. I(Ich) glo hän d Libanon um nen trauern, daß alli Baim uf däm Feld um sinetwägä vutrocknete. 31,16 (a) I(Ich) erschreckte de Velka, als sie nen flege ghärt hän , do i(ich) nen hinunterschpuckt zue d Dote, zue däne, de in de Gruebe gfahre sin. Dmit tröschtet hän sich unda dr Erde alli Baim vu Eden, de edelsten un beschte vum Libanon, alli, de am Wassa gschtande hän. 31,17 Denn sie mußten au mit nem abe zue d Dote, zue d mit däm Schwert Erschlagenen, wel sie unda däm Schatte vu sinem Arms ghuust hän inmidde dr Velka. 31,18 Wem bisch dü gli, Pharao, mit dinere Pracht un Herrlichkeit unda d Baim vu Eden? Un dü mueß mit d Baim vu Eden unda d Bode nabfahre un unda d Unbeschnittenen liege, de mit däm Schwert erschlagen sin. So soll s däm Pharao go un sinem stolzen Volk, sait Gott dr HERR.


32. Kapitel

drürigi Leda iba d Pharao un iba Ägypte

32,1 Un s isch bassiert im elften Johr am erschte Dag vum zwölften Monet, do isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 32,2 Dü Menschenkind, stimm ä Klagelied a iba d Pharao, d Kenig vu Ägypte, un sag zue nem: Dü Löwe unda d Mensch, we bisch dü dohi! Un doch warsch dü we ä (a) Drache im Meer un schnaubtest in di Strömehn un rührtest des Wassa uf mit di Feß un machsch sini großi Bäch treb. 32,3 So sait Gott dr HERR: (a) I(Ich) will mi Netz iba di üswerfe durch ä Lit Velka; de soll di in minem Garn heraufholen; 32,4 un i(ich) will di a Land zeh un ufs Feld werfe, daß sich (a) alli Vegel vum Himmel uf di anesitzä soll un alli Dier(Tierli) uf Erde vu dir satt wäre. 32,5 Un i(ich) will di Fleisch uf de Berg werfe un mit dinem Kadaver de Däla fille. 32,6 Das Land will i(ich) mit dinem Bloet zsuffe ge bis zue d Bergen, un de Bäche soll dvu voll wäre. 32,7 (a) Un wenn dü dann(dnoh) ganz dohi bisch, so will i(ich) d Himmel vuhiille un sini Schterne vudunkle un de Sunne mit Wolke ibazeh, un dr Mond soll nit scheinen. 32,8 Alli Lechta am Himmel lasse i(ich) iba dir dunkel wäre un bringe ä Dunkle iba di Land, sait Gott dr HERR. 32,9 Dozue will i(ich) de Herz viela Velka erschrecken, wenn i(ich) di Gfangene unda de Velka bringe, in vieli Lända, de dü nit kennsch. 32,10 Vieli Velka soll sich iba di entsetzen, un ihrem Kenige soll vor dir grauen, wenn i(ich) mi Schwert vor nene blinken lasse; imma wieda soll sie zittern, ä jeda um si Läbä, wenn dr Dag vu dinem Falls kummt.

32,11 Denn so sait Gott dr HERR: Das Schwert vum Kenig vu Babel soll di treffen. 32,12 I(Ich) will di Volk fälle durch des Schwert dr Helden, de allisamt de Gewalttätigsten unda d Mensch sin; sie wäre de Herrlichkeit Äyptens verheeren un si stolzes Volk vunichte. 32,13 Un i(ich) will alli sini Dier(Tierli) umbringen a d große Wassa, daß keins Mensch Fueß un keins Tier Klaue sie me treb mache soll. 32,14 Alsdann will i(ich) sini Wassa klar mache, daß sini großi Bäch fleße we El, sait Gott dr HERR, 32,15 wenn i(ich) des Land Ägypte verwüste un ällei, was im Land isch, wescht mache un alli, de drin huuse, erschlage, un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi. - 32,16 Das isch ä Klagelied, un ma soll s singen; jo, de Techta dr Velka soll s singen, iba Ägypte un si stolzes Volk soll sie klage, sait Gott dr HERR.

32,17 Un im elften Johr am fuchzehnte Dag desselben Monet isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 32,18 Dü Menschenkind, wehklage iba des schtolzi Volk in Ägypte un (a) stoß s nab mit d Techtare dr schtarken Velka, def unda d Bode zue däne, de in de Gruebe gfahre sin. 32,19 Vor wäm hesch dü etze ebis vorus a Schönheit? (a) Hinunter mit dir! Lege di zue d Unbeschnittenen! 32,20 Sie wäre flege midde unda däne, de mit däm Schwert erschlagen sin. Das Schwert isch scho gfaßt un gezückt iba ihr stolzes Volk. 32,21 Vu nem wäre sag unda dr Erde de schtarken Helden mit ihrem Helfern: Sie sin hinuntergefahren un liege do, de Unbeschnittenen un mit däm Schwert Erschlagenen.

32,22 Do lit Assur mit sinem ganze Volk, ringsum sini Gräba, sie alli erschlagen un durchs Schwert gflogä! 32,23 Sini Gräba gregt s ganz hinte in dr Gruebe, un si Volk lit ringsumher beerdige, alli erschlagen un durchs Schwert gflogä, vu däne dertmols Angscht üsgange isch im Land dr Lebändige.

32,24 Do lit Elam mit sinem stolzen Volk, ringsum sini Gräba, sie alli erschlagen un durchs Schwert gflogä, hinuntergefahren als Unbeschnittene unda d Bode, vu däne dertmols Angscht üsgange isch im Land dr Lebändige; sie meße ihri Schande schleipfe mit däne, de in de Gruebe gfahre sin. (a) 32,25 Ma het sie midde unda de Erschlagenen glegt mit ihrem stolzen Volk, ringsum ihri Gräba, sie alli als Unbeschnittene un mit däm Schwert Erschlagene, vu däne dertmols Angscht üsgange isch im Land dr Lebändige; sie meße ihri Schande schleipfe mit däne, de in de Gruebe gfahre sin, un bi d Erschlagenen liege.

32,26 Do liege (a) (b) Meschech un Tubal mit ihrem stolzen Volk, ringsum ihri Gräba, sie alli als Unbeschnittene un mit däm Schwert Erschlagene, vu däne dertmols Angscht üsgange isch im Land dr Lebändige. 32,27 Sie liege nit bi d Helden, de in dr Vorziit gfalle un mit ihra Kriegswehr zue d Dote gfahre sin, däne ma ihri Schwerter unda ihri Kepf glegt un ihri Schilde iba ihri Knochä(Bei) gedeckt het, de gefürchtete Helden ware im Land dr Lebändige. 32,28 Dü aba mueß inmidde dr Unbeschnittenen beerdige si un bi däne liege, de mit däm Schwert erschlagen sin.

32,29 Do lit (a) Edom mit sinene Kenige un ällei sinene Firschte, de in ihra Heldenkraft zue d vum Schwert Erschlagenen doe wäre; do liege sie bi d Unbeschnittenen un däne, de in de Gruebe gfahre sin.

32,30 Do sin alli Firschte vum Nordens un alli (a) Sidonier, de mit d Erschlagenen nabgfahre sin, un ihri schreckliche Gwalt isch zschande wore; sie meße als Unbeschnittene bi däne liege, de mit däm Schwert erschlagen sin, un ihri Schande schleipfe samt däne, de in de Gruebe gfahre sin.

32,31 De alli wird dr Pharao aluege un sich tröschte iba si stolzes Volk. Mit däm Schwert erschlagen isch dr Pharao un si ganzes Heer, sait Gott dr HERR. 32,32 Denn i(ich) het sich anekockt nen zum Angscht im Land dr Lebändige, aba etze lit er bi d Unbeschnittenen un mit däm Schwert Erschlagenen, dr Pharao un si stolzes Volk, sait Gott dr HERR.


33. Kapitel

Das Wächteramt vum Prophete

(vgl. Kap 3,16-21)

33,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 33,2 Dü Menschenkind, sait zue d Sehn vu dinem Volks un sag zue nene: Wenn i(ich) des Schwert iba ä Land bringe un des Volk vum Land nimmt ä Ma üs vu sinere Midde un macht nen zue sinem Wächter 33,3 un na(er) luegt des Schwert kumme iba des Land un bläst de Päpere un warnt des Volk - 33,4 wer etze d Hall dr Päpere härt un will sich nit warne losse, un des Schwert kummt un nimmt nen wäg, däm si Bloet wird uf sinene Schädel kumme. 33,5 Denn na(er) het d Hall dr Päpere ghärt un sich trozdem nit warne losse; drum wird si Bloet uf nen kumme. Wer sich aba warne losst, dr wird si Läbä davonbringen. 33,6 Wenn aba dr Wächter des Schwert kumme luegt un nit de Päpere bläst un si Volk nit warnt un des Schwert kummt un nimmt ä vu nene wäg, so wird dr wohl um vu sinere Sinde wille wäggnumme; aba si Bloet will i(ich) vu dr Hand vum Wächters fordare.

33,7 Un etze, dü Menschenkind, i(ich) ha di zum (a) Wächter bschtimmt iba des Huus Israel. Wenn dü ebis üs minem Mul (Gosch) hersch, sollsch dü sie in minem Name warne. 33,8 Wenn i(ich) etze zum Gottlosen sag: Dü Gottloser mueß vum Dod schterbe! un dü saisch nem des nit, um d Gottlosen vor sinem Wäg zue warne, so wird da(er), dr Gottlose, um vu sinere Sinde wille schterbe, aba si Bloet will i(ich) vu dinere Hand fordare. 33,9 Warnst dü aba d Gottlosen vor sinem Wäg, daß sa(er) vu nem umkähre, un na(er) will vu sinem Wäg nit umkähre, so wird da(er) um vu sinere Sinde wille schterbe, aba dü hesch di Läbä errettet.

Gott richte jede noh sinem Handeln

(vgl. Kap 18,21-32)

33,10 Un etze, dü Menschenkind, sag däm Huus Israel: Ihr sage: Unsere Sinde un Missetaten liege uf uns(us), daß ma(mir) drunda vugoh; we kenne ma(mir) denn läbä? 33,11 So sag zue nene: (a) So wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR: i(ich) ha kei Gfalle am Dod vum Gottlosen, sundern daß dr Gottlose umkähre vu sinem Wäg un läbt. So (b) (c) kehrt etze um vu äire bese Wäg. Wurum wen ihr schterbe, ihr vum Huus Israel?

33,12 Un dü, Menschenkind, sag zue dinem Volk: (a) Wenn ä Grechter Beses den, so wird's nem nit helfe, daß sa(er) Grecht gsi isch; un wenn ä Gottloser vu vu sinere Gottlosigkeit umkehrt, so soll's nem nit schade, daß sa(er) gottlos gsi isch. Au dr Grechti ka nit am Läbä bliebe, wenn na(er) sindigt. 33,13 Denn wenn i(ich) zum Grechte spreche: Dü sollsch läbä! un na(er) vulosst sich uf sini Grechtigkeit un den Beses, so soll alli vu sinere Grechtigkeit nimi denkt wäre, sundern na(er) soll schterbe um vum Bese wille, des sa(er) doe het. 33,14 Un wenn i(ich) zum Gottlosen spreche: Dü sollsch schterbe! un na(er) bekehrt sich vu vu sinere Sinde un den, was recht un guet isch, 33,15 - so daß dr Gottlose (a) des Pfand zurückgibt un (b) (c) erstattet, was sa(er) geraubt het, un noh d Satzige vum Läbä wandelt un nigs Beses den -, so soll la(er) am Läbä bliebe un nit schterbe, 33,16 un all vu sinere Sinde, de na(er) doe het, soll nimi denkt wäre, denn na(er) het etze doe, was recht un guet isch; drum soll la(er) am Läbä bliebe. 33,17 Aba di Volk sait: «Der Herr den nit recht», während doch sie nit recht handle. 33,18 Wenn dr Grechti sich abkehrt vu vu sinere Grechtigkeit un Unrecht den, so mueß sa(er) sellewäg schterbe. 33,19 Un wenn sich dr Gottlose vu vu sinere Gottlosigkeit bekehrt un den, was recht un guet isch, so soll la(er) sellewäg am Läbä bliebe. 33,20 Un doch sage ihr: «Der Herr den nit recht», während i(ich) doch ä jede vu äich, ihr vum Huus Israel, noh sinem Handeln richte.

Der Prophet erhält de Botschaft vum Fall Jerusalems

33,21 Un s isch bassiert im elften Johr unsera Gfangeschaft am (a) fünften Dag vum zehnten Monet, do kummt zue ma(mir) ä (b) (c) Entronnener vu Jerusalem un sait: Di Schtadt isch gnumme. 33,22 Un de Hand vum HERRN war iba mi kumme am Obend, bvor dr Entronnene kummt, un na(er) doet ma(mir) minem Mul (Gosch) uf, als selle am Morge zue ma(mir) kummt. Un mi Mul (Gosch) wird ufdoe, so daß i(ich) nimi schtumm si mueß.

Gegen d Anspruch dr im Land Zue dückgebliebenen

33,23 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 33,24 Dü Menschenkind, de Bwohna selle Trümmer im Land Israels schwätze: aAbraham war ä einzelner Ma un nimmt des Land in Hab un Guet; ma(mir) aba sin vieli, so ghärt uns(us) des Land erscht recht. 33,25 Drum sag zue nene: So sait Gott dr HERR: (a) Ihr hän des Fleisch iba däm Bloet gässä un äiri Aug zue d Götze ufghobe un Bloet vuschittet - un dann(dnoh) wen ihr des Land bsitze? 33,26 Ihr vulen äich uf äich Schwert un ebt Greuel, un eina schändet de Wieb vum anderem - un (a) dann(dnoh) wen ihr des Land bsitze? 33,27 So sag zue nene: So sait Gott dr HERR: So wohr i(ich) läbt soll alli, de in d Trümmern huuse, durchs Schwert flege, un de uf freiem Feld sin, will i(ich) d Tierli zum Fraß ge, un de in d Feschtunge un Höhlen sin, soll a dr Pescht schterbe. 33,28 Denn i(ich) will des Land ganz verwüsten un vu sinere Hochmuet un Macht ä End mache, daß des Berg Israel so zue d Wüschte wird, daß nemads me hindurchzieht. 33,29 Un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) des Land ganz verwüste um alli ihra Greuel wille, de sie verübt hän.

Gegen de leichtfertigen Höra vum prophetischen Wortes

33,30 Un dü, Menschenkind, di Volk schwätzt iba di a d Muurene un in d Haustüren, un eina sait zum anderem: Kummt doch un len uns(us) härä, was des fir ä Wort isch, des vum HERRN üsgoht. 33,31 Un sie wäre zue dir kumme, we des Volk so zusammenkommt, un vor dir hocke als mi Volk un (a) wäre di Wort härä, aba nit dnohch doe, sundern ihr Mul (Gosch) isch voll vu Liebe (Lebi)sweisen, un dnohch doe sie, un hinda ihrem Gwinn läuft ihr Herz her. 33,32 Un lueg, dü bisch fir sie we eina, dr Liebe (Lebi)slieder singt, dr ä scheni Schtimm het un guet schpiele ka. Sie härä wohl di Wort, aba sie doe nit dnohch. 33,33 Wenn s aba kummt - un lueg, s kummt! -, so wäre sie härä, daß (a) ä Prophet unda nene gsi isch.

34. Kapitel

Di schlechten Schäfa (Hirte) un dr rechti Hirt

(vgl. Kap 37,24-28)

34,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 34,2 Dü Menschenkind, weissage gege de Schäfa (Hirte) Israels, weissage un sag zue nene: So sait Gott dr HERR: (a) Wehe d Schäfa (Hirte) Israels, de sich selbscht wiede! Sollen de Schäfa (Hirte) nit de Herde wiede? 34,3 Aba ihr ässä des Fett un azeht äich mit dr Wulle un schlachtet des Gemästete, aba de Schof wen ihr nit wiede. 34,4 (a) Das Schwache stärkt ihr nit, un des Kranke heilt ihr nit, des Verwundete verbindet ihr nit, des Verirrte holt ihr nit zruck un des Verlorene suecht ihr nit; des Starke aba träte ihr ane mit Gwalt. (b) 34,5 Un (a) mi Schof sin vudeilt, wel sie kei Schäfa (Hirte) hän, un sin ällei wilden Tierli zum Fraß wore un vudeilt. 34,6 Sie irren umä uf ällei Bergen un uf ällei hohen Higel un sin iba des ganzi Land vudeilt, un nemads isch do, dr noh nene froge odr uf sie achtet.

34,7 Drum härt, ihr Schäfa (Hirte), vum HERRN Wort! 34,8 So wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR: wel mi Schof zum Raub wore sin un mi Herde zum Fraß fir alli wilden Dier(Tierli), wel sie kei Schäfa (Hirte) hän un mi Schäfa (Hirte) noh wägä ma(mir) Herde nit froge, sundern de Schäfa (Hirte) sich selbscht weideten, aba mi Schof nit weideten, 34,9 drum, ihr Schäfa (Hirte), härt vum HERRN Wort! 34,10 So sait Gott dr HERR: Lueg, (a) i(ich) will a de Schäfa (Hirte) un will mi Herde vu ihrem Händ(Pfode) fordare; i(ich) will ä End dmit mache, daß sie Schäfa (Hirte) sin, un sie soll sich nimi selbscht wiede. I(Ich) will mi Schof erretten üs ihrem Rache, daß sie sie nimi frässä soll.

34,11 Denn so sait Gott dr HERR: Lueg, (a) i(ich) will mi wägä ma(mir) Herde selbscht aneh un sie sueche. 34,12 We (a) ä Schäfa (Hirte) sini Schof suecht, wenn sie vu vu sinere Herde vuirrt sin, so will i(ich) mi Schof sueche un will sie erretten vu ällei Derfa (Käffa), wohi sie vudeilt ware zue d Ziit, als s trüb un finschta war. 34,13 I(Ich) will sie üs ällei Mensch herausführen un üs ällei Ländern sammle un will sie in ihr Land bringe un will sie wiede uf d Bergen Israels, in d Tälern un a ällei Plätzen vum Land. 34,14 I(Ich) will sie uf de beschte Weid (Heet) fihre, un uf d hohen Bergen in Israel soll ihri Auen si; do (a) wäre sie uf guete Auen lagern un fette Weid (Heet) hän uf d Bergen Israels. 34,15 I(Ich) selbscht will mi Schof wiede, un i(ich) will sie lagern losse, sait Gott dr HERR. 34,16 (a) I(Ich) will des Verlorene wieda sueche un des Verirrte zruckbringe un des Verwundete vubinde un des Schwache schtärke un, was fett un stark isch, heete; i(ich) will sie wiede, we s recht isch.*

34,17 Aba zue äich, mi Herde, sait Gott dr HERR: Lueg, (a) i(ich) will richten zwische Schof un Schof un Widdern un Böcken. 34,18 Isch's äich nit gnoe, de beschte Weid (Heet) zue hän, daß ihr de ibrigi Weid (Heet) mit Feß träte, un klares Wassa zue trinke, daß ihr au noh hineintretet un s treb macht, 34,19 so daß mi Schof frässä meße, was ihr mit äire Feß vutramt hän, un trinke, was ihr mit äire Feß treb gmacht hän? 34,20 Drum sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will selbscht richten zwische d fetten un d mageren Schof; 34,21 wel ihr mit Site un Schulta drängtet un de Schwachen vu äich schpucktet mit äire Herna, bis ihr sie alli nüstriebe hattet, 34,22 will i(ich) wägä ma(mir) Herde helfe, daß sie nimi zum Raub wäre soll, un will richten zwische Schof un Schof.

34,23 Un (a) (b) (c) (d) i(ich) will nene ä einzigen Schäfa (Hirte) mache, dr sie wiede soll, nämlich minem Knecht David. Der wird sie wiede un soll ihr Schäfa (Hirte) si, 34,24 un i(ich), dr HERR, will ihr Gott si, aba mi Knecht David soll dr Firscht unda nene si; des sag i(ich), dr HERR.

34,25 Un i(ich) will ä (a) Packt(Abkumme) vum Friede mit nene schleße un (b) alli bese Dier(Tierli) üs däm Land üsrotte, daß sie (c) sicha in dr Schtäppe huuse un in d Wäldern schlofe kenne. 34,26 (a) I(Ich) will sie un ällei,was um minem Higel her isch, segnen un uf sie regnen losse zue rechter Ziit. Das soll gnädige Rägä si, 34,27 daß de Baim uf däm Feld ihri Fricht bringe un des Land sinene Ertrag git, un sie soll sicha uf ihrem Land huuse un soll härä, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) ihr Joch vubroche un sie errettet ha üs dr Hand dera, däne sie dene mußten. 34,28 Un sie soll nimi d Mensch zum Raub wäre, un kei wildes Tier im Land soll sie me frässä, sundern sie soll sicha huuse, un (a) nemads soll sie schrecken. 34,29 Un i(ich) will nene ä Pflanzung ufgoh losse zum Ruhm, daß sie nimi Hunga lied soll im Land un de Schmähungen dr Heide nimi vutrage meße. (a) 34,30 Un sie soll härä, daß i(ich), (a) dr HERR, ihr Gott, bi nene bi un daß de vum Huus Israel mi Volk sin, sait Gott dr HERR. 34,31 Jo, ihr sollt mi Herde si, (a) de Herde wägä ma(mir) Weid (Heet), un i(ich) will äich Gott si, sait Gott dr HERR.


35. Kapitel

35,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 35,2 Dü Menschenkind, richte di Visasch (Gsicht) gege des Berg Seïr un weissage gege (a) Edom 35,3 un sag zue nem: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will a di, dü Berg Seïr, un mi Hand gege di üsschtrecke un will di ganz un gar zue d Wüschte mache. 35,4 I(Ich) will di Schtädt wescht mache, daß dü zue d Wüschte wäre sollsch, un dü sollsch härä, daß i(ich) dr HERR bi. 35,5 (a) Wel ihr ewige Feindschaft hattet gege de Israelite un sie däm Schwert priesge hän, als s nene schlecht goht un ihri Schuld zum End fihrt, - 35,6 drum, so wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR, will i(ich) au di bloeten losse, un dü sollsch däm Bloetbad nit verwitsch. Wel dü di mit Bloet vuschuldet hesch, soll au di Bloet fleße. 35,7 Un i(ich) will des Berg Seïr wescht un wescht mache un alli üsrotte, de dert hin- un herzehn. 35,8 Un i(ich) will sini Berg mit Erschlagenen fille, sini Higel, sini Däla un alli sini Bachläufe - iba all soll vum Schwert Erschlagene liege. 35,9 Jo, zue eina ewige Wüschte will i(ich) di mache, daß nemads me in di Schtädt wohnt, un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi.

35,10 Wel dü saisch: «Diese beidi Velka mit ihrem beidi Ländern meße mi wäre, un ma(mir) wen sie in Hab un Guet nehmen» - obgleich dr HERR dert wohnt -, 35,11 drum, so wohr i(ich) läbt, sait Gott dr HERR, will i(ich) a dir handle mit dämselbe Zorn (Wuet) un dselbe Leidenschaft, mit däne dü a nene gfeilscht hesch in dinem Haß, un will mi a nene kunddoe, wenn i(ich) di richte. 35,12 Un dü sollsch härä, daß i(ich), dr HERR, all di Lästerreden gege de Berg Israels ghärt ha, als dü sagtest: Sie sin vuwüschtet un uns(us) zum Fraß ge. 35,13 So hän ihr äich gege mi grehmt un frech gege mi gsait; des ha i(ich) ghärt . 35,14 So sait Gott dr HERR: I(Ich) will di zue d Wüschte mache, daß sich ällei Land fräie soll. 35,15 Un we dü di gfräit hesch iba des Erbe vum Huus Israel, wel s vuwüschtet war, ebeso will i(ich) mit dir doe: des Berg Seïr soll zue d Wüschte wäre mit ganz Edom, un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi.


36. Kapitel

Di Vuheißig fir de Berg Israels

36,1 Un dü, Menschenkind, (a) weissage d Bergen Israels un sag: Häre vum HERRN Wort, ihr Berg Israels! 36,2 So sait Gott dr HERR: (a) Wel dr Feind iba äich frohlockt: «Ha, de ewige Höhän sin etze unsa Hab un Guet wore!", 36,3 drum weissage un sag: So sait Gott dr HERR: Wel ma äich allenthalba vuwüschtet un vutilgt un ihr zum Hab un Guet dr übriggebliebenen Heide wore un schlecht ins Gschwätz dr Lit kumme sin, 36,4 drum härt, ihr Berg Israels, des Wort Gottes vum HERRN! So sait Gott dr HERR zue d Bergen un Higel, zue d Bächen un Tälern, zue d öden Trümmern un verlassenen Schtädt, de d übriggebliebenen Heide ringsumher zum Raub un Schpott wore sin, - 36,5 drum, so sait Gott dr HERR: Gwiß, i(ich) ha in minem feurigen Eifa gsait gege de Heide, de ibrigbliebe sin, un gege ganz (a) Edom, de mi Land in Hab un Guet gnumme hän mit Fräid(Freud) vu ganzem Herz un mit Hohnlachen, um s zue verheeren un zue plündern.

36,6 Drum weissage iba des Land Israels un sag zue d Bergen un Higel, zue d Bächen un Tälern: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) sait in minem Eifa un Wuet, wel ihr solchi Schmach vu d Heide schleipfe mußtet. 36,7 Drum sait Gott dr HERR: I(Ich) hebe mi Hand uf zum Schwur: Gwiß, äiri Nochbere, de Heide ringsumher, soll ihri Schande schleipfe. 36,8 Aba ihr Berg Israels sollt wieda grene un äiri Frucht bringe minem Volk Israel, denn bald soll sie heimkehren. 36,9 Denn lueg, i(ich) will mi wieda zue äich kehren un äich mi Visasch (Gsicht) zuwenden, daß ihr angebaut un besät d. 36,10 Un i(ich) will vieli Mensch uf äich huuse losse, des ganzi Huus Israel insgesamt, un de Schtädt soll wieda bewohnt un de Trümmer aufgebaut wäre. 36,11 Jo, i(ich) lasse Mensch un Viecha uf äich gnue wäre; sie soll sich mehren un fruchtbar si. Un i(ich) will äich wieda bewohnt si losse we freher un (a) will äich me Guetes doe als je zvor, un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi. 36,12 I(Ich) will wieda Mensch iba äich zeh losse, nämlich mi Volk Israel; de wäre di bsitze, un dü sollsch ihr Erbdeil si un nene de Kinda nimi nähmä. 36,13 So sait Gott dr HERR: Wel ma des vu äich sait: "Dü hesch Mensch gfrässä un dinem Volk de Kinda genommen», 36,14 drum sollsch dü etze nimi Mensch frässä un dinem Volk nit me de Kinda nähmä, sait Gott dr HERR. 36,15 Un i(ich) will di nimi de Schmähungen dr Heide härä losse, un dü sollsch d Schpott dr Heide nimi schleipfe un sollsch dinem Volk nimi de Kinda nähmä, sait Gott dr HERR.

Di Erneuerung Israels durch Gottes Geischt

36,16 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 36,17 Dü Menschenkind, als des Huus Israel in sinem Land gwohnt het un s (a) dreckig macht mit sinem Wandel un Den, daß ihr Wandel vor ma(mir) war we de Dreck eina Wieb, wenn sie ihri Däg het, 36,18 do schittet i(ich) minem Wuet iba sie üs um vum Bloet wille, des sie im Land vuschittet, un wel sie s dreckig gmacht hän durch ihri Götze. 36,19 Un i(ich) vuschtrait sie unda de Heide un versprengte sie in de Lända un richte sie noh ihrem Wandel un Den. 36,20 So kumme sie zue d Heide; aba wohi sie kumme, (a) entheiligten sie minem heilige Name, wel ma vu nene gsait het: «Sie sin vum HERRN Volk un hän doch üs ihrem Land fortze meße!" 36,21 Do (a) doet s ma(mir) leid um mi en heilige Name, d des Huus Israel entheiligte unda d Heide, wohi sie au kumme.

36,22 Drum sollsch dü zum Huus Israel sag: So sait Gott dr HERR: I(Ich) doets s nit um äich, ihr vum Huus Israel, sundern (a) (b) um vu minem heilige Namens wille, d ihr entheiligt hän unda d Heide, wohi ihr au kumme sin. 36,23 Denn (a) i(ich) will minem große Name, dr vor d Heide entheiligt isch, d ihr unda nene entheiligt hän, wieda heilig mache. (b) Un de Heide soll härä, daß i(ich) dr HERR bi, sait Gott dr HERR, wenn i(ich) vor ihrem Aug a äich zeig, daß i(ich) heilig bi. 36,24 Denn i(ich) will äich üs d Heide herausholen un äich üs ällei Ländern sammle un wieda in äich Land bringe, 36,25 un i(ich) will (a) (b) sufares Wassa iba äich schprenge, daß ihr sufa d; vu all äira Dreck un vu ällei äire Götze will i(ich) äich sufa mache. 36,26 (a) (b) Un i(ich) will äich ä näjes(naies) Herz un ä näji(naii) Geischt in äich ge un will des steinerne Herz üs äirem Fleisch wägnähme un äich ä fleischernes Herz ge. 36,27 I(Ich) will (a) (b) minem Geischt in äich ge un will solchi Lit üs äich mache, de (c) in minem Gebote wandle un mi Rechte hebed un dnohch doe. 36,28 Un ihr sollt huuse im Land, des i(ich) äire Vädere ge ha, un (a) sollt mi Volk si, un i(ich) will äich Gott si. 36,29 I(Ich) will äich vu all äira Dreck erlese un will des Korn ruefä un will s mehren un will keini Hungasnot iba äich kumme losse. 36,30 I(Ich) will de Fricht uf d Baim un d Ertrag uf däm Feld mehren, daß äich de Heide nimi vuschpotte, wel ihr hunga ha mehn. (a) (b) 36,31 Dann(Dnoh) d ihr a äire bese Wandel denken un a äich Den, des nit guet war, un d äich selbscht zwida si um äira Sinde un äires Götzendienstes wille. (a) 36,32 Nit um äich doets i(ich) des, sait Gott dr HERR, des sollt ihr wisse, sundern ihr d äich schäm meße un schamrot wäre, ihr vum Huus Israel, iba äire Wandel.

36,33 So sait Gott dr HERR: Zue der Ziit, wenn i(ich) äich sufa mache wäre vu ällei äire Sinde, will i(ich) de Schtädt wieda bewohnt si losse, un de Trümmer soll wieda aufgebaut wäre. 36,34 Das verwüstete Land soll wieda pflegt wäre, nohchdäm s vusaut(vuherrt) war vor d Aug alli, de vorüberzogen. 36,35 Un ma wird sag: Des Land war vusaut(vuherrt), un etzed isch's we dr Garte Eden, un de Schtädt ware kappüt, wescht un niedergerissen un schtoh etze fescht bäut un sin bewohnt. 36,36 Un de Heide, de um äich her ibrigbliebe sin, soll härä, daß (a) i(ich) dr HERR bi, dr do (b) (c) bäut, was niedergerissen isch, un pflanzt, was vusaut(vuherrt) war. I(Ich), dr HERR, sag s un doets s au.

36,37 So sait Gott dr HERR: Au drin will i(ich) mi vum Huus Israel bitte losse, daß i(ich) des nene doets: (a) I(Ich) will de Mensch bi nene mehren we ä Herde. 36,38 We ä heilige Herde, we ä Herde in Jerusalem a ihrem Feschte, so soll de vuweschtete Schtädt voll Menschenherden wäre, un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi.


37. Kapitel

Israel, des Totenfeld, wird durch Gottes Odem lebändig

37,1 (a) Des HERRN Hand kummt iba mi, un na(er) fihrt mi üsä im Geischt vum HERRN un schtellt mi midde uf ä wietes Feld; des lit volla Dotebei. 37,2 Un na(er) fihrt mi iba all durch. Un lueg, s gläge sin arg vieli Knochä(Bei) iba des Feld hi, un lueg, sie ware ganz vudorrt.

37,3 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, meinsch dü wohl, daß de Knochä(Bei) wieda lebändig wäre? Un i(ich) sait: HERR, mi Gott, dü weisch s. 37,4 Un na(er) sait zue ma(mir): Weissag iba de Knochä(Bei) un sag zue nene: Ihr vutrocknete Knochä(Bei), häre vum HERRN Wort! 37,5 So sait Gott dr HERR zue däne Gebeinen: Lueg, (a) i(ich) will Odem in äich bringe, daß ihr wieda lebändig d. 37,6 I(Ich) will äich Sehnen ge un lasse Fleisch iba äich wachse un ibazeh äich mit Huut un will äich Odem ge, daß (a) ihr wieda lebändig d; un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi.

37,7 Un i(ich) wissagt, we ma(mir) bfohle war. Un lueg, do rauschte s, als i(ich) wissagt, un lueg, s regte sich, un de Knochä(Bei) rückten zsämme, Gebein zue Gebein. 37,8 Un i(ich) luegt, un lueg, s wuchsen Sehnen un Fleisch druf, un sie wäre mit Huut ibazogä; s war aba noh kei Odem in nene. 37,9 Un na(er) sait zue ma(mir): Weissag zum Odem; weissage, dü Menschenkind, un sag zum Odem: So sait Gott dr HERR: Odem, kumm dzue vu d vier Winden un blost de Getöteten a, daß sie wieda lebändig wäre! 37,10 Un i(ich) wissagt, we na(er) ma(mir) bfohle het. Do kummt dr Odem in sie, un sie wäre wieda lebändig un schtelle sich uf ihri Feß, ä ibaüs großes Heer.

37,11 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, (a) de Knochä(Bei) sin des ganzi Huus Israel. Lueg, etzed schwätze sie: Unsere Knochä(Bei) sin vudorrt, un unsari Hoffnig isch vulore, un s isch üs mit uns(us). 37,12 Drum weissage un sag zue nene: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will äiri Gräba ufden un hole äich, mi Volk, üs äire Gräbern ruf un bringe äich ins Land Israels. 37,13 Un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) äiri Gräba öffne un äich, mi Volk, üs äire Gräbern heraufhole. 37,14 Un i(ich) will minem Odem in äich ge, daß ihr wieda läbä sollt, un will äich in äich Land anesitzä, un ihr sollt härä, daß i(ich) dr HERR bi. I(Ich) sag s un doets s au, sait dr HERR.

Di Wiedervereinigung Israels unda däm ä Schäfa (Hirte)

37,15 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 37,16 Dü Menschenkind, nimm dir ä Holz un schrieb druf: «Für Juda un Israel, de sich zue nem hebed." Un nimm noh ä Holz un schrieb druf: «Holz Ephraims, fir Josef un des ganzi Huus Israel, des sich zue nem hebet (haltet)." 37,17 Un füge ei a des andere, daß s ä Holz wäre in dinere Hand. 37,18 Wenn etze di Volk zue dir schwätze wird: Willsch dü uns(us) nit zeigä, was dü dmit meinsch?, 37,19 so sag zue nene: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will des Holz Josef, des in dr Hand Ephraims isch, nähmä samt d Schtämm Israels, de sich zue nem hebed, un will sie zum Holz Judas doe un ä Holz drus mache, un sie soll ei si in wägä ma(mir) Hand. 37,20 Un so sollsch dü de Hölzer, uf de dü gschriebe hesch, in dinere Hand hebed vor ihrem Aug 37,21 (a) un sollsch zue nene sag: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will de Israelite herausholen üs d Heide, wohi sie zoge sin, un will sie vu iba all her sammle un wieda in ihr Land bringe 37,22 un will ä einziges Volk üs nene mache im Land uf d Bergen Israels, un (a) sie soll allisamt ä Kenig hän un (b) (c) soll nit me zwei Velka si un nimi deilt in zwei Kenigrich. 37,23 Un sie soll sich nimi dreckig mache mit ihrem Götze un Greuelbildern un ällei ihrem Sinde. I(Ich) will sie retten vu ällei ihrem Abwegen, uf däne sie gsindigt hän, un will sie sufa mache, un (a) sie soll mi Volk si, un i(ich) will ihr Gott si. 37,24 Un (a) mi Knecht David soll ihr Kenig si un dr einzige Schäfa (Hirte) fir sie alli. Un (b) sie soll wandle in minem Rechte un mi Gebote hebed un dnohch doe. 37,25 Un sie soll wieda in däm Land huuse, des i(ich) minem Knecht Jakob ge ha, in däm äiri Vädare ghuust hän. Sie un ihri Kinda un Kindeskinda soll drin huuse fir imma, un (a) mi Knecht David soll fir imma ihr Firscht si. 37,26 (a) Un i(ich) will mit nene ä (b) (c) Packt(Abkumme) vum Friede schleße, dr soll ä ewiger Packt(Abkumme) mit nene si. Un i(ich) will sie gregä un mehren, un mi Heiligtum soll unda nene si fir imma. 37,27 I(Ich) will unda nene huuse un (a) will ihr Gott si, un sie soll mi Volk si, 37,28 dmit au (a) de Heide härä, daß i(ich) dr HERR bi, dr Israel heilig macht, wenn mi Heiligtum fir imma unda nene si wird.

38. Kapitel

38,1 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 38,2 Dü Menschenkind, richte di Visasch (Gsicht) uf Gog, dr im Land (a) Magog isch un dr Firscht vu Rosch, (b) (c) (d) Meschech un Tubal, un weissage gege nen 38,3 un sag: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will a di, Gog, dr dü dr Firscht bisch vu Rosch, Meschech un Tubal! 38,4 Lueg, i(ich) will di herumlenken un dir ä Hogä ins Mul lege un will di üszehe losse mit dinem ganze Heer, mit Roß un Ma, de alli voll parrat sin; un sie sin ä große Heerhaufe, de alli kleini un großi Schilde un Schwerter schleipfe. 38,5 Dü führst mit dir Perser, Kuschita un Libyer, de alli Schild un Helm schleipfe, 38,6 dzue Gomer un si ganzes Heer, de vum Huus (a) Togarma, de im Norde huuse, mit ihrem ganze Heer; jo, dü führst vieli Velka mit dir. 38,7 Wohlan, rüste di guet, dü un alli di Heerhaufen, de bi dir sin, un isch dü ihr Heerführer! 38,8 Nohch langa Ziit sollsch dü aufgeboten wäre; am End dr Ziit sollsch dü in ä Land kumme, des däm Schwert entrissen isch, un zum Volk, des üs vieli Mensch gsammlet isch, nämlich uf de Berg Israels, de lang Ziit vuwüschtet gsi sin, un etze isch s rüsgfihrt üs d Mensch, un sie alli huuse sicha. 38,9 Dü wirsch rufzeh un daherkommen we ä Sturmwetter un wirsch si we ä Wolke, de des Land deckt, dü un di ganzes Heer un de vieli Velka mit dir.

38,10 So sait Gott dr HERR: Zue selle Ziit wäre dir s denke kumme, un dü wirsch uf Beses sinnen 38,11 un denken: «Ich will des Land ibafalle, des uff daliegt, un iba de kumme, de schtill un sicha läbä, de alli ohni Muurene dasitzen un hän nit Riegel noh Tore», 38,12 dmit dü rauben un plündern kasch un di Hand a de zerstörten Derfa (Käffa) legsch, de wieda bewohnt sin, un a des Volk, des üs d Heide gsammlet isch un sich Viecha un Sache kauft het un (a) in dr Midde dr Erde wohnt. 38,13 Saba, Dedan un de Kauflit vu Tarsis un alli sini Gwaltige wäre zue dir sag: Bisch dü kumme, zue rauben, un hesch dü di Heerhaufen vusammelt, zue plündern, um Silba un Gold wegzunehmen un Viecha un Sache zue sammle un großi Beute zue mache?

38,14 Drum so weissage, dü Menschenkind, un sag zue Gog: So sait Gott dr HERR: Isch's nit so? Wenn mi Volk Israel sicha huuse wird, dann(dnoh) wirsch dü ufbreche. 38,15 Un wirsch kumme üs dinem Platz, vum äußerschte Norde, dü un vieli Velka mit dir, alli zue Roß, ä große Heerhaufe un ä gewaltige Macht, 38,16 dü wirsch rufzeh gege mi Volk Israel we ä Wolke, de des Land deckt. Am End dr Ziit wird des bassiere. I(Ich) will di aba dzue iba mi Land kumme losse, daß de Heide mi erkenne, wenn i(ich) a dir, Gog, vor ihrem Aug zeig, daß i(ich) heilig bi. 38,17 (a) So sait Gott dr HERR: Dü bisch doch dr, vum i(ich) vorziite gsait ha durch mi Diena, de Prophete in Israel, de in selle Ziit weissagten, daß i(ich) di iba sie kumme losse wot?

38,18 Un s wird bassiere zue der Ziit, wenn Gog kumme wird iba des Land Israels, sait Gott dr HERR, wird mi Zorn (Wuet) in ma(mir) ufschtiege. 38,19 Un i(ich) sag in minem Eifa un im Fiir vu minem Zorn (Wuet)s: Gwiß, zue dr Ziit wird ä großes Erdbebe si im Land Israels, 38,20 daß vor minem Visasch (Gsicht) erbeben soll de Fisch im Meer, de Vegel unda däm Himmel, de Dier(Tierli) uf däm Feld un ällei, was sich regt un bwegt uf däm Land, un alli Mensch, de uf dr Erde sin. Un de Berg soll niedergerissen wäre un de Felswände un alli Muurene zue Boden flege. 38,21 (a) Un i(ich) will iba nen des Schwert herbeirufen uf ällei minem Bergen, sait Gott dr HERR, daß jeda si Schwert gege d anderem hebt hoch. 38,22 Un i(ich) will nen richten mit Pescht un Bloetvergießen un will Platzregen mit Hagel, Fiir un Schwefel iba nen un si Heer un iba de vieli Velka kumme losse, de mit nem sin. 38,23 So will i(ich) mi herrlich un heilig erwiese un mi zue erkenne ge vor vieli Heide, daß sie härä, daß i(ich) dr HERR bi.


39. Kapitel

39,1 Un dü, Menschenkind, (a) weissage gege Gog un sag: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will a di, Gog, dr dü dr Firscht bisch vu Rosch, Meschech un Tubal. 39,2 Lueg, i(ich) will di herumlenken un herbeilocken üs däm äußerschte Norde un uf de Berg Israels bringe 39,3 un will dir d Bogen üs dinere linken Hand schlat un de Pfiel üs dinere rechte Hand. 39,4 Uf d Bergen Israels sollsch dü flege, dü mit dinem ganze Heer un mit d Mensch, de bi dir sin. I(Ich) will di d Raubvögeln, ällei was fliegt, un d Tierli uf däm Feld zum Fraß ge. 39,5 Dü sollsch uf freiem Feld flege; denn i(ich) ha s gsait, sait Gott dr HERR. 39,6 Un i(ich) will Fiir werfe uf Magog un uf de Bwohna dr Insle, de so sicha huuse, un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi. 39,7 Un i(ich) will minem heilige Name kundmache unda minem Volk Israel un will minem heilige Name nit länga schänden losse, sundern de Heide soll härä, daß i(ich) dr HERR bi, dr Heilige in Israel. 39,8 Lueg, s kummt un bassiert, sait Gott dr HERR; des isch dr Dag, vum i(ich) gsait ha.

39,9 Un de Birga in d Schtädt Israels wäre rüsgoh un (a) Fiir aziinde un de Waffen vubrenne, kleini un großi Schilde, Bogen un Pfiel, Keulen un Spieße. Un sie wäre siebä Johr lang Fiir dmit mache; 39,10 sie bruuche kei Holz uf däm Feld zue holen odr im Walde zue schlat, sundern vu d Waffen wäre sie Fiir mache un (a) wäre de berauben, vu däne sie bschtohle sin, un plündern, vu däne sie geplündert sin, sait Gott dr HERR.

39,11 Un zue der Ziit soll s bassiere, do will i(ich) Gog ä Platz ge zum Beerdigung in Israel, nämlich des Tal dr Wanderer öschtlich vum Meer, un des wird d Wanderern d Wäg versperren. Dert wird ma Gog mit sinem ganze Heerhaufen beerdige; un s soll heiße «Tal dr Heerhaufen vum Gog». 39,12 Un des Huus Israel wird sie siebä Monet lang beerdige, dmit des Land sufa gmacht wäre. 39,13 Jo, ällei Volk vum Land wird a nene zue beerdige hän; un sie wäre Ruhm dvu hän a däm Däg, a däm i(ich) mi Herrlichkeit erweise, sait Gott dr HERR. 39,14 Un sie wäre Lit üssundere, de ständig im Land umägo, de Leichen zue beerdige, de noh uf däm Land liege, dmit s sufa gmacht wäre. Nohch siebä Monet soll sie beginnen nachzuforschen. 39,15 Un wenn sie im Land umägo un Menschengebeine aluege, soll sie ä Zeiche ufrichte, bis de Totengräber sie au im «Tal dr Heerhaufen vum Gog» beerdige. 39,16 Au soll ä Schtadt «Stadt dr Heerhaufen» heiße. So wäre sie des Land sufa mache.

39,17 Dü Menschenkind, so sait Gott dr HERR: Sage d Vegel, ällei was fliegt, un ällei Tierli uf däm Feld: (a) Sammle äich un kummt herbei, findet äich zsämme vu iba all her zue minem Schlachtopfer, des i(ich) äich schlachte, nem große Schlachtopfer uf d Bergen Israels, un freßt Fleisch un sauft Bloet! 39,18 Fleisch dr Schtarke sollt ihr frässä, un Bloet dr Firschte uf Erde sollt ihr sufe, dr Widder un Lämma, dr Böcke un Schtier, all vum Mastviehs üs Baschan. 39,19 Un ihr sollt Fett frässä, bis ihr satt d, un Bloet sufe, bis ihr bsoffe sin vum Schlachtopfer, des i(ich) äich schlachte. 39,20 Sättigt äich vu Rossen un Reitern, vu Schtarke un all d Kriegsleuten a minem Disch, sait Gott dr HERR.

39,21 Un i(ich) will mi Herrlichkeit unda de Heide bringe, daß alli Heide mi Gricht aluege soll, des i(ich) ghalte ha, un mi Hand, de i(ich) a sie glegt ha. 39,22 Un des Huus Israel soll härä, daß i(ich), dr HERR, ihr Gott bi, vu däm Däg a un fernerhin, 39,23 un de Heide soll la(er)kenne, daß des Huus Israel um vu sinere Missetat wille wäggfihrt worde isch. Wel sie sich a ma(mir) vusindigt hän, drum (a) ha i(ich) mi Gsicht(Visasch) vor nene vuborge un ha sie ibage in de Händ(Pfode) ihra Find, daß sie allisamt durchs Schwert flege mußten. 39,24 I(Ich) ha nene doe, was sie mit ihra Dreck un ihrem Übertretungen vudent hän, un ha mi Gsicht(Visasch) vor nene vuborge.

39,25 Drum - so sait Gott dr HERR: Etze (a) will i(ich) des Wif Jakobs wende un mi vum ganze Huus Israel erbarmen un um minem heilige Name eifern. 39,26 Sie aba soll ihri Schmach un alli ihri Sinde, mit dr sie sich a ma(mir) vusindigt hän, vugässä, wenn sie etze sicha in ihrem Land huuse un nemads sie schreckt 39,27 un i(ich) sie üs d Mensch zurückgebracht un üs d Ländern ihra Gegna(Feinde) gsammlet un a nene vor d Aug viela Heide zeige ha, daß i(ich) heilig bi. 39,28 Dann(Dnoh) wäre sie erkenne, daß i(ich), dr HERR, ihr Gott bi, dr i(ich) sie unda de Heide wäggfihrt ha un wieda in ihr Land sammle un nit ä vu nene dert zurücklasse. 39,29 Un i(ich) will mi Gsicht(Visasch) nimi vor nene vuschtecke; denn (a) (b) i(ich) ha minem Geischt iba des Huus Israel üsgosse, sait Gott dr HERR.


40. Kapitel

DIE GESICHTE VON DER KÜNFTIGEN GOTTESSTADT

(Kapitel 40 - 48)

Der Beginn dr Gesichte

40,1 Im fünfundzwanzigsten Johr unsera Gfangeschaft, im Afang vum Johr, am zehnten Dag vum Monet, im vierzehnten Johr, nohchdäm de Schtadt ignumme war, ebe a däm Dag (a) kummt de Hand vum HERRN iba mi un fihrt mi derthi, - 40,2 in göttlichen Gesichten fihrt er mi ins Land Israel un schtellt mi uf ä arg hohen Berg; (a) druf war ebis we dr Bäu eina Schtadt gege Süde. 40,3 Un als sa(er) mi derthi brocht het, lueg, do war ä Ma, dr war azluege we Erz. Na(Er) het ä leinene Schnur un ä (a) (b) (c) Meßrute in vu sinere Hand un schtoht unda däm Dor. 40,4 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, lueg her un her fleißig zue un merke uf ällei, was i(ich) dir zeigä will; denn dzue bisch dü dona brocht, daß i(ich) dir des zeig, dmit dü ällei, was dü do siehsch, vukindigsch däm Huus Israel.

Di Umfassungsmauer vum Tempelbezirks

40,5 (a) Un lueg, s goht ä Mure uße um des Gotteshuus ringsum. Un dr Ma het de Meßrute in dr Hand; de war sechs Ellen lang - jede Elle war ä Handbreit länga als ä gewöhnliche Elle. Un na(er) maß des Mure: s war ä Ruete dick un au ä Ruete hoch.

Der äußere Vorhof un sini Torbauten

40,6 Un na(er) goht zum Dor, des a dr Ostseite lit, un goht sini Schtöfä nuf un maß de Schwelle vum Tores: ä Ruete def. 40,7 Un jede Nische vum Tores war ä Ruete lang un ä Ruete breit, un dr Platz zwische d Nischen vum Tores war fünf Ellen breit. Un au de Schwelle vum Tores a dr Vorhalle vum Tores gege d Tempel hi maß ä Ruete. 40,8 Un na(er) maß de Vorhalle vum Tores: 40,9 acht Ellen; un ihri Pfiela: zwei Ellen. Un de Vorhalle vum Tores lit gege d Tempel hi. 40,10 Un de Nischen vum Tores, des a dr Ostseite lit, ware dräi uf jeda Site, jede so wiet we de andere, un de Pfiela uf beidi Site ware gli breit. 40,11 Un na(er) maß de Weite dr Effnig vum Tores: zehn Ellen; un de Länge vum Torweges: dreizehn Ellen. 40,12 Un vorn a d Nischen war ä Schranke, uf beidi Site je ä Elle; aba de Nischen ware je sechs Ellen uf beidi Site. 40,13 Dozue maß er des Dor vu dr Rückwand dr Nischen uf dr ä Site bis zue d Rückwand dr Nischen uf dr anderem Site: fünfundzwanzig Ellen; ä Effnig lit dr anderem gegeiba. 40,14 Un na(er) maß de Effnig dr Vorhalle: zwanzig Ellen; un bis zum Pfiela vum Tores reichte dr Vorhof ringsum. 40,15 Un vum Dor, wo ma vu uße hineintritt, bis zue d Vorhalle am inneren Dor ware s fuchzig Ellen. 40,16 Un s ware Fenschta mit Stäben dvor a d Nischen noh innen am Dor uf beidi Site. Ebeso ware au Fenschta a dr Vorhalle noh innen uf beidi Site, un a d Pfeilern ware Palmwedel dargestellt.

40,17 Un na(er) fihrt mi wida zum üßere Vorhof, un lueg, do ware Kammern un ä Pflaster rings um d Vorhof aglegt. Dreißig Kammern gläge sin a däm Pflaster. 40,18 Un des Pflaster lauft au zue d Site dr Tore, de ganzi Seitenwand dr Tore entlang; des war des untere Pflaster. 40,19 Un na(er) maß de Breiti vum Vorhofs vum unteren Dor a bis uße vor d inneren Vorhof: hundat Ellen. Das war dr Oschte. Un etze dr Norde!

40,20 Na(Er) maß au des Dor am üßere Vorhof, des a dr Nordsite lit, noh dr Länge un Breiti. 40,21 Das het uf jeda Site dräi Nischen, un sini Pfiela un sini Vorhalle ware ebeso groß we am erschte Dor: fuchzig Ellen lang un fünfundzwanzig Ellen breit. 40,22 Un sini Fenschta un sini Vorhalle un sini Palmwedel ware gli we am Dor a dr Ostseite; un s het siebä Schtöfä, de ma hinaufging, un het sini Vorhalle uf dr Innenseite. 40,23 Un ä Dor zum inneren Vorhof lit gegeiba däm Dor, des a dr Nordsite lit, we bi däm Dor a dr Ostseite; un na(er) maß hundat Ellen vu nem Dor zum anderem.

40,24 Dnohch fihrt er mi noh Süde, un lueg, do war au ä Dor a dr Südsite, un na(er) maß sini Pfiela un sini Vorhalle; sie ware gli d anderem. 40,25 Un s ware Fenschta a nem un a vu sinere Vorhalle ringsum gli däne Fenschta, un s war fuchzig Elle lang un fünfundzwanzig Elle breit. 40,26 Un siebä Schtöfä fihre nuf, un s het ä Vorhalle uf dr Innenseite, un Palmwedel ware a ihrem Pfeilern dargestellt uf jeda Site. 40,27 Un s git au ä Dor zum inneren Vorhof a dr Südsite; un na(er) maß hundat Elle vum ä Südtor zum anderem.

Der innere Vorhof un sini Torbauten

40,28 Un na(er) fihrt mi wida durchs Südtor in d inneren Vorhof un maß des Dor: s war gli groß we de anderem 40,29 mit sinene Nischen, sinene Pfeilern un vu sinere Vorhalle in gliecha Größe un mit Fenschta a nem un a dr Vorhalle ringsum: s war fuchzig Elle lang un fünfundzwanzig Elle breit. 40,30 Un s git ä Vorhalle ringsum: fünfundzwanzig Elle lang un fünf Elle breit. 40,31 Un de Vorhalle lit gege d üßere Vorhof hi, un Palmwedel ware a ihrem Pfeilern dargestellt; s ware aba acht Schtöfä hinaufzugehen.

40,32 Dnohch fihrt er mi in d inneren Vorhof uf de Ostseite un maß des Dor: s war gli groß we de anderem 40,33 mit sinene Nischen, sinene Pfeilern un vu sinere Vorhalle in gliecha Größe un mit Fenschta a nem un a dr Vorhalle ringsum: s war fuchzig Elle lang un fünfundzwanzig Elle breit. 40,34 Un sini Vorhalle lit gege d üßere Vorhof hi, un Palmwedel ware a ihrem Pfeilern dargestellt uf beidi Site, un acht Schtöfä ware hinaufzugehen.

40,35 Dnohch fihrt er mi zum Nordtor un maß s: s war gli groß we de anderem 40,36 mit sinene Nischen, sinene Pfeilern un vu sinere Vorhalle un d Fenschta a nem ringsum: s war fuchzig Elle lang un fünfundzwanzig Elle breit. 40,37 Un sini Vorhalle lit gege d üßere Vorhof hi, un Palmwedel ware a ihrem Pfeilern dargestellt uf beidi Site, un acht Schtöfä ware hinaufzugehen.

Di Tische fir de Opfa un de Kammern fir de Prieschta

40,38 Un am Dor - gege Oschte - war ä Kamma, un ihr Igang war bi dr Vorhalle vum Tores; dert wäscht ma de Brandopfa. 40,39 Un in dr Vorhalle vum Tores uf gschtande beidi Site zwei Tische, uf däne ma de Brandopfa, Sündopfa un Schuldopfa schlachtet. 40,40 Un uße, a dr Site, fir d, dr zum Dor hinaufgeht, noh Norde hi, gschtande sin zwei Tische un a dr anderem Site dr Vorhalle vum Tores au zwei Tische. 40,41 So uf gschtande jeda Site vum Tores vier Tische; des sin zsämme acht Tische, uf däne ma schlachtet. 40,42 Un vier Tische zum Brandopfa ware üs gehauenen Schtei (Wackes), je andathalb Elle lang un breit un ä Elle hoch; druf legt ma de Geräte, mit däne ma Brandopfa un Schlachtopfa schlachtet. 40,43 Un Gabelhaken, ä Hand breit, ware am Gebäude fescht angebracht a beidi Site, un iba d Tischen ware Dächa, um des Opfafleisch gege Rägä un Hitzi zue schützen.

40,44 Un uße vor rem inneren Dor ware zwei Kammern im inneren Vorhof: de ä a dr Site näbe däm Nordtor, de luegt noh Süde; de andere a dr Site näbe däm Südtor, de luegt noh Norde. 40,45 Un na(er) sait zue ma(mir): Di Kamma, de noh Süde schaut, ghärt d Prieschta (Pfarra), de im Huus Denscht doe; 40,46 aba de Kamma, de noh Norde schaut, ghärt d Prieschta (Pfarra), de am Altar dene. Des sin de (a) (b) (c) (d) (e) Buebä(Sühn) Zadok, de als einzige unda d Sehn Levi vor d HERRN träte derfe, um nem zue dene. 40,47 Un na(er) maß d Vorhof: hundat Elle lang un hundat Elle breit im Geviert; un (a) dr Altar schtoht vor rem Tempel.

Der Tempel un sini Nebengebäude

40,48 Un na(er) fihrt mi inä zue d Vorhalle vum Tempel un maß de Pfiela dr Vorhalle: fünf Elle uf jeda Site; un des Dor: vierzehn Elle; un de Wände zue beidi Site a dr Dire: dräi Elle uf jeda Site. 40,49 Aba de Vorhalle war zwanzig Elle breit un zwöelf Elle def un het zehn Schtöfä, de ma hinaufging, un (a) Säule gschtande sin a d Pfeilern, uf jeda Site ä.

41. Kapitel

41,1 Un na(er) fihrt mi inä in de Tempelhalle un maß de Pfiela; de ware uf jeda Site sechs Elle breit, so wiet des Heiligtum war. 41,2 Un de Dire war zehn Elle wiet, aba de Wände zue beidi Site a dr Dire ware je fünf Elle breit. Un na(er) maß d Platz dr Tempelhalle: vierzig Elle def un zwanzig Elle breit. 41,3 Dann(Dnoh) goht da(er) in d innersten Platz un maß de Pfiela dr Dire: zwei Elle; un de Dire: sechs Elle; un de Breiti zue beidi Site a dr Dire: je siebä Elle. 41,4 Un na(er) maß: zwanzig Elle def un, we de Tempelhalle, zwanzig Elle breit. Un na(er) sait zue ma(mir): Des isch des Allerheiligste.

41,5 Un na(er) maß de Wand vum Tempelhauses: sechs Elle dick. Un de Defi vum Anbaus betrug vier Elle, rings um des Huus rum. 41,6 Un Seitenräume git s, Stockwerk uf Stockwerk, draimol driißig, un sie schlossen sich a de Wand vum Huus so a, daß de Seitenräume ringsum liefen un in sich Halt hän; aba sie hän kei Halt in dr Wand vum Huus. 41,7 Un dr Umgang wird breiter vu Stockwerk zue Stockwerk fir de Seitenräume, denn dr Umgang vum Huus lauft in jeda Stockwerk rings um des Huus rum; sellewäg nimmt de Breiti am Huus noh obe hi zue, un ma schtiegt vum unteren Stockwerk uf zum mittleren un oberen. 41,8 Un i(ich) luegt am Huus ä erhöhtes Pflaster ringsum, d Unterbau fir de Seitenräume, ä volle Ruete, sechs Elle hoch. 41,9 (a) Un de Dicke dr Wand uße am Anbau betrug fünf Elle, un dr Platz, dr fräi bliebt, zwische d Seitenräumen am Huus 41,10 un d Kammern betrug zwanzig Elle rings um des Huus rum. 41,11 Un s goht zwei Direne vum Anbau uf d fräi gelassenen Platz hi, ä noh Norde, de andere noh Süde, un de Breiti dr fräi gelassenen Fläche uf däm Unterbau betrug fünf Elle uf jeda Site.

41,12 Un des Gebäude am Hofraum noh Weschte hi war siebzig Elle def, un de Mure vum Gebäudes war uf ällei Site fünf Elle dick, un s war neunzig Elle breit. 41,13 Un na(er) maß de Länge vum Tempel: hundat Elle; un dr Hofraum mit däm Gebäude un sinene Muurene war au hundat Elle lang. 41,14 Un de Breiti dr Vorderseite vum Tempel un dr Hofraum a vu sinere Ostseite ergaben zsämme au hundat Elle. 41,15 Un na(er) maß de Länge vum Gebäudes, des am End vum Hofraums lit, un sini Muurene uf beidi Site: hundat Elle. Un de Tempelhalle un des Innerste un de Vorhalle druße 41,16 ware getäfelt, un alli dräi hän sie Fenschta mit Stäben un ä Absatz am Dach ringsum; un s war Tafelwerk a ällei Site ringsum. Un des Lecht kummt durch de Fenschta; aba de Fenschta ware verhängt. 41,17 Bis oberhalb dr Dire un bis zum Allaheiligschte, druße un uf dr ganze Wand ringsum, im Inneren un druße ware Schnitzereien; 41,18 do ware Cherubim un Palmwedel dargestellt, je ä Palme zwische zwei Cherubim, un jeda Cherub het zwei Angesichter. 41,19 Zue d ä Palme wendete er ä Menschengesicht, zue d anderem Palme ä Löwengesicht; de Darstellungen liefen rings um des ganzi Huus. 41,20 Vum Boden a bis oberhalb dr Dire ware Cherubim un Palmwedel a dr Wand geschnitzt. 41,21 (a) (b) Un de Türpfosten im Tempel ware viereckig. Un vor rem Allaheiligschte schtoht ebis, des usgsäh het 41,22 we ä Altar üs Holz; dr war dräi Elle hoch un zwei Elle lang un breit un het Ecke, un si Fueß un sini Wände ware üs Holz. Un na(er) sait zue ma(mir): Das isch dr Disch, dr vor rem HERRN schtoht.

41,23 Un de Tempelhalle un des Allerheiligste hän je zwei Türflügel; 41,24 zwei Türflügel hän de Direne, beidi Türflügel kenne sich drehen, jede Dire het zwei Türflügel. 41,25 Un au a d Türflügeln dr Tempelhalle ware Cherubim un Palmwedel dargestellt we a d Wänden. Un ä Gitta üs Holz war uße vor dr Vorhalle. 41,26 Un Fenschta mit Stäben un Palmwedel ware uf beidi Site a d Wänden dr Vorhalle.


42. Kapitel

42,1 (a) (b) Un na(er) fihrt mi üsä zum üßere Vorhof noh Norde un hole mi zue d Kammern, de gegeiba däm Hofraum un gegeiba däm Gebäude a dr Nordsite gläge sin, 42,2 de Länge hundat Elle, a dr Nordsite, un de Breiti fuchzig Elle. 42,3 Zwischen d zwanzig Elle vum inneren Vorhofs un däm Pflaster im üßere Vorhof war Absatz a Absatz, draimol. 42,4 Un ins Innere fihrt vor d Kammern ä Gang, zehn Elle breit un hundat Elle lang, un ihri Direne gläge sin noh Norde. 42,5 Un de oberen Kammern vum Baues ware kürzer als sini unteren un mittleren Kammern; denn de Absätze nähmä Platz vu nene wäg. 42,6 Denn sie ware dräi Stockwerke hoch un hän keini Säule, we de Vorhef Säule hän. Drum ware de oberen Kammern gegeiba d unteren un mittleren vukirzt vum Boden a. 42,7 Un uße vor d Kammern noh rem üßere Vorhof hi lauft ä Mure a d Kammern entlang, fuchzig Elle lang. 42,8 Denn de Länge dr Kammern noh rem üßere Vorhof zue betrug fuchzig Elle, aba am Tempel entlang ware s hundat Elle. 42,9 Un nab a däne Kammern war dr Igang vu Oschte her, wenn ma vum üßere Vorhof her zue nene nigoht, 42,10 am Afang dr üßere Mure.

.In dr Richtung noh Süde gläge sin au Kammern däm Hofraum un däm Gebäude gegeiba. 42,11 Un ä Gang lauft vor nene hi ganz we vor däne Kammern a dr Nordsite; ihri Länge un ihri Breiti, ihri Ausgänge un ihri Einrichtungen un ihri Direne ware gli. 42,12 Un we de Direne dr Kammern noh Süde gläge sin, so war au ä Dire am Afang vum Ganges, nämlich vum Ganges am Bäu entlang, wenn ma vu Oschte her kummt.

42,13 Un na(er) sait zue ma(mir): Di Kammern im Norde un de Kammern im Süde gegeiba däm Hofraum, des sin de heilige Kammern, in däne de Prieschta, de zum HERRN nahen, de hochheiligen Opfa ässä. Dert lege sie de hochheiligen Opfa ane, de Schpeiseopfa, de Sündopfa un de Schuldopfa; denn de Platz isch heilig. 42,14 Un (a) wenn de Prieschta in des Heiligtum inegoh, derfe sie vu dert nit wieda in d üßere Vorhof go, sundern soll zvor in d Kammern ihri Kleida ablegen, in däne sie Denscht doe hän, denn de sin heilig; un sie soll ihri anderem Kleida anlegen un dann(dnoh) nusgoh unda des Volk.

Der Umfang vum Tempelbezirks

42,15 Un als sa(er) d Tempel im Inneren ganz ausgemessen het, fihrt er mi üsä zum Osttor un maß d ganze Umfang vum Tempel. 42,16 Na(Er) maß de Ostseite mit dr Meßrute: fünfhundat Ruten; 42,17 un de Nordsite maß er au: fünfhundat Ruten; 42,18 gnau so de Südsite au: fünfhundat Ruten. 42,19 Un na(er) drillt sich zue d Westseite un maß au fünfhundat Ruten. 42,20 Nohch ällei vier Windrichtungen maß er. Un s war ä Mure ringsum, fünfhundat Ruten im Geviert, dmit des Heilige vum Unheiligen geschieden isch.

43. Kapitel

Der Einzug dr Herrlichkeit vum HERRN in d Tempel

43,1 Un na(er) fihrt mi wieda zum Dor im Oschte. 43,2 Un lueg, de (a) Herrlichkeit vum Gottes Israels kummt vu Oschte un brauste, we ä großes Wassa braust, un s ward arg lecht uf dr Erde vu vu sinere Herrlichkeit. 43,3 Un s war ganz so (a) we des Gsicht (Visasch), des i(ich) gsäh het, als dr Herr kummt, um de Schtadt zue himache, un (b) we des Gsicht (Visasch), des i(ich) gsähne het am Fluß Kebar. Do flegt i(ich) ane uf mi Gsicht(Visasch). 43,4 Un de Herrlichkeit vum HERRN kummt inä ins Tempelhaus durch (a) des Dor, des noh Oschte lit. 43,5 Do hebt mi dr Geischt uf un hole mi in d inneren Vorhof; un lueg, (a) (b) (c) de Herrlichkeit vum HERRN erfillt des Huus. 43,6 Un i(ich) ghärt het ä mit ma(mir) schwätze vum Huus üsä, während dr Ma näbe ma(mir) schtoht. 43,7 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, des isch dr Platz vu minem Thrones un (a) de Platz wägä ma(mir) Fußsohlen; do will i(ich) fir imma huuse unda d Israelite. Un des Huus Israel soll nimi minem heilige Name entweihen, nit sie noh ihri Kenig, durch ihrem Götzedenscht un durch de Leichen ihra Kenig, wenn sie schterbe; 43,8 denn sie hän ihri Schwelle a mi Schwelle un ihri Pfosten näbe mi Pfosten bschtimmt, so daß nur ä Wand zwische ma(mir) un nene war, un hän so minem heilige Name vuschandelt(entwaiht) (a) durch de Greuel, de sie gmacht hän; drum ha i(ich) sie au in minem Zorn (Wuet) vutilgt. 43,9 Etze aba soll sie ihrem Götzedenscht un de Leichen ihra Kenig wiet vu ma(mir) wegtun, un i(ich) will fir imma unda nene huuse.

43,10 Un dü, Menschenkind, beschreibe däm Huus Israel d Tempel, si Ussähe un sinene Plan, dmit (a) sie sich schäm ihra Missetaten. 43,11 Un wenn sie sich all däm si schäm, was sie doe hän, so zeig nene Plan un Gschtalt vum Tempel un sini Ausgänge un Eingänge un sinene ganze Plan un alli sini Ordnige un alli sini Gsetze. Schrib sie vor ihrem Aug uf, dmit sie uf sinene ganze Plan un alli sini Ordnige achthän un dnohch doe. 43,12 Das soll aba des Gsetz vum Tempel si: uf dr Hechi vum Berg soll si ganzes Gebiet ringsum hochheilig si. Lueg, des isch des Gsetz vum Tempel.

Der Altar un sini Weihe

43,13 (a) (b) Das sin aba de Maße vum Altar, gemessen noh Elle, de ä Handbreit länga sin als de gewöhnliche Elle: si Sockel isch ä Elle hoch un ä Elle breit, un de Leischte a sinem Rand isch ä Spanne hoch ringsum. Un des isch de Hechi vum Altar: 43,14 vum Sockel uf dr Erde bis a d unteren Absatz sin s zwei Elle in dr Hechi un ä Elle in dr Breiti, un vum niedrigeren Absatz bis zum höheren Absatz sin s vier Elle in dr Hechi un ä Elle in dr Breiti; 43,15 un dr Opferherd isch vier Elle hoch, un uf däm Opferherd schtoh noh obe vier Herna. 43,16 Un dr Opferherd isch zwöelf Elle lang un zwöelf Elle breit im Geviert. 43,17 Un dr obere Absatz isch vierzehn Elle lang un vierzehn Elle breit im Geviert, un ä Leischte goht ringsum, ä halbe Elle hoch; un si Sockel isch ä Elle hoch, un sini Schtöfä liege noh Oschte hi.

43,18 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, so sait Gott dr HERR: Des soll de Ordnige fir d Altar si a däm Däg, a däm ma(er) bäut isch, um Brandopfa uf nem zue opfare un Bloet a nen zue schpritze. 43,19 (a) (b) Do sollsch dü d levitischen Prieschta (Pfarra) üs däm Gschlecht Zadoks, de vor mi träte, um ma(mir) zue dene, sait Gott dr HERR, ä jungen Schtier zum Sündopfa ge. 43,20 Un vu sinem Bloet sollsch dü nähmä un dmit de vier Herna bschprenge un de vier Ecke vum Absatzes un de Leischte, de ringsum goht; dmit sollsch dü nen entsündigen un Sühne fir nen schaffe. 43,21 Un dü sollsch d Schtier vum Sündopfa nähmä un nen vubrenne uf däm Platz am Tempel, wo ma de Opfertiere mustert, üßahalb vum Heiligtums. 43,22 Aba am nägschte Dag sollsch dü ä Ziegebock opfare, dr ohni Fehla isch, als Sündopfa un d Altar dmit entsündigen, we na(er) mit däm Schtier entsündigt isch. 43,23 Nohchdem dü d Altar entsündigt hesch, sollsch dü ä jungen Schtier opfare, dr ohni Fehla isch, un ä Widder vu dr Herde ohni Fehla 43,24 un sollsch sie beidi vor rem HERRN opfare, un de Prieschta soll Salz uf sie streuen un soll sie so däm HERRN opfare als Brandopfa. 43,25 So sollsch dü siebä Däg lang jede Dag ä Bock als Sündopfa opfare, un sie soll ä jungen Schtier un ä Widder vu dr Herde, de beidi ohni Fehla sin, opfare. 43,26 So soll sie siebä Däg lang fir d Altar Sühne schaffe un nen sufa mache un ihri Händ(Pfode) fille. 43,27 Un noh däne Däg soll de Prieschta am achte Dag un dnohch imma wieda uf däm Altar opfare äiri Brandopfa un äiri Dankopfa, so will i(ich) äich gnädig si, sait Gott dr HERR.


44. Kapitel

Das verschlossene Osttor

44,1 (a) Un na(er) fihrt mi wieda zum üßere Dor vum Heiligtums im Oschte; s war aba zue. 44,2 Un dr HERR sait zue ma(mir): Des Dor soll zue bliebe un nit ufdoe wäre, un nemads soll dert inegoh. Denn dr HERR, dr Gott Israels, isch dert eingezogen; drum soll s zue bliebe. 44,3 Nur dr Firscht darf sich, wel la(er) dr Firscht isch, dert niederlassen un des Opfermahl ässä vor rem HERRN. (a) Durch de Vorhalle vum Tores soll la(er) inegoh un durch sie wieda rüsgoh. 44,4 Dnohch fihrt er mi zum Dor im Norde vor des Huus vum HERRN. Un i(ich) luegt, un lueg, des Huus war erfillt vu dr Herrlichkeit vum HERRN, un i(ich) flegt uf mi Gsicht(Visasch). 44,5 Un dr HERR sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, git acht un lueg mit di Aug un her mit di Ohre ällei, was i(ich) dir sag will vu ällei Ordnige un Gesetzen im Huus vum HERRN, un git acht, we ma s hebed soll mit däm Zutritt zum Heiligtum a ällei Eingängen. 44,6 Un sag däm Huus vum Widerspruchs, däm Huus Israel: So sait Gott dr HERR: Len's gnoe si, ihr vum Huus Israel, mit ällei äire Greueltaten! 44,7 Denn ihr hän fremde Lit mit unbeschnittenem Herz un (a) (b) unbeschnittenem Fleisch in mi Heiligtum hineingelassen un so mi Huus entheiligt, als ihr ma(mir) Brot, Fett un Bloet opfertet; so hän ihr minem Packt(Abkumme) broche mit ällei äire Greueltaten; 44,8 ihr hän nit selbscht d Denscht in minem Heiligtum doe, sundern hän sie bestellt, um fir äich d Denscht in minem Heiligtum zue doe.

44,9 Drum sait Gott dr HERR: S soll kei Fremde mit unbeschnittenem Herz un unbeschnittenem Fleisch in mi Heiligtum kumme vu ällei Fremdlingen, de unda d Israelite läbä, 44,10 sundern de Leviten, de vu ma(mir) wäggange(abgwiche) sin, als Israel vu ma(mir) abfiel un irreging, ihrem Götze noh, de soll ihri Sinde schleipfe 44,11 un soll in minem Heiligtum Denscht doe als Hüter a d Direne vum Huus un als Diena vum Huus. Sie soll des Brandopfa un des Schlachtopfa fir des Volk schlachten un soll vor nene schtoh un nene dene. 44,12 Wel sie nene dene hän vor ihrem Götze un däm Huus Israel ä Alaß zue d Sinde ge hän, drum ha i(ich) mi Hand gege sie obe, sait Gott dr HERR, daß sie ihri Sinde schleipfe meße. 44,13 Un sie soll nit zue ma(mir) nahen, um ma(mir) Prieschtadenscht zue doe, un soll zum, was ma(mir) heilig isch, un a de hochheiligen Opfa nit kumme, sundern soll ihri Schande schleipfe fir ihri Greuel, de sie doe hän. 44,14 Drum ha i(ich) sie bestellt, d Denscht a minem Huus zue doe bi alli Arbet un bi ällei, was dert zue doe isch.

44,15 Aba de levitischen Prieschta, de (a) Buebä(Sühn) Zadok, de d Denscht a minem Heiligtum doe hän, als de Israelite vu ma(mir) abfielen, de soll vor mi träte, um ma(mir) zue dene, un vor ma(mir) schtoh, um ma(mir) Fett un Bloet zue opfare, sait Gott dr HERR. 44,16 Sie soll inegoh in mi Heiligtum un vor minem Disch träte, um ma(mir) zue dene, un soll minem Denscht doe.

44,17 Un wenn sie durch de Tore vum inneren Vorhofs go wen, soll sie (a) leinene Kleida azege un nigs Wollenes anhaben, solang sie in d Tore (Dummköpf) vum inneren Vorhofs un im Huus Denscht doe. 44,18 Un sie soll ä leinenen Kopfbund uf ihrem Schädel hän un leinene Beikleida um ihri Lenden un soll sich nit mit Zeug gürten, des Schweiß wirkt. 44,19 Un (a) wenn sie in d üßere Vorhof zum Volk rüsgoh, soll sie de Kleida, in däne sie Denscht doe hän, üszehe un in de Kammern vum Heiligtums lege un andere Kleida azege, dmit sie des Volk nit durch ihri Kleida mit däm Heilige in Berehrig bringe.

Ordnige fir de Prieschta

44,20 (a) Ihr Schädel soll sie nit kahl scheren un au nit de Hoor fräi wachse losse, sundern sie soll de Hoor ringsum abschniedä.

44,21 Un (a) de Prieschta soll kei Wi trinke, wenn sie in d inneren Vorhof go soll.

44,22 Un (a) sie soll keini Witwe odr Vuschtoßeni zue d Wieb nähmä, sundern ä Jungfrau vum Huus Israel odr de Witwe vumä Prieschta.

44,23 Un (a) (b) sie soll mi Volk lehre, daß s zue unterscheiden wisse zwische Heiligem un Unheiligem un zwische Reinem un Unreinem.

44,24 Un wenn ä Streitsache vor sie kummt, (a) soll sie Richta si un noh minem Recht des Urdeil schwätze un soll bi ällei minem Feschte mi Gebote un Ordnige hebed un mi Sabbate heilige.

44,25 Un (a) sie soll zue keinem Dote go un sich dreckig mache, (b) nur zue Vada (Babbe) un Muetter, Bue(Suhn) odr Dochta, Brueda odr eina Schweschta, de noh kei Ma ka het; a nene derfe sie sich dreckig mache. 44,26 Un noh vu sinere Sufa wäre soll ma nem zuzählen siebä Däg. 44,27 Un wenn na(er) wieda inä zum Heiligtum goht in d inneren Vorhof, um im Heiligtum Denscht zue doe, soll la(er) si Sündopfa opfare, sait Gott dr HERR.

44,28 Un (a) Erbbsitz soll sie nit hän; denn i(ich) bi ihr Erbbsitz. Au sollt ihr nene kei Eigentum a Land ge in Israel; denn i(ich) bi ihr Eigentum. 44,29 Sie soll ihri Ässä hän vum Schpeiseopfa, Sündopfa un Schuldopfa, un (a) ällei däm Bann Verfallene in Israel soll nene ghäre. 44,30 Un des Beschte vu ällei erschte Fricht un de aAbgaben vu ällei, wovu ihr Abgaben leistet, soll d Prieschta (Pfarra) ghäre. Ihr sollt d Prieschta (Pfarra) au (a) (b) de Erschtling äires Teiges ge, dmit Segen uf dinem Huus ruhe. 44,31 Was aba verendet odr vurisse isch, s sin Vegel odr andere Dier(Tierli), des soll de Prieschta nit ässä. (a)


45. Kapitel

Di Landabgabe fir d heilige Bezirk; de Landanteile dr Schtadt un vum

Firschte

45,1 Wenn ihr etze des Land durchs Los ausdeilt, sollt ihr ä Abgabe vum Land absondern, de däm HERRN heilig si soll, fünfundzwanzigtausend Elle lang un zwanzigtausend breit; der Platz soll heilig si, so wiet er reicht. 45,2 Vu nem soll uf des Heiligtum kumme je fünfhundat Elle im Geviert un dzue ä freier Platz ringsum vu fuchzig Elle. 45,3 Un uf däm abgemessenen Platz sollsch dü abmessen ä Länge vu fünfundzwanzigtausend Elle un ä Breiti vu zehndusig; un drin soll des Heiligtum schtoh, des Allerheiligste. 45,4 Das soll ä heiliges Gebiet im Land si un d Prieschta (Pfarra) ghäre, de im Heiligtum dene un vor d HERRN träte, um nem zue dene, dmit sie Platz fir ihri Hiisa hän, un s soll heilig si. 45,5 Aba de Leviten, de am Tempel Denscht doe, soll au ä Platz fünfundzwanzigtausend Elle lang un zehndusig breit als ihr Eigentum gregä, dmit sie do huuse. 45,6 Un (a) dr Schtadt sollt ihr als Eigentum zuweisen ä Platz vu fünfdusig Elle Breiti un fünfundzwanzigtausend Elle Länge, entlang dr Abgabe fir des Heiligtum. Das soll däm ganze Huus Israel ghäre. 45,7 (a) Dem Firschte aba sollt ihr au ä Platz ge zue beidi Site dr Abgabe fir des Heiligtum un vum Eigentums dr Schtadt, näbe dr Abgabe fir des Heiligtum un däm Eigentum dr Schtadt, im Weschte westwärts un im Oschte ostwärts, un s soll de Länge nem dr Stammesgebiete entsprechen vu dr Grenze im Weschte bis zue d Grenze im Oschte 45,8 vum Land. Das soll si Eigentum si in Israel, dmit (a) mi Firschte nimi minem Volk des Sini nähmä, sundern des Land däm Huus Israel fir sini Schtämm losse.

Mahnig a de Firschte

45,9 So sait Gott dr HERR: (a) (b) (c) Ihr hän's lang gnoe schlimm triebe, ihr Firschte Israels; len ab vu Schand (Frevel) un Gewalttat un den, was recht un guet isch, un härt uf, Lit in minem Volk vu Huus un Hof zue vutriebe, sait Gott dr HERR.

45,10 Ihr sollt (a) (b) rechtes Gwicht un rechte Scheffel un rechtes Maß hän. 45,11 Ä Scheffel un ä Eima soll gli si, so daß ä Eima d zehnten Deil vu nem Faß het un ä Scheffel au d zehnten Deil vu nem Faß; noh rem Faß soll ma sie beidi messen. 45,12 Un ä Lot soll zwanzig Gramm hän un ä Pfund fuchzig Lot.

Di Aufgaben vum Firschte im Opferdienst

45,13 Das soll etze de Abgabe si, de ihr ge(leischte) sollt, nämlich d sechste Deil vumä Scheffels vu nem Faß Weize un d sechste Deil vumä Scheffels vu nem Faß Gerschte. 45,14 Un vum El sollt ihr ge je d zehnten Deil vumä Eimers vu nem Faß, des zehn Eima odr zehn Scheffel faßt; denn zehn Eima sin zehn Scheffel; 45,15 un je ä Lamm vu zweihundat Schof vu d Herden Israels zum Schpeiseopfa un Brandopfa un Dankopfa, um fir sie Sühne zue schaffe, sait Gott dr HERR. 45,16 Alles Volk vum Land soll de Abgaben zum Firschte in Israel bringe. 45,17 Un (a) dr Firscht soll de Brandopfa, Schpeiseopfa un Trinkopfa üsrichte a d Feschte, Neumonden un Sabbaten un a ällei Feiertagen vum Huus Israel. Na(Er) soll de Sündopfa un Schpeiseopfa, Brandopfa un Dankopfa darbringen, um Sühne zue schaffe fir des Huus Israel. 45,18 So sait Gott dr HERR: Am erschte Dag vum erschte Monet sollsch dü nähmä ä jungen Schtier, dr ohni Fehla isch, un des Heiligtum entsündigen. 45,19 Un dr Prieschta soll vum Bloet vum Sündopfa nähmä un de Pfoschte am Tempel dmit bschprenge un de vier Ecke vum Absatzes am Altar samt d Pfoschte am Dor vum inneren Vorhofs. 45,20 So sollsch dü au doe am erschte Dag vum siebte Monet wägä dera, (a) (b) de sich vufehlt hän üs Vusähe odr Unwissenheit; dmit entsühnt ihr d Tempel.

45,21 Am vierzehnten Dag vum erschte Monet sollt ihr (a) des Passa hebed un siebä Däg fäschtle un ungsiirtes Brot ässä. 45,22 An däm Dag soll dr Firscht fir sich un fir ällei Volk vum Land ä Schtier zum Sündopfa opfare. 45,23 Un a d siebä Däg vum Fäscht soll la(er) däm HERRN jede Dag ä (a) Brandopfa darbringen, je siebä Schtier un siebä Widder, de ohni Fehla sin, un je ä Ziegebock zum Sündopfa. 45,24 Zum (a) (b) Schpeiseopfa aba soll la(er) je ä Scheffel zue nem Schtier un ä Scheffel zue nem Widder opfare un je ä Kanne El zue nem Scheffel.

45,25 Vum (a) fuchzehnte Dag vum siebte Monet a soll la(er) siebä Däg nohänanda fäschtle we sälli siebä Däg un s ebeso hebed mit Sündopfa, Brandopfa, Schpeiseopfa samt däm El.


46. Kapitel

46,1 So sait Gott dr HERR: Das Dor am inneren Vorhof im Oschte soll a d sechs Werktagen zue si, aba am Sabbatdag un am Neumond soll ma's ufden. 46,2 Un (a) dr Firscht soll vu druße unda de Vorhalle vum Tores träte un bi d Pfoschte am Dor stehenbleiben. Un de Prieschta soll si Brandopfa un Dankopfa opfare, er aba soll uf dr Schwelle vum Tores abäte (ahimmle) un dnohch wieda nusgoh; des Dor aba soll uff bliebe bis zum Obend. 46,3 Ebeso soll des Volk vum Land a dr Dire des Tores abäte (ahimmle) vor rem HERRN a d Sabbaten un Neumonden. 46,4 Das (a) Brandopfa aba, des dr Firscht däm HERRN opfare soll am Sabbatdag, soll sechs Lämma si, de ohni Fehla sin, un ä Widder ohni Fehla 46,5 un als (a) Schpeiseopfa ä Scheffel zue jeda Widder, als Schpeiseopfa zue d Lämmern aba, soviel sini Hand git, un je ä Kanne El zue nem Scheffel. 46,6 Am Neumond aba soll la(er) ä jungen Schtier opfare, dr ohni Fehla isch, un sechs Lämma un ä Widder, au ohni Fehla, 46,7 un als Schpeiseopfa je ä Scheffel zum Schtier un je ä Scheffel zum Widder, aba zue d Lämmern so viel, we na(er) ge mag, un je ä Kanne El zue nem Scheffel. 46,8 Un wenn dr Firscht inegoht, soll la(er) durch de Vorhalle vum Tores inegoh un uf dämselbe Wäg wieda nusgoh. 46,9 Aba wenn des Volk vum Land vor d HERRN kummt a d Feiertagen, dann(dnoh) soll de, de zum Dor im Norde inegoh, um azbäte, durch des Dor im Süde wieda nusgoh, un de, de zum Dor im Süde inegoh, soll durch des Dor im Norde wieda nusgoh un soll nit wieda durch des Dor nusgoh, durch des sie inegange sin, sundern soll durch des Dor gegeiba nusgoh. 46,10 Der Firscht aba soll mit nene si, wenn sie hinein- un wenn sie nusgoh.

46,11 Un a d Feschte un Feiertagen soll ma als Schpeiseopfa zue je nem Schtier ä Scheffel un zue je nem Widder ä Scheffel opfare un zue d Lämmern, soviel sini Hand git, un je ä Kanne El zue nem Scheffel.

46,12 Wenn aba dr Firscht ä Brandopfa odr Dankopfa als fräiwilligi Gabe däm HERRN darbringen will, so soll ma nem des Dor im Oschte ufden, dmit er si Brandopfa un Dankopfa opfare ka, we na(er) s sunscht am Sabbat zue opfare vusorgt. Un wenn na(er) wieda hinausgeht, soll ma des Dor hinda nem zueschleße.

46,13 Un na(er) soll däm HERRN (a) (b) jede Dag ä Brandopfa darbringen, nämlich ä einjähriges Schof ohni Fehla; des soll la(er) alli Morge opfare. 46,14 Un na(er) soll alli Morge d sechste Deil vumä Scheffels als Schpeiseopfa dzue darbringen un d dritte Deil eina Kanne El, um des Feinmehl zue bschprenge, als ä Schpeiseopfa fir d HERRN. Das soll ä ewige Ordnig si iba des tägliche Opfa. 46,15 Un so soll sie des Schof mit däm Schpeiseopfa un däm El alli Morge opfare als däglich Brandopfa.

Bestimmungen iba des Erbland vum Firschte

46,16 So sait Gott dr HERR: Wenn dr Firscht nem vu sinere Buebä(Sühn) ä Gschenk git vu sinem Erbe, soll s sinene Sehn verbleiben, un sie soll s als ihr Erbe bsitze. 46,17 Wenn na(er) aba nem vu sinere Greschte vu sinem Erbdeil ebis schenkt, so soll sie s bsitze bis zum aJahr dr Frailossig, un dann(dnoh) soll s a d Firschte wieda zurückfallen; nur dr Adeil vu sinere Buebä(Sühn) soll däne verbleiben. 46,18 S (a) soll au dr Firscht däm Volk nigs nähmä vu sinem Erbdeil, um sie dodurch üs ihrem Eigentum zue verdrängen, sundern na(er) soll si Eigentum uf sini Buebä(Sühn) vererben, dmit nit jemads vu minem Volk üs sinem Eigentum vutriebe wird.

Di Opferküchen

46,19 Un na(er) fihrt mi durch d Igang a dr Site vum Tores zue d heilige Kammern im Norde, de d Prieschta (Pfarra) ghert hän, un lueg, dert war ä Platz in dr Ecke im Weschte. 46,20 Un na(er) sait zue ma(mir): Des isch dr Platz, wo de Prieschta des Schuldopfa un des Sündopfa kochen un des Schpeiseopfa bache soll, dmit sie s nit in d üßere Vorhof hinaustragen meße un so des Volk mit däm Heilige in Berehrig bringe. 46,21 Dnohch fihrt er mi in d üßere Vorhof üsä un glo hän mi in de vier Ecke vum Vorhofs go. Un lueg, do war in jeda Ecke vum Vorhofs wieda ä Vorhof. 46,22 In d vier Ecke vum Vorhofs ware kleini Vorhef, vierzig Elle lang un driißig Elle breit, alli vier vu gleichem Maß. 46,23 Un s goht ä Mure um jede dr vier Vorhef rum; do ware Herde ringsum nab a d Muurene. 46,24 Un na(er) sait zue ma(mir): Des sin de Küchen, in däne de Tempeldiener des Schlachtopfa vum Volks kochen soll.

47. Kapitel

Der wundabare Schtrom üs däm Tempel

47,1 (a) Un na(er) fihrt mi wieda zue dr Dire vum Tempel. Un lueg, do (b) (c) floß ä Wassa üsä unda dr Schwelle vum Tempel noh Oschte; denn de vordere Site vum Tempel lit gege Oschte. Un des Wassa lauft nab a dr südlichen Seitenwand vum Tempel nab, südlich am Altar vorbi. 47,2 Un na(er) fihrt mi üsä durch des Dor im Norde un hole mi uße rum zum üßere Dor im Oschte; un lueg, des Wassa sprang üsä üs vu sinere südlichen Seitenwand. 47,3 Un dr Ma goht üsä noh Oschte un het ä (a) Meßschnur in dr Hand, un na(er) maß däusend Elle un glo hän mi durch des Wassa go; do goht s ma(mir) bis a de Knechel. 47,4 Un na(er) maß abamols däusend Elle un glo hän mi durch des Wassa go: do goht s ma(mir) bis a de Knie; un na(er) maß noh däusend Elle un glo hän mi durch des Wassa go: do goht s ma(mir) bis a de Lenden. 47,5 Do maß er noh däusend Elle: do war s ä Schtrom, so def, daß i(ich) nimi hindurchgehen ka; denn des Wassa war so hoch, daß ma schwimmen mueß un nit hindurchgehen ka. 47,6 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, hesch dü des gsähne? Un na(er) fihrt mi zruck am Ufa vum Flusses entlang. 47,7 Un als i(ich) zruckkummt, lueg, do gschtande sin arg vieli Baim am Ufa uf beidi Site. 47,8 Un na(er) sait zue ma(mir): Des Wassa fleßt üsä in des östliche Gebiet un wida nab zum Jordantal un mündet ins Dote Meer. Un wenn s ins Meer fleßt, soll däm si Wassa gsund wäre, 47,9 un ällei, was drin läbt un webt, wohi dr Schtrom kummt, des soll läbä. Un s soll arg vieli Fisch dert ge, wenn des Wassa derthi kummt; un ällei soll gsund wäre un läbä, wohi der Schtrom kummt. (a) 47,10 Un s wäre a nem de Fischa schtoh. Vu En-Gedi bis noh En-Eglajim wird ma de Fischgarne aufspannen; denn s wird dert arg vieli Fisch vu alli Art ge we im große Meer. 47,11 Aba de Teiche un Lachen dnäbe wäre nit gsund wäre, sundern ma soll drus Salz gwinne. 47,12 Un a däm Schtrom wäre a sinem Ufa uf beidi Site (a) allaläi fruchtbare Baim wachse; un ihri Blätta wäre nit verwelken, un mit ihrem Fricht het s kei End. (b) Sie wäre alli Monet näji(naii) Fricht bringe; denn ihr Wassa fleßt üs däm Heiligtum. Ihre Fricht wäre zue d Ässä dene un ihri Blätta zue d Arznei.

Di Grenzen vum Land

47,13 So sait Gott dr HERR: Des sin de Grenzen, noh däne ihr des Land d zwöelf Schtämm Israels üsdeile sollt; (a) (b) zwei Deil ghäre däm Schtamm Josef. 47,14 Un ihr sollt s als Erbdeil gregä, eina we dr andere; denn i(ich) ha mi Hand ufghobe zum Schwur, (a) des Land äire Vädere z ge, un so soll s äich als Erbdeil zuefalle (ge).

47,15 a Des isch etze de Grenze vum Land gege Norde: vum große Meer a uf Hetlon zue noh Zedad, 47,16 Hamat, Berota, Sibrajim, des a Damaskus un Hamat grenzt, un Hazar- Enan, des a d Hauran grenzt. 47,17 Un so soll de Grenze laufe vum Meer a bis noh Hazar-Enan, un Damaskus un Hamat soll nördlich liege bliebe. Das isch de Grenze gege Norde.

47,18 Aba de Grenze gege Oschte: vu Hazar-Enan, des zwische däm Hauran un Damaskus lit, dr Jordan zwische Gilead un däm Land Israel bis nab ans östliche Meer noh Tamar. Das soll de Grenze gege Oschte si.

47,19 Aba de Grenze gege Süde läuft vu Tamar bis a des (a) Haderwasser vu Kadesch un d (b) Bach Ägyptens nab bis a des großi Meer. Das soll de Grenze gege Süde si.

47,20 Un a dr Site gege Weschte isch des großi Meer de Grenze bis gegeiba Hamat. Das isch de Grenze gege Weschte.

Di Verteilung vum Land

47,21 Un ihr sollt des Land üsdeile unda de Schtämm Israels, 47,22 un wenn ihr des Los werfe, um des Land unda äich zue teilen, so sollt ihr (a) de Fremdlinge, de bi äich huuse un Kinda unda äich zeugen, hebed we de Iheimische unda d Israelite; mit äich soll sie ihrem Erbbsitz gregä unda d Schtämm Israels, 47,23 un ihr sollt au nene ihrem Adeil am Land ge, jeda bi däm Schtamm, bi däm ma(er) wohnt, sait Gott dr HERR.

48. Kapitel

48,1 Des sin de Name dr Schtämm: (a) Vu Norde vum Meer a uf däm Wäg noh Hetlon zue noh Hamat un Hazar-Enan, so daß Damaskus nördlich liege bliebe, gege Hamat: des soll Dan als sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte. 48,2 Neben Dan soll Asser sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte. 48,3 Neben Asser soll Naftali sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte. 48,4 Neben Naftali soll Manasse sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte. 48,5 Neben Manasse soll Ephraim sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte. 48,6 Neben Ephraim soll Ruben sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte. 48,7 Neben Ruben soll Juda sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte.

48,8 a Neben Juda aba sollt ihr ä Deil als Abgabe absondern vu Oschte bis noh Weschte, dr fünfundzwanzigtausend Elle breit un so lang isch we sunscht ä Adeil vu Oschte bis noh Weschte. Mitten drin soll des Heiligtum schtoh. 48,9 Das Land, des ihr als Abgabe däm HERRN absondern sollt, soll fünfundzwanzigtausend Elle lang un zehndusig Elle breit si. 48,10 Un de Abgabe fir des Heiligtum soll d Prieschta (Pfarra) ghäre, nämlich fünfundzwanzigtausend Elle lang a dr Nordsite un a dr Südsite un zehndusig Elle breit a dr Ostseite un a dr Westseite. Un des Heiligtum vum HERRN soll midde drin schtoh. 48,11 S soll d geweihten Prieschta (Pfarra) ghäre, d (a) Sehn Zadok, de ma(mir) Denscht doe hän un nit mit d Israelite abglalle sin, we de Leviten abglalle sin. 48,12 Un de besondere Abgabe vu dr Abgabe vum Land soll nene ghäre un hochheilig si, näbe däm Gebiet dr Leviten. 48,13 Di Leviten aba soll näbe däm Gebiet dr Prieschta au ä Gebiet vu fünfundzwanzigtausend Elle in dr Länge un zehndusig Elle in dr Breiti hän; denn im ganze soll de Länge fünfundzwanzigtausend Elle un de Breiti zwanzigtausend Elle si. 48,14 Un sie derfe nigs dvu vukaufe odr vertauschen, dmit der beschte Deil vum Land nit in andere Händ(Pfode) kummt; denn na(er) isch däm HERRN gheiligt. 48,15 Aba de ibrige fünfdusig Elle in dr Breiti entlang d fünfundzwanzigtausend Elle soll nit heilig, sundern fir de Schtadt zum Wohnen un zue d Weidetrift bschtimmt si, un de Schtadt soll midde drin schtoh. 48,16 Un des soll ihri Maße si: viertausendfünfhundert Elle a dr Nordsite un a dr Südsite, ebeso au a dr Ostseite un a dr Westseite viertausendfünfhundert Elle. (a) 48,17 Di Weidetrift dr Schtadt soll zweihundertfünfzig Elle gege Norde un gege Süde messen, ebeso au gege Oschte un gege Weschte zweihundertfünfzig Elle. 48,18 Aba des ibrigi Gebiet entlang dr Abgabe fir des Heiligtum, nämlich zehndusig Elle gege Oschte un zehndusig Elle gege Weschte, des soll däm Unterhalt dera dene, de in dr Schtadt schaffe. 48,19 Un Arbeita üs ällei Schtämm Israels soll in dr Schtadt schaffe. 48,20 So soll de ganzi Abgabe fünfundzwanzigtausend Elle im Geviert si. Ä Viereck soll de Abgabe fir des Heiligtum si mit däm, was Eigentum dr Schtadt isch. 48,21 (a) Was aba noh ibrig isch, soll däm Firschte ghäre, nämlich uf beidi Site näbe dr Abgabe fir des Heiligtum un näbe däm Eigentum dr Schtadt entlang d fünfundzwanzigtausend Elle a dr Ostseite un a dr Westseite, so wiet we de Anteile dr Schtämm goht; des soll däm Firschte ghäre. Di Abgabe fir des Heiligtum un dr Tempel soll in dr Midde liege. 48,22 Abgesehen vum Eigentum dr Leviten un däm Eigentum dr Schtadt, des midde in d Gegend vum Firschte lit, soll des Land zwische däm Gebiet Judas un däm Gebiet Benjamins däm Firschte ghäre.

48,23 Dnohch soll de ibrige Schtämm kumme: Benjamin soll sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte. 48,24 Neben däm Gebiet Benjamins soll Simeon sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte. 48,25 Neben däm Gebiet Simeons soll Issachar sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte. 48,26 Neben däm Gebiet Issachars soll Sebulon sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte. 48,27 Neben däm Gebiet Sebulons soll Gad sinene Adeil hän vu Oschte bis noh Weschte. 48,28 Neben däm Gebiet vu Gad soll (a) im Süde de Grenze vu Tamar bis a des Haderwasser vu Kadesch laufe un d Bach Ägyptens nab bis a des großi Meer. 48,29 Das isch des Land, des ihr üsdeile sollt als Erbdeil unda de Schtämm Israels, un des soll ihri Erbteile si, sait Gott dr HERR.

Di Tore dr Schtadt

48,30 (a) Un des soll de Ausgänge dr Schtadt si: a dr Nordsite mit ihrem viertausendfünfhundert Elle 48,31 dräi Tore: des erschte Dor Ruben, des zweite Juda, des dritte Levi; denn de Tore dr Schtadt soll noh d Name dr Schtämm Israels gnennt wäre. 48,32 So au a dr Ostseite mit ihrem viertausendfünfhundert Elle dräi Tore: nämlich des erschte Dor Josef, des zweite Benjamin, des dritte Dan. 48,33 An dr Südsite mit ihrem viertausendfünfhundert Elle au dräi Tore: des erschte Dor Simeon, des zweite Issachar, des dritte Sebulon. 48,34 So au a dr Westseite mit ihrem viertausendfünfhundert Elle dräi Tore: des erschte Dor Gad, des zweite Asser, des dritte Naftali. 48,35 So soll dr ganzi Umfang achtzehntausend Elle si. Un alsdann soll de Schtadt gnennt wäre (a) (b) (c) «Do isch dr HERR».
Letschte Änderungen November 2, 2005 by Dietmar Wiesler (Copyright)
Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999