Fertig Seid: November 2, 2005
Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

S BUECH RUTH

S`1. Kapitel

Ruth zeht mit Noomi nohch Bethlehem

1,1 Zue d Ziit, als de (a) Richta richtete, entschtoht ä Hungasnot im Land. Un (b) ä Ma vu Bethlehem in Juda zeht üs ins Land dr Moabita, um dert als Fremdling z huuse, mit sinem Wieb un sinene beide Sehn. 1,2 Dr heißt Elimelech un si Wieb Noomi un sini beide Buebä(Sühn) Machlon un Kiljon; de ware (a) (b) Efratita üs Bethlehem in Juda. Un als sie ins Land dr Moabita kumme ware, bliebe sie dert. 1,3 (a) (b) (c) Un Elimelech, Noomis Ma, schtirbt, un sie bliebt ibrig mit ihre beide Sehn. 1,4 De nähmä moabitischi Wieba; di eint heißt Orpa, di andre Ruth. Un als sie ungfähr zehn Johr dert ghuust hän, 1,5 schterbe au de beide, Machlon un Kiljon, so daß des Wieb beidi Buebä(Sühn) un ihr Ma ibaläbt.

1,6 Do macht sie sich uf mit ihre beide Schwiegatechtere un (a) zeht üs däm Land dr Moabita wieda zruck; denn sie het ghärt im Moabitaland, daß dr HERR sich sinem Volk agnumme un nene Brot ge het. 1,7 Un sie goht üs vum Platz, wo sie gsi isch, un ihri beide Schwiegatechtere mit re. Un als sie undawägs ware, um ins Land Juda zruckzkähre, 1,8 sait sie zue ihre beide Schwiegatechtere: Gehn hi un kehre um, jedi ins Huus ihra Muetter! Dr HERR doets äich a Barmherzigkeit, we ihr a d Dote un a ma(mir) doe hän. 1,9 Dr HERR gib äich, daß sa (a) Rueh finde, jedi in ihrem`s Ma Huus! Un sie kißt sie. Do hebe sie ihri Schtimm un hiilä 1,10 un sage zue nare: Mir wen mit da zue dinem Volk go. 1,11 Aba Noomi sait: Kehre um, mini Techtare! Wurum wen ihr mit ma(mir) go? We ka i(ich) noh eimol Kinda in minem Schoße ha, de äiri Manne(Männa) wäre kennte? 1,12 Kehrt um, mini Techtare, un gehn hi; denn i(ich) bi etze z alt, um wieda ä Ma z neh. Un wenn i(ich) dächt: Ich ha noh Hoffnig! un de Nacht ä Ma nähm un Buebä(Sühn) uf d Welt bringe dät, 1,13 wellet da warte, bis sie groß wäre? Wellet da äich so lang ischleße un kei Ma nähmä? Nit doch, mini Techtare! Mi Los isch z bitta fir äich, denn d Hand vum HERRN isch gege mi gsi. 1,14 Do hebe sie ihri Schtimm un hiilä noh me. Un Orpa kißt ihri Schwiegamuetter, Ruth aba bliebt bi nare. 1,15 Sie aba sait: Lueg, di Schwägerin isch umghärt zue ihrem Volk un zue ihrem Gott; kähr au dü um, dinere Schwägerin nohch. 1,16 Ruth git zantwort: Red ma(mir) nit i, daß i(ich) di vulo un vu da umkähre soll. Wo dü hi gohsch, do will i(ich) au hi go; wo dü bliebsch, do blieb i(ich) au. Di Volk isch mi Volk, un di Gott isch mi Gott. 1,17 Wo dü schtirbsch, do schtirb i(ich) au, do will i(ich) au beerdigt wäre. Dr HERR doet ma(mir) des un des, nur dr Dod wird mich un dich trenne. 1,18 Als sie etze sieht, daß sie feschte Sinnes war, mit ihre z go, het sie ab glo, ihr zuezrede. 1,19 So gehn de beide mitänanda, bis sie nohch Bethlehem kumme. Un als sie nohch Bethlehem inekume, erregt sich di ganz Schtadt iba sie, un d Wieba sage: Isch des d Noomi? 1,20 Sie aba sait zue nene: Nennt mi nit Noomi, sundern (a) Mara; denn dr Allmächtige het ma(mir) viel Bitteres adoe. 1,21 Voll zeht i(ich) üs, aba leer het mi dr HERR wieda heimbrocht. Wurum nenne ihr mich denn Noomi, do doch dr HERR gege mich gschproche un dr Allmächtige mich trurig gmacht het?

1,22 S war aba um de Ziit, do d Gerschteernte agfange het, als Noomi mit ihra Schwiegadochta Ruth, dr Moabitarin, zruckkummt vum Moabitaland nohch Bethlehem.


S`2. Kapitel

Ruth liest Ähre uf uf däm Feld vum Boas

2,1 S war aba ä Ma, ä Vuwandte vum Ma dr Noomi, vum Gschlecht Elimelechs, mit Name Boas; der war ä agsähene Ma. 2,2 Un Ruth, d Moabitarin, sait zue Noomi: Loß mi ufs Feld go un Ähre ufläse, bi däm, vor däm sinem Aug i(ich) Gnade find. Sie aba sait zue nare: Gang hi, mi Dochta! 2,3 Sie goht hi un liest uf, d Schnitter nohch, uf däm Feld. Un`s het sich troffe, daß des Feld däm Boas ghärt het, der vum Gschlecht Elimelechs war. 2,4 Un lueg, Boas kummt ebe vu (a) Bethlehem un sait zue d Schnitter: Dr HERR isch mit äich! Do sage sie: Dr HERR segne di! 2,5 Un Boas sait zue sinem Knecht, der iba d Schnitta gschtellt war: Zue wäm ghärt des Maidle? 2,6 Dr Knecht, der iba de Schnitta gschtellt war, git zantwort un sait: S isch ä Moabitarin, de mit Noomi kumme isch üs däm Land dr Moabita. 2,7 Sie het gsait: Len mi doch ufläse un sammle hinda d Garbe d Schnitter nohch, un isch kumme un dobliebe vum Morge a bis etzed un het nur ä weng üsgrueht. 2,8 Do sait Boas zue d Ruth: Härsch dü wohl, mi Dochta? Dü sollsch nit uf ä andere Acka go, um ufzläse; gang au nit vu do wäg, sundern heb di zue mine Mägd. 2,9 Un lueg, wo sie schniede im Feld, do gang ne nohch. Ich ha minem Knecht bpfohle, daß di nemads alängt. Un wenn dü durschtig bisch, so gang hi zue d Kanne un trink dvu, was mini Knecht schepfe. 2,10 Do flegt sie uf ihr Gsicht(Visasch) un vuneigt sich zue d Erde un sait zue nem: Womit ha i(ich) Gnade gfunde vor dine Auge, daß dü ma(mir) fründlig bisch, (a) de i(ich) doch ä Fremdi bi? 2,11 Boas git zantwort un sait zue nare: Ma het ma(mir) alles vurote(agsait,aditet), was dü doe hesch a dinere Schwiegamuetter nohch dinem Ma si Dod; (a) daß dü vulo hesch di Vada (Babbe) un di Muetter un di Vadaland (dini Heimet) un zue nem Volk zoge bisch, des dü dvor nit kennt hesch. 2,12 Dr HERR vugeld dir di Tat, un di Lohn soll ganz guet si bi däm HERRN, däm Gott Israels, zue däm dü kumme bisch, daß dü (a) unda sinene Fligel Zueflucht hättesch. 2,13 Sie sait: Loß mi Gnade vor dine Auge finde, mi Herr; denn dü hesch mi treschtet un di Magd fründlig agschproche, un i(ich) bi doch nit eimol we eini dinere Mägd. 2,14 Boas sait zue nare(ihr), als Ässänsziit war: Kumm dona un iß vum Brot un dunk di Bisse in d Essigtrunk! Un sie het sich anekockt zue d Site dr Schnitta. Na(Er) aba legt dare(ihr) greschteti Kerner vor, un sie ißt un wird satt un het noh ibrig glo. 2,15 Un als sie sich ufgmacht het ufzläse, bfehlt Boas sinene Knecht un sait: Len sie au zwische d Garbe ufläse un bschämt sie nit; 2,16 au zehn ebis fir sie üs d Garbe üsä un len`s liege, daß sie`s ufläse ka, un nemads schelt sie drum. (a) 2,17 So list sie bis zum Obend uf däm Feld un klopft d Ähre üs, de sie ufgläse het, un s war ungfähr ä Scheffel Gerschte.

2,18 Un sie hebt's uf un kummt in d Schtadt, un ihri Schwiegamuetter sieht, was sie ufgläse het. Do zeht Ruth viiri un git ihr, was sie ibrigbhalte het, nohchdäm sie satt wore war. 2,19 Do sait ihri Schwiegamuetter zue nare: Wo hesch dü hiit ufgläse, un wo hesch dü gschafft? Gsegnet isch, der dir fründlig gsi isch! Sie aba het ihra Schwiegamuetter gsait, bi wäm sie gschafft het, un sait: Der Ma, bi däm i(ich) hiit gschafft ha, heißt Boas. 2,20 Noomi aba sait zue ihra Schwiegadochta: Gsegnet isch scha(er) vum HERRN, der sini Barmherzigkeit nit abdoe het vu d Lebendige un vu d Dote. Un Noomi sait zue ihr: Der Ma schtoht uns(us) nooch; (a) na(er) ghärt zue unsare Lesa. 2,21 Ruth, d Moabitarin, sait: Na(Er) sait au des zue ma(mir): Dü sollsch di zue mine Lit hebed, bis sie ma(mir) alles ibrocht hän. 2,22 Noomi sait zue Ruth, ihra Schwiegadochta: S isch guet, mi Dochta, daß dü mit sinene Mägd rüsgohsch, dmit da nit jemads uf fem andere Acka ebis z Leid doet. 2,23 So hebet (haltet) sie sich bim Ähreläse zue d Mägd vum Boas, bis d Gerschteernte un Weizeernte fertig war. Un dann(dnoh) bliebt sie bi ihra Schwiegamuetter.


S`3. Kapitel

Ruth bfolgt Noomis Rot

3,1 Un Noomi, ihri Schwiegamuetter, sait zue nare: Mini Dochta, i(ich) will dir ä (a) Ruehplätzli sueche, daß dir's guet goht. 3,2 Lueg, Boas, unsa Vuwandte, bi däm sine Mägd dü gsi bisch, worfelt de Nacht Gerschte uf sinere Tenne. 3,3 So bad un salb di i un leg di Häß(Gwand,Chleid,Kleid) a un gang nab uf de Tenne. Gib di däm Ma nit z erkenne, bis sa(er) gässä un trunke het. 3,4 Wenn na(er) sich dann(dnoh) schlofe legt, so merk da de Schtell, wo na(er) sich hilegt, un gang hi un deck sini Feß uf un leg di hi, so wird da(er) dir sage, was dü doe sollsch. 3,5 Sie sait zue nare(ihr): Alles, was dü ma(mir) saisch, will i(ich) doe. 3,6 Sie goht nab zue d Tenne un doet alles, was ihri Schwiegamuetter nare bpfohle het.

3,7 Un als Boas gässä un trunke het, war si Herz glicklig, un na(er) goht hi un legt sich hinda ä Kornhufe. Un sie kummt läise un deckt sini Feß uf un legt sich hi. 3,8 Als ses etze midde in d Nacht war, vuschrekt dr Ma un bugt sich vor; un lueg, ä Wieb lit bi sinene Feß. 3,9 Un na(er) sait: Wer bisch dü? Sie git zantwort: I(Ich) bi Ruth, di Magd. (a) Breit d Zipfel vu dinem Gwand (Häß) iba di Magd, denn (b) dü bisch dr Lesa. 3,10 Na(Er) aba sait: Gsegnet bisch dü vum HERRN, mi Dochta! Dü hesch di Lebi (Liebe) etzed noh bessa zeigt als (a) dvor, daß dü nit d junge Manne(Männa) nohchgange bisch, nit d riche noh d arme. 3,11 Etze, mi Dochta, fircht di nit. Alles, was dü saisch, will i(ich) dir doe; denn alli Lit in d Schtadt wiße, daß dü ä rechts Wieb bisch. 3,12 Jo, s isch wohr, daß i(ich) ä Lesa bi; aba s isch noh ä Lesa do, necha vuwandt als i(ich). 3,13 Bleib iba Nacht do. Will la di dann(dnoh) am Morge lese, guet, so mag ga's doe; het da(er) aba kei Luscht, di z lese, so will i(ich) di lese, so we dr HERR läbt. Schlof bis zum Morge! 3,14 Un sie schloft bis zum Morge bi sinene Feß. Un sie schtoht uf, bvor eina d anda erkenne ka. Un na(er) het denkt: Wenn`s nur nemads merkt, daß ä Wieb uf d Tenne kumme isch. 3,15 Un na(er) sait: Nimm des Duech, des dü umhesch, un heb`s uf. Un sie hebt`s(haltet`s) hi. Un na(er) mißt sechs Maß Gerschte inä un ladet dare`s uf. Un na(er) goht in d Schtadt.

3,16 Sie aba kummt zue ihra Schwiegamuetter. De sait: We schtoht's mit da, Dochta? Un sie het dare alles gsait, was sare d Ma doe het, 3,17 un sait: De sechs Maß Gerschte git da(er) ma(mir); denn na(er) het gsait: Dü sollsch nit mit lärä Händ(Pfode) zue dinere Schwiegamuetter kumme. 3,18 Sie aba sait: Wart etze ab, Dochta, bis dü gwiß wirsch, we`s üsä will; denn der Ma wird nit ruehe, üsa na bringt`s denn hiit z End.


S`4. Kapitel

D Lesig

4,1 Boas goht nuf ins Dor un het sich dert anekockt. Un lueg, als dr Lesa vorbigange isch, vu däm ma(er) gschwätzt het, sait Boas: Kumm, mi Lebe(Lieba), un hock di dona! Un na(er) kummt riba un het sich dert hi anekockt. 4,2 Un Boas nimmt zehn Manne(Männa) vu d Älteschte dr Schtadt un sait: Hocke äich dona! Un sie hocke sich hi. 4,3 Do sait da(er) zum Lesa: Noomi, de üs däm Land dr Moabita zruchkumme isch, bietet feil d Adeil a däm Feld, der unsam Brueda Elimelech ghärt het. 4,4 Drum denk i's vor dini Ohre z bringe un sag: Willsch dü`s lese, so kauf´s vor d Lit un vor d Älteschte vu minem Volk; willsch dü`s aba nit lese, so sag ma(mir)'s, daß i's weiß; denn s isch kei andere Lesa do als dü, un i(ich) nohch dir. Na(Er) sait: I(Ich) will's lese. (a) (b) 4,5 Boas sait: A däm Dag, do dü vu Noomi des Feld kaufsch, mueß dü au Ruth, d Moabitarin, des Wieb vum Vuschtorbene, nähmä, um d Name vum Vuschtorbene nai ufschtoh z lo uf sinem Erbdeil. (a) 4,6 Do git da zantwort: I(Ich) vumag`s nit z lese, sunscht doe i(ich) mi Erbdeil schädige. Les dir zguet, was i(ich) hät lese solle; denn i(ich) vumag`s nit z lese. 4,7 S war aba vu alters her ä Bruch in Israel: Wenn eina ä Sach bschtätigt ha wot, de ä Lesig odr ä Dusch agange isch, so (a) zeht da(er) sini Schueh üs un git nen däm andere; des dent zue d Beziigig in Israel. 4,8 Un dr Lesa sait zue Boas: Kauf dü`s! un zeht si Schueh üs. 4,9 Un Boas sait zue d Älteschte un zue alle Lit: Ihr sin hiit Ziige, daß i(ich) vu Noomi alles kauft ha, was Elimelech, un alles, was Kiljon un Machlon ghärt het. 4,10 Dozue ha i(ich) ma(mir) au Ruth, de Moabitarin, des Wieb Machlons, zum Wieb gnumme, daß i(ich) d Name vum Vuschtorbene bliebt uf sinem Erbdeil un si Name nit üsgrottet wird unda sinene Breda un üs däm Dor vu sinere Schtadt; däm sin ihr hiit Ziige. 4,11 Un alli Lit, de im Dor ware, samt d Älteschte sage: Mir sin Ziige. Dr HERR mach des Wieb, des in di Huus kummt, we Rahel un Lea, de beide de des Huus Israel bäut hän; sin stark in Efrata, un di Name wäre grehmt in Bethlehem. 4,12 Un di Huus wäre we des Huus vum (a) Perez, däm Tamar d Juda ge het, durch de Nohchkumme, de dir dr HERR ge wird vu däm junge Wieb. 4,13 So nimmt Boas d Ruth, daß sie si Wieb wird. Un als sa(er) zue nare igange isch, git ihr dr HERR, daß sie schwanga ward, un sie gregt ä Bue(Suhn). 4,14 Do sage de Wieba zue Noomi: Globt isch dr HERR, der dir zue der Ziit ä Lesa nit vusait het! Däm si Name wäre grehmt in Israel! 4,15 Der wird di labe un di Altr vusorge. Denn di Schwiegadochta, de di leb ka (gliebt) het, het nen uf d Welt brocht, der dir me wert isch als siebä Buebä(Sühn). 4,16 Un Noomi nimmt des Kind un legt`s uf ihr Schoß un ward sini Wärterin. 4,17 Un ihri Nochbare gän nem ä Name un sage: D Noomi isch ä Bue(Suhn) uf d Welt brocht wore; un sie sage nem (a) (b) Obed. Der isch dr Vada (Babbe) Isais, wela David`s Vada (Babbe) isch.

4,18 Des isch des Gschlecht vum (a) (b) Perez: Perez ziigt (zeugt) Hezron; 4,19 Hezron ziigt (zeugt) Ram; Ram ziigt (zeugt) Amminadab; (a) 4,20 Amminadab ziigt (zeugt) (a) Nachschon; Nachschon ziigt (zeugt) Salmon; 4,21 Salmon ziigt (zeugt) Boas; Boas ziigt (zeugt) Obed; 4,22 Obed ziigt (zeugt) Isai; Isai ziigt (zeugt) David. (a)


Letschte Änderungen 19.03.2017 10:52:33 by Dietmar Wiesler (Copyright)
Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999