Wida dra gsi am:23.03.2012 18:20:33
Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

S BUECH VU D RICHTA

1. Kapitel

Israels Kämpfe bi dr Einwanderung

1,1 (a) Nohch däm Dod Josuas (b) (c) (d) (e) befragten de Israelite d HERRN un sag: Wer soll unda uns(us) zerscht nufzeh, Kreg zue fihre gege de Kanaanita? 1,2 Der HERR sait: Juda soll nufzeh. Lueg, i(ich) ha des Land in sini Hand ge. 1,3 Do sait Juda zue sinem Brueda Simeon: Zieh mit ma(mir) nuf in mi Erbdeil un loß uns(us) mit d Kanaanita kämpfen, dann(dnoh) will au i(ich) mit dir zeh in di Erbdeil. So zeht Simeon mit nem. 1,4 Als etze Juda hinaufzog, git dr HERR de Kanaanita un Perisita in ihri Händ(Pfode), un sie schlat bi Besek zehndusig Ma 1,5 un find d Adoni-Besek zue Besek un kämpften mit nem un schlat de Kanaanita un Perisita. 1,6 Aba Adoni-Besek floh, un sie jagten nem noh. Un als sie nen packt, haue sie nem de Dume ab a sinene Händ(Pfode) un Feß. 1,7 Do sait Adoni-Besek: Siebzig Kenig mit abgehauenen Dume a Händ(Pfode) un Feß lasen uf unda minem Disch. We i(ich) doe ha, so het ma(mir) Gott zruck gen. Un ma hole nen noh Jerusalem; dert schtirbt er. 1,8 Aba Juda (a) kämpfte gege Jerusalem un eroberte s un schlat s mit dr Schärfe vum Schwerts un zinde de Schtadt a.

1,9 Dnohch zeht Juda nab, um gege de Kanaanita zue kämpfen, de (a) (b) uf däm Berg un im Südland un im Hiigelland huuste. 1,10 (a) Un Juda zeht gege de Kanaanita, de in Hebron huuste - Hebron aba hieß vorziite Kirjat-Arba -, un sie erschlugen d Scheschai un Ahiman un Talmai 1,11 un zehn vu dert gege de Inwohna vu Debir. Debir aba hieß vorziite Kirjat-Sefer. 1,12 Un Kaleb sait: Wer Kirjat-Sefer schlat un erobert, däm will i(ich) mi Dochta Achsa zue d Wieb ge. (a) 1,13 Do eroberte s Otnïl, dr Bue(Suhn) vum Kenas, vum jingschte Brueda vu Kaleb. Un Kaleb git nem sini Dochta Achsa zue d Wieb. 1,14 Un s isch bassiert, als sie zue nem kummt, beredete er sie, ä Schtuck Land zue fordare vu ihrem Vada (Babbe). Un sie schtiegt vum Esel. Do sait Kaleb zue ihr: Was willsch dü? 1,15 Sie sait: Gib ma(mir) ä Segensgabe! Denn dü hesch mi noh rem dürrin Südland ge; git ma(mir) au Wassaquelle! Do git da(er) ihr de oberen un unteren Quellen.

1,16 Un de Nohchkumme vum Keniters (a) (b) Hobab, mit däm Moses verschwägert war, zehn ruf üs dr Palmenstadt mit d Männa vu Juda in de Wüschte Juda, de im Süde vu (c) Arad lit, un gehn hi un huuste midde unda däm Volk.

1,17 Un Juda zeht hi mit sinem Brueda Simeon, un sie erschlugen de Kanaanita in Zefat un (a) vollstreckten d Bann a nene un nannten de Schtadt Horma. 1,18 Doch eroberte Juda nit Gaza mit sinem Gebiet un Askalon mit sinem Gebiet un Ekron mit sinem Gebiet. 1,19 Trozdäm war dr HERR mit Juda, daß s des Berg einnahm; s ka aba de Bwohna dr Ebene nit vutriebe, wel sie iserne Kärre hän. 1,20 Un sie (a) gän däm Kaleb Hebron, we Moses gsait het, un na(er) vutriebt drus de dräi Buebä(Sühn) vum Anak.

1,21 Aba Benjamin vutriebt de Jebusita nit, de in Jerusalem huuste, sundern de Jebusita huuste bi däne vu Benjamin in Jerusalem bis uf däne Dag. (a) (b) (c)

1,22 Au des Huus Josef zeht nuf noh Bethel, un dr HERR war mit nene. 1,23 Un des Huus Josef glo hän (a) (b) Bethel auskundschaften; de Schtadt hieß vorziite Lus. 1,24 Un de Späher sähn ä Ma üs dr Schtadt go un sag zue nem: Zeige uns(us), wo ma(mir) in de Schtadt kumme, so wen ma(mir) Barmherzigkeit a dir doe. 1,25 Un als sa(er) nene zeige, wo sie in de Schtadt kämehn, schlat sie de Schtadt mit dr Schärfe vum Schwerts; aba (a) d Ma un si ganzes Gschlecht len sie go. 1,26 Do zeht dr Ma ins Land dr Hetita un bäut het ä Schtadt un gheiße het sie Lus; de heißt noh heutigentags so.

1,27 Un Manasse vutriebt nit Bet- Schean un sini Ortschaften noh Taanach un sini Ortschaften noh de Inwohna vu Dor un sinene Ortschaften noh de Inwohna vu Jibleam un sinene Ortschaften noh de Inwohna vu Megiddo un sinene Ortschaften. So bliebe de Kanaanita dert im Land huuse. (a) 1,28 Als aba Israel mächtig wird, macht s de Kanaanita fronpflichtig, vutriebt sie jedoch nit. 1,29 Au Ephraim vutriebt de Kanaanita nit, de in (a) Geser huuste, sundern de Kanaanita huuste midde unda nene in Geser.

1,30 Au Sebulon vutriebt nit de Inwohna vu Kitron un (a) Nahalol, sundern de Kanaanita huuste midde unda nene un ware fronpflichtig. 1,31 Asser vutriebt nit de Inwohna vu Akko noh de Inwohna vu Sidon, vu Mahaleb, vu Achsib, vu Helba, vu Afek un vu Rehob; 1,32 sundern de vu Asser hocke midde unda d Kanaanita, de im Land huuste, denn sie vutriebe sie nit.

1,33 Naftali vutriebt de Inwohna nit vu (a) Bet-Schemesch noh vu Bet-Anat, sundern hockt midde unda d Kanaanita, de im Land huuste. Aba de vu Bet- Schemesch un vu Bet-Anat wäre fronpflichtig.

1,34 Un de Amorita drängten de Daniter ufs Berg un len nit zue, daß sie rab in de Ebene kämehn. 1,35 Un de Amorita bliebe huuse uf däm Berg Heres, in aAjalon un in Schaalbim. Doch wird nene de Hand vum Huus Josef zue schwer, un sie wäre fronpflichtig.

1,36 Un des Gebiet dr Edomiter goht vum Skorpionensteig, vu dr Felsenstadt un wieda nuf.


2. Kapitel

Der Engel vum HERRN droht Israel

2,1 S kummt aba dr Engel vum HERRN ruf vu Gilgal noh Bochim un sait: I(Ich) ha äich üs Ägypte heraufgeführt un ins Land brocht, des i(ich) äire Vädere z ge gschwore ha, un gsait, i(ich) wot minem Packt(Abkumme) mit äich nit brechen ewiglich. 2,2 Ihr aba solltet (a) kei Packt(Abkumme) schleße mit d Bwohna des Land un ihri Altäre vubreche. Aba ihr hän wägä ma(mir) Schtimm nit ghert. Wurum hän ihr des doe? 2,3 Do sait i(ich): I(Ich) will sie nit vor äich vutriebe, (a) dmit sie äich zum Fangstrick wäre un ihri Götta zue d Falle. 2,4 Un als dr Engel vum HERRN de Wort zue ganz Israel gsait het, erhob des Volk sini Schtimm un hiilt. 2,5 Un sie nannten de Platz Bochim* un opferten dert däm HERRN. *d. . de Weinenden.

Israels Untreui gege Gott während dr Richterzeit

2,6 aAls Josua des Volk gschickt het un de Israelite hingezogen ware, ä jeda in si Erbdeil, um des Land izneh, 2,7 dene des Volk däm HERRN, solang Josua läbt un de Älteschte, de noh lang noh Josua läbte un alli de große Werke vum HERRN gsähne hän, de na(er) a Israel doe het. 2,8 Do schtirbt Josua, dr Bue(Suhn) Nuns, dr Knecht vum HERRN, als sa(er) hundatzehn Johr alt war. 2,9 Un sie beerdige nen in d Gegend vu sinem Erbteils in Timnat-Heres uf däm Berg Ephraim, nördlich vum Berg Gaasch. 2,10 Als au alli, de zue der Ziit gläbt hän, zue ihrem Vädere vusammelt ware, kummt noh nene ä anderes Gschlecht uf, des d HERRN nit kannte noh de Werke, de na(er) a Israel doe het. 2,11 Do gmacht hän de Israelite, was däm HERRN mißflegt, un dene d Baalen 2,12 un vuloße d HERRN, d Gott ihra Vädare, dr sie üs Ägypteland gfihrt het, un folg anderem Götta noh vu d Götta dr Velka, de um sie her huuste, un bäte sie a un gergaret hän(erziirntet) d HERRN. 2,13 Denn sie vuloße je un je d HERRN un dene däm Baal un d Astarten. 2,14 So gibt denn dr Zorn (Wuet) vum HERRN iba Israel, un na(er) git sie in de Hand vu Raiba, de sie beraubten, un vukauft sie in de Händ(Pfode) ihra Gegna(Feinde) ringsumher. Un sie kenne nimi ihrem Gegna(Feinde) wiedaschtehn, 2,15 sundern sooft sie auszogen, (a) (b) (c) (d) war vum HERRN Hand gege sie zum Unheil, we denn dr HERR nene gsait un gschwore het. Un sie wäre hert unda druck. 2,16 Wenn dann(dnoh) dr HERR (a) Richta erweckte, de nene halfen üs dr Hand dr Raiba (Deb, Vubrecha), 2,17 so ghorche sie d Richtern au nit, sundern liefen anderem Götta noh un bäte sie a un wichen bald vum Wäg, uf däm ihri Vädare gange ware, als sie vum HERRN Gebote ghorche; sie jedoch gmacht hän nit we de. 2,18 Wenn aba dr HERR nene Richta erweckte, so war dr HERR mit däm Richta un rettet sie üs dr Hand ihra Gegna(Feinde), solang dr Richta läbt. Denn s jammat d HERRN ihr Wehklagen iba de, de sie unterdrückten un bedrängten. 2,19 Wenn aba dr Richta gschtorbe war, so flege sie wieda ab un trieben s ärga als ihri Vädare, indäm sie anderem Götta folg, nene zue dene un sie azbäte. Sie len nit vu ihrem Den noh vu ihrem (a) halsstarrigen Wandel. 2,20 Drum gibt dr Zorn (Wuet) vum HERRN iba Israel, un na(er) sait: Wel des Volk minem Packt(Abkumme) ibaträte het, d i(ich) ihrem Vädere bpfohle ha, un ghert wägä ma(mir) Schtimm nit, 2,21 so will i(ich) au etze de Velka nit vutriebe, de Josua ibrigglo het, als sa(er) schtirbt, 2,22 dmit i(ich) Israel durch sie (a) (b) pref, ob sie uf däm Wäg vum HERRN bliebe un druf wandle, we ihri Vädare bliebe sin, odr nit. 2,23 So glo hän dr HERR de Velka, de na(er) nit in Josuas Hand ge het, ibrig, ohni sie gli druf zue vutriebe. (a) (b)

3. Kapitel

3,1 Des sin de Velka, de dr HERR ibrig glo hän - dmit da(er) durch sie Israel (a) prüfte, alli, de nigs wißte vu d Kreg um Kanaan, 3,2 un de Gschlechta Israels Kreg fihre lehrt, de freher nigs dvu wußten-, 3,3 nämlich de (a) fünf Firschte dr Philista un alli Kanaanita un Sidonier un Hiwita, de am Berg Libanon huuste, vum Berg Baal-Hermon a bis derthi, wo ma noh Hamat kummt. 3,4 De bliebe, um Israel durch sie zue prefä, dmit s kund wird, ob sie d Gebote vum HERRN ghorche, de na(er) ihrem Vädere durch Moses bpfohle het. 3,5 Als etze de Israelite huuste unda d Kanaanita, Hetita, Amorita, Perisita, Hiwita un Jebusita, 3,6 nähmä sie dere Techta zue Wieba un gän ihri Techta dere Sehn un dene dere Götta. (a)

Der Richta Otnïl

3,7 Un de Israelite gmacht hän, was däm HERRN mißflegt, un vergaßen d HERRN, ihrem Gott, un dene d Baalen un d Ascheren. 3,8 Do gibt dr Zorn (Wuet) vum HERRN iba Israel, un na(er) vukauft sie in de Hand Kuschan-Rischatajims, vum Kenig vu Mesopotamien; un so dene Israel däm Kuschan-Rischatajim acht Johr. 3,9 Do brellä de Israelite zum HERRN, un dr HERR erweckte nene ä Retter, dr sie rettet, (a) (b) Otnïl, d Bue(Suhn) vum Kenas, vum jingschte Brueda vu Kaleb. 3,10 Un dr (a) Geischt vum HERRN kummt uf nen, un na(er) wird Richta in Israel un zeht üs zum Kampf. Un dr HERR git d Kenig vu Mesopotamien Kuschan-Rischatajim in sini Hand, so daß sini Hand iba nen stark wird. 3,11 Do het des Land Rueh vierzig Johr. Un Otnïl, dr Bue(Suhn) vum Kenas, schtirbt.

Di Richta Ehud un Schamgar

3,12 Aba de Israelite gmacht hän nomol, was däm HERRN mißflegt. Do macht dr HERR d Eglon, d Kenig dr Moabita, stark gege Israel, wel sie gmacht hän, was däm HERRN mißflegt. 3,13 Un na(er) sammlet zue sich de Ammonita un de Amalekiter un zeht hi un schlat Israel un nimmt de (a) Palmenstadt ä. 3,14 Un de Israelite dene Eglon, däm Kenig dr Moabita, achzehn Johr. 3,15 Do brellä sie zum HERRN, un dr HERR erweckte nene ä Retter, Ehud, d Bue(Suhn) Geras, d Benjaminiter; dr war linkshändig.

.Und als de Israelite durch nen Tribut schickte a Eglon, d Kenig dr Moabita, 3,16 macht sich Ehud ä zweischneidigen Dolch, ä Hand lang, un girtlet nen unda si Häß(Kleid) uf sini rechti Hüfte 3,17 un hole Eglon, däm Kenig dr Moabita, d Tribut. Eglon aba war ä arg fetter Ma. 3,18 Un als sa(er) d Tribut ibage het, entließ er de Lit, de d Tribut trage hän. 3,19 Na(Er) selbscht aba kehrt um bi d Steinbildern zue Gilgal un glo hän sag: I(Ich) ha, oh Kenig, dir heimlich ebis zue sag. Der aba bfehlt: Hinaus! Do gehn üsä vu nem alli, de um nen gschtande sin. 3,20 Un Ehud kummt zue nem inä. Na(Er) aba hockt in däm kehle Obagmach, des fir nen ällei bschtimmt war. Un Ehud sait: I(Ich) ha ä Wort vu Gott a di. Do schtoht er uf vu sinem Thron. 3,21 Ehud aba schtreckt sini linke Hand üs un nimmt d Dolch vu vu sinere rechte Hüfte un schuckt nem d in d Ranze, (a) 3,22 daß noh dr Schneide noh dr Griff hineinfuhr un des Fett de Schneide umschloß; denn na(er) zeht d Dolch nit üs sinem Ranze. 3,23 Aba Ehud goht zum Nebenraum üsä, macht de Dire vum Obergemachs hinda sich zue un vuschleßt sie.

3,24 Als sa(er) etze nüsgange war, kumme de Lit vum Kenig un sähn, daß de Dire vuschlosse war, un sag: Na(Er) isch villicht austreten gange in de Kamma am Obagmach. 3,25 Als sie aba allzu lang gewartet hän un nemads de Dire vum Gemachs ufgmacht het, nähmä sie d Schlissel un schlossen uf. Lueg, do lit ihr Herr uf dr Erde dod. 3,26 Ehud aba war gflohe, während sie gewartet hän, un goht a d Steinbildern vorbi un entkam bis noh Seïra. 3,27 Un als sa(er) inekumme isch, blost er de Päpere uf däm Berg Ephraim. Un de Israelite zehn mit nem vum Berg un na(er) vor nene her, 3,28 un na(er) sait zue nene: Schnell ma(mir) noh! Denn dr HERR het de Moabita, äiri Gegna(Feinde), in äiri Händ(Pfode) ge! Un sie jagten nem noh un bsetze de Furten am Jordan, de noh Moab go, un len nemads niba 3,29 un erschlugen zue selle Ziit de Moabita, etwa zehndusig Ma, ällei schtarke un streitbare Männa, so daß au nit eina enkumm. 3,30 So wäre de Moabita zue selle Ziit unda de Hand Israels demuetig gmacht. Un des Land het Rueh achtzig Johr.

3,31 Nohch nem kummt (a) Schamgar, dr Bue(Suhn) Anats. Der erschlat sechshundat Philista mit nem Ochsenstecken, un au er rettet Israel.


4. Kapitel

Di Richterin Debora un Barak besiegen Sisera

4,1 Aba de Israelite gmacht hän nomol, was däm HERRN mißflegt, als Ehud gschtorbe war. 4,2 Un dr HERR vukauft sie in de Hand aJabins, vum Kenig vu Kanaan, dr zue Hazor herrschte, un si Feldhauptmann war Sisera; dr gwohnt het in Haroschet dr Heide. 4,3 Un de Israelite brellä zum HERRN, denn Jabin het neunhundert iserne Kärre un unterdrückte de Israelite mit Gwalt zwanzig Johr.

4,4 Zue der Ziit war Richterin in Israel de Prophetin Debora, de Wieb Lappidots. 4,5 Sie het ihrem Sitz unda dr (a) Palme Deboras zwische Rama un Bethel uf däm Berg Ephraim. Un de Israelite kumme zue ihr nuf zum Gricht. 4,6 Un sie schickt hi un glo hän ruefä Barak, d Bue(Suhn) Abinoams üs (a) Kedesch in Naftali, un glo hän nem sag: Het dir nit dr HERR, dr Gott Israels, bpfohle: Gang hi un zeh uf d Berg Tabor un nimm zehndusig Ma mit dir vu Naftali un Sebulon? 4,7 I(Ich) aba will Sisera, d Feldhauptmann Jabins, dir zuefihre a d Bach Kischon mit sinene Kärre un mit sinem Heer un will nen in di Händ(Pfode) ge. 4,8 Barak sait zue ihr: Wenn dü mit ma(mir) zehsch, so will au i(ich) zeh; zehsch dü aba nit mit ma(mir), so will au i(ich) nit zeh. 4,9 Sie sait: I(Ich) will mit dir zeh; aba dr Ruhm wird nit di si uf däm Kriegszug, d dü unternimmst, sundern dr HERR wird Sisera in vumä Wib Hand ge. So macht sich Debora uf un zeht mit Barak noh Kedesch. 4,10 Do reft Barak Sebulon un Naftali noh Kedesch; un s zehn nuf nem noh zehndusig Ma. Debora zeht au mit nem. 4,11 Heber aba, dr Keniter, war vu d Kenitern, vum Gschlecht (a) (b) Hobabs, mit däm Moses verschwägert war, wägzoge un het si Zelt ufgschla bi dr Eiche in Zaanannim bi Kedesch.

4,12 Do wird Sisera vurote(agsait,aditet), daß Barak, dr Bue(Suhn) Abinoams, uf d Berg Tabor zoge wär. 4,13 Un na(er) reft alli sini Kriegswagen zsämme, neunhundert iserne Kärre, un des ganzi Volk, des mit nem war, üs Haroschet dr Heide a d Bach Kischon. 4,14 Debora aba sait zue Barak: Uf ! Das isch dr Dag, a däm dir dr HERR d Sisera in di Hand ge het, denn dr HERR isch üsgzoge vor dir her. So zeht Barak vum Berg Tabor nab un de zehndusig Ma nem noh. 4,15 Un dr HERR (a) (b) (c) (d) (e) erschreckte d Sisera samt ällei sinene Kärre un däm ganze Heer vor dr Schärfe vu Baraks Schwert, so daß Sisera vu sinem Kärre sprang un zue Fueß floh. 4,16 Barak aba jagte d Kärre un däm Heer noh bis Haroschet dr Heide. Un Siseras ganzes Heer flegt durch de Schärfe vum Schwerts, so daß au nit eina ibrigbliebt.

4,17 Sisera aba floh zue Fueß in des Zelt Jaëls, dr Wieb vum Keniters Heber. Denn dr Kenig Jabin vu Hazor un des Huus Hebers, vum Keniters, läbte mitänanda im Friede. 4,18 Jaël aba goht üsä Sisera entgegä un sait zue nem: Kehre ä, mi Herr, kähre ä bi ma(mir) un fircht di nit! Un na(er) kehrt bi ihr ä in ihr Zelt, un sie deckte nen mit eina Decke zue. 4,19 Na(Er) aba sait zue ihr: Gib ma(mir) doch ä weng Wassa zue trinke, denn i(ich) ha Durscht. Do ufdoe het sie d Schlauch mit Milch un git nem zue trinke un deckte nen wieda zue. 4,20 Un na(er) sait zue ihr: Kumm in de Dire vum Zeltes, un wenn eina kummt un froge, ob jemads do isch, so sag: Nemad. 4,21 Do nimmt Jaël, de Wieb Hebers, ä Pflock vum Zelt un ä Hammer in ihri Hand un goht läise zue nem inä un schlat nem d Pflock durch sini Schläfe, daß sa(er) in d Bode drang. Na(Er) aba war ermattet in ä defe Schlof gesunken. So schtirbt er. 4,22 Als aba Barak Sisera nohchjagt, goht nem Jaël entgegä un sait zue nem: Kumm her! I(Ich) will dir d Ma zeigä, d dü suechsch. Un als sa(er) zue ihr rikummt, lit Sisera dod do, un dr Pflock schteckt in vu sinere Schläfe.

4,23 So dämütigte Gott zue der Ziit Jabin, d Kenig vu Kanaan, vor Israel. 4,24 Un de Hand dr Israelite legt sich imma härter uf Jabin, d Kenig vu Kanaan, bis sie nen vernichteten.


5. Kapitel

Deboras Siegeslied

5,1 Do sangen Debora un Barak, dr Bue(Suhn) Abinoams, zue selle Ziit: 5,2 Lobet d HERRN, daß ma sich in Israel zum Kampf rüstete un des Volk willig dzue gsi isch. 5,3 Horche zue, ihr Kenig, un merket uf, ihr Firschte! I(Ich) will singen, däm HERRN will i(ich) singen, däm HERRN, däm Gott Israels, will i(ich) schpiele.

5,4 HERR, als dü vu (a) Seïr auszogst un einhergingst vum Gefilde Edoms, do (b) erzitterte d Bode, dr Himmel troff, un de Wolke troffen vu Wassa. 5,5 Di Berg wankten vor rem HERRN, dr Sinai vor rem HERRN, däm Gott Israels. (a)

5,6 Zue d Ziit (a) Schamgars, vum Bue(Suhn) Anats, zue d Ziit Jaëls ware vulo de Wäg, un de do uf Schtroße go solle, de wanderten uf ungebahnten Wäg. 5,7 Still war's bi d Bauern, jo schtill in Israel, bis dü, Debora, aufstandest, bis dü aufstandest, ä Muetter in Israel. 5,8 Ma bschtimmt sich näji(naii) Götta; s git kei Brot in d Tore (Dummköpf). S war (a) kei Schild noh Speer unda vierzigtausend in Israel zue aluege.

5,9 Mi Herz isch mit d Gebietern Israels, mit däne, de willig ware unda däm Volk. Lobet d HERRN! 5,10 Di ihr uf wiiße Eselinnen rietet, de ihr uf Debbicke sitzet un de ihr uf däm Wäg gehet: Singet! 5,11 Horch, we sie jubeln zwische d Tränkrinnen! Do sag ma vu dr Grechtigkeit vum HERRN, vu dr Grechtigkeit a sinene Bauern in Israel, als vum HERRN Volk herabzog zue d Tore (Dummköpf). 5,12 Uf, uf, Debora! Uf, uf un singe ä Led! Mach di uf, Barak, un fange, de di fange, dü Bue(Suhn) Abinoams!

5,13 Do zeht rab, was ibrig war vu Herrlichen im Volk. Der HERR zeht mit ma(mir) rab unda d Helden: 5,14 üs Ephraim zehn sie rab ins Tal, un noh nem Benjamin mit sinem Volk. Vu (a) Machir zehn Gebieter rab un vu Sebulon, de d Führerstab hebed, 5,15 un de Firschte in Issaschar mit Debora, we Issachar so Barak; ins Tal goht da(er) nem uf däm Fueß. An Rubens Bächen überlegten sie lang. 5,16 Wurum saßest dü zwische d Sattelkörben, zue härä bi d Herden des Flötenspiel? An Rubens Bächen überlegten sie lang. 5,17 Gilead bliebt gegeiba vum Jordans. Un wurum dene Dan uf fremdi Schiffen? Asser hockt am Ufa vum Meeres un bliebt ruhig a sinene Buchten. 5,18 Sebulons Volk aba dräut(wagt) si Läbä in d Dod, Naftali au uf dr Hechi vum Gefildes.

5,19 Kenig kumme un schtritte; dertmols schtritte de Kenig Kanaans zue Taanach am Wassa Megiddos, aba Silba gewennen sie däbi nit. 5,20 Vum Himmel her kämpften de Schterne, vu ihrem Bahnen schtritte sie gege Sisera. (a) (b) 5,21 Der Bach Kischon riß sie wäg, dr uralte Bach, dr Bach Kischon. Kumm einher, mi Seele, mit Kraft! 5,22 Do stampften de Hufe dr Ross, ä Jagen ihra mächtigen Renner.

5,23 Fluchet dr Schtadt Meros, sait dr Engel vum HERRN, fluchet, fluchet ihrem Lit(Bürga), daß sie nit kumme däm HERRN zue Hilfe, zue Hilfe däm HERRN unda d Helden! 5,24 Globt isch unda d Wieba Jaël, des Wieb Hebers, vum Keniters; globt isch sie im Zelt unda d Wieba! 5,25 Milch git sie, als sa(er) Wassa forderet, Sahne reichte sie dar in eina herrliche Schale. (a) 5,26 Sie griff mit ihra Hand d Pflock un mit ihra Rechte d Schmiedehammer un zerschlug Siseras Schädel un zermalmte un durchbohrte sini Schläfe. 5,27 Zue ihrem Feß krümmte er sich, flegt ane un lit do. Na(Er) krümmte sich, flegt ane zue ihrem Feß; we na(er) sich krümmte, so lit er erschlagen do.

5,28 Di Muetter Siseras spähte zum Fenschta üsä un klagte durchs Gitta: Wurum zögert si Kärre, daß sa(er) nit kummt? Wurum säumen de Hufe vu sinere Ross? 5,29 Di weisesten unda ihrem Fürstinnen sage, un sie selbscht wiederholt ihri Wort: 5,30 Sie wäre wohl Beute find un verteilen, ä Wieb, zwei Wieba fir jede Ma, un fir Sisera bunte gestickte Kleida zue d Beute, gewirkte bunte Decha um d Hals als Beute.

5,31 So soll umkumme, HERR, alli di Gegna(Feinde)! (a) Di nen aba liebhaben, soll si, we de Sunne ufgoht in ihra Pracht!

.Und des Land het Rueh vierzig Johr.


6. Kapitel

6,1 Un als de Israelite gmacht hän, was däm HERRN mißflegt, git sie dr HERR in de Hand dr Midianita siebä Johr. 6,2 Un als de Hand dr Midianita zue stark wird iba Israel, mache sich de Israelite in d Bergen Schluchten zrecht un Höhlen un Feschtunge. 6,3 Un imma, (a) wenn Israel gsajt het, kumme de Midianita un Amalekiter un de üs däm Oschte ruf iba sie 6,4 un lagerten sich gege sie un vernichteten de Ernte im Land bis hi noh Gaza un len nigs ibrig a Ässä in Israel, nit Schof noh Rinda noh Esel. 6,5 Denn sie kumme ruf mit ihrem Viecha un ihrem Zelten we ä großi Lit Heigumba, so daß nit sie noh ihri Kamele zue zehle ware, un flege ins Land, um s zue vuderbe. 6,6 So wird Israel arg schwach vor d Midianitern. Do brellä de Israelite zum HERRN.

6,7 Als sie aba zum HERRN brellä um dr Midianita wille, 6,8 schickt dr HERR ä Prophete zue nene, dr sait zue nene: So sait dr HERR, dr Gott Israels: I(Ich) ha äich üs Ägypte gfihrt un üs dr Knechtschaft brocht 6,9 un ha äich errettet üs dr Hand dr Ägypta un üs dr Hand alli, de äich bedrängten, un ha sie vor äich her ausgestoßen un ihr Land äich ge 6,10 un zue äich gsait: I(Ich) bi dr HERR, äich Gott! Ihr sollt nit firchte de Götta dr Amorita, in dere Land ihr wohnt. Aba ihr hän wägä ma(mir) Schtimm nit ghert.

Gideon zum Richta bruefe

6,11 Un dr Engel vum HERRN kummt un het sich anekockt sich unda de Eiche bi Ofra; de ghärt het Joasch, däm aAbïsriter. Un si Bue(Suhn) Gideon drosch Weize in dr Kelter, dmit da(er) nen berge vor d Midianitern. 6,12 Do erschient nem dr Engel vum HERRN un sait zue nem: Der HERR mit dir, dü streitbarer Held! 6,13 Gideon aba sait zue nem: Ach, mi Herr! Isch dr HERR mit uns(us), wurum isch uns(us) dann(dnoh) des ällei wiedafahre? Un wo sin alli sini Wunda, de uns(us) unsari Vädare vuzehle un sag: Der HERR het uns(us) üs Ägypte gfihrt? Etze aba het uns(us) dr HERR vuschtoße un in de Händ(Pfode) dr Midianita ge. 6,14 Der HERR aba drillt sich zue nem un sait: Gang hi in der dinere Kraft; dü sollsch Israel erretten üs d Händ(Pfode) dr Midianita. Lueg, i(ich) ha di gschickt!a 6,15 Na(Er) aba sait zue nem: Ach, mi Herr, womit soll i(ich) Israel erretten? Lueg, mi Gschlecht isch des geringste in Manasse, un i(ich) bi dr Jingschte in vu minem Vada (Babbe) Huus. 6,16 Der HERR aba sait zue nem: (a) I(Ich) will mit dir si, daß dü de Midianita schlat sollsch we ä Ma. 6,17 Na(Er) aba sait zue nem: Hab i(ich) Gnade vor dir gfunde, so mach ma(mir) doch ä Zeiche, daß dü s bisch, dr mit ma(mir) schwätzt. 6,18 (a) Gang nit furt, bis i(ich) wieda zue dir kummt un bringe mi Gabe un lege sie vor dir hi. Na(Er) sait: I(Ich) will bliebe, bis dü wiederkommst. 6,19 Un Gideon goht hi un richte ä (a) Ziegenböcklein zue un ungsiirti Brot vu nem Scheffel Mehl un legt des Fleisch in ä Kratte(Zeine) un doet de Brühe in ä Hafe un hole s zue nem üsä unda de Eiche un kummt dzue. 6,20 Aba dr Engel Gottes sait zue nem: Nimm des Fleisch un de Brot un lege s hi uf d Fels do un gieß de Brühe driba. Un na(er) doet s. 6,21 Do schtreckt dr Engel vum HERRN d Bengel(Schtäckä) üs, d er in dr Hand het, un brihrt mit dr Schpitze des Fleisch un de Brot. Do fahrt (a) Fiir üs däm Fels un vuzehrte des Fleisch un de Brot. Un dr Engel vum HERRN entschwand sinene Aug. 6,22 aAls etze Gideon luegt, daß s dr Engel vum HERRN war, sait da(er): Ach, Herr HERR! Habe i(ich) wirklich d Engel vum HERRN vu Gsicht(Visasch) zue Gsicht(Visasch) gsähne! 6,23 Aba dr HERR sait zue nem: Friede isch mit dir! Fircht di nit, dü wirsch nit schterbe. 6,24 Do bäut het Gideon däm HERRN dert ä Altar un gheiße het nen «Der HERR isch Friede». Der schtoht noh bis uf d hiitige Dag in Ofra, dr Schtadt dr Abïsriter.

Gideons Eifa fir Gott

6,25 Un in dselbe Nacht sait dr HERR zue nem: Nimm ä jungen Schtier vu d Schtier vu dinem Vada (Babbe) un ä zweite Schtier, dr siebenjährig isch, un (a) riß ane d Altar Baals, dr dinem Vada (Babbe) ghärt , un schlat um des (b) Bild dr Aschera, des däbi schtoht, 6,26 un baue däm HERRN, dinem Gott, obe uf dr Hechi des Felsens ä Altar un rüste nen zue un nimm d zweite Schtier un bringe ä Brandopfa dar mit däm Holz vum Ascherabildes, des dü umghaue hesch. 6,27 Do nimmt Gideon zehn Ma vu sinene Lit un doet, we nem dr HERR gsait het. Aba na(er) firchtet sich vor vu sinem Vada (Babbe) Huus un vor d Lit in dr Schtadt, des am Däg zue doe, un doet's in dr Nacht. 6,28 Als etze de Lit in dr Schtadt freh am Morge aufstanden, lueg, do war dr Altar Baals niedergerissen un des Ascherabild dnäbe umghaue un dr zweite Schtier als Brandopfa darbrocht uf däm Altar, dr bäut war. 6,29 Un eina sait zum anderem: Wer het des doe? Un als sie suechte un nachfragten, wird gsait: Gideon, dr Bue(Suhn) vum Joasch, het des doe. 6,30 Do sag de Lit dr Schtadt zue Joasch: Gib di Bue(Suhn) üsä; er mueß schterbe, wel la(er) d Altar Baals niedergerissen un des Ascherabild dnäbe umghaue het. 6,31 Joasch aba sait zue ällei, de bi nem gschtande sin: Wollt ihr fir Baal schtrietet? Wollt ihr nem helfe? Wer fir nen schtrietet, dr soll noh däne Morge schterbe. Isch scha(er) Gott, so streite er fir sich selbscht, wel si Altar niedergerissen isch. (a) 6,32 Vu däm Dag a gheiße het ma Gideon aJerubbaal, des heißt «Baal streite mit ihm», wel la(er) sinene Altar niedergerissen het.

Gideons Zue düstung zum Kampf

6,33 Als etze alli Midianita un Amalekiter un de üs däm Oschte sich vusammelt hän, zehn sie riba un lagerten sich in dr Ebene Jesreel. 6,34 Do erfillt dr (a) (b) (c) Geischt vum HERRN d Gideon. Un na(er) glo hän de Päpere blose un reft de Abïsriter uf, nem zue folg. 6,35 Un na(er) schickt Botschaft zue ganz Manasse un reft sie uf, daß au sie nem folg. Na(Er) schickt au Botschaft zue Asser un Sebulon un Naftali; de kumme ruf, nem entgegä.

6,36 Un Gideon sait zue Gott: Willsch dü Israel durch mi Hand erretten, we dü zuegsait hesch, 6,37 so will i(ich) abgeschorene Wulle uf de Tenne lege: Wird dr Tau ällei uf dr Wulle si un dr ganzi Boden umä troche, so will i(ich) dra erkenne, daß dü Israel erretten wirsch durch mi Hand, we dü zuegsait hesch. 6,38 Un so isch bassiert s. Un als sa(er) am anderem Morge freh ufschtod, druckt er d Tau üs dr Wulle, ä Schale voll Wassa! 6,39 Un Gideon sait zue Gott: (a) Di Zorn (Wuet) entbrenne nit gege mi, wenn i(ich) noh eimol sait. I(Ich) will's nur noh eimol vusueche mit dr Wulle: s isch ällei uf dr Wulle troche un Tau uf däm ganze Boden. 6,40 Un Gott macht s so in dselbe Nacht, daß s troche war ällei uf dr Wulle un Tau iba all uf däm Boden.


7. Kapitel

Gideons Sieg iba Midian

7,1 Do macht sich aJerubbaal - des isch Gideon - freh uf un des ganzi Kriegsvolk, des mit nem war, un sie lagerten sich a dr Quelle Harod, so daß sa(er) des Heerlaga dr Midianita nördlich vum Higel More im Tal het. 7,2 Der HERR aba sait zue Gideon: Zue gnue isch des Volk, des bi dir isch, als daß i(ich) Midian in sini Händ(Pfode) ge soll; Israel kennt sich rehme gege mi un sag: Mini Hand het mi errettet. 7,3 So loß etze üsruefe vor d Ohre vum Volks: (a) Wer ängstlich un vuzagt isch, dr kähre um. So sichtete sie Gideon. Do kähre vum Kriegsvolk zweiundzwanzigtausend um, so daß nur zehndusig ibrigbliebe sin. 7,4 Un dr HERR sait zue Gideon: Das Volk isch noh zue gnue. Fihr sie nab ans Wassa; dert will i(ich) sie dir sichten. Un vu wäm i(ich) dir sag wäre, daß sa(er) mit dir zeh soll, dr soll mit dir zeh; vu wäm i(ich) aba sag wäre, daß sa(er) nit mit dir zeh soll, dr soll nit mitziehen. 7,5 Un na(er) fihrt des Volk nab ans Wassa. Un dr HERR sait zue Gideon: Wer mit vu sinere Zunge Wassa leckt, we ä Hund leckt, d schtell bsunders; ebeso, wer niederkniet, um zue trinke. 7,6 Do war de Zahl dera, de geleckt hän, draihundat Ma. Alles ibrigi Volk het kniend trunke üs dr Hand zum Mul (Gosch). 7,7 Un dr HERR sait zue Gideon: Durch de (a) draihundat Ma, de geleckt hän, will i(ich) äich erretten un de Midianita in di Händ(Pfode) ge; aba ällei ibrigi Volk loß go a sinene Platz. 7,8 Un sie nähmä de Verpflegung vum Volks un ihri Päpare a sich. Aba de ibrige Israelite glo hän er alli go, jede in si Zelt; de draihundat Ma aba bhaltet er bi sich. Un des Heer dr Midianita lit nab vor nem in dr Ebene.

7,9 Un dr HERR sait in dselbe Nacht zue Gideon: Schtand uf un gang nab zum Laga; denn i(ich) ha s in di Händ(Pfode) ge. 7,10 Fürchtest dü di aba hinabzugehen, so loß di Diena Pura mit dir nabgoh zum Laga, 7,11 dmit dü hersch, was sie schwätze. Dnohch wäre di Händ(Pfode) stark si, un dü wirsch nabzeh zum Laga. Do goht Gideon mit sinem Diena Pura nab bis a d Platz dr Schildwache, de im Laga war. 7,12 Un de Midianita un Amalekiter un alli üs däm Oschte hän sich nabglo in dr Ebene we ä Lit Heigumba, un ihri Kamele ware nit zue zehle wägä ihra große Lit, we dr Sand am Ufa vum Meeres. 7,13 Als etze Gideon kummt, lueg, do vuzehlt eina nem anderem ä Träum un sait: Lueg, i(ich) ha traimt: ä Laib Gerstenbrot rollte zum Laga dr Midianita; un na(er) kummt a des Zelt, schuckt s um, daß s einfiel, un kehrt s um, des Oberschte zue unterst, so daß des Zelt am Boden lit. 7,14 Do git zantwort dr andere: Das isch nigs anderes als des Schwert Gideons, vum Bue(Suhn) vum Joasch, vum Israelite. Gott het de Midianita in sini Händ(Pfode) ge mit däm ganze Heerlaga. 7,15 Als Gideon däne Träum erzählen ghärt het un sini Uslegung, flegt er anbetend ane un kummt zruck ins Laga Israels un sait: Macht äich uf, denn dr HERR het des Laga dr Midianita in äiri Händ(Pfode) ge! 7,16 Un na(er) deilt de draihundat Ma in dräi Heerhaufen un git jeda ä Päpere in de Hand un lärä Kreg mit Fackle drin 7,17 un sait zue nene: Luege uf mi un den ebeso; wenn i(ich) etze a des Laga kummt - we i(ich) doets, so den ihr au! 7,18 Wenn i(ich) de Päpere blost un alli, de mit ma(mir) sin, so sollt ihr au de Päpere blose rings um des ganzi Heerlaga un ruefä: Fir d HERRN un fir Gideon!

7,19 So kummt Gideon mit hundat Ma a des Laga zue Afang dr mittleren Nachtwache, als sie ebe de Wachen ufgschtellt hän, un sie bliesen de Päpare un zerschlugen de Kreg in ihrem Händ(Pfode). 7,20 Do bliesen alli dräi Heerhaufen de Päpare un zerbrachen de Kreg. Sie halte aba de Fackle in ihra linken Hand un de Päpare in ihra rechte Hand, um zue blose, un refe: Do Schwert vum HERRN un Gideons! 7,21 Un sie bliebe schtoh, jeda a vu sinere Schtell, rings um des Laga her. Do fangt des ganzi Heer a zue laufe, un sie brellä un haue ab. 7,22 Un während de draihundat Ma de Päpare bliesen, schaffte dr HERR, daß im ganze Heerlaga vumä jede Schwert gege d anderem war. Un des Heer floh bis Bet-Schitta uf Zereda zue, bis a de Grenze vu Abel-Mehola bi Tabbat. (a) (b) (c)

7,23 Un de Manne(Männa) Israels vu Naftali, vu Asser un vu ganz Manasse wäre zsämmegruefe un jagten d Midianitern noh. 7,24 Un Gideon schickt Botschaft uf des ganzi Berg Ephraim un glo hän sag: Kummt rab d Midianitern entgegä un riße nene de Wasserstellen wäg bis noh Bet-Bara un au d Jordan. Do wäre zsämmegruefe alli, de vu Ephraim ware, un nähmä nene de Wasserstellen wäg bis noh Bet-Bara un au d Jordan. 7,25 Un sie fange zwei Firschte dr Midianita, Oreb un Seeb, un erschlugen Oreb am Felse Oreb* un Seeb bi dr Kelter Seeb* un jagten d Midianitern noh un bringe de Kepf Orebs un Seebs zue Gideon iba d Jordan. *Di Name bedite «Rabenfels» un «Wolfskelter».


8. Kapitel

8,1 Do sag de Manne(Männa) vu (a) Ephraim zue nem: Wurum hesch dü uns(us) des azogä, daß dü uns(us) nit riefst, als dü in d Kampf zogst gege de Midianita? Un sie schtritte arg mit nem. 8,2 Na(Er) aba sait zue nene: Was hab i(ich) etzed doe, des äira Tat gli isch? Isch nit de Nohchlese Ephraims bessa als de ganzi Weinernt aAbïsers? 8,3 Gott het de Firschte dr Midianita, Oreb un Seeb, in äiri Händ(Pfode) ge. Was hab i(ich) zue doe vermocht gege des, was ihr doe hän? Als sa(er) des gsait het, glo hän ihr Zorn (Wuet) vu nem ab.

Wiedari Tade Gideons un si Dod

8,4 Als etze Gideon a d Jordan kummt, goht da(er) niba mit d draihundat Ma, de bi nem ware; de ware med un jagten d Gegna(Feinde) noh. 8,5 Do bittet er de Lit vu (a) Sukkot: Gen doch däm Volk, des ma(mir) uf däm Fuße goht, Brot; denn sie sin med, un i(ich) mueß nohchjage d Kenige dr Midianita, Sebach un Zalmunna. 8,6 Aba de Obere vu Sukkot sag: Sin de Fäuste Sebachs un Zalmunnas scho in di Händ(Pfode), daß ma(mir) dinem Heer Brot ge soll? 8,7 Gideon sait: Wohlan, wenn dr HERR Sebach un Zalmunna in mi Hand git, will i(ich) äich Fleisch mit Dorne üs dr Wüschte un mit Schtachle zerdreschen. 8,8 Un na(er) zeht vu dert nuf noh Pnuël un schwätzt ebeso mit nene. Un de Lit vu Pnuël antworteten nem desselbe we de vu Sukkot. 8,9 Un na(er) sait au zue d Lit vu Pnuël: Kumm i(ich) heil wieda, so will i(ich) de Burg niederreißen.

8,10 Sebach aba un Zalmunna ware in Karkor un ihr Heerlaga mit nene, etwa fünfzehntausend, alli, de ibrigbliebe ware vum ganze Heer dera üs däm Oschte; denn hundertundzwanzigtausend ware gfalle, de des Schwert zeh kenne. 8,11 Un Gideon zeht ruf uf dr Schtroß dera, de in Zelten huuse, öschtlich vu Nobach un Jogboha, un schlat des Heerlaga, während s ohni Sorge lagerte. 8,12 Un Sebach un Zalmunna haue ab; aba na(er) jagte nene noh un nimmt gfange de beidi Kenig dr Midianita, Sebach un Zalmunna, un het sich anekockt des ganzi Heerlaga in Angscht.

8,13 Als etze Gideon, dr Bue(Suhn) vum Joasch, vum Kampf zruckkummt, uf dr Wägli vu Heres, 8,14 griff er sich ä Bebli vu d Lit vu Sukkot un het nen gfrogt üs. Der schribt nem uf de Obere vu Sukkot un ihri Älteschte, siebenundsiebzig Ma. 8,15 Un na(er) kummt zue d Lit vu Sukkot un sait: Lueg, do sin Sebach un Zalmunna, um derentwillen ihr mi gscholte hän un gsait: Isch denn Sebachs un Zalmunnas Faust scho in di Händ(Pfode), daß ma(mir) di Lit, de med sin, Brot ge soll? 8,16 Un na(er) nimmt de Älteschte dr Schtadt un holte Dorne üs dr Wüschte un Schtachle un glo hän s de Lit zue Sukkot fühlen. 8,17 Un de Burg vu Pnuël riß er ane un erschlat de Lit dr Schtadt.

8,18 Un Gideon sait zue Sebach un Zalmunna: We ware de Manne(Männa), de ihr am Tabor erschlagen hän? Sie sag: Sie ware we dü, jeda azluege we ä Königssohn. 8,19 Na(Er) aba sait: S sin mi Breda, wägä ma(mir) Muetter Buebä(Sühn), gsi. So wohr dr HERR läbt: wenn ihr sie am Läbä wäre hättet, wird i(ich) äich nit umbringe. (a) 8,20 Un na(er) sait zue sinem erstgeborenen Bue(Suhn) Jeter: Schtand uf un erschlage sie. Aba dr Bebli zeht si Schwert nit; denn na(er) firchtet sich, wel la(er) noh ä Bebli war. 8,21 Sebach aba un Zalmunna sag: Schtand dü uf un mache di a uns(us); denn we dr Ma isch, so isch au sini Kraft. Do schtoht Gideon uf un erschlat Sebach un Zalmunna un nimmt de kleinen Monde, de a d Hälsen ihra Kamele ware.

8,22 Do sag de Manne(Männa) vu Israel zue Gideon: Sei Herrscha iba uns(us), dü un di Bue(Suhn) un vu dinem Bue(Suhn) Bue(Suhn), wel dü uns(us) üs dr Hand dr Midianita errettet hesch. 8,23 Aba Gideon sait zue nene: I(Ich) will nit Herrscha iba äich si, un mi Bue(Suhn) soll au nit Herrscha iba äich si, sundern dr HERR soll Herrscha iba äich si. 8,24 Un Gideon sait zue nene: Eins begehre i(ich) vu äich: jeda gib ma(mir) de Ringe, de na(er) als Beute gnumme het. Denn wel s Ismaeliter ware, hän sie goldeni Ringe. 8,25 Sie sag: Di wen ma(mir) ge. Un sie breiteten ä Mandel üs, un ä jeda wirft de Ringe druf, de na(er) als Beute gnumme het. 8,26 Un de goldene Ringe, de na(er) gforderet het, wogen tausendsiebenhundert Lot Gold ohni de kleinen Monde un Ohrringe un Purpurkleider, de de Kenig dr Midianita trage hän, un ohni de Spangen ihra Kamele. (a) 8,27 Un Gideon macht ä (a) Efod drus un schtellt nen in vu sinere Schtadt Ofra uf. Un ganz Israel trieb dert mit nem Abgötterai. Un na(er) wird Gideon un sinem Huus zum Fallschtrick.

8,28 So wäre de Midianita demuetig gmacht vor d Israelite un hoben ihrem Schädel nimi nuff. Un (a) (b) des Land het Rueh vierzig Johr, solang Gideon läbt.

8,29 Un Jerubbaal, dr Bue(Suhn) vum Joasch, goht hi un gwohnt het in sinem Huus. 8,30 Un Gideon het siebzig leibliche Buebä(Sühn), denn na(er) het vieli Wieba. 8,31 Au sini Nebenfrau, de na(er) in Sichem het, gebar nem ä Bue(Suhn); d gheiße het da(er) Abimelech. 8,32 Un Gideon, dr Bue(Suhn) vum Joasch, schtirbt in hohem Altr un wird beerdige im Grab vu sinem Vada (Babbe) Joasch in (a) Ofra, dr Schtadt dr Abïsriter.

8,33 Als aba Gideon gschtorbe war, kähre sich de Israelite ab un (a) liefen d Baalen noh un mache (b) Baal-Berit zue ihrem Gott. 8,34 Un sie denkt hän nit a d HERRN, ihrem Gott, dr sie errettet het üs dr Hand alli ihra Gegna(Feinde) ringsumher, 8,35 un (a) erzeigten sich nit dankbar däm Huus vum Jerubbaal - des isch Gideon - fir ällei Guete, des sa(er) a Israel doe het.


9. Kapitel

Abimelechs Kenigrich

9,1 aAbimelech aba, dr Bue(Suhn) Jerubbaals, goht hi noh Sichem zue d Breda vu sinere Muetter un schwätzt mit nene un mit däm ganze Gschlecht vum Huus vu sinere Muetter un sait: 9,2 schwätze doch vor d Ohre alli Manne(Männa) vu Sichem: (a) Was isch äich bessa, daß siebzig Manne(Männa), alli de Buebä(Sühn) Jerubbaals, iba äich Herrscha sin odr daß ä Ma iba äich Herrscha isch? Denkt au dra, daß i(ich) äich Gebein un Fleisch bi. 9,3 Do schwätze de Breda vu sinere Muetter sienetwegä alli de Wort vor d Ohre alli Manne(Männa) vu Sichem. Un ihr Herz buckt sich Abimelech zue; denn sie denkt hän: Na(Er) isch unsa Brueda. 9,4 Un sie gän nem siebzig Silbaschtickle üs däm Tempel vum (a) Baal-Berit. Un Abimelech warb dmit lose, verwegene Manne(Männa) a, de nem nochfolgte. 9,5 Un na(er) kummt in des Huus vu sinem Vada (Babbe) noh Ofra un tötete sini Breda, de Buebä(Sühn) Jerubbaals, siebzig Ma, uf nem Schtei (Wackes). S bliebt aba ibrig Jotam, dr jingschte Bue(Suhn) Jerubbaals; denn na(er) het sich versteckt. 9,6 Un s vusammle sich alli Manne(Männa) vu Sichem un alli Bwohna vum Millo, gehn hi un mache Abimelech zum Kenig bi dr (a) (b) Eiche am Schteimol vu Sichem.

9,7 Als des däm Jotam vurote(agsait,aditet) wird, goht da(er) hi un schtellt sich uf d Gipfel vum Berg Garizim, erhob sini Schtimm, reft un sait zue nene: Horche mi, ihr Manne(Männa) vu Sichem, daß äich Gott au her.

9,8 Di Baim gehn hi, um ä Kenig iba sich zue salbe, un sag zum Elbaum: Sei unsa Kenig! 9,9 Aba dr Elbaum git zantwort nene: Soll i(ich) mi Fettigkeit losse, de Götta un Mensch a ma(mir) priese, un higo, iba d Baim zue schweben? 9,10 Do sag de Baim zum Fiegebaum: Kumm dü un isch unsa Kenig! 9,11 Aba dr Fiegebaum sait zue nene: Soll i(ich) mi Süßigkeit un mi gueti Frucht losse un higo, iba d Baim zue schweben? 9,12 Do sag de Baim zum Wischtock: Kumm dü un isch unsa Kenig! 9,13 Aba dr Wischtock sait zue nene: Soll i(ich) minem Wi losse, dr Götta un Mensch frehlich macht, un higo, iba d Baim zue schweben? 9,14 Do sag alli Baim zum (a) Dornbusch: Kumm dü un isch unsa Kenig! 9,15 Un dr Dornbusch sait zue d Baim: Isch's wohr, daß ihr mi zum Kenig iba äich salbe wen, so kummt un bergt äich in minem Schatte; wenn nit, so gang Fiir vum Dornbusch üs un gässä(vuzehrt) de Zedern Libanons.

9,16 Hän ihr etze recht un redlich doe, daß ihr Abimelech zum Kenig gmacht hän? Un hän ihr wohlgetan a Jerubbaal un a sinem Huus, un hän ihr nem doe, we er's um äich vudent het? 9,17 Denn mi Vada (Babbe) het fir äich gekämpft un si Läbä gewagt, um äich üs dr Hand dr Midianita zue erretten. 9,18 Aba ihr hän äich hiit gege vu minem Vada (Babbe) Huus aufgelehnt un sini Buebä(Sühn) umbrocht, siebzig Ma uf nem Schtei (Wackes), un hän Abimelech, vu sinere Magd Bue(Suhn), zum Kenig iba de Manne(Männa) vu Sichem gmacht, wel la(er) äich Brueda isch. 9,19 Hän ihr etze hiit recht un redlich gfeilscht a Jerubbaal un a sinem Huus, so sin frehlich iba Abimelech, un na(er) isch frehlich iba äich. 9,20 Wenn nit, (a) so gang Fiir üs vu Abimelech un gässä(vuzehrt) de Manne(Männa) vu Sichem un de Bwohna vum Millo, un gang au Fiir üs vu d Manne(Männa) vu Sichem un vu d Bwohna vum Millo un gässä(vuzehrt) Abimelech. 9,21 Un Jotam floh vor sinem Brueda Abimelech un entwich un goht noh Beer un gwohnt het dert.

9,22 Als etze Abimelech dräi Johr iba Israel gherrscht het, 9,23 schickt Gott (a) (b) (c) ä bese Geischt zwische Abimelech un de Manne(Männa) vu Sichem. Un de Manne(Männa) vu Sichem wäre Abimelech untreu, 9,24 dmit dr Schand (Frevel) a d siebzig Sehn Jerubbaals un ihr (a) Bloet käme uf Abimelech, ihrem Brueda, dr sie umbrocht het, un uf de Manne(Männa) vu Sichem, de nem sini Hand dzue gschtärkt hän, daß sa(er) sini Breda tötete. 9,25 Un de Manne(Männa) vu Sichem lege ä Hinterhalt uf d Höhän dr Berg un beraubten alli, de uf dr Schtroß bi nene voribakume. Un s wird Abimelech vurote(agsait,aditet).

9,26 S kumme aba Gaal, dr Bue(Suhn) Ebeds, un sini Breda un zehn in Sichem ä. Un de Manne(Männa) vu Sichem vuloße sich uf nen 9,27 un zehn üsä ufs Feld un ernteten ihri Wiberge ab un kelterten un halte ä Freudenfest un gehn in des Huus ihrem Gottes, ässä un trinke un fluchten däm Abimelech. 9,28 Un Gaal, dr Bue(Suhn) Ebeds, sait: Wer isch Abimelech, un wer isch denn der Sichemiter, daß ma(mir) nem dene solle? Isch scha(er) nit Jerubbaals Bue(Suhn) un het Sebul, sinene Vogt, hergesetzt? Dienet d Lit (a) Hamors, vum Vada (Babbe) vu Sichem! Wurum solle ma(mir) däm dene? 9,29 Wollte Gott, des Volk wär unda wägä ma(mir) Hand, so wird i(ich) d Abimelech vutriebe un nem sag: Mehre di Heer un zeh in d Kampf !

9,30 Als aba Sebul, dr Stadthauptmann, de Wort Gaals, vum Bue(Suhn) Ebeds, ghärt het, gibt si Zorn (Wuet), 9,31 un na(er) schickt heimlich Botschaft zue Abimelech un glo hän nem sag: Lueg, Gaal, dr Bue(Suhn) Ebeds, un sini Breda sin noh Sichem kumme un mache dir de Schtadt aufrührerisch. 9,32 So mach di etze uf bi Nacht, dü un di Volk, des bi dir isch, un lege ä Hinterhalt im Feld. 9,33 Un am Morge, wenn de Sunne ufgoht, mache di uf un überfalle de Schtadt. Un wenn na(er) un des Volk, des bi nem isch, gege di hinauszieht, so doe mit nem, we dü s vermagst.

9,34 Abimelech macht sich uf bi Nacht un ällei Volk, des bi nem war, un sie lege ä Hinterhalt gege Sichem mit vier Heerhaufen. 9,35 Un Gaal, dr Bue(Suhn) Ebeds, zeht üsä un kummt vor des Stadttor. Aba Abimelech macht sich uf üs däm Hinterhalt samt däm Volk, des mit nem war. 9,36 Als etze Gaal des Volk luegt, sait da(er) zue Sebul: Lueg, do kummt Kriegsvolk vu dr Hechi vum Gebirges rab. Sebul aba sait zue nem: Dü siehsch de Schatte dr Berg fir Lit a. 9,37 Gaal schwätzt noh wida un sait: Lueg, Kriegsvolk kummt rab (a) vum Nabel dr Erde*, un ä Heerhaufe kummt doher uf däm Wäg vu dr Zaubereiche. 9,38 Do sait Sebul zue nem: Wo isch etze di Mul, des do gsait het: Wer isch Abimelech, daß ma(mir) nem dene solle? Isch des nit des Kriegsvolk, des dü vuachtet hesch? Zieh etze hi un kämpfe mit nem! 9,39 Gaal zeht üs vor d Manne(Männa) vu Sichem her un kämpfte mit Abimelech. 9,40 Aba Abimelech jagte nem noh, daß sa(er) vor nem floh, un vieli bliebe erschlagen liege bis a des Dor. 9,41 Un Abimelech bliebt in Aruma. Sebul aba verjagte d Gaal un sini Breda, so daß sie in Sichem nit bliebe kenne.

9,42 Am Morge aba goht des Volk üsä ufs Feld. Als des Abimelech vurote(agsait,aditet) wird, 9,43 nimmt da(er) des Kriegsvolk, deilt s in dräi Heerhaufen un legt ä Hinterhalt im Feld. Als sa(er) etze luegt, daß des Volk üs dr Schtadt goht, erhob er sich gege sie un erschlat sie. 9,44 Abimelech un dr Heerhaufe, dr bi nem war, ibafalle sie un schtelle sich am Stadttor uf. Di beidi anderem Heerhaufen aba ibafalle alli, de uf däm Feld ware, un erschlugen sie. 9,45 So kämpfte Abimelech gege de Schtadt d ganze Dag un eroberte sie un tötete des Volk, des drin war, un zerstörte de Schtadt un schtreit Salz druf.

9,46 Als des alli Manne(Männa) dr Burg vu Sichem ghärt hän , gehn sie in des Gewölbe vum Tempel vum (a) Baal-Berit. 9,47 Un als Abimelech ghärt het, daß sich alli Manne(Männa) dr Burg vu Sichem vusammelt hän, 9,48 goht da(er) uf d Berg Zalmon mit sinem ganze Kriegsvolk, des bi nem war, un nimmt ä Axt in sini Hand un haut ä Ast vum Baum un hebt nen uf un legt nen uf sini Schulta un sait zue ällei Volk, des mit nem war: Was ihr mi doe luege, des beeilt äich, au zue doe. 9,49 Do haut jeda vum Volk ä Ast ab, un sie folg Abimelech un lege de Äste uf des Gewölbe un hocke iba nene des Gewölbe in Brand, so daß au alli in dr Burg vu Sichem schterbe, etwa däusend Manne(Männa) un Wieba.

Abimelechs End

9,50 Abimelech aba zeht noh Tebez, belagerte s un eroberte s. 9,51 S war aba ä schtarke Burg midde in dr Schtadt. Dohi haue ab alli Manne(Männa) un Wieba un alli Birga dr Schtadt, schlossen hinda sich zue un schtiege uf des Dach dr Burg. 9,52 Do kummt Abimelech zue d Burg un kämpfte gege sie un nähärte sich däm Burgtor, um s mit Fiir zue vubrenne. 9,53 Aba ä Wieb wirft ä Mihlischtei Abimelech uf d Schädel un zerschmetterte nem d Schädel. 9,54 Do reft Abimelech schnell sinene Waffenträger her(ra) un sait zue nem: (a) Zieh di Schwert un dod macht mi, daß ma nit vu ma(mir) sag: (b) Ä Wieb het nen erschlagen. Do durchstach nen si Waffenträger, un na(er) schtirbt. 9,55 Als aba de Israelite, de mit nem ware, sähn, daß Abimelech dod war, goht jeda heim. 9,56 So vergalt Gott däm Abimelech des Bese, des sa(er) sinem Vada (Babbe) azogä het, (a) als sa(er) sini siebzig Breda tötete. 9,57 eso alli bese Tade dr Manne(Männa) vu Sichem vergalt nene Gott uf ihrem Schädel, un s kummt iba sie dr (a) Fluech Jotams, vum Bue(Suhn) Jerubbaals.

10. Kapitel

Di Richta Tola un Jaïr

10,1 Nohch Abimelech schtoht uf, Israel zue erretten, (a) (b) Tola, ä Ma üs Issachar, ä Bue(Suhn) Puwas, vum Bue(Suhn) Dodos. Na(Er) gwohnt het in Schamir uf däm Berg Ephraim 10,2 un richte Israel dreiundzwanzig Johr un schtirbt un wird beerdige in Schamir.

10,3 Nohch nem schtoht uf aJaïr, ä Gileaditer, un richte Israel zweiundzwanzig Johr. 10,4 Der het driißig Buebä(Sühn), de uf driißig Eseln ritten. Un sie hän driißig Schtädt, de heiße (a) «Dörfer Jaïrs» bis uf däne Dag un liege in Gilead. 10,5 Un Jaïr schtirbt un wird beerdige in Kamon.

Gricht iba Israels Untreui

10,6 Aba de Israelite gmacht hän nomol, was däm HERRN mißflegt, un dene d Baalen un d Astarten un d Götta vu Aram un d Götta vu Sidon un d Götta Moabs un d Götta dr Ammonita un d Götta dr Philista un vuloße d HERRN un dene nem nit. 10,7 Do gibt dr Zorn (Wuet) vum HERRN iba Israel, un na(er) vukauft sie unda de Hand dr Philista un Ammonita. 10,8 Un sie zertraten un zerschlugen Israel zue selle Ziit achzehn Johr lang, nämlich ganz Israel gegeiba vum Jordans im Land dr Amorita, des in Gilead lit. 10,9 Dozue zehn de Ammonita iba d Jordan un kämpften gege Juda, Benjamin un des Huus Ephraim, so daß Israel arg geängstigt wird.

10,10 Do brellä de Israelite zum HERRN un sag: Mir hän a dir gsindigt, denn ma(mir) hän unsari Gott vulo un d Baalen dene. (a) 10,11 Aba dr HERR sait zue d Israelite: Hän äich nit au undadruckt de Ägypta, de Amorita, de Ammonita, de Philista, 10,12 de Sidonier, de Amalekiter un Maoniter? Aba i(ich) half äich üs ihrem Händ(Pfode), als ihr zue ma(mir) schriet. 10,13 Trozdäm hän ihr mi vulo un anderem Götta dene. Drum will i(ich) äich nimi erretten. 10,14 Gehn hi un brellt zue d Götta, de ihr üsgwählt hän; (a) (b) len de äich helfe zue d Ziit äira Vufolgig! 10,15 Aba de Israelite sag zum HERRN: Mir hän gsindigt, mache dü s mit uns(us), we dir's gfallt; nur errette uns(us) hiit! 10,16 Un sie (a) gmacht hän vu sich de fremdi Götta un dene däm HERRN. Do (b) jammat s nen, daß Israel so plagt wird. 10,17 Un de Ammonita wäre aufgeboten un lagerten sich in Gilead; aba Israel vusammlet sich un lagerte sich in (a) Mizpa. 10,18 Un de Obere vum Volks vu Gilead sag undaänanda: Wer isch dr Ma, dr afangt, mit d Ammonitern zue kämpfen? Der soll des (a) Schädel si iba alli, de in Gilead huuse.


11. Kapitel

11,1 Jeftah, ä Gileaditer, war ä streitbarer Ma, aba dr Bue(Suhn) eina Hure. Gilead het Jeftah ziigt (zeugt). 11,2 Als aba de Ehefrau Gileads nem Buebä(Sühn) gebar un de Buebä(Sühn) der Wieb groß wäre, schtoße sie Jeftah üs un sag zue nem: Dü (a) sollsch nit erben in unsera Familie, denn dü bisch dr Bue(Suhn) eina anderem. 11,3 Do floh er vor sinene Breda un gwohnt het im Land Tob. Un (a) (b) s sammle sich bi nem lose Lit un zehn mit nem üs. 11,4 Un ä baar Ziit dnohch kämpften de Ammonita mit Israel. 11,5 Als etze de Ammonita mit Israel kämpften, gehn de Älteschte vu Gilead hi, um Jeftah üs däm Land Tob zue holen, 11,6 un sag zue nem: Kumm un isch unsa Hauptma, dmit ma(mir) gege de Ammonita kämpfen. 11,7 Aba Jeftah sait zue d Älteschte vu Gilead: Sin ihr s nit, de mi hass un üs wägä ma(mir) Familie ausgestoßen hän? Un etze kummt ihr zue ma(mir), wel ihr in Vufolgig sin? 11,8 Di Älteschte vu Gilead sag zue Jeftah: Drum kumme ma(mir) etze wieda zue dir, dmit dü mit uns(us) zehsch un uns(us) hilfst, gege de Ammonita zue kämpfen, un unsa (a) Schädel bisch iba alli, de in Gilead huuse. 11,9 Jeftah sait zue d Älteschte vu Gilead: Wenn ihr mi wieda holt, um gege de Ammonita zue kämpfen, un dr HERR sie ma(mir) in de Hand git, soll i(ich) dann(dnoh) äich Schädel si? 11,10 Di Älteschte vu Gilead sag zue Jeftah: Der HERR isch Ohrenzeuge zwische uns(us) un schtrof uns(us), wenn ma(mir) nit doe, we dü gsait hesch. 11,11 So goht Jeftah mit d Älteschte vu Gilead, un des Volk het sich anekockt nen zum Schädel un Obaschte iba sich. Un Jeftah schwätzt ällei, was sa(er) zue sag het, vor rem HERRN in (a) (b) Mizpa.

11,12 Dann(Dnoh) schickt Jeftah Botschaft zum Kenig dr Ammonita un glo hän nem sag: Was hesch dü mit ma(mir) zue schaffe, daß dü zue ma(mir) kummsch, um gege mi Land zue kämpfen? 11,13 Der Kenig dr Ammonita git zantwort d Laufbursch(Bote) Jeftahs: Wel Israel mi Land gnumme het, als sie üs Ägypte zehn, vum Arnon a bis a d Jabbok un bis a d Jordan, so git ma(mir)'s etze gutwillig zruck. 11,14 Jeftah aba schickt abamols Laufbursch(Bote) zum Kenig dr Ammonita; 11,15 de sag zue nem: So sait Jeftah: Israel het kei Land gnumme, (a) nit d Moabitern noh d Ammonitern. 11,16 Denn als sie üs Ägypte heraufkamen, zeht Israel durch de Wüschte bis ans Schilfmeer un kummt noh Kadesch. 11,17 Do (a) schickt Israel Laufbursch(Bote) zum Kenig dr Edomiter un sait: Loß mi durch di Land zeh. Aba dr Kenig dr Edomiter ghärt het nit uf sie. Au schickte sie zum Kenig dr Moabita; dr wot au nit. So bliebt Israel in Kadesch 11,18 un zeht in dr Wüschte umä. Un sie umgingen des Land dr Edomiter un Moabita un kumme vu Sonnenaufgang her a des Land dr Moabita un lagerten sich (a) gegeiba vum Arnon, aba sie kumme nit ins Gebiet dr Moabita; denn dr Arnon isch de Grenze vu Moab. 11,19 Un Israel schickt Laufbursch(Bote) zue Sihon, däm Kenig dr Amorita zue Heschbon, un glo hän nem sag: Loß uns(us) durch di Land zeh bis a unsari Platz. (a) 11,20 Aba Sihon traute Israel nit un glo hän s nit durch si Gebiet zeh, sundern vusammlet si ganzes Kriegsvolk un lagerte sich bi Jahaz un kämpfte mit Israel. 11,21 Der HERR aba, dr Gott Israels, git Sihon mit sinem ganze Kriegsvolk in de Händ(Pfode) Israels, un sie erschlugen sie. So nimmt Israel des ganzi Land dr Amorita ä, de in däm Land huuste. 11,22 Sie nähmä des ganzi Gebiet dr Amorita ä vum Arnon bis a d Jabbok un vu dr Wüschte bis a d Jordan. 11,23 So het etze dr HERR, dr Gott Israels, de Amorita vutriebe vor sinem Volk Israel, un dü willsch ihr Land inähme? 11,24 Dü solltscht des Land dera inähme, de di Gott (a) Kemosch vertreibt, uns(us) dgege des Land dera inähme losse, de dr HERR, unsa Gott, vor uns(us) vutriebe het. 11,25 Meinsch dü, daß dü ä besseres Recht hättesch als (a) (b) Balak, dr Bue(Suhn) Zippors, dr Kenig dr Moabita? Het der au je mit Israel Grechtet odr gekämpft, 11,26 obwohl Israel draihundat Johr ghuust het in Heschbon un in Aroër un ihrem Ortschaften un in ällei Schtädt, de am Arnon liege? Wurum hän ihr sie nit mit Gwalt gnumme in der Ziit? 11,27 I(Ich) ha mi nit a dir vusindigt, dü aba doesch so Beses a ma(mir), daß dü mit ma(mir) kämpfst. Der HERR, dr do Richta isch, richte hiit zwische Israel un d Ammonitern. 11,28 Aba dr Kenig dr Ammonita ghärt het nit uf de Wort Jeftahs, de na(er) nem sag glo hän. 11,29 Do kummt dr (a) Geischt vum HERRN uf Jeftah, un na(er) zeht durch Gilead un Manasse un noh Mizpe, des in Gilead lit, un vu Mizpe, des in Gilead lit, gege de Ammonita.

11,30 Un Jeftah gelobte däm HERRN ä (a) Gelübde un sait: Gibst dü de Ammonita in mi Hand, 11,31 so soll, was ma(mir) üs wägä ma(mir) Huusdire entgegengeht, wenn i(ich) vu d Ammonitern heil zurückkomme, däm HERRN ghäre, un i(ich) will's (a) als Brandopfa darbringen. 11,32 So zeht Jeftah uf de Ammonita los, um gege sie zue kämpfen. Un dr HERR git sie in sini Händ(Pfode). 11,33 Un na(er) schlat sie mit gewaltigen Schleg vu Aroër a bis hi noh Minnit, zwanzig Schtädt, un bis noh Abel-Keramim. So wäre de Ammonita demuetig gmacht vor d Israelite.

11,34 Als etze Jeftah noh Mizpa zue sinem Huus kummt, lueg, do goht sini Dochta üsä nem entgegä mit Pauken un Reigen; un sie war si einziges Kind, un na(er) het sunscht kei Bue(Suhn) un keini Dochta. 11,35 Un als sa(er) sie luegt, vuriß er sini Kleida un sait: Ach, mi Dochta, we beugst dü mi un betrübst mi! Denn (a) i(ich) ha minem Mul (Gosch) ufdoe vor rem HERRN un ka's nit widerrufen. 11,36 Sie aba sait: Mi Vada (Babbe), hesch dü di Mul (Gosch) ufdoe vor rem HERRN, so doe mit ma(mir), we di Mul (Gosch) gsait het, nohchdäm dr HERR di grächt het a di Gegna(Feinde), d Ammonitern. 11,37 Un sie sait zue ihrem Vada (Babbe): Dü wollest ma(mir) des gewähren: Loß ma(mir) zwei Monet, daß i(ich) higang uf de Berg un mi Jungfrauschaft beweine mit minem Geschpiele. 11,38 Na(Er) sait: Gang hi! un glo hän sie zwei Monet go. Do goht sie hi mit ihrem Geschpiele un beweinte ihri Jungfrauschaft uf d Bergen. 11,39 Un noh zwei Monet kummt sie zruck zue ihrem Vada (Babbe). Un (a) (b) er doet ihr, we na(er) globt het, un sie het ne ä Ma wißet da. Un s ward Bruch in Israel, 11,40 daß de Techta Israel jährlich higo, zue klage um de Dochta Jeftahs, vum Gileaditers, vier Däg im Johr.


12. Kapitel

Jeftahs Kampf mit Ephraim

12,1 Un de (a) Manne(Männa) vu Ephraim wäre aufgeboten un zehn nordwärts un sag zue Jeftah: Wurum bisch dü in d Kampf zoge gege de Ammonita un hesch uns(us) nit gerufen, dmit ma(mir) mit dir zeh? Mir wen di Huus samt dir mit Fiir vubrenne. 12,2 Jeftah sait zue nene: I(Ich) un mi Volk hän ä harten Kampf mit d Ammonitern un i(ich) reft äich uf, aba ihr halft ma(mir) nit üs ihrem Händ(Pfode). 12,3 Als i(ich) etze luegt, daß ihr nit helfe wellet, (a) (b) dräut(wagt) i(ich) mi Läbä dra un zeht gege de Ammonita, un dr HERR git sie in mi Hand. Wurum kummt ihr etze zue ma(mir) ruf, mit ma(mir) zue kämpfen? 12,4 Un Jeftah sammlet alli Manne(Männa) vu Gilead un kämpfte gege Ephraim. Un de Manne(Männa) vu Gilead schlat Ephraim - denn de hän gsait: Ihr sin Flüchtlinge üs Ephraim; denn Gilead lit midde in Ephraim un Manasse -; 12,5 un de Gileaditer bsetze de Furten vum Jordans vor Ephraim. Wenn etze eina vu d Flüchtlingen Ephraims sait: Loß mi hinübergehen!, so sag de Manne(Männa) vu Gilead zue nem: Bisch dü ä Ephraimiter? Wenn na(er) dann(dnoh) git zantwort: Nei!, 12,6 len sie nen schwätze: Schibbolet. Sprach er aba: Sibbolet, wel er's nit richtig schwätze ka, dann(dnoh) packt sie nen un erschlugen nen a d Furten vum Jordans, so daß zue der Ziit vu Ephraim flege zweievierzigtausend.

12,7 Jeftah aba richte Israel sechs Johr. Un Jeftah, dr Gileaditer, schtirbt un wird beerdige in vu sinere Schtadt in Gilead.

Di Richta Ibzan, Elon un Abdon

12,8 Nohch nem richte Israel Ibzan üs Bethlehem. 12,9 Der het driißig Buebä(Sühn). Un driißig Techta git da(er) noh auswärts, un driißig Techta nimmt da(er) vu auswärts fir sini Buebä(Sühn). Na(Er) richte Israel siebä Johr 12,10 un schtirbt un wird beerdige in Bethlehem.

12,11 Nohch nem richte Israel Elon, ä Sebuloniter; er richte Israel zehn Johr 12,12 un schtirbt un wird beerdige in Ajalon im Land (a) Sebulon.

12,13 Nohch nem richte Israel Abdon, ä Bue(Suhn) Hillels üs Piraton. 12,14 Der het vierzig Buebä(Sühn) un driißig Enkel, de uf siebzig Eseln ritten. Na(Er) richte Israel acht Johr 12,15 un schtirbt un wird beerdige in Piraton im Land Ephraim, uf däm Berg dr Amalekiter.


13. Kapitel

Simsons kummt uf d Welt

13,1 Un de Israelite gmacht hän nomol, was däm HERRN mißflegt, un dr HERR git sie in de Händ(Pfode) dr Philista vierzig Johr.

13,2 S war aba ä Ma in Zora vu nem Gschlecht dr Daniter, mit Name Manoach, un sini Wieb war unfruchtbar un het keini Kinda. 13,3 Un dr Engel vum HERRN erschient dr Wieb un sait zue ihr: Lueg, dü bisch (a) (b) (c) unfruchtbar un hesch keini Kinda, aba dü wirsch schwanga wäre un ä Bue(Suhn) uf d Welt bringe. 13,4 (a) (b) So heetet di etze, Wi odr schtarkes Getränk zue trinke un Dreckiges zue ässä; 13,5 denn dü wirsch schwanga wäre un ä Bue(Suhn) uf d Welt bringe, däm kei Schermesser ufs Schädel kumme soll. Denn dr Bebli wird ä Geweihter Gottes si vu Muetterleib a; un na(er) wird afange, Israel zue erretten üs dr Hand dr Philista. 13,6 Do kummt de Wieb un gsait het s ihrem Ma un sait: S kummt ä Ma Gottes zue ma(mir), un sini Gschtalt war a zueluegä we dr Engel Gottes, zum Erschrecken, so daß i(ich) nen nit het gfrogt, woher odr wohi; un na(er) gsait het ma(mir) nit, we na(er) hieß. 13,7 Na(Er) sait aba zue ma(mir): Lueg, dü wirsch schwanga wäre un ä Bue(Suhn) uf d Welt bringe. So trinke etze kei Wi odr schtarkes Getränk un iß nigs Dreckiges; denn dr Bebli soll ä Geweihter Gottes si vu Muetterleib a bis zum Dag vu sinem Dod. 13,8 Do bittet Manoach d HERRN un sait: Ach, Herr, loß d Ma Gottes wieda zue uns(us) kumme, d dü gschickt hesch, dmit da(er) uns(us) lehr, was ma(mir) mit däm Bebli doe soll, dr uf d Welt kumme wäre soll. 13,9 Un Gott erhörte Manoach, un dr Engel Gottes kummt wieda zue dr Wieb. Sie hockt aba uf däm Feld, un ihr Ma Manoach war nit bi ihr. 13,10 Do lauft sie schnell un gsait het s ihrem Ma un sait zue nem: Lueg, dr Ma isch ma(mir) erschiene, dr hiit Nacht zue ma(mir) kummt. 13,11 Manoach macht sich uf un goht hinda vu sinere Wieb her un kummt zum Ma un sait zue nem: Bisch dü dr Ma, dr mit dr Wieb gsait het? Na(Er) sait: Jo. 13,12 Un Manoach sait: Wenn etze eintrifft, was dü gsait hesch: We soll ma(mir)'s mit däm Bebli hebed un doe? 13,13 Der Engel vum HERRN sait zue Manoach: Vor ällei, was i(ich) dr Wieb gsait ha, soll sie sich heete: 13,14 sie (a) soll nit ässä, was vum Wischtock kummt, un soll kei Wi odr schtarkes Getränk trinke un nigs Dreckiges ässä; ällei, was i(ich) ihr bpfohle ha, soll sie hebed. 13,15 (a) Manoach sait zum Engel vum HERRN: Mir möchten di gern do bhalte un dir ä Ziegenböcklein zuerichte. 13,16 Aba dr Engel vum HERRN git zantwort Manoach: Wenn dü mi au do hebsch, so ässä i(ich) doch vu dinere Ässä nit. Willsch dü aba däm HERRN ä Brandopfa bringe, so kasch dü s opfare. Manoach aba wußt nit, daß s dr Engel vum HERRN war. 13,17 (a) Un Manoach sait zum Engel vum HERRN: We heißt dü? Denn ma(mir) wen di ehren, wenn etze eintrifft, was dü gsait hesch. 13,18 Aba dr Engel vum HERRN sait zue nem: Wurum frogsch dü noh minem Name, dr doch geheimnisvoll isch? 13,19 (a) Do nimmt Manoach ä Ziegenböcklein un Schpeiseopfa un hole s uf nem Felse däm HERRN dar, dr geheimnisvolle Sach den. Manoach aba un sini Wieb sähn zue. 13,20 Un als de Flamme aufloderte vum Altar gen Himmel, fahrt dr Engel vum HERRN uf in dr Flamme vum Altar. Als des Manoach un sini Wieb sähn, flege sie zue d Erde uf ihr Gsicht(Visasch). 13,21 Un dr Engel vum HERRN erschient Manoach un vu sinere Wieb nimi. Domols erkennt Manoach, daß s dr Engel vum HERRN war, 13,22 un sait zue vu sinere Wieb: Mir meße den Dod schterbe, wel ma(mir) Gott gsähne hän. (a) 13,23 Aba sini Wieb git zantwort nem: Wenn s däm HERRN gfalle het, uns(us) zue umbringe, so het da(er) des Brandopfa un Schpeiseopfa nit agnumme vu unsari Händ(Pfode). Na(Er) het uns(us) au des ällei nit aluege noh härä losse, we etzed bassiere isch. 13,24 Un de Wieb gebar ä Bue(Suhn) un gheiße het nen Simson. Un dr Bebli isch gwachse rah, un dr HERR (a) (b) (c) segnet nen. 13,25 Un dr (a) (b) (c) (d) (e) (f) (g) Geischt vum HERRN fangt a, nen umzutreiben im Laga Dans zwische Zora un Eschtaol.


14. Kapitel

14,1 Simson goht nab noh (a) Timna un luegt ä Maidle in Timna unda d Techtare dr Philista. 14,2 Un als sa(er) heraufkam, gsait het er's sinem Vada (Babbe) un vu sinere Muetter un sait: I(Ich) hab ä Maidle gsähne in Timna unda d Techtare dr Philista; riße ma(mir) etze de zue d Wieb. 14,3 Si Vada (Babbe) un sini Muetter sag zue nem: Isch denn etze kei Maidle unda d Techtare dinere Breda un in dinem ganze Volk, daß dü hingehst un (a) (b) willsch ä Wieb nähmä vu d Philistern, de unbeschnitten sin? Simson sait zue sinem Vada (Babbe): Nimm ma(mir) de, denn sie gfallt minem Aug. 14,4 Aba si Vada (Babbe) un sini Muetter wißte nit, daß s vum HERRN kummt; denn na(er) suecht ä Alaß gege de Philista. Di Philista aba herrschten zue der Ziit iba Israel.

14,5 So goht Simson nab mit sinem Vada (Babbe) un vu sinere Muetter noh Timna. Un als sie kumme a de Wiberge vu Timna, lueg, do kummt ä junger Löwe brüllend nem entgegä. 14,6 Un dr (a) Geischt vum HERRN grotet iba nen, un na(er) vuriß nen, we ma ä Beckli vurißt, un het doch gar nigs in vu sinere Hand. Na(Er) gsait het aba sinem Vada (Babbe) un vu sinere Muetter nit, was sa(er) doe het. 14,7 Als sa(er) etze hinkam, schwätzt da(er) mit däm Maidle, un Simson het Gfalle a ihr. 14,8 Un noh ä baar Däg kummt er wieda, um sie zue holen, un bog vum Wäg ab, um noh rem Kadaver vum Löwen zue aluege. Lueg, do war ä Bienenschwarm in däm Leib (Ranze) vum Löwen un Honig. 14,9 Un na(er) nimmt dvu in sini Hand un ißt undawägs un goht zue sinem Vada (Babbe) un zue vu sinere Muetter un git nene, daß sie au ässä. Na(Er) gsait het nene aba nit, daß sa(er) d Honig üs däm Leib (Ranze) vum Löwen gnumme het.

14,10 Un als si Vada (Babbe) hinkam zum Maidle, macht Simson dert ä Hochzeitsgelage, we s de jungen Lit zue doe pflegen. 14,11 Un als sie nen sähn, gän sie nem driißig Gesellen, de bi nem si solle. 14,12 Simson aba sait zue nene: I(Ich) will äich ä Rätsel aufgeben. Wenn ihr ma(mir) des erratet un trefft in däne siebä Däg vum Gelages, so will i(ich) äich driißig Gewänder ge un driißig Feschtkleida. 14,13 Kennt ihr's aba nit erraten, so sollt ihr ma(mir) driißig Gewänder un driißig Feschtkleida ge. Un sie sag zue nem: Gib di Rätsel uf, loß uns(us) härä! 14,14 Na(Er) sait zue nene: Ässä goht üs vum Fressa un Süßigkeit vum Schtarke. Un sie kenne in dräi Däg des Rätsel nit erraten. 14,15 Am vierten Däg sag sie zue Simsons Wieb: Überrede di Ma, daß er uns(us) vum Rätsels Lesig sait, odr ma(mir) wäre di un vu dinem Vada (Babbe) Huus mit Fiir vubrenne. Hän ihr uns(us) dona glade, um uns(us) arm zue mache? 14,16 Do hiilt Simsons Wieb vor nem un sait: Dü bisch wägä ma(mir) überdrüssig un hesch mi nit leb(lieb). Dü hesch d Sehn vu minem Volks ä Rätsel aufgegeben un hesch ma(mir)'s nit gsait. Na(Er) aba sait zue ihr: Lueg, i(ich) hab's minem Vada (Babbe) un wägä ma(mir) Muetter nit gsait un soll dir's sag? 14,17 Un sie hiilt vor nem de siebä Däg, de sie feierten; (a) aba am siebten Däg gsait het da(er) s ihr, denn sie drang in nen. Sie aba gsait het vum Rätsels Lesig d Sehn ihrem Volks. 14,18 Do sag de Manne(Männa) dr Schtadt zue nem am siebten Däg, bvor de Sunne undagoht: Was isch seßer als Honig? Was isch schtärka als dr Löwe? Aba na(er) sait zue nene: Wenn ihr nit mit minem Kalb pflegt hättet, so hättet ihr mi Rätsel nit getroffen. 14,19 Un dr Geischt vum HERRN grotet iba nen, un na(er) goht nab noh Askalon un erschlat driißig Ma unda nene un nimmt ihri Gewänder un git Feschtkleida däne, de des Rätsel erraten hän. Un si Zorn (Wuet) gibt, un na(er) goht nuf in vu sinem Vada (Babbe) Huus. 14,20 Aba Simsons Wieb wird (a) sinem Gesellen ge, dr si Brautführer gsi war.


15. Kapitel

Simsons Händel mit d Philistern

15,1 S isch bassiert noh ä baar Däg, um de Weizeernte, daß Simson sini Wieb besuchte mit nem Ziegenböcklein. Un als sa(er) het denkt: I(Ich) will zue wägä ma(mir) Wieb in de Kamma go, do wot nen ihr Vada (Babbe) nit inä losse 15,2 un sait: I(Ich) meine, dü bisch ihra ganz überdrüssig wore, un i(ich) ha sie (a) dinem Gesellen ge. Sie het aba ä jingere Schweschta, de isch schene als sie; de nimm schtatt ihra. 15,3 Do sait Simson zue nene: Diesmal bi i(ich) fräi vu Schuld, wenn i(ich) d Philistern Beses doets.

15,4 Un Simson goht hi un fangt draihundat Füchse, nimmt Fackle un kehrt je ä Wedel zum anderem un doet ä Fackle je zwische zwei Schwänz 15,5 un zinde de Fackle a un glo hän de Füchse in des Korn dr Philista laufe un zinde so de Garben samt däm stehenden Korn a un Wiberge un Elbaium. 15,6 Do sag de Philista: Wer het des doe? Do gsait het ma: Simson, dr Schwiegersohn vum Timnaïters, wel la(er) nem sini Wieb gnumme un sinem Gesellen ge het. Do zehn de Philista hi un verbrannten sie samt ihra Familie mit Fiir. 15,7 Simson aba sait zue nene: Wenn ihr des den, so will i(ich) nit ruehe, bis i(ich) mi a äich grächt ha. 15,8 Un na(er) schlat sie zsämme mit mächtigen Schleg un zeht nab un gwohnt het in dr Felsenkluft vu Etam.

15,9 Do zehn de Philista nuf un lagerten sich in Juda un breiteten sich üs bi Lehi. 15,10 Aba de vu Juda sag: Wurum sin ihr gege uns(us) rabzoge? Sie antworteten: Mir sin rufkumme, Simson zue binden, daß ma(mir) nem doe, we na(er) uns(us) doe het. 15,11 Do zehn draidusig Ma vu Juda nab in de Felsenkluft zue Etam un sag zue Simson: Weisch dü nit, daß de Philista iba uns(us) herrsche? Wurum hesch dü uns(us) denn des azogä? Na(Er) sait zue nene: We sie ma(mir) doe hän, so hab i(ich) nene wieda doe. 15,12 Sie sag zue nem: Mir sin rabkumme, di zue binden un in de Händ(Pfode) dr Philista z ge. Simson sait zue nene: So schwert ma(mir), daß ihr selba ma(mir) nigs aden wen. 15,13 Do sage sie nem: Nei, sundern ma(mir) wen di nur binden un in ihri Händ(Pfode) ge un wen di nit umbringe. Un sie banden nen mit zwei näji(naii) Stricken un fihre nen üs dr Felsenkluft nuf. 15,14 Un als sa(er) noh Lehi kummt, jauchzten de Philista nem entgegä. Aba dr (a) Geischt vum HERRN grotet iba nen, un de Stricke a sinene Ärm wäre we Fäden, de des Fiir vubrennt het, so daß de Fessle a sinene Händ(Pfode) zerschmolzen. 15,15 Un na(er) findet ä frischen Eselskinnbacken. Do schtreckt er sini Hand üs un nimmt nen un erschlat dmit däusend Ma. 15,16 Un Simson sait: Mit vumä Esels Kinnbacken hab i(ich) sie geschunden; mit vumä Esels Kinnbacken hab i(ich) däusend Ma erschlagen.

15,17 Un als sa(er) des gsait het, wirft er d Kinnbacken üs vu sinere Hand, un ma gheiße het de Platz Ramat-Lehi*. *d. . Kinnbackenhöhe.

15,18 Als nen aba arg durscht ka het, reft er d HERRN a un sait: Dü hesch solch großes Heil ge durch de Hand vu dinem Knechts; etze aba mueß i(ich) vor Durscht schterbe un in de Händ(Pfode) dr Unbeschnittenen flege. 15,19 Do schpaltet Gott de Höhlung im Kinnbacken, daß Wassa herausfloß. Un als sa(er) trinkt, kehrt si Geischt zruck, un na(er) läbt wieda uf. Drum heißt dr Platz «Quelle vum Rufenden»; de isch in Lehi bis uf d hiitige Dag.

15,20 Un na(er) richte Israel zue d Ziit dr Philista zwanzig Johr.


16. Kapitel

16,1 Simson goht noh Gaza un luegt dert ä Hure un goht zue ihr. 16,2 Do wird d Gazatitern gsait: Simson isch herkumme! Un sie umschtelle nen un len uf nen lauern am Stadttor; aba de ganzi Nacht verhielten sie sich schtill un denkt hän: Morge, wenn's lecht wird, wen ma(mir) nen umbringen. 16,3 Simson aba lit bis midde in d Nacht. Do schtoht er uf midde in d Nacht un packt beidi Torflügel am Stadttor samt d beidi Pfoschte, hebt sie üs mit d Riegeln un legt sie uf sini Schulta un trait sie nuf uf de Hechi vum Berg vor Hebron.

Simsons Fall un Rache

16,4 Dnohch gwinnt er ä Maidle leb(lieb) im Tal Sorek, de hieß Delila. 16,5 Zue dr kumme de Firschte dr Philista un sag zue ihr: Überrede nen un lueg, wodurch er so großi Kraft het un womit ma(mir) nen ibawältige kenne, daß ma(mir) nen binden un bezwingen, so wen ma(mir) dir ä jeda tausendeinhundert Silbaschtickle ge. 16,6 Un Delila sait zue Simson: Sage ma(mir) doch, worin di großi Kraft lit un womit ma di binden mueß, um di zue bezwingen? 16,7 Simson sait zue ihr: Wenn ma mi bände mit siebä Seilen vu frischem Bast, de noh nit trocknet sin, so wird i(ich) schwach un wär we ä anderer Mensch. 16,8 Do bringe de Firschte dr Philista ihr siebä Seile vu frischem Bast, de noh nit trocknet ware, un sie band nen dmit. 16,9 Ma lauerte nem aba uf bi ihr in dr Kamma. Do sait sie zue nem: Philista iba dir, Simson! Na(Er) aba vuriß de Seile, we ä Flachsschnur vurißt, wenn sie ans Fiir kummt. Un so wird nit kund, worin sini Kraft lit. 16,10 Do sait Delila zue Simson: Lueg, dü hesch mi täuscht un mi agloge. So sag ma(mir) etze doch, womit ka ma di binden? 16,11 Na(Er) git zantwort ihr: Wenn sie mi bänden mit näji(naii) Stricken, mit däne noh ne ä Arbet doe worde isch, so wird i(ich) schwach un we ä anderer Mensch. 16,12 Do nimmt Delila näji(naii) Stricke un band nen dmit un sait: Philista iba dir, Simson! - ma lauerte nem aba uf in dr Kamma -, un na(er) riß sie vu sinene Ärm rab we ä Faden. 16,13 Do sait Delila zue nem: Sunscht hesch dü mi täuscht un mi agloge. Sage ma(mir) doch, womit ka ma di binden? Na(Er) git zantwort ihr: Wenn dü de siebä Locken vu minem Schädel zusammenflöchtest mit däm Aufzug vu dinem Webstuhls un heftetest sie mit däm Pflock a, so wird i(ich) schwach un we ä anderer Mensch. 16,14 Do glo hän sie nen einschlofe un flocht de siebä Locken vu sinem Schädel zsämme mit däm Gewebe un heftete sie mit däm Pflock a un sait zue nem: Philista iba dir, Simson! Na(Er) aba wachte uf vu sinem Schlof un riß de geflochtenen Locken mit Pflock un Gewebe üsä. 16,15 Do sait sie zue nem: We kasch dü sag, dü habest mi leb(lieb), wenn doch di Herz nit mit ma(mir) isch? Dräimol hesch dü mi täuscht un ma(mir) nit gsait, worin di großi Kraft lit.

16,16 Als sie aba ma(mir) ihrem Wort alli Däg (a) in nen drang un nem zusetzte, wird sini Seele schtirbnsmatt, 16,17 un na(er) doet ihr si ganzes Herz uf un sait zue ihr: S isch ne ä (a) Schermesser uf mi Schädel kumme; denn i(ich) bi ä Geweihter Gottes vu Muetterleib a. Wenn i(ich) geschoren wird, so wiche mi Kraft vu ma(mir), so daß i(ich) schwach wird un we alli anderem Mensch. 16,18 Als etze Delila luegt, daß sa(er) ihr si ganzes Herz ufdoe het, schickt sie hi un glo hän de Firschte dr Philista ruefä un sag: Kummt noh eimol her, denn na(er) het ma(mir) si ganzes Herz ufdoe. Do kumme de Firschte dr Philista zue ihr un bringe des Geld in ihra Hand mit. 16,19 Un sie glo hän nen einschlofe in ihrem Schoß un reft ä, dr nem de siebä Locken vu sinem Schädel abschnitt. Un sie fangt a, nen zue bezwingen - do war sini Kraft vu nem gewichen. 16,20 Un sie sait zue nem: Philista iba dir, Simson! Als sa(er) etze vu sinem Schlof ufwacht, het denkt er: I(Ich) will fräi üsgoh, we i(ich) freher doe ha, un will mi losreißen. Aba na(er) wußt nit, daß (a) dr HERR vu nem gewichen war. 16,21 Do packt nen de Philista un stachen nem de Aug üs, fihre nen nab noh Gaza un lege nen in Kette; un na(er) mueß de Miihli drehen im Gfängnis (Loch). 16,22 Aba des Hoor vu sinem Schädel fangt wieda a zue wachse, nohchdäm s geschoren war.

16,23 Als aba de Firschte dr Philista sich vusammle, um ihrem Gott (a) Dagon ä großes Opfa darzbringe un ä Freudenfest zue fäschtle, sag sie: Unsa Gott het uns(us) unsari Feind Simson in unsari Händ(Pfode) ge. 16,24 *Als etze ihr Herz guete Sach war, sag sie: Len Simson holen, daß er vor uns(us) sini Späße trib. Do holten sie Simson üs däm Gfängnis (Loch), un er trieb sini Späße vor nene, un sie schtelle nen zwische de Säulen. 16,25 *Als des Volk nen luegt, lobe sie ihrem Gott, denn sie sag: Unsa Gott het uns(us) unsari Feind in unsari Händ(Pfode) ge, dr unsa Land verwüstete un vieli vu uns(us) erschlat. *Der Zusammenhang erfordert de do vorgenommene Umstellung dr Verse. 16,26 Simson aba sait zue däm Bebli, dr nen a dr Hand fihrt: Loß mi los, daß i(ich) noh d Säulen taste, uf däne des Huus schtoht, dmit i(ich) mi dra lehne. 16,27 Das Huus aba war volla Manne(Männa) un Wieba. S ware au alli Firschte dr Philista do, un uf däm Dach ware etwa draidusig Manne(Männa) un Wieba, de zuegluegt hän, we Simson sini Späße trieb. 16,28 Simson aba reft d HERRN a un sait: Herr HERR, denke a mi un git ma(mir) Kraft, Gott, noh des ä Mol, dmit i(ich) mi fir mi beidi Aug eimol räche a d Philistern! 16,29 Un na(er) umfaßte de zwei Mittelsäulen, uf däne des Huus rueht, de ä mit vu sinere rechte un de andere mit vu sinere linken Hand, un stemmte sich gege sie 16,30 un sait: I(Ich) will schterbe mit d Philistern! Un (a) er buckt sich mit alli Kraft. Do flegt des Huus uf de Firschte un uf ällei Volk, des drin war, so daß s me Dode ware, de na(er) durch sinene Dod tötete, als de na(er) zue sinene Läbziite umbrocht het.

16,31 Do kumme sini Breda rab un des ganzi Huus vu sinem Vada (Babbe), un sie hoben nen uf un bringe nen nuf un beerdige nen im Grab vu sinem Vada (Babbe) Manoach zwische (a) Zora un Eschtaol. (b) Na(Er) het aba Israel zwanzig Johr grichtet.


17. Kapitel

Michas Gottesbild un si Prieschta

17,1 S war ä Ma uf däm Berg Ephraim mit Name Micha. 17,2 Der sait zue vu sinere Muetter: Di tausendeinhundert Silbaschtickle, de dir gnumme worde sin un derenthalben dü d (a) (b) Fluech gsait un nen au vor minem eigene Ohre gsait hesch - lueg, des Geld isch bi ma(mir); i(ich) selbscht hab's gnumme. Do sait sini Muetter: Gsegnet bisch dü, mi Bue(Suhn), vum HERRN! 17,3 So git da(er) vu sinere Muetter de tausendeinhundert Silbaschtickle zruck. Un sini Muetter sait: I(Ich) weihe etze des Geld däm HERRN; s kummt üs wägä ma(mir) Hand fir minem Bue(Suhn), dmit ma ä geschnitztes un gegossenes Bild dvu mache soll. Drum gib ich's dir etze wieda. 17,4 Aba na(er) git vu sinere Muetter des Geld zruck. Do nimmt sini Muetter zweihundat Silbaschtickle un git sie däm Goldschmied; dr macht ä geschnitztes un gegossenes Bild drus; des kummt dnohch in des Huus Michas. 17,5 Der Ma Micha het nämlich ä Gotteshuus un macht ä (a) Efod un (b) Hausgötzen un (c) fillt nem vu sinere Buebä(Sühn) de Hand, so daß sa(er) si Prieschta wird. 17,6 Zue der Ziit war (a) (b) (c) kei Kenig in Israel, un jeda doet, was nen recht dünkte.

17,7 S war aba ä junger Ma vu Bethlehem in Juda üs däm Gschlecht Judas; dr war ä (a) (b) Levit un war dert fremd. 17,8 Na(Er) zeht aba üs dr Schtadt Bethlehem in Juda, um ä Platz zue find, wo er bliebe ka. Als sa(er) so vu sinem Wäg zeht, kummt er ufs Berg Ephraim zum Huus Michas. 17,9 Do het nen gfrogt Micha: Wo kummsch dü her? Na(Er) git zantwort nem: I(Ich) bi ä Levit üs Bethlehem in Juda un wandere, um ä Platz zue find, wo i(ich) bliebe ka. 17,10 Micha sait zue nem: Blib bi ma(mir), dü sollsch ma(mir) Vada (Babbe) un Prieschta si. I(Ich) will dir jährlich zehn Silbaschtickle un di Klamotte un Ässä ge. 17,11 Der Levit willigte ä, bi däm Ma zue bliebe; un dr hebet (haltet) nen we ä Bue(Suhn). 17,12 Un Micha (a) fillt däm Leviten de Hand, daß sa(er) si Prieschta wird, un so war er im Huus Michas. 17,13 Un Micha sait: Etze wiß i(ich), daß ma(mir) dr HERR wohldoe wird, wel i(ich) ä Leviten zum Prieschta ha.


18. Kapitel

Der Schtamm Dan gwinnt Wohnsitz un Heiligtum

18,1 Zue der Ziit war kei Kenig in Israel. Un (a) (b) dr Schtamm dr Daniter suecht sich zue der Ziit ä Erbdeil, wo sie huuse kennte; denn s war nem bis uf d Dag noh kei Erbe zdeil wore unda d Schtämm Israels. 18,2 Un de Daniter schickte vu ihrem Gschlecht üs ihrem Gebiet, üs (a) Zora un Eschtaol, fünf tüchtige Manne(Männa) üs, um des Land zue erkunden un zue erforschen, un sag zue nene: Zehn hi un erforscht des Land! Un sie kumme uf des Berg Ephraim zum Huus Michas un bliebe dert iba Nacht. 18,3 Un während sie dert bi Michas Lit ware, flegt nene de Schtimm vum jungen (a) Leviten uf, un sie gehn derthi un sag zue nem: Wer het di hierhergebracht? Was machsch dü do? Un was hesch dü do vor? 18,4 Na(Er) git zantwort nene: So un so het Micha a ma(mir) doe un het mi in Denscht gnumme, daß i(ich) si Prieschta isch. 18,5 Sie sag zue nem: Befrage doch Gott, daß ma(mir) härä, ob unsa Wäg, d ma(mir) go, au zum Ziel fihrt. 18,6 Der Prieschta git zantwort nene: Ziehet hi mit Friede; äich Wäg, d ihr goht, isch däm HERRN vor Aug. 18,7 Do gehn de fünf Manne(Männa) hi un kumme noh Lajisch un sähn des Volk, des drin war, sicha huuse in dr Art dr Sidonier, ruhig un sicha. Sie ware rich a Hab un Guet, un s fehlte nene nigs a alledem, was s uf Erde git. Un sie ware wietem vu d Sidoniern un hän mit Aramäern nigs zue doe.

18,8 Un sie kumme zue ihrem Breda noh Zora un Eschtaol, un ihri Breda sag zue nene: We schtoht's mit äich? 18,9 Sie sag: Uf, len uns(us) gege sie nufzeh! Denn ma(mir) hän des Land agsähne, un lueg, s isch arg guet. Un ihr hockt noh untätig do? Sin doch nit ful hinzuziehen, daß ihr kummt un des Land einnehmt. 18,10 Wenn ihr hizeht, d ihr zue nem Volk kumme, des sicha wohnt, un des Land isch wiet noh ällei Site; denn Gott het's in äiri Händ(Pfode) ge, ä Platz, a däm nigs vu alledem fehlt, was s uf Erde git.

18,11 a Do zehn vu dert üs däm Gschlecht Dan, üs Zora un Eschtaol, sechshundat Ma, parrat mit ihrem Waffen zum Kampf, 18,12 un sie zehn nuf un lagerten sich bi Kirjat-Jearim in Juda. Drum heißt de Platz «Laga Dans» bis uf däne Dag; s lit hinda Kirjat-Jearim. 18,13 Un vu dert gehn sie uf des Berg Ephraim un kumme zum Huus Michas. 18,14 Do hoben de fünf Manne(Männa) a, de üsgzoge ware, um des Land bi Lajisch zue erkunden, un sag zue ihrem Breda: Wißt ihr au, daß s in däne Hiisa ä Efod un ä Hausgötzen un ä geschnitztes un gegossenes Bild git? Bedenkt etze, was ihr zue doe hän. 18,15 Do gehn sie derthi un kumme a des Huus vum jungen Leviten in Michas Huus un grüßten nen fründlig. 18,16 Während de sechshundat zum Kreg gerüsteten Manne(Männa), de vu d Danitern ware, vor rem Dor gschtande sin, 18,17 gehn de fünf Manne(Männa), de des Land zue erkunden üsgzoge ware, nuf, drangen dert ä un nähmä des geschnitzte un gegossene Bild, d (a) Efod un d Hausgötzen; unterdessen schtoht dr Prieschta vor rem Dor bi d sechshundat zum Kreg gerüsteten Manne(Männa). 18,18 Als etze sälli in des Huus Michas kumme ware un des geschnitzte un gegossene Bild, d Efod un d Hausgötzen nähmä, sait dr Prieschta zue nene: Was macht ihr? 18,19 Do sage sie nem: Schweig un heb d Mul (Gosch) un zeh mit uns(us), daß dü uns(us) Vada (Babbe) un Prieschta bisch. Isch s fir di bessa, Prieschta in vumä Ma Huus zue si odr unda nem ganze Schtamm un Gschlecht in Israel? 18,20 Das gfallt däm Prieschta guet, un na(er) nimmt d Efod, d Hausgötzen un des geschnitzte Bild un schloß sich däm Volk a. 18,21 Un sie drille sich un zehn hi un schicke de Wieba un de Kinda un des Viecha, un was sie a wertvollem Guet hän, vor sich her. 18,22 Als sie sich etze vu Michas Huus wäg hän, wäre de Manne(Männa) in d Hiisa, de bi Michas Huus ware, zsämmegruefe, un sie jagten d Danitern noh 18,23 un refe hinda nene her. Sie aba drille sich um un sag zue Micha: Was hesch dü, daß dü de Lit zsämmegruefe hesch? 18,24 Na(Er) git zantwort: Ihr hän mi Götta gnumme, de i(ich) gmacht het, un d Prieschta un sin fortgezogen. Was hab i(ich) etze noh? Un do froge ihr, was ma(mir) fehlt? 18,25 Aba de Daniter sag zue nem: Loß di Schtimm nit wida bi uns(us) härä, dmit nit etwa zornige Lit iba äich herfallen un di Läbä un des Läbä dinere Lit hingerafft wäre. 18,26 So gehn de Daniter ihrem Wäg. Un als Micha luegt, daß sie nem zue stark ware, drillt er sich um un kehrt zruck zue sinem Huus.

18,27 Sie aba nähmä, was Micha gmacht het, un d Prieschta, d er het, un flege iba Lajisch her, iba ä Volk, des ruhig un sicha gwohnt het, un schlat s mit dr Schärfe vum Schwerts un verbrannten de Schtadt mit Fiir. 18,28 Un s war nemads, dr sie errettet het; denn de Schtadt lit wiet vu Sidon, un sie hän mit d Aramäern nigs zue schaffe; un de Schtadt lit in dr Ebene bi Bet-Rehob. Dann(Dnoh) bäue sie de Schtadt wieda uf un huuste drin 18,29 un nannten sie (a) Dan noh rem Name ihrem Vada (Babbe) Dan, dr däm Israel uf d Welt kumme war. Vorzeiten aba hieß de Schtadt Lajisch.

18,30 Un de (a) (b) Daniter richteten fir sich des Schnitzbild uf. Un Jonatan, dr Bue(Suhn) (c) Gerschoms, vum Bue(Suhn) vum Moses*, un sini Buebä(Sühn) ware Prieschta im Schtamm dr Daniter bis uf de Ziit, do sie (d) üs däm Land gfange wäggfihrt wäre. 18,31 So schtelle sie des Schnitzbild, des Micha gmacht het, bi sich uf, solang des Huus Gottes zue (a) (b) Silo schtoht.


19. Kapitel

Di Schandtat vu Gibea in Benjamin

19,1 Zue der Ziit war (a) kei Kenig in Israel. Un ä Levit gwohnt het als Fremdling wiet hinte im Berg Ephraim un het sich ä Nebenfrau gnumme üs Bethlehem in Juda. 19,2 Un als sie iba nen erzürnt war, lauft sie vu nem furt zue ihrem Vada (Babbe) Huus noh Bethlehem in Juda un war dert vier Monet lang. 19,3 Do macht sich ihr Ma uf un zeht ihr noh, um fründlig mit ihr zue schwätze un sie zue sich zurückzuholen; un na(er) het sinene Knecht un ä Baar Esel bi sich. Un sie fihrt nen in ihrem Vada (Babbe) Huus. Als nen aba dr Vada (Babbe) dr jungen Wieb luegt, wird da(er) froh un goht nem entgegä. 19,4 Un si Schwiegavada, dr Vada (Babbe) dr jungen Wieb, hebet (haltet) nen fescht, daß er dräi Däg bi nem bliebt. Sie ässä un trinke un bliebe dert iba Nacht. 19,5 Am vierten Dag obe sie sich freh am Morge, un na(er) macht sich uf un wot fortze. Do sait dr Vada (Babbe) dr jungen Wieb zue sinem Schwiegersohn: Labe di zvor mit nem Bissen Brot, dnohch kennt ihr zeh. 19,6 Un sie hocke sich un ässä beidi mitänanda un trinke. Do sait dr Vada (Babbe) dr jungen Wieb zum Ma: Bleib doch iba Nacht un loß di Herz guete Sach si. 19,7 Als aba dr Ma ufschtod un zeh wot, netigt nen si Schwiegavada, daß sa(er) noh eimol iba Nacht dablieb. 19,8 Am Morge vum fünften Dag macht da(er) sich freh uf un wot zeh. Do sait dr Vada (Babbe) dr jungen Wieb: Labe di doch un loß uns(us) warte, bis sich dr Dag neigt. Un so ässä de beidi mitänanda. 19,9 Do macht sich dr Ma uf un wot mit vu sinere Nebenfrau un mit sinem Knecht fortze. Aba si Schwiegavada, dr Vada (Babbe) dr jungen Wieb, sait zue nem: Lueg, dr Dag het sich gwillt(gneigt), un s will Obend wäre; blieb iba Nacht un loß di Herz guete Sach si. Morge mege ihr freh ufschtoh un äires Wäg zeh zue dinem Zelt. 19,10 Aba dr Ma wot nimi iba Nacht bliebe, sundern macht sich uf un zeht hi un kummt bis gegeiba vu aJebus - des isch Jerusalem - un het ä Baar beladene Esel bi sich un sini Nebenfrau un sinene Knecht.

19,11 Als sie etze nooch bi Jebus ware, dunkelte s schnell; do sait dr Knecht zue sinem Herrn: Kumm doch un loß uns(us) in de Schtadt dr Jebusita ikehre un iba Nacht dert bliebe. 19,12 Aba si Herr sait zue nem: Mir wen nit in de Schtadt dr Fremde ikehre, de nit vu d Israelite sin, sundern wen niba uf Gibea zue. 19,13 Un na(er) sait zue sinem Knecht: Gang wieda, dmit ma(mir) a ä anderem Platz kumme un iba Nacht in Gibea odr in Rama bliebe. 19,14 Un sie zehn wida ihrem Wäg, un de Sunne goht unda, als sie nooch bi (a) Gibea ware, des in Benjamin lit. 19,15 Un sie bogen ab vum Wäg, um noh Gibea zue kumme un dert iba Nacht zue bliebe. Als sa(er) aba inekumme isch, bliebt er uf däm Platze dr Schtadt; denn s war nemads, dr sie de Nacht im Huus beherbergen wot. 19,16 Un lueg, do kummt ä alta Ma vu vu sinere Arbet vum Feld am Obend; dr war au vum Berg Ephraim un ä Fremdling in Gibea, aba de Lit vum Orts ware Benjaminiter. 19,17 Un als sa(er) sini Aug ufhebt, luegt er d Wanderer uf däm Platze un sait zue nem: Wo willsch dü hi? Un wo kummsch dü her? 19,18 Na(Er) aba git zantwort nem: Mir reisen vu Bethlehem in Juda wiet ins Berg Ephraim inä, wo i(ich) her bi. I(Ich) bi noh Bethlehem in Juda zoge un kähre etzed noh Huus zruck, doch nemads will mi beherbergen. 19,19 Mir hän Schtroh un Fuetta fir unsari Esel un Brot un Wi fir mi, di Knecht, un fir di Magd un d Knecht, dr bi ma(mir) isch, so daß uns(us) nigs fehlt. 19,20 Der alte Ma sait: Friede isch mit dir! Alles, was dir mangelt, findest dü bi ma(mir); blieb nur nit iba Nacht uf däm Platze. 19,21 Un na(er) fihrt nen in si Huus un git d Eseln Fuetta, un sie wäsche ihri Feß un ässä un trinke.

19,22 a Un als ihr Herz etze guete Sach war, lueg, do kumme de Lit dr Schtadt, ruchlose Manne(Männa), un umschtelle des Huus un pochten a de Dire un sag zum alte Ma, däm Hauswirt: Gib d Ma üsä, dr in di Huus kumme isch, daß ma(mir) uns(us) iba nen hermache. 19,23 Aba dr Ma, dr Hauswirt, goht zue nene üsä un sait zue nene: Nit, mi Breda, den doch nit solch ä Unrecht! Nohchdem der Ma in mi Huus kumme isch, den nit solch ä Schandtat! 19,24 Lueg, i(ich) ha ä Dochta, noh ä Jungfrau, un der het ä Nebenfrau; de will i(ich) äich herausbringen. Di kennt ihr schänden un mit nene doe, was äich gfallt, aba a däm Ma den nit solch ä Schandtat! 19,25 Aba de Lit wen nit uf nen härä. Do langt dr Ma sini Nebenfrau un hole sie zue nene üsä. Di mache sich iba sie her un trieben ihrem Muetwille mit ihr de ganzi Nacht bis a d Morge. Un als de Morgeröti abroche het, len sie sie go. 19,26 Do kummt de Wieb, als dr Morge abroche het, un flegt hi vor dr Dire vum Huus, in däm ihr Herr war, un lit do, bis s lecht wird. 19,27 Als etze ihr Herr am Morge ufschtod un de Dire vum Huus ufgmacht het un rüsgoht, um vu sinem Wäg zue zeh, lueg, do lit sini Nebenfrau vor dr Dire vum Huus, de Händ(Pfode) uf dr Schwelle. 19,28 Na(Er) sait zue ihr: Schtand uf, loß uns(us) zeh! Aba sie git zantwort nit. Do legt er sie uf d Esel, macht sich uf un zeht a sinene Platz. 19,29 Als sa(er) etze heimkume isch, nimmt da(er) ä Messa, langt sini Nebenfrau un zerstückelte sie Glied fir Glied in zwöelf Schtickli un schickt sie in des ganzi Gebiet Israels. (a) 19,30 Wer des luegt, dr sait: (a) So ä isch nit bassiere noh gsähne, sietdäm Israel üs Ägypteland zoge isch, bis uf däne Dag. Etze denkt driba noh, beratet un sage!


20. Kapitel

Schtofgricht am Schtamm Benjamin

20,1 Do zehn de Israelite üs, un de Gmeinde vusammlet sich we ä Ma - vu Dan bis noh Beerscheba un vum Land Gilead - vor rem HERRN in (a) (b) Mizpa. 20,2 Un s kumme zsämme de Obaschte vum ganze Volks alli Schtämm Israels in dr Vusammlig (Bagasch) vum Volk Gottes, vierhunderttausend Ma zue Fueß, de des Schwert fihre. 20,3 Aba de Benjaminiter ghärt hän , daß ganz Israel nuf noh Mizpa zoge war. Un de Israelite sag: Sagt, we isch de Schandtat zugegangen? 20,4 Do git zantwort dr Levit, dr Ma dr Wieb, de umbrocht worde war, un sait: I(Ich) kummt noh (a) (b) Gibea in Benjamin mit wägä ma(mir) Nebenfrau, um do iba Nacht zue bliebe. 20,5 Do mache sich gege mi uf de Birga vu Gibea un umschtelle meinetwegen des Huus vum Nacht. Mich wen sie umbringe, un mi Nebenfrau hän sie gschändet, so daß sie gschtorbe isch. 20,6 Do nimmt i(ich) mi Nebenfrau un zerstückelte sie un schickt de Schtickli in des ganzi Gebiet vum Erbbesitzes vu Israel; denn sie hän ä Vubreche un ä (a) Schandtat doe in Israel. 20,7 Lueg, do sin ihr Israelite alli. So sage un beratet do! 20,8 Do erhob sich ällei Volk we ä Ma un sait: S soll nemads in si Zelt go un in si Huus heimkehren, 20,9 sundern des wen ma(mir) etzed mit Gibea doe: Uf, len uns(us) gege de Schtadt nufzeh noh rem Los! 20,10 Len uns(us) nähmä zehn Ma vu hundat un hundat vu däusend un däusend vu zehndusig üs ällei Schtämm Israels, dmit sie Ässä holen fir des Volk, des kumme isch, um Gibea in Benjamin sini großi Schandtat zue zruck ge, de s in Israel doe het. 20,11 So vusammle sich gege de Schtadt alli Manne(Männa) Israels, gschlosse we ä Ma.

20,12 Un de Schtämm Israels schickte Manne(Männa) zue ällei Gschlechta Benjamins un len nene sag: Was isch des fir ä Untat, de bi äich bassiere isch? 20,13 So gen etze üsä de Manne(Männa), de ruchlosen Lit vu Gibea, (a) (b) daß ma(mir) sie umbringe un des Bese üs Israel uslesche. Aba de Benjaminiter wen nit härä uf de Schtimm ihra Breda, dr Israelite, 20,14 sundern sie vusammle sich üs d Schtädt noh Gibea, um in d Kampf gege de Israelite auszuziehen. 20,15 Un s wäre a däm Däg zehlt vu Benjamin üs d Schtädt sechsundzwanzigtausend Ma, de des Schwert fihre, üßa d Lit(Bürga) vu Gibea; vu nene wäre siebenhundert zehlt, üsgläsini Manne(Männa). 20,16 Un unda däm ganze Volk ware siebenhundert üsgläsini Manne(Männa), de linkshändig ware un mit dr Schleuder ä Hoor treffen kenne, ohni zue fehlen. 20,17 Aba vu Israel - üßa däne vu Benjamin - wäre zehlt vierhunderttausend Ma, de des Schwert fihre, luta streitbare Manne(Männa). 20,18 Di mache sich uf un zehn nuf noh Bethel un (a) (b) befragten Gott un sag: Wer vu uns(us) soll zerscht nufzeh in d Kampf gege Benjamin? Der HERR sait: Juda soll afange. 20,19 So mache sich de Israelite am Morge uf un lagerten sich vor Gibea. 20,20 Un de Manne(Männa) vu Israel zehn üsä, um gege Benjamin zue kämpfen, un schtelle sich uf zum Kampf gege Gibea. 20,21 Do flege de Benjaminiter üs Gibea üs un schlat a däm Däg vu Israel zweiundzwanzigtausend zue Boden. 20,22 *Do zehn de Israelite nuf un halte Jammat vor rem HERRN bis zum Obend un befragten d HERRN un sag: Sollen ma(mir) wieda in d Kampf zeh gege de Benjaminiter, unsari Breda? Der HERR sait: Zehn hi gege sie! 20,23 *Do ermannte sich des Kriegsvolk vu Israel un schtellt sich abamols uf, um am selben Platz noh wieda zue kämpfen, a däm sie sich am vorigen Dag ufgschtellt hän. *Der Zusammenhang erfordert de do vorgenommene Umstellung dr Verse. 20,24 Un als de Israelite am anderem Däg nooch herankamen a de Benjaminiter, 20,25 (a) mache de Benjaminiter au am zweite Dag ä Ausfall üs Gibea un schlat vu Israel noh achtzehntausend zue Boden, de alli des Schwert fihre.

20,26 Do zehn alli Israelite, des ganzi Kriegsvolk, nuf un kumme noh (a) (b) Bethel un halte Jammat un bliebe dert vor rem HERRN un fasteten a däm Dag bis zum Obend un opferten Brandopfa un Dankopfa vor rem HERRN. 20,27 Un de Israelite befragten d HERRN. - S war aba zue selle Ziit de Lade vum Packt(Abkumme) Gottes dert, 20,28 un (a) Pinhas, dr Bue(Suhn) (b) Eleasars, vum Bue(Suhn) Aarons, vusäh het d Denscht vor nem in selle Ziit. - Un sie sag: Sollen ma(mir) abamols üszehe, um gege de Benjaminiter, unsari Breda, zue kämpfen, odr soll ma(mir) s losse? Der HERR sait: Zehn nuf; morge will i(ich) sie in äiri Händ(Pfode) ge.

20,29 Un Israel (a) legt ä Hinterhalt rings um Gibea her. 20,30 So zeht Israel nuf am dritte Däg gege de Benjaminiter un schtellt sich uf gege Gibea we scho zweimol dvor. 20,31 Do mache de Benjaminiter ä Ausfall, däm Kriegsvolk entgegä, un wäre wägzoge vu dr Schtadt un erschlugen anfangs ä baar vum Kriegsvolk - we scho zweimol dvor - uf d Schtroße, vu däne de ä noh Bethel un de andere noh Gibeon fihrt, uf offenem Feld etwa driißig Ma vu Israel. 20,32 Do denkt hän de Benjaminiter: Sie sin gschla vor uns(us) we dvor. Aba de Israelite hän verabredet: Len uns(us) fliehen, dmit ma(mir) sie vu dr Schtadt wägzeh uf de beidi Schtroße! 20,33 Do mache sich alli Manne(Männa) vu Israel uf vu ihrem Platz un schtelle sich bi Baal-Tamar uf. Un dr Hinterhalt Israels bricht viiri üs sinem Versteck westlich vu Geba. 20,34 Un sie rückten gege Gibea a, zehndusig Ma, auserlesen üs ganz Israel, so daß dr Kampf hert wird; sälli aba wißte nit, daß sie des Ungliick treffen wird. 20,35 So schlat dr HERR de Benjaminiter vor d Manne(Männa) vu Israel, daß de Israelite a däm Dag umbrachten fünfundzwanzigtausendeinhundert Ma vu Benjamin, de alli des Schwert fihre. 20,36 Denn als de Benjaminiter sähn, daß sie gschla ware, gän nene de Manne(Männa) Israels Platz; denn sie vuloße sich uf d Hinterhalt, d sie bi Gibea aglegt hän. 20,37 Un dr Hinterhalt bricht schnell viiri uf Gibea zue un zeht hi un schlat de ganzi Schtadt mit dr Schärfe vum Schwerts. 20,38 Sie hän aba verabredet mitänanda, de Manne(Männa) vu Israel un dr Hinterhalt, sie solle ä Rauchsäule vu dr Schtadt ufschtiege losse. 20,39 Als etze de Manne(Männa) vu Israel sich im Kampf abgewandt hän un de Benjaminiter anfangs etwa driißig Ma vu Israel erschlagen hän, so daß sie denkt hän: sie sin vor uns(us) gschla we im vorigen Kampf, 20,40 do begann ä Rauchsäule vu dr Schtadt gerad nuff ufzschtiege. Un de Benjaminiter drille sich um, un lueg, do goht de Schtadt ganz in Flamme uf zum Himmel. 20,41 Un de Manne(Männa) vu Israel mache kehrt; do vuschrekä de Manne(Männa) vu Benjamin, denn sie sähn, daß des Ungliick sie getroffen het, 20,42 un drille sich wäg vu d Manne(Männa) Israels uf d Wäg zue d Schtäppe. Aba dr Kampf goht nene au derthi, un de vu dr Schtadt her kumme, vernichteten in ihra Midde de Benjaminiter. 20,43 Sie umzingle de un jagten nene noh, ohni nene Rueh zue losse, un zertraten sie bis öschtlich vu Gibea, gege Sonnenaufgang. 20,44 Un s flege vu Benjamin achtzehntausend Ma, luta streitbare Manne(Männa).

20,45 Do drille sie sich um un haue ab zue d Schtäppe hi zum Fels Rimmon; aba de Manne(Männa) vu Israel halte uf d Schtroße ä Nohchlese vu fünfdusig Ma un vufolgtn sie wida bis Gidom un erschlugen vu nene noh zweidusig. 20,46 So flege a däm Däg vu Benjamin fünfundzwanzigtausend Ma, de des Schwert fihre, luta streitbare Manne(Männa). 20,47 Nur sechshundat Ma drille sich um un haue ab zue d Schtäppe hi zum Fels Rimmon un bliebe (a) uf däm Fels Rimmon vier Monet. 20,48 Un de Manne(Männa) Israels kähre um zue d Benjaminitern un schlat in dr Schtadt mit dr Schärfe vum Schwerts Lit un Viecha un ällei, was ma findet. Un alli Schtädt, de ma findet, isch vubrennt ma mit Fiir. (a) (b) (c)


21. Kapitel

Israel verhilft Benjamin zue Wieba

21,1 Di Manne(Männa) Israels aba hän in (a) Mizpa gschwore un gsait: Nemad soll sini Dochta d Benjaminitern zue d Wieb ge. 21,2 Un (a) des Volk kummt noh Bethel un hockt do bis zum Obend vor Gott, un sie obe ihri Schtimm un hiilä arg 21,3 un sag: Oh HERR, Gott Israels, wurum isch des bassiere in Israel, daß hiit Israel um ä Schtamm weniger wore isch?

21,4 Am anderem Morge macht sich des Volk freh uf un bäut het dert ä Altar un opferte Brandopfa un Dankopfa. 21,5 Un de Israelite sag: Wer vu ällei Schtämm Israels isch nit mit dr Gmeinde rufkumme zum HERRN? Denn s war ä große Schwur doe worde, daß, wer nit hinaufkäme zum HERRN noh Mizpa, dr soll vum Dod schterbe. 21,6 Un s doet d Israelite leid um ihrem Brueda Benjamin, un sie sag: Hiit isch ä Schtamm vu Israel abgeschlagen. 21,7 We kenne ma(mir) nene helfe, daß de übriggebliebenen Benjaminiter zue Wieba kumme? Denn ma(mir) hän gschwore bi däm HERRN, daß ma(mir) nene vu unsari Techtare keini zue Wieba ge. 21,8 Un sie sag: Isch eina vu d Schtämm Israels nit rufkumme zum HERRN noh Mizpa? Un lueg, do war ins Laga dr Gmeinde nemads kumme vu Jabesch in Gilead. 21,9 Denn sie zählten des Volk, un lueg, do war kei Birga do vu Jabesch in Gilead.

21,10 Do schickt de Gmeinde zwöelfdusig streitbare Manne(Männa) derthi un bfehlt nene: Gehn hi un schlagt mit dr Schärfe vum Schwerts de Birga vu Jabesch in Gilead mit Wieb un Kind. 21,11 (a) Doch so sollt ihr doe: An ällei, was männlich isch, un a ällei Wieba, de nem Ma aghert hän, sollt ihr d Bann vollstrecken! 21,12 Un sie find bi d Lit(Bürga) vu Jabesch in Gilead vierhundat Maidle, de Jumpfere ware un keinem Ma aghert hän. Di bringe sie ins Laga noh Silo, des do lit im Land Kanaan. 21,13 Do schickt de ganzi Gmeinde hi un verhandelte mit d Benjaminitern, de (a) uf däm Fels Rimmon ware, un sage nene Friede zue. 21,14 So kumme de Benjaminiter zruck zue selle Ziit. Un sie gän nene de Maidle, de sie am Läbä wäre hän vu d Wieba üs Jabesch in Gilead; aba de ware noh nit gnoe fir sie.

21,15 Do doet s däm Volk leid um Benjamin, daß dr HERR ä Riß gmacht het zwische d Schtämm Israels. 21,16 Un de Älteschte dr Gmeinde sag: Was wen ma(mir) doe, daß de übriggebliebenen Benjaminiter zue Wieba kumme? Denn de Wieba in Benjamin sin üsgrottet. 21,17 Un sie sag: Di Vudwischte vu Benjamin meße doch ihr Erbe bhalte, dmit nit ä Schtamm ausgetilgt wäre vu Israel. 21,18 Mir aba kenne nene unsari Techta nit zue Wieba ge; denn de Israelite hän gschwore un gsait: Vufluecht isch, wer d Benjaminitern Wieba git! 21,19 Un sie sag: Lueg, jedes Johr findet ä Fäscht vum HERRN schtatt zue (a) Silo, des nördlich vu Bethel lit, öschtlich vu dr Schtroß, de hinaufführt vu Bethel noh Sichem, un südlich vu Lebona. 21,20 Un sie bpfohle d Benjaminitern un sag: Gehn hi un legt äich uf de Lauer in d Weinbergen. 21,21 Wenn ihr dann(dnoh) luege, daß de Techta Silos zum Reigentanz rüsgoh, so brecht viiri üs d Weinbergen un (a) (b) schtielt(raubt) äich jeda ä Wieb vu d Techtare Silos un goht heim ins Land Benjamin. 21,22 Wenn aba ihri Vädare odr ihri Breda kumme, um mit uns(us) zue rechte, wen ma(mir) zue nene sag: Gönnt sie uns(us), denn ma(mir) hän nit fir jede ä Wieb gwunne im Kampf; au hän nit ihr sie nene ge, sunscht wäret ihr etzed schuldig. 21,23 Di Benjaminiter gmacht hän des un nähmä sich Wieba noh ihra Zahl vu d Maidle, de im Reigen tanzten un de sie geraubt hän, un zehn heim in ihr Erbdeil, bäue de Schtädt wieda uf un huuste drin. 21,24 Au de Israelite gehn zue der Ziit vu dert auseinander, jeda zue sinem Schtamm un zue sinem Gschlecht, un zehn vu dert wäg, jeda zue sinem Erbdeil. 21,25 Zue der Ziit war (a) kei Kenig in Israel; jeda doet, was nen recht dünkte.


Letschte Änderungen November 2, 2005 by Dietmar Wiesler (Copyright)
Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999