Wida dra gsi am:23.03.2012 18:20:33
Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

S ZWEITE BUECH SAMUEL

1. Kapitel

David losst d Überbringer vu Sauls Krone umbringe

1,1 Nohch däm Dod Sauls, als David üs dr Schlacht mit d Amalekitern zruchkumme un zwei Däg in (a) Ziklag bliebe war, 1,2 lueg, do kummt am dritte Däg ä Ma üs däm Heer vu Saul mit zerrissenen Kleida un mit Erde uf sinem Schädel. Un als sa(er) zue David kummt, flegt er ane zue d Erde un huldigte nem. 1,3 David aba sait zue nem: Wo kummsch dü her? Na(Er) sait zue nem: Üs däm Heer Israels bi i(ich) gflohe. 1,4 David sait zue nem: Sage ma(mir), we schtoht s? Na(Er) sait: Das Volk isch gflohe üs dr Schlacht, un s sin vieli vum Volk gfalle; dzue isch au Saul dod un si Bue(Suhn) Jonatan. 1,5 David sait zue däm jungen Ma, dr nem des gsait het: Woher weisch dü, daß Saul un si Bue(Suhn) Jonatan dod sin? 1,6 Der jungi Ma, dr nem des gsait het, sait: Ich kummt vu ungfähr ufs (a) Berg Gilboa, un lueg, Saul lehnte sich uf sinene Spieß, un de Kärre mit ihrem Kämpfa ware hert a nem. 1,7 Un na(er) drillt sich um un luegt mi un reft mi. Un i(ich) sait: Do bi i(ich). 1,8 Un na(er) sait zue ma(mir): Wer bisch dü? Ich sait zue nem: Ich bi ä Amalekiter. 1,9 Un na(er) sait zue ma(mir): Kumm her zue ma(mir) un dod macht mi; denn ma(mir) wird schwarz vor d Aug, aba mi Läbä isch noh ganz in ma(mir). 1,10 Do kummt i(ich) zue nem un tötete nen, denn i(ich) wußt, daß sa(er) nit läbä kennt noh sinem Fall; un i(ich) nimmt de Krone vu sinem Schädel un des Armgeschmeide vu sinem Arm un ha s herbrocht zue dir, minem Herrn. 1,11 Do langt David sini Kleida un (a) vuriß sie, un ebeso gmacht hän alli Manne(Männa), de bi nem ware, 1,12 un sie halte Totenklage un hiilä un (a) fasteten bis zum Obend um Saul un sinene Bue(Suhn) Jonatan un um des Volk vum HERRN un um des Huus Israel, wel sie durchs Schwert gfalle ware. 1,13 Un David sait zue däm jungen Ma, dr s nem vurote(agsait,aditet) het: Wo bisch dü her? Na(Er) sait: Ich bi dr Bue(Suhn) vumä Fremdlings, vumä Amalekiters. 1,14 David sait zue nem: We, dü hesch di nit gefürchtet, (a) (b) di Hand zue ufhebe gege d Gsalbte vum HERRN, um nen zue umbringe! 1,15 Un David reft ä vu sinere Lit un sait: Kumm her un (a) hau nen ane! Un na(er) schlat nen ane, daß sa(er) schtirbt. 1,16 Un David sait zue nem: Di Bloet kummt uf di Schädel; denn di Mul (Gosch) het gege di selbscht gsait, als dü sagtest: Ich ha d Gsalbte vum HERRN umbrocht.

David Klagelied iba Saul un Jonatan

1,17 Un David sang des Klagelied iba Saul un Jonatan, sinene Bue(Suhn), 1,18 un bpfiehlt, ma soll de Lit vu Juda des (a) Bogenlied lehre. Lueg, s schtoht gschriebe im (b) Buech vum Redlichen: 1,19 Di Edelsten in Israel sin uf di Höhän erschlagen. We sin de Helden gfalle! 1,20 Sagt's nit a in Gat, vuzehle's nit uf d Gasse in Aschkelon, daß sich nit fräie de Techta dr Philista, daß nit juble de Techta dr Unbeschnittenen. 1,21 Ihr Berg vu Gilboa, s soll nit tauen noh regnen uf äich, ihr trügerischen Gefilde; denn dert isch dr Helden Schild rüssgworfe, dr Schild Sauls, als isch scha(er) nit gsalbt mit El. 1,22 Der Bogen Jonatans het ne gefehlt, un des Schwert Sauls isch ne leer zruchkumme vum Bloet dr Erschlagenen un vum Mark dr Helden. 1,23 Saul un Jonatan, leb ka (gliebt) un änanda zugetan, im Läbä un im Dod nit geschieden; schnella ware sie als de Adla un schtärka als de Löwen. 1,24 Ihr Techta Israel, hiile iba Saul, dr äich kleidete mit wertvollem Purpur un äich schmückte mit goldene Kleinoden a äire Kleida. 1,25 We sin de Helden gfalle im Händel! Jonatan isch uf di Höhän erschlagen! 1,26 S isch ma(mir) leid um di, mi Brueda Jonatan, i(ich) ha großi Fräid(Freud) un Wunne a dir ka; di Lebi (Liebe) isch ma(mir) wundersamer gsi, als Frauenliebe isch. 1,27 We sin de Helden gfalle un de Streitbaren umkumme.

2. Kapitel

David wird Kenig iba Juda, Isch-Boschet iba Israel

2,1 Bald dnohch (a) (b) bfrogt David d HERRN un sait: Soll i(ich) nuf in ä dr Schtädt Judas zeh? Un dr HERR sait zue nem: Zieh nuf! David sait: Wohin? Na(Er) sait: Nohch Hebron. 2,2 So zeht David derthi mit sinene (a) beidi Wieba, Ahinoam, dr Jesreeliterin, un mit Abigajil, dr Wieb Nabals, vum Karmeliters. 2,3 Au de Manne(Männa), de bi nem ware, fihrt David nuf, ä jede mit sinem Huus, un sie huuste in d Schtädt vu Hebron. 2,4 Un de Manne(Männa) Judas kumme un (a) (b) salbten dert David zum Kenig iba des Huus Juda.

.Und als David vurote(agsait,aditet) wird, daß (c) de Manne(Männa) vu Jabesch in Gilead Saul beerdige hän, 2,5 schickt da(er) Laufbursch(Bote) zue nene un glo hän nene sag: Gesegnet sin ihr vum HERRN, wel ihr solchi Barmherzigkeit a Saul, äirem Herrn, doe un nen beerdige hän. 2,6 So doets etze dr HERR a äich Barmherzigkeit un Treui, un au i(ich) will äich Guetes doe, wel ihr des doe hän. 2,7 Sin etze getrosten Mutes un wackere Manne(Männa); denn Saul, äich Herr, isch dod, un mi het des Huus Juda iba sich zum Kenig gsalbt.

2,8 aAbner aba, dr Bue(Suhn) Ners, dr Sauls Feldhauptmann war, nimmt Isch-Boschet*, Sauls Bue(Suhn), un fihrt nen noh (a) Mahanajim 2,9 un macht nen zum Kenig iba Gilead, Asser, Jesreel, Ephraim, Benjamin un iba ganz Israel. 2,10 Un Isch-Boschet, Sauls Bue(Suhn), war vierzig Johr alt, als sa(er) Kenig wird iba Israel, un regierte zwei Johr. Doch des Huus Juda hebet (haltet) s mit David. 2,11 Di Ziit aba, de David Kenig war zue Hebron iba des Huus Juda, war siebä Johr un sechs Monet.

Bruderkrieg zwische Israel un Juda

2,12 Un Abner, dr Bue(Suhn) Ners, zeht üs mit d Manne(Männa) Isch-Boschets, vum Bue(Suhn) Sauls, vu Mahanajim noh Gibeon, 2,13 un Joab, dr Bue(Suhn) dr (a) Zeruja, zeht üs mit d Manne(Männa) David. Un sie schtoße aufeinander am Teich vu (b) Gibeon un lagerten sich, de ä uf der Site vum Teiches, de anderem uf selle. 2,14 Un Abner sait zue Joab: Loß de jungen Manne(Männa) sich ufmache zum Kampfspiel vor uns(us)! Joab sait: S isch! 2,15 Do mache sich uf un gehn hi zwöelf a dr Zahl üs Benjamin uf dr Site Isch-Boschets, vum Bue(Suhn) Sauls, un zwöelf vu d Manne(Männa) David. 2,16 Un ä jeda packt d anderem bi däm Schädel un schuckt nem si Schwert in de Site, un sie flege mitänanda. Drum wird dr Platz «Helkat-Hazzurim»* gnennt; er lit bi Gibeon. *d. . «Feld dr Felsen», vermutlich verschrieben üs «Feld dr Seiten».

2,17 Un s erhob sich ä arg härte Kampf a däm Däg. Abner aba un de Manne(Männa) vu Israel wäre gschla vu d Manne(Männa) David. 2,18 S ware aba de (a) dräi Buebä(Sühn) dr Zeruja däbi, Joab, Abischai un Asaël. Asaël aba war schnellfüßig we ä Reh uf däm Feld 2,19 un jagte Abner noh un wich nit vu nem nit zue d Rechte noh zue d Linke. 2,20 Do drillt sich Abner um un sait: Bisch dü s, Asaël? Na(Er) sait: Jo. 2,21 Abner sait zue nem: Wende di zue d Rechte odr zue d Linke un mach di a ä dr Manne(Männa) rah un nimm nem sini Waffen. Aba Asaël wot nit vu nem ablassen. 2,22 Do sait Abner noh eimol zue Asaël: Loß ab vu ma(mir)! Wurum willsch dü, daß i(ich) di zue Boden schlat? We dürfte i(ich) dann(dnoh) mi Üsgsäh ufhebe vor dinem Brueda Joab? 2,23 Aba na(er) weigerte sich, vu nem abzulassen. Do (a) schuckt nen Abner mit däm Schaft vum Spießes in d Leib (Ranze), so daß dr Spieß hinte üsä; un na(er) flegt hi un schtirbt a ebe dr Schtell. Un wer a de Schtell kummt, wo Asaël dod lit, dr bliebt schtoh. 2,24 Aba Joab un Abischai jagten Abner noh, bis de Sunne unterging. Un als sie uf d Higel Amma kumme, dr vor Giach lit uf däm Wäg zue d Schtäppe vu Geba, 2,25 vusammle sich de Benjaminiter um Abner un bildeten ä Schar un kumme obe uf d Higel. 2,26 Un Abner reft Joab zue un sait: Soll denn des Schwert ohni End frässä? Weisch dü nit, daß drus am End nur Jamma kumme wird? We lang willsch dü däm Volk nit sag, daß s ablassen soll vu sinene Breda? 2,27 Joab sait: So wohr Gott läbt: wenn dü des eher gsait hättesch, so het scho hiit morge jeda im Volk vu sinem Brueda ufkert. 2,28 Un Joab glo hän de Päpere blose, un des ganzi Volk schtoht schtill un jagte Israel nimi noh un kämpfte au nit wida. 2,29 Abner aba un sini Manne(Männa) gehn de ganzi Nacht durchs Jordantal un gehn iba d Jordan un zehn durchs ganzi Bitron, bis sie noh Mahanajim kumme. 2,30 Joab aba drillt sich vu Abner ab un sammlet des ganzi Volk, un s fehlten vu d Manne(Männa) David neunzehn Ma un Asaël. 2,31 Aba de Manne(Männa) David hän vu Benjamin un d Manne(Männa) Abners dreihundertundsechzig Ma erschlagen. 2,32 Un sie hoben Asaël uf un beerdige nen in vu sinem Vada (Babbe) Grab in Bethlehem. Un Joab un sini Manne(Männa) zehn wida de ganzi Nacht, bis nene des Tageslicht abroche het in Hebron.


3. Kapitel

David Buebä(Sühn)

3,1 Un s war ä langa Kampf zwische däm Huus Sauls un däm Huus David. (a) David aba nimmt imma me zue a Macht, un des Huus Sauls nimmt imma me ab. 3,2 (a) (b) Un s wäre David Buebä(Sühn) uf d Welt kumme zue Hebron. Si erschtgeborena Bue(Suhn) war Amnon, vu Ahinoam, dr Jesreeliterin; 3,3 dr zweite: Kilab, vu Abigajil, dr Wieb vum Karmeliters Nabal; dr dritte: aAbsalom, dr Bue(Suhn) dr Maacha, dr Dochta Talmais, vum Kenig vu Geschur; 3,4 dr vierte: aAdonija, dr Bue(Suhn) dr Haggit; dr fünfte: Schefatja, dr Bue(Suhn) dr Abital; 3,5 dr sechste: Jitream, vu Egla, dr Wieb David. De wäre David uf d Welt kumme zue Hebron.

Abner goht zue David iba

3,6 (a) (b) Solange dr Kampf währte zwische däm Huus Sauls un däm Huus David, schtärkt Abner des Huus Sauls. 3,7 Un Saul het ä Nebenfrau, de hieß Rizpa, ä Dochta Ajjas. Un Isch- Boschet sait zue Abner: Wurum bisch dü zue vu minem Vada (Babbe) Nebenfrau eingegangen? 3,8 Do wird Abner arg zornig iba de Wort Isch-Boschets un sait: Bin i(ich) denn ä Hundskopf üs Juda? Hiit erweise i(ich) mi fründlig däm Huus Sauls, vu dinem Vada (Babbe), un sinene Breda un Freunde un ha di nit in David Händ(Pfode) ge, un dü rechnest ma(mir) hiit ä Schuld a wägä vumä Wib? 3,9 Gott doets Abner des un des, wenn i(ich) nit doets, we dr HERR däm David gschwore het, 3,10 daß des Kenigrich vum Huus Sauls gnumme un dr Thron David ufgrichtet wäre iba Israel un Juda vu Dan bis Beerscheba! 3,11 Do ka er Abner kei Wort me sage, so firchtet er sich vor nem.

3,12 Un Abner schickt Laufbursch(Bote) fir sich zue David un glo hän nem sag: Wem ghärt des Land? Schließe dü ä Packt(Abkumme) mit ma(mir); lueg, mi Hand soll mit dir si, daß i(ich) dir ganz Israel zuführe. 3,13 David sait: Guet, i(ich) will ä Packt(Abkumme) mit dir schleße. Aba ei vulang i(ich) vu dir: Dü sollsch mi Gsicht(Visasch) nit aluege, s isch denn, dü bringsch Michal, Sauls Dochta, zue ma(mir), wenn dü kummsch, mi Gsicht(Visasch) zue aluege. 3,14 Au schickt David Laufbursch(Bote) zue Isch- Boschet, däm Bue(Suhn) Sauls, un glo hän nem sag: (a) Gib ma(mir) mi Wieb Michal, de i(ich) ma(mir) gwunne ha mit hundat Vorhäuten dr Philista. 3,15 Isch-Boschet schickt hi un glo hän sie wägnähme ihrem Ma (a) Paltïl, däm Bue(Suhn) vum Lajisch. 3,16 Un ihr Ma goht mit ihr un hiilt hinda ihr her bis Bahurim. Do sait Abner zue nem: Kehre um un gang heim! Un na(er) kehrt um.

3,17 Un Abner besprach sich mit d Älteschte in Israel un sait: Ihr hän scho längscht dnohch vulangt, daß David Kenig iba äich isch. 3,18 So den's etze, denn dr HERR het vu David gsait: Durch de Hand vu minem Knecht David will i(ich) mi Volk Israel erretten üs dr Hand dr Philista un alli vu sinere Gegna(Feinde). 3,19 Das doet Abner au Benjamin kund un goht dann(dnoh) hi, um au David in Hebron ällei kundzutun, was Israel un des ganzi Huus Benjamin fir guet halte. 3,20 Als etze Abner noh Hebron zue David kummt un mit nem zwanzig Ma, macht nene David ä Ässä. 3,21 Un Abner sait zue David: Ich will mi ufmache un higo, um ganz Israel zue minem Herrn, däm Kenig, zue sammle, dmit sie ä Packt(Abkumme) mit dir schleße, uf daß dü Kenig bisch, we s di Herz begehrt. Dann(Dnoh) entließ David d Abner, so daß sa(er) inegoht mit Friede.

Abners Dod

3,22 Un lueg, de Manne(Männa) David un Joab kumme vu nem Striefzug zruck un bringe ä großi Beute mit. Abner aba war nimi bi David in Hebron, sundern na(er) het nen gschickt, so daß sa(er) mit Friede weggegangen war. 3,23 Als aba Joab un des ganzi Heer mit nem kummt, wird nem vurote(agsait,aditet), daß Abner, dr Bue(Suhn) Ners, zum Kenig kumme isch, un dr ha nen gschickt, so daß sa(er) mit Friede weggegangen war. 3,24 Do goht Joab zum Kenig inä un sait: Was hesch dü doe? Lueg, Abner isch zue dir kumme; wurum hesch dü nen fortgelassen, daß sa(er) weggegangen isch? 3,25 Kennst dü Abner, d Bue(Suhn) Ners, nit? Na(Er) isch kumme, di zue überlisten, daß sa(er) erkunde di Kumme un Gehen un ällei erfahre, was dü doesch. 3,26 Un als Joab vu David wäggoht, schickt da(er) Abner Laufbursch(Bote) noh, um nen zurückzuholen vu Bor-Sira; aba David wußt nigs dvu. 3,27 Als etze Abner noh Hebron zruckkummt, fihrt nen Joab im Dor uf d site, um heimlich mit nem zue schwätze, un (a) stach nen dert in d Leib (Ranze), daß sa(er) schtirbt, um vum Bloet vu sinem Brueda (b) Asaël wille. 3,28 Als David des dnoh wird gwar, sait da(er): Ich un mi Kenigrich sin unschuldig vor rem HERRN ewiglich a däm Bloet Abners, vum Bue(Suhn) Ners; 3,29 s flegt aba uf d Schädel Joabs un uf des ganzi Huus vu sinem Vada (Babbe), un s soll nit ufhäre im Huus Joabs, daß eina Eiterfluß un Üssatz ha odr am Schtägä (Bängel) gang odr durchs Schwert flegt odr a Brot Mangel ha! 3,30 Joab un si Brueda Abischai hän Abner noh rem Läbä getrachtet, wel la(er) ihrem Brueda Asaël im Kampf bi Gibeon umbrocht het. (a) (b)

3,31 David aba sait zue Joab un ällei Volk, des bi nem war: Zerreißt äiri Kleida un gürtet äich d Sack um un hebet (haltet) de Totenklage um Abner! Un dr Kenig goht dr Bahre. 3,32 Un als sie Abner beerdige in Hebron, erhob dr Kenig sini Schtimm un hiilt bi däm Grabe Abners, un au ällei Volk hiilt. 3,33 Un dr Kenig klagte um Abner un sait: Mueß Abner schterbe, we ä Gottloser schtirbt? 3,34 Dini Händ(Pfode) ware nit bunde, di Feß ware nit in Kette glegt. Un doch bisch dü gfalle, we ma vor Ruchlosen flegt.

.Da beweinte nen ällei Volk noh me. 3,35 Als etze ällei Volk kummt, während s noh Dag war, um David zum Ässä zue nötigen, schwor David un sait: Gott doets ma(mir) des un des, wenn i(ich) Brot odr sunscht ebis zue ma(mir) nihmt, bvor de Sunne undagoht! 3,36 Un ällei Volk nimmt s wohr, un s gfallt nene guet, we ällei, was dr Kenig doet, däm ganze Volke wohlgefiel. 3,37 Un ällei Volk un ganz Israel gmerkt het a däm Däg, daß s nit vum Kenig üsgange war, daß Abner, dr Bue(Suhn) Ners, umbrocht wird. 3,38 Un dr Kenig sait zue sinene Manne(Männa): (a) Wißt ihr nit, daß a däm Dag ä Firscht un Großer gfalle isch in Israel? 3,39 Ich aba bi hiit noh schwach, obwohl i(ich) zum Kenig gsalbt bi. Aba de Manne(Männa), de (a) Buebä(Sühn) dr Zeruja, sin härter als i(ich). Der HERR vugeld däm, dr Beses den, noh vu sinere Bosheit.


4. Kapitel

4,1 Als aba dr Bue(Suhn) Sauls ghärt het, daß aAbner in Hebron umkumme war, entfiel nem dr Muet, un ganz Israel vuschrekt . 4,2 S het aba dr Bue(Suhn) Sauls zwei Manne(Männa) als Hauptlit dr Striefscharen; dr ä hieß Baana, dr andere Rechab, Buebä(Sühn) Rimmons vu (a) Beerot üs däm Schtamm Benjamin. Denn Beerot wird au zue Benjamin grechnet; 4,3 dann(dnoh) aba haue ab de Beerotiter noh (a) Gittajim un huuste dert gastweise bis uf d hiitige Dag. 4,4 Au het Jonatan, dr Bue(Suhn) Sauls, ä Bue(Suhn), dr war lahm a beidi Feß; er war nämlich fünf Johr alt, als de Kunde vu Saul un Jonatan üs Jesreel kummt, un sini Amme het nen ufghobe un war gflohe, un während sie schnell floh, flegt er hi un (a) war fortan lahm. Na(Er) hieß Mefi-Boschet*. 4,5 So gehn etze Rechab un Baana, de Buebä(Sühn) Rimmons vu Beerot, hi un kumme zum Huus (a) Isch-Boschets, als dr Dag am heißesten war; un na(er) schloft uf sinem Laga am Mittag. 4,6 Un de Pförtnerin vum Huus het Weize sufa gmacht un war fescht eingeschlofe. Do schlichen sich Rechab un si Brueda Baana inä 4,7 un kumme ins Huus. Do lit er uf sinem Bett in vu sinere Schlafkammer. Un sie stachen nen dod un haue nem d Schädel ab un nähmä sinene Schädel un gehn durch des Jordantal de ganzi Nacht 4,8 un bringe des Schädel Isch-Boschets zue David noh Hebron un sag zum Kenig: Lueg, do isch des Schädel Isch- Boschets, vum Bue(Suhn) Sauls, vu dinem Feind, dr dir noh rem Läbä getrachtet het. Der HERR het hiit minem Herrn, d Kenig, grächt a Saul un a sinem Gschlecht. 4,9 Do git zantwort nene David: So wohr dr HERR läbt, dr mi üs alli Vufolgig erlest het: 4,10 i(ich) ha d, dr ma(mir) vukindet: Saul isch dod, un meine, er isch ä guete Laufbursch(Bote), packt un (a) umbrocht in Ziklag, däm i(ich) doch Lohn fir ä gueti Botschaft het ge soll. 4,11 Un de gottlose Lit hän ä Grechten Ma in sinem Huus uf sinem Laga umbrocht - soll i(ich) si Bloet nit fordare vu äire Händ(Pfode) un äich vu dr Erde vutilge?a 4,12 Un David bfehlt sinene Lit; de schlat sie ane un haue nene Händ(Pfode) un Feß ab un (a) hängten sie uf am Teich bi Hebron. Aba des Schädel Isch-Boschets nähmä sie un beerdige s in Abners Grab in Hebron.

5. Kapitel

David wird Kenig iba ganz Israel

(vgl. 1. Chr. 11,1-3)

5,1 Un s kumme alli Schtämm Israels zue David noh Hebron un sag: Lueg, (a) ma(mir) sin vu dinem Gebein un dinem Fleisch. 5,2 Schon freher, als Saul iba uns(us) Kenig war, (a) führtest dü Israel ins Feld un wieda heim. Dozue het dr HERR dir gsait: Dü sollsch mi Volk Israel wiede un sollsch (b) (c) Firscht si iba Israel. 5,3 Un s kumme alli Älteschte in Israel zum Kenig noh Hebron. Un dr Kenig David schloß mit nene ä Packt(Abkumme) in Hebron vor rem HERRN, un sie (a) (b) salbten David zum Kenig iba Israel. 5,4 (a) (b) (c) Dreißig Johr war David alt, als sa(er) Kenig wird, un regierte vierzig Johr. 5,5 Zue Hebron regierte er siebä Johr un sechs Monet iba Juda, un zue Jerusalem regierte er draiedrießig Johr iba ganz Israel un Juda.

David erobert Jerusalem

(vgl. 1. Chr 11,4-9; 14,1-7)

5,6 Un dr Kenig zeht mit sinene Manne(Männa) vor Jerusalem gege de aJebusiter, de im Land huuste. Sie aba sag zue David: Dü wirsch nit do hereinkommen, sundern Blindä un Lahmi wäre di abwehren. Dmit meine sie, daß David nit dert inekumme kennt. 5,7 David aba eroberte de Burg Zion; des isch David Schtadt. 5,8 Do sait David a däm Däg: Wer de Jebusita schlat un durch d Schacht hinufschtiegt un de Lahme un Blindä erschlägt, de David verhaßt sin, dr soll Hauptma un Oberschte si. Do schtiegt Joab, dr Bue(Suhn) dr Zeruja, zerscht nuf un wird Hauptma. * Drum sait ma: Loß kei Blindä un Lahme ins Huus! *Der Text vu «der soll Hauptmann» ab wird üs 1. Chr 11,6 igsetzt. 5,9 So gwohnt het David uf dr Burg un gheiße het sie «Stadt Davids». Un David bäut het ringsumher, vum Millo a noh innen zue. 5,10 Un (a) David Macht nimmt imma me zue, un dr HERR, dr Gott Zebaoth, war mit nem.

5,11 Un Hiram, dr Kenig vu Tyrus, schickt Laufbursch(Bote) zue David mit Zedernholz, dzue Zimmerleute un Steinmetzen, daß sie David ä Huus bäue. 5,12 Un David erkennt, daß dr HERR nen zum Kenig iba Israel bschtätigt un si Kenigrich hoch gmacht het um vu sinem Volk Israel wille.

5,13 a Un David nimmt noh me Wieba un Nebenfrauen in Jerusalem, nohchdäm ma(er) vu Hebron kumme war, un s wäre nem noh me Buebä(Sühn) un Techta uf d Welt kumme . 5,14 Des sin de Name dr Buebä(Sühn), de nem zue Jerusalem uf d Welt kumme sin: Schammua, Schobab, (a) Nathan, (b) Salomo, 5,15 Jibhar, Elischua, Nefeg, Jafia, 5,16 Elischama, Eljada, Elifelet.

David Sieg iba de Philista

(vgl. 1. Chr 14,8-17)

5,17 Als de Philista ghärt hän , daß ma David zum Kenig iba Israel gsalbt het, zehn sie alli ruf, um sich David zue bemächtigen. Sobald des David wird gwar, (a) zeht er nab noh dr (b) Bergfeste. 5,18 Aba de Philista kumme un breiteten sich üs in dr (a) (b) Ebene Refaïm. 5,19 Un David (a) bfrogt d HERRN un sait: Soll i(ich) nufzeh gege de Philista? Wirsch dü sie in mi Hand ge? Der HERR sait zue David: Zieh nuf, i(ich) wäre de Philista in di Hand ge. 5,20 Un David kummt noh (a) Baal-Perazim un schlat sie dert un sait: Der HERR het mi Gegna(Feinde) vor ma(mir) durchbrochen, we Wassaflute durchbrechen. Drum gheiße het ma d Platz «Baal-Perazim»*. 5,21 Un sie len ihri Götzenbilder dert zruck; David aba un sini Manne(Männa) nähmä sie mit.

5,22 Di Philista aba zehn abamols ruf un breiteten sich üs in dr Ebene Refaïm. 5,23 Un David bfrogt d HERRN; dr sait: Dü sollsch nit nufzeh nene entgegä, sundern kumm vu hinte iba sie, daß dü sie angriefst vum Bakawalde her. 5,24 Un wenn dü hersch, we des Rauschen in d Wipfeln dr Bakabäume einhergeht, so eile; denn dann(dnoh) isch dr HERR üsgzoge vor dir her, zue schlat des Heer dr Philista. 5,25 David doet, we dr HERR nem bpfohle het, un schlat de Philista vu Gibeon a bis hi noh (a) Geser.


6. Kapitel

6,1 Un David sammlet abamols de ganzi jungi Mannschaft in Israel, dräißigtausend Ma, 6,2 un macht sich uf un zeht mit däm ganze Volk, des bi nem war, noh (a) Baala in Juda, um de Lade Gottes vu dert rufzhole; de isch gnennt noh rem Name vum HERRN Zebaoth, (b) dr iba d Cherubim thront. 6,3 Un sie hocke de Lade Gottes uf ä näji(naii) Kärre un (a) holten sie üs däm Huus Abinadabs, dr uf däm Higel gwohnt het. Usa aba un Achjo, de Buebä(Sühn) Abinadabs, fihre d näji(naii) Kärre. 6,4 Un als sie nen mit dr Lade Gottes üs däm Huus Abinadabs fihre, dr uf däm Higel gwohnt het, un Achjo vor dr Lade herging, 6,5 tanzten David un ganz Israel vor rem HERRN her mit alli Macht im Reigen, mit Leda, mit Harfe un Psaltern un Pauken un Schellen un Zimbeln. 6,6 Un als sie zue d Tenne Nachons kumme, griff Usa zue un hebet (haltet) de Lade Gottes fescht, denn de Rinda glitten üs. 6,7 Do gibt vum HERRN Zorn (Wuet) iba Usa, un (a) Gott schlat nen dert, wel er (b) sini Hand noh dr Lade üsgschtreckt het, so daß sa(er) dert schtirbt bi dr Lade Gottes. 6,8 Do ergrimmte David, daß dr HERR d Usa so wegriß, un ma gheiße het de Platz «Perez-Usa»* bis uf däne Dag. *d. . «Wegreißen Usas». 6,9 Un David firchtet sich vor rem HERRN a däm Däg un sait: We soll de Lade vum HERRN zue ma(mir) kumme? 6,10 Un na(er) wot sie nit zue sich bringe losse in de Schtadt David, sundern glo hän sie bringe ins Huus Obed-Edoms, vum Gatiters. 6,11 So bliebt de Lade vum HERRN dräi Monet im Huus Obed-Edoms, vum Gatiters, un dr HERR segnet nen un si ganzes Huus.

6,12 Un s wird däm Kenig David vurote(agsait,aditet), daß dr HERR des Huus Obed- Edoms segnet un ällei, was sa(er) het, um dr Lade Gottes wille. Do goht er hi un holte de Lade Gottes üs däm Huus Obed-Edoms ruf in de Schtadt David mit Fräid(Freud). 6,13 Un als de Träga mit dr Lade vum HERRN sechs Schritte gange ware, opferte ma ä Schtier un ä fettes Kalb. (a) 6,14 Un David tanzte mit alli Macht vor rem HERRN her un war umgirtet mit nem (a) (b) (c) leinenen Prieschtaschurz. 6,15 Un David mit däm ganze Huus Israel fihrt de Lade vum HERRN ruf mit Jauchzen un Posaunenschall. 6,16 Un als de Lade vum HERRN in de Schtadt David kummt, guckte Michal, de Dochta Sauls, durchs Fenschta un luegt d Kenig David schpringe un tanzen vor rem HERRN un vuachte nen in ihrem Herz.

6,17 Als sie de Lade vum HERRN hineinbrachten, schtelle sie sie a ihrem Platz midde in däm Zelt, des David fir sie ufgschla het. Un David opferte Brandopfa un Dankopfa vor rem HERRN. 6,18 Un als David de Brandopfa un Dankopfa beendet het, (a) segnet da(er) des Volk in däm Name vum HERRN Zebaoth, 6,19 un na(er) glo hän üsdeile ällei Volk, dr ganze Lit Israels, Ma un Wieb, nem jede ä Brotkueche, ä Schtuck Fleisch un ä Rosinenkuchen. Dnohch kehrt ällei Volk heim, ä jeda in si Huus.

6,20 Als aba David heimkume isch, sinem Huus d Segensgruß zue bringe, goht Michal, de Dochta Sauls, üsä nem entgegä un sait: We herrlich isch hiit dr Kenig vu Israel gsi, als sa(er) sich vor d Mägden vu sinere Manne(Männa) entblößt het, we sich de losen Lit entblößen! 6,21 David aba sait zue Michal: Ich will vor rem HERRN tanzen, dr mi üsgwählt het vor dinem Vada (Babbe) un vor sinem ganze Huus, um mi (a) zum Firschte zue bschtelle iba des Volk vum HERRN, iba Israel, 6,22 un i(ich) will noh geringer wäre als etzed un will niedrig si in minem Aug; aba bi d Mägden, vu däne dü gsait hesch, will i(ich) zue Ehren kumme. 6,23 Aba Michal, Sauls Dochta, het kei Kind bis a d Dag ihrem Dod.


7. Kapitel

Gottes Vuheißig fir David un si Kenigrich

(vgl. 1. Chr 17)

7,1 Als etze dr Kenig in sinem Huus hockt un dr HERR nem Rueh ge het vor ällei sinene Gegna(Feinde) umä, 7,2 sait da(er) zum Prophete Nathan: Sieh doch, (a) i(ich) wohne in nem Zedernhause, un de Lade Gottes wohnt unda Zeltdecken. 7,3 Nathan sait zue däm Kenig: Wohlan, ällei, was in dinem Herz isch, des doe, denn dr HERR isch mit dir.

7,4 In dr Nacht aba kummt des Wort vum HERRN zue Nathan: 7,5 Gang hi un sag zue minem Knecht David: Des sait dr HERR: (a) (b) Solltest dü ma(mir) ä Huus bäue, daß i(ich) drin wohne? 7,6 Habe i(ich) doch (a) (b) in keinem Huus ghuust sit däm Dag, do i(ich) de Israelite üs Ägypte fihrt, bis uf däne Dag, sundern i(ich) bi rumzoge in nem Zelt als Wohnig. 7,7 Habe i(ich) de ganzi Ziit, als i(ich) mit d Israelite umherzog, je gsait zue nem dr Richta Israels, däne i(ich) bfohle het, mi Volk Israel zue wiede, un gsait: Wurum bäut ihr ma(mir) nit ä Zedernhaus? 7,8 Drum sollsch dü etze so zue minem Knecht David sag: So sait dr HERR Zebaoth: (a) Ich ha di gnumme vu d Schafhürden, dmit dü (b) Firscht iba mi Volk Israel si sollsch, 7,9 un bi mit dir gsi, wo dü higange bisch, un ha alli di Gegna(Feinde) vor dir üsgrottet; un i(ich) will dir ä große Name mache gli däm Name dr Greschte uf Erde. 7,10 Un i(ich) will minem Volk Israel ä Platz ge un will s pflanzen, daß s dert wohne un sich nimi Angscht mache mueß un de Kinda dr Bosheit s nimi agriffä. Un we vormols, 7,11 sit dr Ziit, do i(ich) Richta iba mi Volk Israel bestellt ha, will i(ich) dir Rueh ge vor ällei di Gegna(Feinde). Un dr HERR vukindigt dir, daß dr HERR dir ä Huus bäue will. 7,12 Wenn etze di Ziit um isch un dü di zue di Vädere schlofe legsch, (a) will i(ich) dir ä Nohchkumme mache, dr vu dinem Leib (Ranze) kumme wird; däm will i(ich) si Kenigrich bestätigen. 7,13 Der (a) (b) soll minem Name ä Huus bäue, un (c) (d) i(ich) will sinene Königsthron bestätigen ewiglich. 7,14 (a) (b) (c) (d) Ich will si Vada (Babbe) si, un na(er) soll mi Bue(Suhn) si. Wenn na(er) sindigt, will i(ich) nen mit Menschenruten un mit menschlichen Schleg schtrofe; 7,15 aba mi Gnade soll nit vu nem mach platz, (a) we i(ich) sie ha mach platz losse vu Saul, d i(ich) vor dir wäggnumme ha. 7,16 Aba di Huus un di Kenigrich soll bschtändig si in Ewigkeit vor ma(mir), un di Thron soll ewiglich bschtoh. (a)

7,17 Als Nathan alli de Wort un des Gsicht (Visasch) David gsait het, 7,18 kummt dr Kenig David un het sich anekockt sich vor rem HERRN ane un sait: (a) Wer bi i(ich), Herr HERR, un was isch mi Huus, daß dü mi bis dona brocht hesch? 7,19 Aba etze hesch dü des noh fir zue weng ghalte, Herr HERR, un hesch däm Huus vu dinem Knecht sogar fir de wietem Zukunft Zusagen ge, un des noh Menschenweise, Herr HERR! 7,20 Un was soll David noh me schwätze mit dir? Dü kennsch jo di Knecht, Herr HERR! 7,21 Um vu dinem Wortes wille un noh dinem Herz hesch dü alli de große Sach doe, um sie dinem Knecht kundzutun. 7,22 Drum bisch dü groß, Herr HERR! Denn s isch keina we dü, un isch kei Gott üßa dir noh ällei, was ma(mir) mit unsari Ohre ghärt hän. 7,23 Un (a) wo isch ä Volk uf Erde we di Volk Israel, wägä dem Gott higange isch, s zue erlese, daß s si Volk isch, un nem ä Name zue mache un so großi un furchtbare Sach zue doe, dmit dü Velka un ihri Götta vertriebest vor dinem Volk, des dü dir üs Ägypte erlest hesch? 7,24 Un dü hesch dir di Volk Israel zuebreitet(zwäg gmacht), dir zum Volk fir ewig, un dü, HERR, bisch ihr Gott wore. 7,25 So bekräftige etze, HERR, Gott, des Wort in Ewigkeit, des dü iba di Knecht un iba si Huus gsait hesch, un doe, we dü gsait hesch! 7,26 So wird di Name groß wäre in Ewigkeit, daß ma sag wird: Der HERR Zebaoth isch Gott iba Israel, un des Huus vu dinem Knecht David wird bschtoh vor dir. 7,27 Denn dü, HERR Zebaoth, dü Gott Israels, hesch des (a) Ohr vu dinem Knechts ufdoe un gsait: Ich will dir ä Huus bäue. Drum het di Knecht sich ä Herz gefaßt, daß sa(er) des Gebet zue dir gebetet het. 7,28 Etze, Herr HERR, dü bisch Gott, un di Wort sin Wohret. Dü hesch all des Guete dinem Knecht zuegsait. (a) 7,29 So fange etze a, zue segnen des Huus vu dinem Knechts, dmit s ewiglich vor dir isch; denn dü, Herr HERR, hesch's gsait, un mit dinem Segen wird vu dinem Knecht Huus gsegnet si ewiglich.


8. Kapitel

David Kriege un Siege

(vgl. 1. Chr 18,1-13)

8,1 Un s isch bassiert dnohch, daß David de Philista schlat un sie unterwarf un daß sa(er) d Dienstzaum d Philistern üs dr Hand nimmt. 8,2 Na(Er) schlat au de (a) Moabita un glo hän sie sich uf d Boden lege un maß sie mit dr Meßschnur ab; un na(er) maß zwei Schnurlängen ab, so vieli tötete er, un ä volle Schnurlänge, so vieli glo hän er am Läbä. So wäre de Moabita David folgsam, daß sie nem Abgaben bringe mußten.

8,3 David schlat au Hadad-Eser, d Bue(Suhn) Rehobs, d Kenig vu (a) Zoba, als sa(er) nazeht, um sini Macht wieda ufzrichte am Euphratstrom. 8,4 Un David nimmt vu nene gfange tausendundsiebenhundert Gschpann un zwanzigtausend Ma Fußvolk un (a) lähmte alli Gäul (Pferde) un bhaltet hundat ibrig. 8,5 S kumme aba de Aramäer vu Damaskus, um Hadad-Eser, däm Kenig vu Zoba, zue helfe. Un David schlat vu d Aramäern zweiundzwanzigtausend Ma. 8,6 Un na(er) het sich anekockt Schtadthaltr ä im Aramäerreich vu Damaskus. So wird Aram David folgsam, daß sie nem Abgaben bringe mußten; denn dr HERR half David, wo na(er) au nazeht. 8,7 Un David nimmt de goldene Schilde, de Hadad-Esers Manne(Männa) ka hän, un hole sie noh Jerusalem. 8,8 Un vu Tebach un Berotai, d Schtädt Hadad-Esers, nimmt dr Kenig David arg viel Kupfa.

8,9 Als aba Toï, dr Kenig vu Hamat, ghärt het, daß David de ganzi Streitmacht Hadad-Esers gschla het, 8,10 schickt da(er) sinene Bue(Suhn) Joram zum Kenig David, nem Friede un Segen zue wünschen, wel la(er) gege Hadad-Eser gekämpft un nen gschla het - denn Toï fihrt Kreg mit Hadad-Eser -, un Joram hole mit sich silberne, goldeni un kupferne Kleinode. 8,11 Au de heiligte dr Kenig David däm HERRN samt däm Silba un Gold, des sa(er) gheiligt het vu ällei Heide, de na(er) undaworfe het, 8,12 vu Edom, vu Moab, vu d Ammonitern, vu d Philistern, vu Amalek un vum, was sa(er) erbeutet het vu Hadad-Eser, däm Bue(Suhn) Rehobs, däm Kenig vu Zoba. 8,13 So macht sich David ä Name. Als sa(er) zruckkummt vum Sieg iba de Aramäer, schlat da(er) de Edomiter im Salztal, achtzehntausend Ma, (a) 8,14 un het sich anekockt in ganz Edom Schtadthaltr ä, un (a) (b) ganz Edom wird David folgsam; denn dr HERR half David; wo na(er) au nazeht. 8,15 So war David Kenig iba ganz Israel, un na(er) schaffte Recht un Grechtigkeit sinem ganze Volk. 8,16 aJoab, dr Bue(Suhn) dr Zeruja, war iba des Heer bschtimmt; Joschafat aba, dr Bue(Suhn) Ahiluds, war Kanzla; 8,17 (a) Zadok, dr Bue(Suhn) (b) Ahitubs, un Ahimelech, dr Bue(Suhn) cAbjatars, ware Prieschta; Seraja war Schrieba; 8,18 Benaja, dr Bue(Suhn) Jojadas, war iba de (a) Kreta un Pleter bschtimmt; au de Buebä(Sühn) David sin Prieschta gsi.


9. Kapitel

David holt Mefi-Boschet a sinene Hof

9,1 Un David sait: Isch noh jemads ibrigbliebe vum Huus Sauls, dmit i(ich) Barmherzigkeit a nem doets um Jonatans wille? 9,2 S war aba ä Knecht vum Huus Sauls, dr hieß (a) Ziba; d refe sie zue David. Un dr Kenig sait zue nem: Bisch dü Ziba? Na(Er) sait: Jo, di Knecht isch s. 9,3 Der Kenig sait: Isch do noh jemads vum Huus Sauls, dmit i(ich) Gottes Barmherzigkeit a nem doets? Ziba sait zum Kenig: (a) S isch noh ä Bue(Suhn) Jonatans do, lahm a d Feß. 9,4 Der Kenig sait zue nem: Wo isch scha(er)? Ziba sait zum Kenig: Lueg, er isch in Lo-Dabar im Huus (a) Machirs, vum Bue(Suhn) Ammïls. 9,5 Do schickt dr Kenig David hi un glo hän nen holen vu Lo-Dabar üs däm Huus Machirs, vum Bue(Suhn) Ammïls. 9,6 Als etze Mefi-Boschet, dr Bue(Suhn) Jonatans, vum Bue(Suhn) Sauls, zue David kummt, flegt er uf si Gsicht(Visasch) un huldigte nem. David aba sait: Mefi-Boschet! Na(Er) sait: Do bi i(ich), di Knecht. 9,7 David sait zue nem: Fircht di nit, denn i(ich) will Barmherzigkeit a dir doe um vu dinem Vada (Babbe) Jonatan wille un will dir d ganze Hab un Guet vu dinem Vada (Babbe) Saul zurückgeben; dü aba sollsch jede Dag a minem Disch ässä. 9,8 Na(Er) aba flegt ane un sait: Wer bi i(ich), di Knecht, daß dü di wendest zue nem toten Hund, we i(ich) s bi? 9,9 (a) Do reft dr Kenig d Ziba, d Knecht Sauls, un sait zue nem: Alles, was Saul ghärt het un sinem ganze Huus, hab i(ich) däm Bue(Suhn) vu dinem Herrn ge. 9,10 So bearbeite nem etze sinene Acka, dü un di Buebä(Sühn) un di Knecht, un bring de Ernte ä, dmit s des Brot isch vum Bue(Suhn) vu dinem Herrn un na(er) sich dvu nähre; aba Mefi-Boschet, dr Bue(Suhn) vu dinem Herrn, soll jede Dag a minem Disch ässä. Ziba aba het fünfzehn Buebä(Sühn) un zwanzig Knecht. 9,11 Un Ziba sait zum Kenig: Ganz so, we mi Herr, dr Kenig, sinem Knecht bpfohle het, wird di Knecht doe. Un Mefi-Boschet, sait David, ässä a minem Tische we eina dr Königssöhne. 9,12 Un Mefi-Boschet het ä kleinen Bue(Suhn), dr hieß Micha. Un alli, de im Huus Zibas huuste, dene Mefi-Boschet. 9,13 Mefi-Boschet aba gwohnt het etze in Jerusalem, denn na(er) ißt jede Dag a vum Kenig Disch. Un na(er) war (a) lahm a sinene beidi Feß.

10. Kapitel

David Kampf mit d Ammonitern

(vgl. 1. Chr 19,1 - 20,3)

10,1 Un s isch bassiert dnohch, daß dr Kenig dr Ammoniter schtirbt, un si Bue(Suhn) Hanun wird Kenig a vu sinere Schtatt. 10,2 Do sait David: Ich will Hanun, däm Bue(Suhn) vum (a) Nahasch, Freundschaft erwiese, we si Vada (Babbe) ma(mir) Freundschaft erwiesen het. Un na(er) schickt hi un glo hän nen durch sini Gesandten iba sinene Vada (Babbe) tröschte. Als etze de Gesandten David ins Land dr Ammoniter kumme, 10,3 sag de Obaschte dr Ammoniter zue ihrem Herrn Hanun: Meinsch dü, daß David di Vada (Babbe) vor di Aug ehren wott, wenn na(er) Treschta zue dir gschickt het? Meinsch dü nit, daß sa(er) dzue sini Laufbursch(Bote) zue dir gschickt het, dmit da(er) de Schtadt erforsche un erkunde un zerstöre? 10,4 Do nimmt Hanun de Gesandten David un glo hän nene d Bart halb abscheren un de Kleida halb abschniedä bis unda d Girtel un glo hän sie go. 10,5 Als des David vurote(agsait,aditet) wird, schickt da(er) nene Laufbursch(Bote) entgegä; denn de Manne(Männa) ware arg gschändet. Un dr Kenig glo hän nene sag: Bliebe in Jericho, bis äich Bart gwachse isch; dann(dnoh) kummt zruck.

10,6 Als aba de Ammoniter sähn, daß sie sich bi David in Vuruef brocht hän, schickte sie hi un warben a de Aramäer vu Bet-Rehob un de Aramäer vu Zoba, zwanzigtausend Ma Fußvolk, un vum Kenig vu Maacha däusend Ma un vu Tob zwöelfdusig Ma. 10,7 Als des David ghärt het, schickt da(er) Joab mit däm ganze Heer dr Kriegsleute. 10,8 Un de Ammoniter zehn üs un schtelle sich uf zum Kampf vor rem Igang vum Tores. Di Aramäer aba vu Zoba, vu Rehob, vu Tob un vu Maacha gschtande sin fir sich uf freiem Feld. 10,9 Als Joab etze luegt, daß dr Angriff gege nen grichtet war vu vorn un vu hinte, wählte er üs dr ganze jungen Mannschaft in Israel ä Deil üs un schtellt sich d Aramäern entgegä. 10,10 Un des ibrigi Kriegsvolk doet da(er) unda de Hand vu sinem Brueda Abischai, daß sa(er) sie gege de Ammoniter aufstelle, 10,11 un sait: Wär ma(mir) de Aramäer ibalege si, so kumm ma(mir) zue Hilfe; wäre aba de Ammoniter dir ibalege si, so will i(ich) dir zue Hilfe kumme. 10,12 Sei ganz getroscht, dmit ma(mir) de Stärkeren bliebe fir unsa Volk un de Schtädt unsares Gottes. Der HERR aba doets, was nem gfallt. 10,13 Un Joab rückte a mit däm Volk, des bi nem war, um gege de Aramäer zue kämpfen, un sie haue ab vor nem. 10,14 Un als de Ammoniter sähn, daß de Aramäer haue ab, haue ab sie au vor Abischai in de Schtadt inä. Do glo hän Joab ab vu d Ammonitern un kummt noh Jerusalem.

10,15 Un als de Aramäer sähn, daß sie vu Israel gschla ware, sammle sie sich. 10,16 Un Hadad-Eser schickt hi un glo hän de Aramäer gegeiba vum Schtrom in d Kampf zeh, un sie kumme noh Helam, un Schobach, dr Feldhauptmann Hadad-Esers, a ihra Schpitze. 10,17 Als des David vurote(agsait,aditet) wird, sammlet er ganz Israel un zeht iba d Jordan un kummt noh Helam. Un de Aramäer schtelle sich gege David uf, um mit nem zue kämpfen. 10,18 Aba de Aramäer haue ab vor Israel, un David vunichtet het vu d Aramäern siebenhundert Kärre un vierzigtausend Ma; un Schobach, d Feldhauptmann, erschlat er, daß sa(er) dert schtirbt. 10,19 Als aba alli Kenig, de unda Hadad- Eser ware, sähn, daß sie vu Israel gschla ware, mache sie Friede mit Israel un wäre nem folgsam. Un de Aramäer firchte sich, d Ammonitern etze zue helfe.


11. Kapitel

David Ehebruch un Bloetschuld

11,1 Un als des Johr um war, zue d Ziit, do de Kenig ins Feld zue zeh pflegen, schickt David Joab un sini Manne(Männa) mit nem un ganz Israel, dmit sie des Land dr Ammoniter verheerten un Rabba belagerten. David aba bliebt in Jerusalem. (a) 11,2 Un s isch bassiert, daß David um d Obend ufschtod vu sinem Laga un sich uf däm Dach vum Königshauses erging; do (a) luegt er vum Dach üs ä Wieb sich wäsche; un de Wieb war vu arg schene Gschtalt. 11,3 Un David schickt hi un glo hän noh dr Wieb froge, un ma gsait het: Das isch doch Batseba, de Dochta Eliams, de Wieb (a) Urias, vum Hetiters. 11,4 Un David schickt Laufbursch(Bote) hi un glo hän sie holen. Un als sie zue nem kummt, (a) (b) (c) gwohnt het da(er) ihr bi; sie aba het sich gerad sufa gmacht vu ihra (d) Dreck. Un sie kehrt in ihr Huus zruck. 11,5 Un de Wieb ward schwanga un schickt hi un glo hän David sag: Ich bi schwanga wore.

11,6 David aba schickt zue Joab: Sende zue ma(mir) Uria, d Hetita. Un Joab schickt Uria zue David. 11,7 Un als Uria zue nem kummt, het gfrogt David, ob s mit Joab un mit däm Heer un mit däm Kreg guet schtänd. 11,8 Un David sait zue Uria: Gang nab in di Huus un wasch di Feß. Un als Uria üs vum Kenig Huus üsä gange sin, wird nem ä Gschenk vum Kenig nachgetragen. 11,9 Aba Uria legt sich schlofe vor dr Dire vum Königshauses, wo alli Kriegsleute vu sinem Herrn gläge sin, un goht nit nab in si Huus. 11,10 Als ma aba David ansagte: Uria isch nit nab in si Huus gange, sait David zue nem: Bisch dü nit vu weither kumme? Wurum bisch dü nit nab in di Huus gange? 11,11 Uria aba sait zue David: Di Lade un Israel un Juda huuse in Zelten, un Joab, mi Herr, un vu minem Herrn Kriegsleute liege uf freiem Feld, un i(ich) soll in mi Huus go, um zue ässä un zue trinke un bi minem Wib zue liege? So wohr dr HERR läbt un so wohr dü läbsch: i(ich) doets so ebis nit. 11,12 David sait zue Uria: Bleib hiit do, morge will i(ich) di go losse. So bliebt Uria in Jerusalem a däm Däg un au am nägschte. 11,13 Un David lud nen ä, so daß sa(er) bi nem ißt un trinkt, un macht nen bsofe. Aba am Obend goht da(er) üsä, um sich schlofe zue lege uf si Laga bi d Manne(Männa) vu sinem Herrn, un goht nit nab in si Huus.

11,14 Am anderem Morge schribt David ä Bref a Joab un schickt nen durch Uria. 11,15 Na(Er) schribt aba in däm Bref: Stellt Uria vornehin, wo dr Kampf am härtesten isch, un zeht äich hinda nem zruck, daß sa(er) erschlagen wäre un schtirb. (a) 11,16 Als etze Joab de Schtadt belagerte, schtellt er Uria derthi, wo na(er) wußt, daß streitbare Manne(Männa) gschtande sin. 11,17 Un als de Manne(Männa) dr Schtadt ä Ausfall mache un mit Joab kämpften, flege ä baar vum Volk, vu d Manne(Männa) David, un Uria, dr Hetita, schtirbt au. 11,18 Do schickt Joab hi un glo hän David ällei sag, was sich bi däm Kampf begeben het, 11,19 un bfehlt däm Laufbursch(Bote): Wenn dü däm Kenig ällei bis zue End gsait hesch, was sich bi däm Kampf begeben het, 11,20 un siehsch, daß dr Kenig zornig wird un zue dir sait: Wurum sin ihr so nooch a de Schtadt herangerückt im Kampf? Wißt ihr nit, daß vu dr Mure geschossen wird? 11,21 Wer erschlat Abimelech, d Bue(Suhn) Jerubbaals? (a) Warf nit ä Wieb ä Mihlischtei uf nen vu dr Mure, so daß sa(er) in Tebez schtirbt? Wurum sin ihr so nooch a de Mure herangerückt?, - so sollsch dü sag: Au di Knecht Uria, dr Hetita, isch dod. 11,22 Der Laufbursch(Bote) goht hi un kummt un gsait het David ällei, weswegen Joab nen gschickt het. 11,23 Un dr Laufbursch(Bote) sait zue David: Di Manne(Männa) ware uns(us) übermächtig un zehn üsä ufs Feld gege uns(us); ma(mir) aba gehn gege sie a bis a d Igang vum Tores. 11,24 Un de Schützen schossen vu dr Mure uf di Knecht un umbringe däte ä baar vu d Manne(Männa) vum Kenig, un au Uria, di Knecht, dr Hetita, isch dod. 11,25 David sait zum Laufbursch(Bote): So sollsch dü Joab sag: «Laß dir des nit leid si, denn des Schwert frißt bald däne, bald däne. Fahr furt mit däm Kampf gege de Schtadt un zerstöre sie. " So sollsch dü nem Muet zusprechen.

11,26 Un als Urias Wieb ghärt het, daß ihr Ma Uria dod war, hebet (haltet) sie de Totenklage um ihrem Eheherrn. 11,27 Sobald sie aba üstrauert het, schickt David hi un glo hän sie in si Huus holen, un sie wird sini Wieb un gebar nem ä Bue(Suhn). Aba däm HERRN mißflegt de Tat, de David doe het.


12. Kapitel

Nathans Strafrede. David bekannt macht sini Sinde un gregt Vugebig

12,1 (a) Un dr HERR schickt Nathan zue David. Als dr zue nem kummt, sait da(er) zue nem: S ware zwei Manne(Männa) in eina Schtadt, dr ä rich, dr andere arm. 12,2 Der Lända vu het arg vieli Schof un Rinda; 12,3 aba dr Ärm het nigs als ä einziges kliens Schäflein, des sa(er) kauft het. Un na(er) nährte s, daß s groß wird bi nem au mit sinene Kinda. S ißt vu sinem Bissen un trinkt üs sinem Becha un schloft in sinem Schoß, un na(er) hebet (haltet)'s we ä Dochta. 12,4 Als aba zum gehn Ma ä Gascht kummt, hole er's nit iba sich, vu sinene Schof un Rinda z neh, um däm Gascht ebis zuerichte, dr zue nem kumme war, sundern na(er) nimmt des Schof vum arme Ma un richte s däm Ma zue, dr zue nem kumme war. 12,5 Do grotet David in große Zorn (Wuet) iba d Ma un sait zue Nathan: So wohr dr HERR läbt: dr Ma isch ä Kind vum Dod, dr des doe het! 12,6 Dozue soll la(er) des Schof (a) vierfach zahle, wel la(er) des doe un si eignes geschont het.

12,7 Do sait Nathan zue David: (a) Dü bisch dr Ma! Des sait dr HERR, dr Gott Israels: Ich ha di zum Kenig gsalbt iba Israel un ha di errettet üs dr Hand Sauls 12,8 un ha dir vu dinem Herrn Huus ge, dzue sini Wieba, un ha dir des Huus Israel un Juda ge; un isch des zue weng, will i(ich) noh des un des dzue doe. 12,9 Wurum hesch dü denn des Wort vum HERRN vuachtet, daß dü doe hesch, was nem mißflegt? (a) Uria, d Hetita, hesch dü erschlagen mit däm Schwert, sini Wieb hesch dü dir zue d Wieb gnumme, nen aba hesch dü umbrocht durchs Schwert dr Ammoniter. 12,10 Etze, so (a) (b) (c) (d) soll vu dinem Huus des Schwert nimmi losse, wel dü mi vuachtet un de Wieb Urias, vum Hetiters, gnumme hesch, daß sie di Wieb isch. 12,11 Des sait dr HERR: Lueg, i(ich) will Unheil iba di kumme losse üs dinem eigene Huus un will di Wieba nähmä vor di Aug un will sie dinem Nächschte ge, daß sa(er) (a) (b) (c) bi nene liege soll a dr lichten Sunne. 12,12 Denn dü hesch's heimlich doe, i(ich) aba will des doe vor ganz Israel un im Lecht dr Sunne.

12,13 Do sait David zue Nathan: (a) (b) Ich ha gsindigt gege d HERRN. Nathan sait zue David: (c) So het au dr HERR di Sinde wäggnumme; dü wirsch nit schterbe. 12,14 Aba wel dü de Gegna(Feinde) vum HERRN durch de Sach zum Läschtere brocht hesch, wird dr (a) Bue(Suhn), dr dir uf d Welt kumme isch, vum Dod schterbe. 12,15 Un Nathan goht heim.

.Und dr HERR schlat des Kind, des Urias Wieb David uf d Welt kumme het, so daß s dodkrank wird. 12,16 Un David suecht Gott um vum Knäbleins wille un fastete, un wenn na(er) heimkume isch, lit er iba Nacht uf dr Erde. 12,17 Do kumme rzu de Älteschte vu sinem Huus un wen nen ufrichte vu dr Erde; er aba wot nit un ißt au nit mit nene. 12,18 Am siebte Däg aba schtirbt des Kind. Un de Manne(Männa) David firchte sich, nem zue sag, daß des Kind dod isch; denn sie denkt hän: Lueg, als des Kind noh am Läbä war, schwätze ma(mir) mit nem, un na(er) ghärt het nit uf uns(us); we kennte ma(mir) nem etze sag: Das Kind isch dod! Na(Er) kennt ä Unheil anrichten. 12,19 Als aba David luegt, daß sini Manne(Männa) läise schwätze, gmerkt het da(er), daß des Kind dod isch, un sait zue sinene Manne(Männa): Isch des Kind dod? Sie sag: Jo. 12,20 Do schtoht David vu dr Erde uf un wusch sich un salbt sich un zeht andere Kleida a un goht in des Huus vum HERRN un bäte a. Un als sa(er) wieda heimkume isch, glo hän er sich Ässä auftragen un ißt. 12,21 Do sag sini Manne(Männa) zue nem: Was soll des, was dü doesch? Als des Kind läbt, hesch dü gfaschtet un ghilt; etze s aba gschtorbe isch, schtohsch dü uf un issest? 12,22 Na(Er) sait: Als des Kind noh läbt, fastete i(ich) un hiilt; denn i(ich) het denkt: Wer wiß, ob ma(mir) dr HERR nit gnädig wird un des Kind am Läbä bliebe. 12,23 Etze s aba dod isch, was soll i(ich) faschte? Kann i(ich) s wieda zurückholen? I(Ich) wäre wohl zue nem fahre; s kummt aba nit wieda zue ma(mir) zruck. 12,24 Un als David sini Wieb Batseba treschtet het, goht da(er) zue ihr inä un gwohnt het ihr bi. Un sie gebar ä Bue(Suhn), d gheiße het da(er) Salomo. Un dr HERR liebte nen. 12,25 Un na(er) doet nen unda de Hand vum Prophete Nathan; dr gheiße het nen Jedidja* um vum HERRN wille. *d. . «Geliebter vum Herrn ".

Eroberung dr Hauptschtadt dr Ammonita

(vgl. 1. Chr 20,1-3) 12,26 So kämpfte etze Joab gege (a) (b) Rabba, de Schtadt dr Ammonita, un eroberte de Königsstadt 12,27 un schickt Laufbursch(Bote) zue David un glo hän nem sag: I(Ich) ha gekämpft gege Rabba un scho de Wasserstadt ignumme. 12,28 So bring etze des ibrigi Kriegsvolk zsämme un belagere de Schtadt un erobere sie, dmit nit i(ich) sie erobere un mi Name iba ihr ausgerufen wäre. 12,29 So hole David des ganzi Kriegsvolk zsämme un zeht hi un kämpfte gege Rabba un eroberte s 12,30 un nimmt sinem Kenig de Krone vum Schädel; de war a Gwicht ä Zentna Gold schwer, un a ihr war ä Edelstein; un sie wird David ufs Schädel bschtimmt. Un na(er) fihrt üs dr Schtadt viel Beute wäg. 12,31 Aba des Volk drin fihrt er üsä un schtellt sie als Fronarbeiter a de Sägen, de eisernen Pickel un a de eisernen Äxte un glo hän sie a d Zegelöfen schaffe. So doet da(er) mit ällei Schtädt dr Ammonita. Dnohch kähre David un des ganzi Kriegsvolk noh Jerusalem zruck.

13. Kapitel

Amnons Schandtat a Absaloms Schweschta

13,1 Un s isch bassiert dnohch: aAbsalom, dr Bue(Suhn) David, het ä scheni Schweschta, de Tamar hieß; un Amnon, dr Bue(Suhn) David, gwinnt sie leb(lieb). 13,2 Un Amnon grämte sich, so daß sa(er) schier krank wird, um vu sinere Schweschta Tamar wille; denn sie war ä Jungfrau, un s schien Amnon unmeglich zue si, ihr ebis anzutun. 13,3 Amnon aba het ä Fründ(Freund), dr hieß Jonadab, ä Bue(Suhn) vu (a) David Brueda Schamma, un der Jonadab war ä arg erfahrener Ma. 13,4 Der sait zue nem: Wurum wirsch dü so maga vu Dag zue Dag, dü Königssohn? Willsch dü ma(mir)'s nit sag? Do sait Amnon zue nem: I(Ich) ha Tamar, de Schweschta vu minem Brueda Absalom, leb(lieb) gwunne. 13,5 Jonadab sait zue nem: Lege di uf di Bett un schtell di krank. Wenn dann(dnoh) di Vada (Babbe) kummt, di zue bsueche, so sag zue nem: Loß doch mi Schweschta Tamar kumme, dmit sie ma(mir) Krankenkost gib un vor minem Aug des Ässä richt, daß i(ich) zusehe un vu ihra Hand nihmt un ässä. 13,6 So legt sich Amnon hi un schtellt sich krank. Als etze dr Kenig kummt, nen zue bsueche, sait Amnon zum Kenig: Loß doch mi Schweschta Tamar kumme, daß sie vor minem Aug ä Weihe odr zwei mache un i(ich) vu ihra Hand nihmt un ässä. 13,7 Do schickt David zue Tamar ins Huus un glo hän ihr sag: Gang hi ins Huus vu dinem Brueda Amnon un mache nem ä Krankenspeise. 13,8 Tamar goht hi ins Huus ihrem Brueda Amnon; er aba lit zue Bett. Un sie nimmt d Deig un knetete nen un bereitete nen vor sinene Aug un backte de Weihe. 13,9 Un sie nimmt de Pfanne un schittet sie vor nem üs; aba na(er) weigerte sich zue ässä. Un Amnon sait: Len jeda vu ma(mir) nusgoh. Un s goht jeda vu nem üsä. 13,10 Do sait Amnon zue Tamar: Bringe de Krankenspeise in de Kamma, dmit i(ich) vu dinere Hand nihmt un ässä. Do nimmt Tamar de Weihe, de sie gmacht het, un hole sie zue Amnon, ihrem Brueda, in de Kamma. 13,11 (a) Un als sie de zue nem hole, dmit da(er) ässä, packt er Tamar un sait zue ihr: Kumm, mi Schweschta, lege di zue ma(mir)! 13,12 Sie aba sait zue nem: Nit doch, mi Brueda, schände mi nit; denn so den ma nit in Israel. Doe nit solch ä Schandtat! 13,13 Wo soll i(ich) mit wägä ma(mir) Schande hi? Un dü wirsch in Israel si we ä Ruchloser. Gsaite aba mit däm Kenig, dr wird mi dir nit versagen. 13,14 Aba na(er) wot nit uf sie härä un packt sie un ibawältigt sie un gwohnt het ihr bi. 13,15 Un Amnon wird ihra überdrüssig, so daß si Widerwille greßa war als dvor sini Lebi (Liebe). Un Amnon sait zue ihr: Uf, gang dinere Wäg! 13,16 Sie aba sait zue nem: Daß dü mi vu dir wirft, des Unrecht isch greßa als des andere, des dü a ma(mir) doe hesch. Aba na(er) wot nit uf sie härä, 13,17 sundern reft sinene Diena, dr nem aufwartete, un sait: Trieb de vu ma(mir) üsä un schließ de Dire hinda ihr zue! 13,18 Un sie het ä Ärmelkleid a; denn solchi Kleida trage vum Kenig Techta, solang sie Jumpfere ware. Un als si Diena sie nüstriebe un de Dire hinda ihr zue het, 13,19 wirft Tamar Asche uf ihr Schädel un vuriß des Ärmelkleid, des sie aka het, un legt ihri Hand uf des Schädel un goht lut schreiend dvu. 13,20 Un ihr Brueda Absalom sait zue ihr: Isch di Brueda Amnon bi dir gsi? Etze, mi Schweschta, sag nigs schtill; s isch di Brueda, nimm dir de Sach nit so zue Herz. So bliebt Tamar einsam im Huus ihrem Brueda Absalom.

13,21 Un als dr Kenig David des ällei ghärt het, wird da(er) arg zornig. Aba er doet sinem Bue(Suhn) Amnon nigs zuleide, denn na(er) liebte nen, wel la(er) si Erstgeborener war. Doch Absalom schwätzt nit mit Amnon, nit Beses noh Guetes. 13,22 Denn Absalom haßte Amnon, wel la(er) sini Schweschta Tamar gschändet het.

Absaloms Rache a Amnon

13,23 Nohch zwei Johr aba het Absalom Schafschur in Baal-Hazor, des bi Ephraim lit. Un Absalom lud alli Buebä(Sühn) vum Kenig ä 13,24 un kummt zum Kenig un sait: Lueg, di Knecht het Schafschur; dr Kenig un sini Greschte mögen mit sinem Knecht higo. 13,25 Der Kenig aba sait zue Absalom: Nit doch, mi Bue(Suhn), loß uns(us) nit alli go, dmit ma(mir) di nit beschweren. Un obwohl er nen netigt, wot da(er) doch nit higo, sundern entließ nen mit sinem Segen. 13,26 Absalom sait: Soll dann(dnoh) nit mi Brueda Amnon mit uns(us) go? Der Kenig sait zue nem: Wurum soll la(er) mit dir go? 13,27 Do netigt nen Absalom, daß sa(er) Amnon un alli Buebä(Sühn) vum Kenig mit nem go glo hän. Un Absalom macht ä Ässä, we wenn dr Kenig ä Ässä git.

13,28 Absalom aba bfehlt sinene Lit: Luege druf, wenn Amnon guete Sach wird vum Wi un i(ich) zue äich sag: Schlagt Amnon ane!, so (a) sollt ihr nen umbringe. Firchte äich nit, denn i(ich) hab's äich bpfohle; sin nur getroscht un goht tapfer dran! 13,29 So gmacht hän de Lit Absaloms mit Amnon, we nene Absalom bpfohle het. Do sprangen alli Buebä(Sühn) vum Kenig uf, un jeda het sich anekockt sich uf si Maultier, un sie haue ab. 13,30 Un als sie noh uf däm Wäg ware, kummt des Gschwätz vor David, Absalom ha alli Buebä(Sühn) vum Kenig erschlagen, daß nit eina vu nene ibrigbliebe isch. 13,31 Do schtoht dr Kenig uf un vuriß sini Kleida un legt sich uf de Erde, un alli sini Greschte, de um nen her gschtande sin, vurisse ihri Kleida. 13,32 Do hebt Jonadab, dr Bue(Suhn) Schammas, vum Brueda David, a un sait: Mi Herr denke nit, daß alli jungen Manne(Männa), de Buebä(Sühn) vum Kenig, dod sin; sundern Amnon ällei wird dod si. Denn des het Absalom im Sinn (Gmeht) vum Däg a, do selle sini Schweschta Tamar gschändet het. 13,33 So möge etze mi Herr, dr Kenig, nit minem, daß alli Buebä(Sühn) vum Kenig dod sin, sundern Amnon ällei isch dod.

13,34 Absalom aba floh. Un als dr Knecht uf dr Warte sini Aug ufhebt un ausschaute, lueg, do war viel Volk uf däm Wäg noh Horonajim, am Schtich. 13,35 Do sait Jonadab zum Kenig: Lueg, de Buebä(Sühn) vum Kenig kumme; we di Knecht gsait het, so isch's ergangen. 13,36 Un nohchdäm ma(er) des gsait het, lueg, do kumme de Buebä(Sühn) vum Kenig un erhoben ihri Schtimm un hiilä. Der Kenig un alli sini Greschte hiilä au gar arg. 13,37 Absalom aba floh un goht zue (a) Talmai, däm Bue(Suhn) Ammihuds, däm Kenig vu (b) (c) Geschur. David aba trait Leid um sinene Bue(Suhn) alli Däg.

Joab erwirbt Gnade fir Absalom

13,38 Als aba Absalom gflohe un noh Geschur zoge war, bliebt er dert dräi Johr. 13,39 Un dr Kenig David ghärt het uf, Absalom zue grollen; denn na(er) het sich treschtet iba Amnon, daß sa(er) dod war.

14. Kapitel

14,1 Joab aba, dr Bue(Suhn) dr Zeruja, gmerkt het, daß vum Kenig Herz a Absalom hing, 14,2 un schickt hi noh Tekoa un glo hän vu dert ä schlaue Wieb holen un sait zue ihr: Schtell di we ä Träuernde un zeh Träuerkleider a un salbe di nit mit El, sundern schtell di we ä Wieb, des ä lang Ziit Leid trage het um ä Dote. 14,3 Un dü sollsch zum Kenig inegoh un mit nem schwätze so un so. Un Joab legt ihr de Wort in d Mul (Gosch), de sie schwätze soll. 14,4 Un als de Wieb üs Tekoa zum Kenig kummt, flegt sie uf ihr Üsgsäh zue d Erde un huldigte nem un sait: Hilf ma(mir), Kenig! 14,5 Der Kenig sait zue ihr: Was hesch dü? Sie sait: Ach, i(ich) bi ä Witwe, un mi Ma isch gschtorbe. 14,6 Un di Magd het zwei Buebä(Sühn), de schtritte mitänanda uf däm Feld, un wel keina do war, dr zwische nene schlichtete, schlat dr ä sinene Brueda ane un tötete nen. 14,7 Un lueg, etze schtoht de ganzi Sippe uf gege di Magd, un sie sag: Gib d her, dr sinene Brueda erschlagen het, (a) dmit ma(mir) nen umbringe fir des Läbä vu sinem Brueda, d er umbrocht het; so wen sie au d Erbe vutilge un d Funken uslesche, dr ma(mir) noh ibrigbliebe isch, so daß minem Ma kei Name un kei Nohchkumme bliebe uf Erde. 14,8 Der Kenig sait zue dr Wieb: Gang heim, i(ich) will de Sach fir di ordnen. 14,9 Un de Wieb üs Tekoa sait zum Kenig: Mi Herr un Kenig, de Schuld wird ma uf mi un vu minem Vada (Babbe) Huus lege, d Kenig aba un sinene Thron ohni Schuld si losse. 14,10 Der Kenig sait: Wer gege di schwätzt, d bringe zue ma(mir); er soll di nimi antasten. 14,11 Sie sait: Der Kenig möge doch d Name vum HERRN, vu sinem Gottes, nenne, dmit dr (a) Bluträcher nit noh me End anrichte un sie minem Bue(Suhn) nit vutilge. Na(Er) sait: So wohr dr HERR läbt: s soll kei Hoor vu dinem Bue(Suhn) uf d Bode flege. 14,12 Un de Wieb sait: Loß di Magd minem Herrn un Kenig ebis sag. Na(Er) sait: Sage a! 14,13 Di Wieb sait: Wurum bisch dü so gsinnt gege Gottes Volk? Denn do dr Kenig etze ä des Urdeil gfallt het, isch scha(er) we ä Schuldiger, wenn na(er) d nit zurückholen losst, d er vuschtoße het. 14,14 Denn ma(mir) schterbe vum Dod un sin we Wassa, des uf d Bode gschittet wird un des ma nit wieda sammle ka; aba (a) Gott will nit des Läbä wägnähme, sundern na(er) isch druf üs, daß des Vuschtoßeni nit au vu nem vuschtoße wäre. 14,15 So bi i(ich) etze kumme, mit minem Herrn un Kenig des zue schwätze; denn des Volk macht ma(mir) angst. Dini Magd het denkt: I(Ich) will mit däm Kenig schwätze; villicht wird da(er) doe, was sini Magd sait. 14,16 Denn dr Kenig wird sini Magd härä, daß sa(er) mi errette üs dr Hand alli, de mi samt minem Bue(Suhn) vutilge wen vum Erbe Gottes. 14,17 Un di Magd het denkt: Meines Herrn, vum Kenig, Wort soll ma(mir) ä Troscht si; denn mi Herr, dr Kenig, isch (a) (b) we dr Engel Gottes, daß sa(er) Guetes un Beses unterscheiden ka. Der HERR, di Gott, möge mit dir si! 14,18 Der Kenig git zantwort un sait zue dr Wieb: Verhehle ma(mir) nit, was i(ich) di frog. Di Wieb sait: Mi Herr, dr Kenig, sait! 14,19 Der Kenig sait: Isch nit de Hand Joabs mit dir in alledem? Di Wieb git zantwort: So wohr dü läbsch, mi Herr un Kenig: ma ka nit vorbi a däm, was mi Herr un Kenig gsait het, nit zue d Rechte noh zue d Linke. Jo, di Knecht Joab het ma(mir)'s bpfohle, un na(er) het alli de Wort dinere Magd in d Mul (Gosch) glegt. 14,20 Daß i(ich) de Sach so wende soll, des het di Knecht Joab gmacht. Aba mi Herr glich a Gschidheit däm (a) Engel Gottes, so daß sa(er) ällei wiß, was uf Erde bassiert.

14,21 Do sait dr Kenig zue Joab: Lueg, i(ich) will s doe; so gang hi un bringe minem Bue(Suhn) Absalom zruck. 14,22 Do flegt Joab uf si Üsgsäh zue d Erde, huldigte un dankt däm Kenig un sait: Hiit wißet da di Knecht, daß i(ich) Gnade gfunde ha vor di Aug, mi Herr un Kenig, do dr Kenig den, was si Knecht sait. 14,23 So macht sich Joab uf un zeht noh (a) Geschur un hole Absalom noh Jerusalem. 14,24 Aba dr Kenig sait: Loß nen wieda in si Huus go, doch mi Gsicht(Visasch) soll la(er) nit aluege. So kummt Absalom wieda in si Huus, doch vum Kenig Gsicht(Visasch) luegt er nit.

14,25 S war aba in ganz Israel kei Ma so schen we Absalom, un na(er) het des Lob vor ällei; vu dr Fußsohle bis zum Scheitel war nit ä Fehl a nem. 14,26 Un wenn ma si Schädel schor - des isch bassiert alli Johr, denn s war nem zue schwer, so daß ma s abscheren mueß -, so wog si Haupthaar zweihundat Lot noh rem kenigliche Gwicht. 14,27 Un Absalom wäre dräi Buebä(Sühn) uf d Welt kumme un ä Dochta, de hieß (a) Tamar, un sie war ä schenes Maidle.

14,28 Un Absalom gwohnt het zwei Johr in Jerusalem, ohni vum Kenig Gsicht(Visasch) zue aluege. 14,29 Un Absalom schickt zue Joab, um nen zum Kenig zue schicke; aba Joab wot nit zue nem kumme. Na(Er) aba schickt zum zweitenmol; aba na(er) wot imma noh nit kumme. 14,30 Do sait da(er) zue sinene Knecht: Luege des Schtuck Acka Joabs näbe minem; er het Gerschte druf. So goht hi un steckt's in Brand. Do schtecke de Knecht Absaloms des Schtuck in Brand. 14,31 Do macht sich Joab uf un kummt zue Absalom ins Huus un sait zue nem: Wurum hän di Knecht mi Feld in Brand gschteckt? 14,32 Absalom sait zue Joab: Lueg, i(ich) schickt zue dir un glo hän dir sag: Kumm her, dmit i(ich) di zum Kenig schick un froge lasse: Wurum bi i(ich) vu Geschur dona kumme? S wär ma(mir) bessa, daß i(ich) noh dert wär. So loß mi etze des Gsicht(Visasch) vum Kenig aluege; lit aba ä Schuld uf ma(mir), so soll la(er) mi umbringe. 14,33 Un Joab goht inä zum Kenig un gsait het s nem a. Un na(er) reft Absalom, daß sa(er) inä zum Kenig kummt; un na(er) flegt ane vor rem Kenig uf si Üsgsäh zue d Erde, un dr Kenig kißt Absalom.


15. Kapitel

Absaloms Ufruhr

15,1 Un s isch bassiert dnohch, daß Absalom (a) sich ä Kärre anschaffte un Ross un fuchzig Ma, de sini Leibwache ware. 15,2 Au macht sich Absalom vum Morge uf un kummt a d Wäg bi däm Dor. Un wenn jemads ä Rechtshandel het un sellewäg zum Kenig vor Gricht go wot, reft nen Absalom zue sich un sait: Üs wela Schtadt bisch dü? Wenn dr dann(dnoh) sait: Di Knecht isch üs däm un däm Schtamm Israels, 15,3 so sait Absalom zue nem: Lueg, di Sach isch guet un recht; aba dü hesch kei bim Kenig, dr di härt. 15,4 Un Absalom sait: Oh, wer hockt mi zum Richta im Land, daß jeda zue ma(mir) käme, dr ä Sach un Gerichtshandel het, dmit i(ich) nem zum Recht hülfe! 15,5 Un wenn jemads nem naht un vor nem aneflege wot, so schtreckt er sini Hand üs un packt nen un kißt nen. 15,6 Uf de Art doet Absalom mit ganz Israel, wenn sie vor Gricht kumme zum Kenig. So stahl Absalom des Herz dr Manne(Männa) Israels.

15,7 Nohch vier Johr sait Absalom zum Kenig: I(Ich) will higo un mi Gelübde in Hebron erfille, des i(ich) däm HERRN globt ha. 15,8 Denn di Knecht het ä (a) Gelübde doe, als i(ich) in (b) Geschur in Aram gwohnt het, un gsait: Wenn mi dr HERR noh Jerusalem zurückbringt, so will i(ich) däm HERRN ä Gottesdenscht hebed. 15,9 Der Kenig sait zue nem: Gang hi mit Friede! Un na(er) macht sich uf un goht noh Hebron. 15,10 Absalom aba het heimlich Laufbursch(Bote) usgsandt in alli Schtämm Israels un sag losse: Wenn ihr d Schall dr Päpere härt, so rueft: Absalom isch Kenig wore zue Hebron. 15,11 S gehn aba mit Absalom zweihundat Ma vu Jerusalem, de glade ware, un sie gehn ohni Argwohn un wißte nigs vu dr Sach. 15,12 Als aba Absalom de Opfa darbrachte, schickt da(er) au zue aAhitofel, däm Giloniter, David Rotgeba, un glo hän nen holen üs vu sinere Schtadt (a) Gilo. Un de Verschwörung wird stark, un s sammlet sich imma me Volk um Absalom.

David vulosst Jerusalem

15,13 Do kummt eina, dr gsait het s David a un sait: Jedermanns Herz in Israel het sich Absalom zugewandt. 15,14 David aba sait zue ällei sinene Greschte, de bi nem in Jerusalem ware: Uf, len uns(us) fliehen! Denn do wird kei Entrinnen si vor Absalom. Eilt, daß ma(mir) go, dmit da(er) uns(us) nit einholt un uns(us) packt un Unheil iba uns(us) hole un de Schtadt schlat mit dr Schärfe vum Schwerts. 15,15 Do sag de Greschte vum Kenig zue nem: Ganz we unsa Herr un Kenig will; lueg, ma(mir) sin di Knecht. 15,16 Un dr Kenig zeht üsä un si ganzes Huus nem noh. Der Kenig aba glo hän zehn Nebenfrauen zruck, um des Huus zue bwahre.

15,17 Un als dr Kenig un ällei Volk, des nem noh gfolgt isch, hinauskamen, bliebe sie schtoh bim letschte Huus. 15,18 Un alli sini Greschte bliebe a vu sinere Site; aba alli (a) Kreta un Pleter, au alli Gatiter, sechshundat Ma, de vu Gat nem nohchgange ware, zehn a däm Kenig vorbi. 15,19 Un dr Kenig sait zue (a) Ittai, däm (b) Gatiter: Wurum gohsch au dü mit uns(us)? Kehre um un blieb bi däm näji(naii) Kenig, denn dü bisch ä Fremde(Üslända) un vu dinere Heimet dona zoge. 15,20 Geschtern bisch dü kumme, un hiit soll i(ich) di mit uns(us) hin- un herzehn losse? Denn i(ich) mueß go, wohi i(ich) go ka. Kehre um un nimm di Breda mit dir; dir bassiert Barmherzigkeit un Treui. 15,21 Ittai git zantwort däm Kenig un sait: So wohr dr HERR läbt, un so wohr mi Herr un Kenig läbt: wo imma mi Herr, dr Kenig, isch, s gerate zum Dod odr zum Läbä, do wird di Knecht au si. 15,22 David sait zue Ittai: So kumm un zeh vorbi! Do zeht Ittai, dr Gatiter, vorbi, un alli sini Manne(Männa) un dr ganzi Haufe vu Wieba un Kinda, de bi nem ware. 15,23 Un des ganzi Land hiilt mit luta Schtimm, während des ganzi Kriegsvolk vorüberzog. Un dr Kenig goht iba d Bach Kidron, un des ganzi Kriegsvolk zeht wida uf däm Wäg, dr zue d Wüschte goht.

15,24 Un lueg, Zadok war au do un alli Leviten, de bi nem ware, un sie trage de Lade vum Packt(Abkumme) Gottes un schtelle sie ane. Un Abjatar hole Opfa dar, bis des ganzi Kriegsvolk üs dr Schtadt vorübergezogen war. 15,25 Aba dr Kenig sait zue Zadok: Bringe de Lade Gottes in de Schtadt zruck. Wär i(ich) Gnade find vor rem HERRN, so wird da(er) mi zruckbringe, daß i(ich) sie un ihri Platz wiedersehe. 15,26 Do sait da(er) aba: I(Ich) ha kei Wohlgfalle a dir - lueg, do bi i(ich). Na(Er) mach's mit ma(mir), we s nem wohlgefällt. 15,27 Un dr Kenig sait zue däm Prieschta Zadok: Wohlan, dü un Abjatar, kehrt zruck in de Schtadt mit Friede un mit äich äiri beidi Buebä(Sühn), Ahimaaz, di Bue(Suhn), un aJonatan, dr Bue(Suhn) Abjatars! 15,28 Lueg, i(ich) will warte bi d Furten in dr Wüschte, bis vu äich Botschaft zue ma(mir) kummt. 15,29 So bringe Zadok un Abjatar de Lade Gottes zruck noh Jerusalem un bliebe dert.

15,30 David aba goht d Elberg hinan un hiilt, un si Schädel war vuhillt, un na(er) goht barfuß. Au alli vum Volk, de bi nem ware, hän ihr Schädel vuhillt un gehn hinan un hiilä. 15,31 Un als David gsait wird, daß Ahitofel im Packt(Abkumme) mit Absalom isch, sait da(er): HERR, (a) mache d Rotschlag Ahitofels zue d Dümmi! 15,32 Un als David uf de (a) Hechi kummt, wo ma Gott azbäte vusorgt, lueg, do trifft da Huuschai, dr (b) Arkiter, mit zerrissenem Rock un Erde uf sinem Schädel. 15,33 Un David sait zue nem: Wenn dü mit ma(mir) gohsch, wirsch dü ma(mir) ä Lascht si. 15,34 Wenn dü aba in de Schtadt zurückkehrst un zue Absalom saisch: I(Ich) will di Knecht si, Kenig; we i(ich) zvor vu dinem Vada (Babbe) Knecht war, will i(ich) etze di Knecht si -, so (a) kennscht dü ma(mir) zguet d Rotschlag Ahitofels znicht mache. 15,35 Au sin de Prieschta Zadok un Abjatar mit dir. Alles, was dü hersch üs vum Kenig Huus, sollsch dü d Prieschta (Pfarra) Zadok un Abjatar sag. 15,36 Lueg, s sin bi nene ihri beidi Buebä(Sühn): Ahimaaz, Zadoks Bue(Suhn), un Jonatan, Abjatars Bue(Suhn). Durch de kennt ihr ma(mir) ällei zukommen losse, was ihr härä d. (a) 15,37 So kummt (a) Huuschai, dr Fründ(Freund) David, in de Schtadt. Un Absalom zeht in Jerusalem ä.


16. Kapitel

David uf dr Flucht zum Jordan

16,1 Un als David ä weng iba de Hechi hinabgegangen war, lueg, do trifft da (a) Ziba, dr Knecht Mefi- Boschets, mit nem Baar gesattelter Esel; druf ware zweihundat Brot un hundat Rosinenkuchen un hundat frische Fricht un ä Schlauch Wi. 16,2 Do sait dr Kenig zue Ziba: Was willsch dü dmit mache? Ziba sait: Di Esel soll fir des Huus vum Kenig si, um druf zue reiten, un de Brot un de Fricht sin fir de Lit zum Ässä un dr Wi zum Trinken, wenn sie med wäre in dr Wüschte. 16,3 (a) Der Kenig sait: Wo isch dr Bue(Suhn) vu dinem Herrn? Ziba sait zum Kenig: Lueg, er bliebt in Jerusalem; denn na(er) denkt: Hiit wird ma(mir) des Huus Israel vu minem Vada (Babbe) Kenigrich zurückgeben. 16,4 Der Kenig sait zue Ziba: Lueg, s soll di si ällei, was Mefi-Boschet het. Ziba sait: I(Ich) bucke mi; loß mi au ferner Gnade find vor dir, mi Herr un Kenig.

16,5 Als aba dr Kenig David noh Bahurim kummt, lueg, do kummt ä Ma vu dert üsä, vum Gschlecht vum Huus Saul, dr hieß (a) Schimi, dr Bue(Suhn) Geras; dr kummt üsä un (b) fluchte 16,6 un wirft mit Schtei (Wackes) noh David un ällei Greschte vum Kenig David, obwohl des ganzi Kriegsvolk un alli sini Helden zue vu sinere Rechte un Linke ware. 16,7 So aba reft Schimi, als sa(er) fluchte: Hinaus, üsä, dü Bluthund, dü ruchloser Ma! 16,8 Der HERR het iba di brocht ällei Bloet vum Huus Sauls, a däm si Schtatt dü Kenig wore bisch. Etze het dr HERR des Kenigrich ge in de Hand vu dinem Bue(Suhn) Absalom; un lueg, etze steckst dü in dinem Ungliick, denn dü bisch ä Bluthund. 16,9 Aba aAbischai, dr Bue(Suhn) dr Zeruja, sait zue däm Kenig: Sollte der tote Hund minem Herrn, däm Kenig, flueche derfe? I(Ich) will higo un nem d Schädel abhauen. 16,10 (a) Der Kenig sait: Ihr Buebä(Sühn) dr Zeruja, was hab i(ich) mit äich zue schaffe? Len nen flueche; denn dr HERR het nem bpfohle: Fluche David! Wer darf dann(dnoh) sag: Wurum doesch dü des? 16,11 Un David sait zue Abischai un zue ällei sinene Greschte: Lueg, mi Bue(Suhn), dr vu minem Leib (Ranze) kumme isch, trachtet ma(mir) noh rem Läbä; wurum nit au etzed dr Benjaminiter? Len nen ruhig flueche, denn dr HERR het's nem bpfohle. 16,12 Vielliecht wird dr HERR mi Elend aluege un ma(mir) mit Gutem zruck ge si heutiges Flueche. 16,13 So goht David mit sinene Lit vum Wäg; aba Schimi goht am Hang vum Berg entlang, nem gegeiba, un fluchte un wirft mit Schtei (Wackes) noh nem un bewarf nen mit Erdklumpen. 16,14 Un dr Kenig kummt mit ällei Volk, des bi nem war, med a d Jordan un rueht dert üs.

Di Ratschläge Huuschais un Ahitofels

16,15 Aba Absalom un ällei Volk, de Manne(Männa) Israels, kumme noh Jerusalem un Ahitofel mit nem. 16,16 Als aba (a) Huuschai, dr Arkiter, David Fründ(Freund), zue Absalom inekumme isch, reft er Absalom zue: S läbt dr Kenig! S läbt dr Kenig! 16,17 Absalom aba sait zue Huuschai: Isch des di Lebi (Liebe) zue dinem Freunde? Wurum bisch dü nit mit dinem Freunde zoge? 16,18 Huuschai aba sait zue Absalom: Nei! sundern wen dr HERR üsgwählt un des Volk un alli Manne(Männa) in Israel, zum gehöre i(ich) un bi däm will i(ich) bliebe. 16,19 Zum anderem, wäm dene i(ich)? Isch s nit si Bue(Suhn), däm i(ich) dene? We i(ich) dinem Vada (Babbe) dene ha, so will i(ich) au vor dir si.

16,20 Un Absalom sait zue Ahitofel: Gen äire Rot, was soll ma(mir) doe? 16,21 Ahitofel sait zue Absalom: (a) Gang ä zue d Nebenfrauen vu dinem Vada (Babbe), de na(er) zruckglo het, um des Huus zue bwahre, so wird ganz Israel härä, daß dü di bi dinem Vada (Babbe) in Vuruef brocht hesch; dann(dnoh) wäre alli, de zue dir schtoh, desto kühner wäre. 16,22 Do mache sie Absalom ä Zelt uf däm Dach, un Absalom (a) goht zue d Nebenfrauen vu sinem Vada (Babbe) (b) vor d Aug ganz Israels. 16,23 Wenn dertmols Ahitofel ä Rot git, dann(dnoh) war des, als wenn ma Gott um ebis befragt het; so viel galten alli Ratschläge Ahitofels bi David un bi Absalom.


17. Kapitel

17,1 Un Ahitofel sait zue Absalom: I(Ich) will zwöelfdusig Ma auswählen un mi ufmache un David nohchjage in der Nacht 17,2 un will nen ibafalle, solang er matt un vuzagt isch. Wenn i(ich) nen dann(dnoh) erschrecke un des ganzi Kriegsvolk, des bi nem isch, flieht, will i(ich) d Kenig ällei erschlagen 17,3 un des ganzi Kriegsvolk zue dir zruckbringe, we de jungi Wieb zue ihrem Ma zurückkehrt. Dü trachtest jo nur nem Ma noh rem Läbä, aba des ganzi Volk soll in Friede bliebe. 17,4 Di Gsaite gfallt Absalom guet un ällei Älteschte in Israel.

17,5 Aba Absalom sait: Len doch au (a) Huuschai, d Arkiter, ruefä un härä, was sa(er) dzue sait. 17,6 Un als Huuschai inä zue Absalom kummt, sait Absalom zue nem: Das un des het Ahitofel gsait; sag dü, soll ma(mir)'s doe odr nit? 17,7 Do sait Huuschai zue Absalom: S isch kei guete Rot, d Ahitofel diesmol ge het. 17,8 Un Huuschai sait wida: Dü kennsch di Vada (Babbe) un sini Lit, daß sie stark sin un zornigen Gmets we ä Bärin uf däm Feld, dr de Jungen geraubt sin. Dozue isch di Vada (Babbe) ä Kregsma un wird sinene Lit keini Nachtruhe gönnen. 17,9 Lueg, er het sich etzed villicht verkrochen in irgendeina Schlucht odr sunscht nem Versteck. Wenn's dann(dnoh) geschähe, daß gli zue Afang ä baar unda nene flege, un s käme des Gschwätz uf: Das Heer, des Absalom nachfolgt, isch gschla worde, 17,10 so wird jeda vuzagt wäre, au wenn na(er) ä Krieger isch un ä Herz het we ä Löwe. Denn s wiß ganz Israel, daß di Vada (Babbe) ä Held isch un sini Lit tapfere Krieger sin. 17,11 Drum rot i(ich), daß dü zue dir versammelst ganz Israel vu Dan bis Beerscheba, so viel we dr Sand am Meer, un daß dü selbscht mit nene zehsch. 17,12 So wen ma(mir) nen ibafalle, wo ma(mir) nen find, un wen iba nen kumme, we dr Tau uf d Bode flegt, daß ma(mir) vu nem un ällei sinene Manne(Männa) nit ä einzigen ibrig losse. 17,13 Zehn er sich aba in ä Schtadt zruck, so soll ganz Israel Stricke a de Schtadt lege un sie ins Tal schleifen, so daß ma nit ä Schtei (Wackes) me dert find. 17,14 Do sag Absalom un jeda in Israel: Der Rot Huuschais, vum Arkiters, isch bessa als Ahitofels Rot. (a) So schickt s dr HERR, daß dr schlaue Rot Ahitofels verhindert wird, dmit dr HERR Unheil iba Absalom brächte.

17,15 Un Huuschai sait zue d Prieschta (Pfarra) Zadok un Abjatar: So un so het Ahitofel Absalom un d Älteschte in Israel grote, i(ich) aba ha so un so grote. 17,16 So sendet etze schnell hi un len David sag: Blib nit iba Nacht a d Furten dr Wüschte, sundern gang gli niba, dmit dr Kenig nit vunichtet wäre un des ganzi Volk, des bi nem isch.

17,17 aJonatan aba un Ahimaaz gschtande sin bi dr (a) Quelle Rogel; un ä Magd goht vu Ziit zue Ziit hi un hole nene Nachricht, de sie däm Kenig David weitersagten; denn sie durften sich in dr Schtadt nit aluege losse. 17,18 S luegt sie aba ä Bebli un gsait het s Absalom a. Do gehn de beidi schnell furt un kumme in des Huus vumä Ma in Bahurim; dr het ä Brunne in sinem Hofe. Dahinein schtiege sie. 17,19 Un de Wieb nimmt ä Decke un breitet sie iba des Brunnenloch un schittet Kerner driba, so daß ma nigs gmerkt het. 17,20 Als etze de Lit Absaloms zue dr Wieb ins Huus kumme, sag sie: Wo sin Ahimaaz un Jonatan? Sie sait zue nene: Sie gehn wida zum Wassa. Un als de Lit Absaloms sie suechte un nit find, kähre sie noh Jerusalem zruck. 17,21 Un als sie wäg ware, schtiege sälli üs däm Brunne un gehn hi un sage's däm Kenig David a un sag zue David: Macht äich uf un goht schnell iba d Fluß, denn Ahitofel het gege äich d un d Rot ge. 17,22 Do macht sich David uf un des ganzi Volk, des bi nem war, un sie gehn iba d Jordan, un als s lichter Morge wird, fehlte nit ä einzige, dr nit iba d Jordan gange war.

17,23 Als aba Ahitofel luegt, daß si Rot nit ausgeführt wird, sattelte er sinene Esel, macht sich uf un zeht heim in sini Schtadt un bestellte si Huus un (a) (b) (c) erhängte sich un schtirbt un wird beerdige in vu sinem Vada (Babbe) Grab.

David in Mahanajim

17,24 Un David kummt noh (a) Mahanajim. Aba Absalom zeht iba d Jordan un alli Manne(Männa) Israels mit nem. 17,25 Un Absalom het aAmasa a Joabs Schtatt iba des Heer bschtimmt. Amasa aba war dr Bue(Suhn) vumä Ma mit Name Jeter, vumä Israeliters, dr zue Abigal, dr Dochta vum Nahasch, eingegangen war; de war ä Schweschta dr (a) Zeruja, Joabs Muetter. 17,26 Israel aba un Absalom lagerten sich in Gilead. 17,27 Als David noh Mahanajim kumme war, do bringe Schobi, dr Bue(Suhn) vum (a) Nahasch vu Rabba, dr Schtadt dr Ammonita, un (b) Machir, dr Soh Ammïls vu Lo-Dabar, un (c) Barsillai, ä Gileaditer vu Roglim, 17,28 Betten, Becken, irdene Töpf, Weize, Gerschte, Mehl, greschteti Kerner, Bohnen, Linsen, 17,29 Honig, Butter, Kuh- un Schafkäse, um David un des Volk, des bi nem war, zue schtärke. Denn sie denkt hän: Das Volk wird hungrig, med un durschtig wore si in dr Wüschte.

18. Kapitel

Absaloms End

18,1 Un David ordnete des Kriegsvolk, des bi nem war, un het sich anekockt iba sie Hauptlit iba däusend un iba hundat 18,2 un schtellt ä Drittel vum Volks unda Joab un ä Drittel unda Abischai, d Bue(Suhn) dr Zeruja, Joabs Brueda, un ä Drittel unda (a) Ittai, d Gatiter. Un dr Kenig sait zum Kriegsvolk: I(Ich) will au mit äich üszehe. 18,3 Aba des Kriegsvolk sait: Dü sollsch nit üszehe, denn wenn ma(mir) fliehen odr de Hälfti vu uns(us) schtirbt, so wäre sie unsa nit achte; aba dü bisch we zehndusig vu uns(us). So isch's etze bessa, daß dü uns(us) vu dr Schtadt üs helfe kasch. 18,4 Der Kenig sait zue nene: Was äich gfallt, des will i(ich) doe. Un dr Kenig kummt ans Dor, un des ganzi Kriegsvolk zeht üs zue hundat un zue däusend. 18,5 Un dr Kenig bfehlt Joab un Abischai un Ittai un sait: (a) Verfahrt ma(mir) schonend mit minem Bue(Suhn) Absalom! Un des ganzi Kriegsvolk ghärt het s, als dr Kenig ällei Hauptlit Absaloms wägä däne Bfehl git. 18,6 Un als des Heer hinauskam ufs Feld Israel entgegä, kummt s zum Kampf im Walde Ephraim. 18,7 Un des Heer Israels wird dert gschla vu d Manne(Männa) David, so daß a däm Dag ä großi Schlacht isch bassiert - zwanzigtausend Ma. 18,8 Un dr Kampf breitet sich dert üs iba de ganzi Gegend, un dr Wald fraß a däm Däg viel me Volk, als des Schwert fraß.

18,9 Un Absalom trifft d Manne(Männa) David un ritt uf nem Maultier. Un als des Maultier unda ä großi Eiche mit dichten Äscht kummt, bliebt si Schädel a dr Eiche hänge, un na(er) schwebte zwische Himmel un Erde; denn si Maultier lauft unda nem wäg. 18,10 Als des ä Ma luegt, doet er's Joab kund un sait: Lueg, i(ich) luegt Absalom a eina Eiche hänge. 18,11 Un Joab sait zue däm Ma, dr's nem kundgmacht het: Wenn dü des gsähne hesch, wurum gschla hesch dü nen nit gli zue Boden? So het i(ich) dir zehn Silbaschtickle un ä Girtel ge. 18,12 Der Ma sait zue Joab: Wenn dü ma(mir) däusend Silbaschtickle in mi Hand gewogen hättesch, so het i(ich) trozdem mi Hand nit a vum Kenig Bue(Suhn) glegt; denn dr Kenig bfehlt dir un Abischai un Ittai vor unsari Ohre: (a) Gen jo acht uf minem Bue(Suhn) Absalom! 18,13 Odr wenn i(ich) ebis Falsches doe het unda Lebensgefahr, würdest dü selbscht di gege mi schtelle, wel däm Kenig jo nigs vuborge bliebe. 18,14 Joab sait: I(Ich) ka nit so lang bi dir verweilen. Do nimmt Joab dräi Stäbe in sini Hand un schuckt sie Absalom ins Herz, als sa(er) noh lebend a dr Eiche hing. 18,15 Un zehn Knappen, Joabs Waffenträger, umzingle nen un schlat nen dod.

18,16 Do glo hän Joab de Päpere blose, un des Volk jagte Israel nit wida noh; denn Joab bfehlt däm Volk Halt. 18,17 Un sie nähmä Absalom un werfe nen im Wald in ä großi Gruebe un (a) lege ä arg große Hufä Schtei (Wackes) uf nen. Un ganz Israel floh, ä jeda in si Zelt. 18,18 Absalom aba het sich ä Säule ufgrichtet, als sa(er) noh läbt; de schtoht im Königsgrund. Denn na(er) sait: (a) I(Ich) ha kei Bue(Suhn), dr minem Name lebändig erhält. Un na(er) gheiße het de Säule noh sinem Name, un sie heißt au bis uf däne Dag «Absaloms Mal».

David Träuer um Absalom

18,19 aAhimaaz, dr Bue(Suhn) Zadoks, sait: Loß mi doch laufe un däm Kenig de gueti Botschaft bringe, daß dr HERR nem Recht vuschafft het gege sini Gegna(Feinde). 18,20 Joab aba sait zue nem: Dü bisch hiit nit dr Ma fir ä gueti Botschaft. An nem anderem Dag darfsch dü ä Botschaft bringe, aba hiit nit; denn vum Kenig Bue(Suhn) isch dod. 18,21 Un Joab bpfiehlt däm Mohren: Gang hi un sag däm Kenig a, was dü gsähne hesch. Un dr Mohr buckt sich vor Joab un lauft hi. 18,22 Ahimaaz aba, dr Bue(Suhn) Zadoks, sait abamols zue Joab: Komme, was do will, i(ich) mächt au laufe, däm Mohren noh. Joab sait: Was willsch dü laufe, mi Bue(Suhn)? Dü hesch keini gueti Botschaft zue bringe. 18,23 Ahimaaz sait: Komme, was do will, i(ich) laufe. Na(Er) sait zue nem: So lauf! Do lauft Ahimaaz uf däm Wäg durchs Jordantal un kummt däm Mohren zvor. 18,24 David aba hockt zwische d beidi Tore (Dummköpf). Un dr Wächter goht ufs Dach vum Tores a dr Mure un hebt sini Aug uf un luegt ä Ma laufe ällei 18,25 un reft un gsait het s däm Kenig a. Der Kenig aba sait: Isch scha(er) ällei, so isch ä gueti Botschaft in sinem Mul (Gosch). Un als dr Ma imma necha kummt, 18,26 luegt dr Wächter ä zweite Ma laufe un reft in des Dor: Lueg, do kummt noh ä Ma ällei. Der Kenig aba sait: Der isch au ä guete Laufbursch(Bote). 18,27 Der Wächter sait: I(Ich) sieht d erschte laufe, we Ahimaaz, dr Bue(Suhn) Zadoks, läuft. Un dr Kenig sait: S isch ä guete Ma un hole ä gueti Botschaft. 18,28 Ahimaaz aba reft un sait zum Kenig: Friede! Un na(er) flegt ane vor däm Kenig uf si Üsgsäh zue d Erde un sait: Globt isch dr HERR, di Gott, dr de Lit hige het, de ihri Hand gege minem Herrn, d Kenig, obe hän. 18,29 Der Kenig aba sait: Gehn s au minem Bue(Suhn) Absalom guet? Ahimaaz sait: I(Ich) luegt ä großes Gwimmel, als Joab vum Kenig Knecht un mi, di Knecht, schickt, aba i(ich) wiß nit, was s war. 18,30 Der Kenig sait: Kumm zue d Site un stell di dohi. Un na(er) kummt zue d Site un bliebt schtoh. 18,31 Lueg, do kummt dr Mohr un sait: Do gueti Botschaft, mi Herr un Kenig! Der HERR het dir hiit Recht vuschafft gege alli, de sich gege di auflehnten. 18,32 Der Kenig aba sait zue däm Mohren: Gehn s minem Bue(Suhn) Absalom au guet? Der Mohr sait: S mueß d Gegna(Feinde) vu minem Herrn, vum Kenig, ergoh, we s däm jungen Ma ergangen isch, un au ällei, de sich böswillig gege di auflehnen.

19. Kapitel

19,1 *Do erbebte dr Kenig un goht nuf in des Obagmach vum Tores un hiilt, un im Gehen reft er: Mi Bue(Suhn) Absalom! Mi Bue(Suhn), mi Bue(Suhn) Absalom! Wollte Gott, i(ich) wär fir di gschtorbe! O Absalom, mi Bue(Suhn), mi Bue(Suhn)! *Abweichende Verszählung schtatt 19,1-44: 18,33 - 19,43.

19,2 Un s wird Joab vurote(agsait,aditet): Lueg, dr Kenig hiile un trait Leid um Absalom. 19,3 So wird üs däm Sieg a däm Dag ä Träuer unda däm ganze Kriegsvolk; denn des Volk het a däm Däg ghärt , daß sich dr Kenig um sinene Bue(Suhn) gräme. 19,4 Un des Kriegsvolk stahl sich wäg a däm Däg in de Schtadt, we sich Kriegsvolk wegstiehlt, des sich schäm mueß, wel s im Kampf gflohe isch. 19,5 Der Kenig aba het si Gsicht(Visasch) vuhillt un brellt lut: Ach, mi Bue(Suhn) Absalom! Absalom, mi Bue(Suhn), mi Bue(Suhn)! 19,6 Joab aba kummt zum Kenig ins Huus un sait: Dü hesch hiit schamrot gmacht alli di Knecht, de dir hiit des Läbä grettet hän un di Sehn, di Techtare, di Wieba un Nebenfrauen, 19,7 wel dü liebhesch, de di hass, un hassesch, de di liebhaben. Denn dü losst hiit merken, daß dir nigs gläge isch a d Obaschte un Kriegsleuten. Jo, i(ich) merke hiit wohl: wenn nur Absalom läbt un ma(mir) hiit alli dod wäre, des wär dir recht. 19,8 So mache di etze uf un kumm üsä un sait mit di Knecht fründlig. Denn i(ich) schwör dir bi däm HERRN: Wirsch dü nit ruskumme, so wird kei Ma bi dir bliebe de Nacht. Das wird fir di ärga si als ällei Schlechte(Übel), des iba di kumme isch vu dinere klei uf bis dona. 19,9 Do schtoht dr Kenig uf un het sich anekockt sich ins Dor. Un ma gsait het s ällei Kriegsvolk: Lueg, dr Kenig hockt im Dor. Do kummt ällei Volk vor d Kenig.

David Rückkehr noh Jerusalem Als Israel gflohe war, ä jeda in si

Zelt,

19,10 gschtritte het sich ällei Volk in ällei Schtämm Israels, un sie sag: Der Kenig het uns(us) errettet üs dr Hand unsera Gegna(Feinde) un uns(us) erlest üs dr Hand dr Philista un het etzed üs däm Land fliehen meße vor Absalom. 19,11 Aba Absalom, d ma(mir) iba uns(us) gsalbt hän, isch gfalle im Kampf. Wurum sin ihr etze so schtill un holt d Kenig nit wieda zruck? 19,12 S kummt aba de Gsaite ganz Israels vor d Kenig. Un dr Kenig schickt zue d Prieschta (Pfarra) Zadok un Abjatar un glo hän nene sag: schwätze mit d Älteschte in Juda un sage: Wurum wen ihr de Letschte si, d Kenig zurückzuholen in si Huus? 19,13 Ihr sin mi Breda, (a) vu minem Gebein un Fleisch; wurum wen ihr denn de Letschte si, d Kenig zurückzuholen? 19,14 Un zue aAmasa sage: Bisch dü nit vu minem Gebein un Fleisch? Gott doets ma(mir) des un des, wenn dü nit Feldhauptmann si sollsch vor ma(mir) di Läbä lang a Joabs Schtatt. 19,15 Un na(er) drillt des Herz alli Manne(Männa) Judas we vumä Ma Herz, un sie schickte hi zum Kenig: Kumm zruck, dü un alli di Lit! 19,16 So kummt dr Kenig zruck. Un als sa(er) a d Jordan kummt, ware de Manne(Männa) Judas noh Gilgal kumme, um däm Kenig entgegenzuziehen un d Kenig iba d Jordan zue fihre.

19,17 Un (a) (b) Schimi, dr Bue(Suhn) Geras, dr Benjaminiter, dr in Bahurim gwohnt het, zeht schnell mit d Manne(Männa) vu Juda nab däm Kenig David entgegä 19,18 un mit nem däusend Ma vu Benjamin, dzue au (a) (b) Ziba, dr Knecht vum Huus Saul, mit sinene fünfzehn Sehn un zwanzig Knecht, un sie gehn durch d Jordan, bvor dr Kenig kummt, 19,19 un mache ä Furt durch d Jordan, dmit sie des Huus vum Kenig hinüberführten un dätn, was nem gefiele. Schimi aba, dr Bue(Suhn) Geras, flegt vor rem Kenig ane, als der iba d Jordan go wot, 19,20 un sait zum Kenig: Mi Herr rechne s ma(mir) nit als Schuld a un denke nimi dra, daß di Knecht sich a dir vugange het a däm Däg, do mi Herr, dr Kenig, üs Jerusalem goht, un dr Kenig nihmt s nit zue Herz. 19,21 Denn di Knecht wißet da, daß i(ich) gsindigt ha. Un lueg, i(ich) bi hiit als erschta vum ganze Huus Josef kumme, daß i(ich) minem Herrn, däm Kenig, entgegenzöge. 19,22 Aba Abischai, dr Bue(Suhn) dr Zeruja, hebt a un sait: Sollte Schimi nit schterbe, do na(er) doch däm Gsalbte vum HERRN geflucht het? 19,23 David aba sait: (a) Was hab i(ich) mit äich zue schaffe, ihr Buebä(Sühn) dr Zeruja, daß ihr ma(mir) hiit zum Sadan wäre wen? Sollte hiit jemads schterbe in Israel? Meinsch dü, i(ich) wisse nit, daß i(ich) hiit wieda Kenig iba Israel wore bi? 19,24 Un dr Kenig sait zue Schimi: Dü sollsch nit schterbe. Un dr Kenig schwor s nem. (a)

19,25 Mefi-Boschet, dr (a) Enkel Sauls, kummt au rab, däm Kenig entgegä. Un na(er) het sini Feß un sinene Bart nit sufa gmacht un sini Kleida nit gwäsche vum Däg a, do dr Kenig weggegangen war, bis zum Dag, do na(er) wohlbehalten zurückkäme. 19,26 Als sa(er) etze vu Jerusalem kummt, däm Kenig zue träffä, sait dr Kenig zue nem: Wurum bisch dü nit mit ma(mir) zoge, Mefi-Boschet? 19,27 Un na(er) sait: Mi Herr un Kenig, mi Knecht het mi bschiese. Di Knecht het denkt: I(Ich) will ä Esel satteln un druf reiten un zum Kenig zeh, denn di Knecht isch lahm. 19,28 Dozue het da(er) di Knecht (a) vuleugnet vor minem Herrn, däm Kenig. Aba mi Herr, dr Kenig, isch (b) we dr Engel Gottes; doe, was dir wohlgefällt. 19,29 Meines Vada (Babbe) ganzes Huus het jo d Dod lied meße vu minem Herrn, däm Kenig; dü aba hesch di Knecht bschtimmt unda de, de a dinem Disch ässä. Was hab i(ich) wieda fir Recht odr Anspruch, zum Kenig um Hilfe zue brelle?a 19,30 Der Kenig sait zue nem: Was schwätzesch dü noh wida? Etze bestimme i(ich): Dü un Ziba, deilt d Hab un Guet mitänanda. (a) (b) 19,31 Mefi-Boschet sait zum Kenig: Na(Er) nihmt nen au ganz, nohchdäm mi Herr un Kenig wohlbehalten heimgekommen isch.

19,32 a Un Barsillai, dr Gileaditer, kummt rab vu Roglim un zeht mit däm Kenig a d Jordan, um nen iba d Jordan zue gleiten. 19,33 Un Barsillai war arg alt, wohl achtzig Johr. Na(Er) het d Kenig versorgt, als sa(er) in Mahanajim war; denn na(er) war ä Ma vu großem Vumöge. 19,34 Un dr Kenig sait zue Barsillai: Dü sollsch mit ma(mir) zeh, i(ich) will di vusorge bi ma(mir) in Jerusalem. 19,35 Aba Barsillai sait zum Kenig: Was isch's noh, des i(ich) zue läbä ha, daß i(ich) mit däm Kenig nufzeh soll noh Jerusalem? 19,36 I(Ich) bi hiit achtzig Johr alt. We ka i(ich) noh unterscheiden, was guet un schlecht isch, odr schmeckä, was i(ich) ässä un trinke, odr härä, was de Sänger un Sängerinnen singen? Wurum soll di Knecht minem Herrn, d Kenig, noh beschweren? 19,37 Di Knecht wird ä kliens Schtuck mit däm Kenig iba d Jordan go. Wurum will ma(mir) dr Kenig so viel zruck ge? 19,38 Loß di Knecht umkähre, daß i(ich) schtirb in wägä ma(mir) Schtadt bi vu minem Vada (Babbe) un wägä ma(mir) Muetter Grab. Lueg, do isch di Knecht (a) Kimham, d loß mit minem Herrn, däm Kenig, zeh un doe nem, was dir wohlgefällt. 19,39 Der Kenig sait: Kimham soll mit ma(mir) zeh, un i(ich) will nem doe, was dir wohlgefällt; au ällei, was dü vu ma(mir) begehrst, will i(ich) dir doe. 19,40 Un als des ganzi Volk iba d Jordan gange war un dr Kenig au, kißt dr Kenig d Barsillai un segnet nen. Un na(er) kehrt zruck in sini Heimet. 19,41 Un dr Kenig zeht wida noh Gilgal, un Kimham zeht mit nem. Un des ganzi Volk vu Juda het d Kenig hinübergeführt un au de Hälfti vum Volks vu Israel.

Händel zwische Juda un Israel um d Kenig

19,42 Un lueg, do kumme alli Manne(Männa) vu Israel zum Kenig un sag zue nem: Wurum hän di unsari Breda, de Manne(Männa) vu Juda, gschtohle un hän d Kenig un si Huus iba d Jordan brocht un alli Manne(Männa) David mit nem? 19,43 Do antworteten alli Manne(Männa) vu Juda däne vu Israel: (a) Der Kenig schtoht uns(us) doch necha; wurum zürnt ihr driba? Meint ihr, daß ma(mir) etwa ä Schtuck vum Kenig aufgegessen odr nen fir uns(us) weggeschleppt het? 19,44 Aba s antworteten de vu Israel däne vu Juda: Mir hän zehnfachen Adeil am Kenig un sin au de Erschtgeborene vor äich. Wurum hän ihr uns(us) denn so gring gachtet? Un hän ma(mir) nit zerscht dvu gsait, uns(us) unsari Kenig zurückzuholen? Aba de vu Juda schwätze noh heftiga als de vu Israel. (a)

20. Kapitel

Schebas Aufstand

20,1 S troffe het sich aba, daß dert ä ruchloser Ma war, dr hieß Scheba, ä Bue(Suhn) Bichris, ä Benjaminiter. Der blost de Päpere un sait: (a) Mir hän kei Deil a David noh Erbe am Bue(Suhn) Isais. Jeda gang in si Zelt, Israel! 20,2 Do flegt jeda in Israel vu David ab, un sie folg Scheba, däm Bue(Suhn) Bichris. Aba de Manne(Männa) vu Juda hingen ihrem Kenig a un geleiteten nen vum Jordan bis Jerusalem.

20,3 Als aba dr Kenig David heimkume isch noh Jerusalem, nimmt da(er) (a) de zehn Nebenfrauen, de na(er) zruckglo het, um des Huus zue bwahre, un doet sie in ä bsunderes Huus un vusorgt sie; aba na(er) goht nit ä zue nene. Un so ware sie igschlosse bis a ihrem Dod un läbte we Witwe.

20,4 Un dr Kenig sait zue Amasa: Ruef ma(mir) alli Manne(Männa) vu Juda uf d dritte Dag zsämme, un dü sollsch dann(dnoh) au do schtoh. 20,5 Un Amasa goht hi, um Juda zsämmezruefe; aba na(er) bliebt iba de Ziit üsä, de nem bschtimmt war. 20,6 Do sait David zue Abischai: Etze wird uns(us) Scheba, dr Bue(Suhn) Bichris, me Schadä doe als Absalom. Nimm dü de Manne(Männa) vu dinem Herrn un jage nem noh, dmit da(er) nit etwa fir sich feste Schtädt gewinne un entreiße sie vor unsari Aug. 20,7 Do zehn de Manne(Männa) Joabs üs un folg Abischai, dzue de (a) Kreta un Pleter un alli Helden. Sie zehn aba üs vu Jerusalem, um Scheba, däm Bue(Suhn) Bichris, nachzujagen.

20,8 Als sie aba bi däm große Schtei (Wackes) bi Gibeon ware, war Amasa vor nene angekommen. Joab aba trait ä Waffenrock un driba ä Girtel mit nem Dolch; dr war befestigt a vu sinere Hüfte in dr Scheide, un wenn de heraustrat, entfiel ihr dr Dolch. 20,9 Un Joab sait zue Amasa: Friede mit dir, mi Brueda! Un Joab langt mit vu sinere rechte Hand Amasa bi däm Bart, (a) um nen zue küsse. 20,10 Un aAmasa het nit acht uf d Dolch in dr linken Hand Joabs. Der stach nen dmit in d Ranze, so daß sini Kuttle(Igweidi) uf d Bode flege, un git nem kei Stich me, un na(er) schtirbt. Joab aba un si Brueda Abischai jagten Scheba, däm Bue(Suhn) Bichris, noh. 20,11 Un s kummt ä Ma vu d Lit Joabs näbe nen un reft: Wer's mit Joab hebet (haltet) un fir David isch, dr folg Joab noh! 20,12 Amasa aba lit in sinem Bloet midde uf dr Schtroß. Als aba dr Ma luegt, daß ällei Volk do schtoh bliebt, wälzte er Amasa vu dr Schtroß uf d Acka un wirft Kleida uf nen, wel la(er) luegt, daß jeda schtoh bliebt, dr a nem vorbeikam.

20,13 Als sa(er) etze vu dr Schtroß weggeschafft war, goht jeda Joab noh, um Scheba, däm Bue(Suhn) Bichris, nachzujagen. 20,14 Un dr zeht durch alli Schtämm Israels bis Abel-Bet-Maacha, un s vusammle sich alli Bichriter un folg nem noh. 20,15 Aba de Lit Joabs kumme un belagerten nen in Abel-Bet-Maacha un schütteten ä Wall gege de Schtadt uf, daß sa(er) bis a de Vormauer reichte, un schtirme un wen de Mure niederwerfen. 20,16 Do reft ä schlaue Wieb üs dr Schtadt: Häre her! Häre her! Sprecht zue Joab: Kumm dona, i(ich) will mit dir schwätze. 20,17 Un als sa(er) zue ihr kummt, sait de Wieb: Bisch dü Joab? Na(Er) sait: Jo. Sie sait zue nem: Höre de Gsaite dinere Magd. Na(Er) sait: I(Ich) her. 20,18 Sie sait: Vorzeiten gsait het ma: Ma frog doch noh in Abel un in Dan, so goht s guet üs; 20,19 i(ich) bi ä vu d friedsamen un treue Schtädt in Israel, un dü willsch ä Schtadt un Muetter in Israel zugrunde richten? Wurum willsch dü des (a) Erbdeil vum HERRN vuderbe? 20,20 Joab git zantwort: So isch`s nit, des isch wietem vu ma(mir), daß i(ich) vuderbe un vunichte will! So schtoht s nit! 20,21 Sundern ä Ma vum Berg Ephraim mit Name Scheba, dr Bue(Suhn) Bichris, het sich empört gege d Kenig David. Gen nen ällei üsä, so will i(ich) vu dr Schtadt abziehen. Di Wieb sait zue Joab: Lueg, si Schädel soll zue dir iba de Mure gworfe wäre. 20,22 Un de Wieb beredete des ganzi Volk mit ihra Schläue. Un sie haue Scheba, däm Bue(Suhn) Bichris, d Schädel ab un werfe nen zue Joab üsä. Do blost er de Päpere, un sie zehn ab vu dr Schtadt un vuschtaie sich, ä jeda in si Zelt. Joab aba kummt zruck noh Jerusalem zum Kenig.

Beamte in David Rich

20,23 aJoab aba war iba des ganzi Heer Israels bschtimmt, Benaja, dr Bue(Suhn) Jojadas, iba de Kreta un Pleter. 20,24 Hadoram war iba de Fronarbeiter bschtimmt. Joschafat, dr Bue(Suhn) Ahiluds, war Kanzla. 20,25 Schewa war Schrieba, Zadok un Abjatar ware Prieschta. 20,26 Au Ira, dr Jaïriter, war David Prieschta.

21. Kapitel

Di Vollendung vum Gricht am Huus Sauls

21,1 S war ä Hungasnot zue David Ziit dräi Johr nohänanda. Un David suecht des Gsicht(Visasch) vum HERRN, un dr HERR sait: Uf Saul un uf sinem Huus lit ä Bloetschuld, wel la(er) de Gibeoniter umbrocht het. 21,2 Do glo hän dr Kenig de Gibeoniter ruefä un sait mit nene. Di Gibeoniter aba ghert hän nit zue d Israelite, sundern ware ibrigbliebe vu d Amorita. Un (a) de Israelite hän ä Packt(Abkumme) mit nene gschlosse; jedoch suecht Saul sie auszurotten in sinem Eifa fir Israel un Juda. 21,3 Do sait David zue d Gibeonitern: Was soll i(ich) fir äich doe? Un womit soll i(ich) Sühne schaffe, daß ihr des (a) Erbdeil vum HERRN segnet? 21,4 Di Gibeoniter sag zue nem: S isch uns(us) nit um Gold noh Silba zue doe bi Saul un sinem Huus, au schtoht s uns(us) nit zue, jemads zue umbringe in Israel. Na(Er) sait: Was wen ihr dann(dnoh), daß i(ich) fir äich doe soll? 21,5 Sie sag zum Kenig: Vu däm Ma, dr uns(us) znicht gmacht het un dr uns(us) vutilge wot, daß uns(us) nigs blieb in ällei Landen Israels - 21,6 üs sinem Huus gen uns(us) siebä Manne(Männa), dmit ma(mir) sie (a) ufhänge vor däm HERRN in Gibeon, uf däm Berg vum HERRN. Der Kenig sait: I(Ich) will sie äich rüsge. 21,7 Aba dr Kenig verschonte Mefi- Boschet*, d Bue(Suhn) Jonatans, vum Bue(Suhn) Sauls, (a) um vum Eides wille, d David un Jonatan, dr Bue(Suhn) Sauls, änanda vor rem HERRN gschwore hän. 21,8 Aba de beidi Buebä(Sühn) dr (a) Rizpa, dr Dochta Ajjas, de sie Saul uf d Welt kumme het, Armoni un Mefi-Boschet, dzue de fünf Buebä(Sühn) dr Merab, dr Dochta Sauls, de sie däm (b) Adrïl uf d Welt kumme het, däm Bue(Suhn) Barsillais üs Mehola, nimmt dr Kenig 21,9 un git sie in de Hand dr Gibeoniter. Di hängten sie uf däm Berg vor rem HERRN uf. So kumme de siebä uf eimol um un schterbe in d erschte Däg dr Ernte, wenn de Gerschteernte afangt.

David losst de Knochä(Bei) Sauls un vu sinere Nohchkumme bestatten

21,10 Do nimmt Rizpa, de Dochta Ajjas, ä Sackgewand un breitet s fir sich üs uf däm Fels am Afang dr Ernte, bis Rägä vum Himmel uf de Dote troff, un glo hän am Däg de Vegel vum Himmel nit a sie kumme noh vum Nacht de Dier(Tierli) vum Feldes. 21,11 Un s wird David vurote(agsait,aditet), was Rizpa, de Dochta Ajjas, Sauls Nebenfrau, doe het. 21,12 Un David goht hi un nimmt de Knochä(Bei) Sauls un de Knochä(Bei) vu sinem Bue(Suhn) Jonatan vu d Lit(Bürga) vu Jabesch in Gilead. (a) Di hän sie vum Platz am Dor Bet-Scheans heimlich wäggnumme, wohi de Philista sie ghängt hän zue der Ziit, do de Philista Saul schlat uf däm Berg Gilboa. 21,13 Un David hole sie vu dert ruf, un sie sammle de Knochä(Bei) dr Gehängten 21,14 un beerdige sie mit d Gebeinen Sauls un vu sinem Bue(Suhn) Jonatan im Land Benjamin in Zela im Grabe vu sinem Vada (Babbe) Kisch un gmacht hän ällei, we dr Kenig bpfohle het. (a) Dnohch wird Gott däm Land wieda gnädig.

Heldentaten dr Krieger David

(vgl. 1. Chr 20,4-8)

21,15 S erhob sich aba wieda ä Kreg dr Philista mit Israel. Un David zeht nab un sini Manne(Männa) mit nem, un sie bliebe in Gob, um mit d Philistern zue kämpfen. Un David wird med. 21,16 Aba do war eina dr Riesensöhne, un des Gwicht vu sinem Speers war draihundat Lot Kupfa, dzue het da(er) ä näji(naii) Rischtung. Der wot David erschlagen. 21,17 Aba aAbischai, dr Bue(Suhn) dr Zeruja, half David un schlat d Philista dod. Do beschworen David sini Manne(Männa) un sag: Dü sollsch nimi mit uns(us) üszehe in d Kampf, dmit nit de (a) Lecht in Israel verlischt.

21,18 Dnohch erhob sich noh ä Kreg bi Gob mit d Philistern. Do erschlat Sibbechai, dr Huuschatiter, d Saf, dr au eina vum Gschlecht dr Riesen war. 21,19 Un s erhob sich noh ä Kreg bi Gob mit d Philistern. Do erschlat Elhanan, dr Bue(Suhn) Jaïrs üs Bethlehem, d Goliat, d Gatiter; dr het ä (a) Spieß, däm si Schaft war we ä Weberbaum.

21,20 Un s erhob sich noh ä Kreg bi Gat. Do war ä langa Ma, dr het sechs Finga a sinene Händ(Pfode) un sechs Zechen a sinene Feß, des sin vieräzwanzig a dr Zahl, un au er war vum Gschlecht dr Riesen. 21,21 Un (a) als sa(er) Israel hohnsprach, erschlat nen Jonatan, dr Bue(Suhn) Schammas, dr ä Brueda David war. 21,22 De vier stammten vum Gschlecht dr Riesen in Gat un flege durch de Hand David un vu sinere Kriegsleute.


22. Kapitel

David Danklied

(Ps 18)

22,1 Un David schwätzt vor rem HERRN de Wort des Liedes zue d Ziit, als nen dr HERR errettet het üs dr Hand alli vu sinere Gegna(Feinde) un üs dr Hand Sauls, un sait: 22,2 Der HERR isch mi Fels un mi Burgund mi Erretter. 22,3 Gott isch mi Hort, uf d i(ich) traue, mi Schild un Berg vu minem Heil, mi Schutz un mi Zueflucht, mi Heiland, dr dü ma(mir) hilfst vor Gwalt. 22,4 I(Ich) ruef a d HERRN, d Hochgelobten, so wäre i(ich) vor minem Gegna(Feinde) errettet.

22,5 S hän mi umfangen de Woge vum Dod, un de Fluten vum Unheils erschreckten mi. 22,6 Des Totenreichs Bande umfingen mi, un vum Dod Stricke überwältigten mi. 22,7 Als ma(mir) angst war, reft i(ich) d HERRN a un brellt zue minem Gott. Do erhörte er mi Schtimm vu sinem Tempel, un mi Brellä kummt vor nen zue sinene Ohre. 22,8 Di Erde bebte un wankte, de Grundfesten vum Himmel bewegten sich un bebten, do na(er) zornig war. 22,9 Rauch schtiegt uf vu vu sinere Nase un verzehrend Fiir üs sinem Mul (Gosch), Flamme sprühten vu nem üs. 22,10 Na(Er) buckt d Himmel un fahrt rab, un Dunkle war unda sinene Feß. 22,11 Un na(er) fahrt uf däm Cherub un flog doher, un na(er) schwebte uf d Fittichen vum Windes. 22,12 Na(Er) macht Dunkle ringsum zue sinem Zelt un schwarze, dicke Wolke. 22,13 Üs däm Glanz vor nem bricht viiri flammendes Fiir. 22,14 Der HERR donnerte vum Himmel, un dr Höchste glo hän sini Schtimm erschallen. 22,15 Na(Er) schoß sini Pfiel un schtreit sie üs, er schickt Blitze un jagte sie dohi. 22,16 Do luegt ma des Bett vum Meeres, un vum Erdbodens Grund ward ufdeckt bi däm Schelten vum HERRN, vor rem Odem un Schnauben vu sinem Zorn (Wuet)es.

22,17 Na(Er) schtreckt sini Hand üs vu dr Hechi un langt mi un zeht mi üs große Wassa. 22,18 Na(Er) rettet mi vu minem schtarken Gegna(Feinde), vu minem Hassern, de ma(mir) zue mächtig ware; 22,19 sie überwältigten mi zue d Ziit vu minem Unglücks, aba dr HERR ward mi Halt. 22,20 Na(Er) fihrt mi üsä ins Weite, er riß mi üsä; denn na(er) het Luscht zue ma(mir).

22,21 Der HERR den wohl a ma(mir) noh wägä ma(mir) Grechtigkeit; er vugilt ma(mir) noh dr Reinheit wägä ma(mir) Händ(Pfode). 22,22 Denn i(ich) halte de Wäg vum HERRN un bi nit gottlos gege minem Gott. 22,23 Denn alli sini Rechte hab i(ich) vor Aug, un sini Gebote werfe i(ich) nit vu ma(mir), 22,24 sundern i(ich) bi ohni Tadel vor nem un heetet mi vor Schuld. 22,25 Drum vugilt ma(mir) dr HERR noh wägä ma(mir) Grechtigkeit, noh dr Reinheit wägä ma(mir) Händ(Pfode) vor sinene Aug.

22,26 Gegen de Heilige bisch dü heilig, gege de Treuen bisch dü treu, 22,27 gege de Reinen bisch dü sufa, un gege de Verkehrten bisch dü vukehre. 22,28 Denn dü hilfst däm elenden Volk, un de Aug alli Stolzen erniedrigest dü. 22,29 Jo, dü, HERR, bisch mi Lecht; dr HERR macht mi Dunkle lecht. 22,30 Denn mit dir ka i(ich) Kriegsvolk zerschla un mit minem Gott iba Muurene schpringe. 22,31 Gottes Wäg sin ganz guet, vum HERRN Wort sin durchläutert. Na(Er) isch ä Schild ällei, de nem vertrauen.

22,32 Denn wer isch Gott, wenn nit dr HERR? Un wer isch ä Fels, wenn nit unsa Gott? 22,33 Gott stärkt mi mit Kraft un weist ma(mir) d rechte Wäg. 22,34 Na(Er) macht mi Feß gli d Hirschen un stellt mi uf mi Höhän. 22,35 Na(Er) lehrt mi Händ(Pfode) schtrietet un minem Arm d ehernen Bogen spannen. 22,36 Dü gibsch ma(mir) d Schild vu dinem Heil, un di Huld macht mi groß. 22,37 Dü gibsch minem Schritten weiten Platz, daß mi Knechel nit wanken.

22,38 Mi Gegna(Feinde) jagte i(ich) noh un vutilgt sie, un i(ich) kähre nit um, bis i(ich) sie umbrocht ha. 22,39 I(Ich) hole sie um un hab sie vuschmettat, daß sie nimi ufschtoh kenne; sie sin unda mi Feß gfalle. 22,40 Dü hesch mi parrat mit Schtärk zum Händel; dü kasch ma(mir) unterwerfen, de sich gege mi ufhebe. 22,41 Dü hesch mi Gegna(Feinde) zue d Flucht gwandt,daß i(ich) vernichte, de mi hass. 22,42 Sie aluege sich um - aba do isch kei Helfa - noh rem HERRN, aba na(er) git zantwort nene nit. 22,43 I(Ich) will sie zerstoßen zue Schtaub dr Erde, we Dreck uf dr Gasse will i(ich) sie zerstäuben un vutramt.

22,44 Dü hesch ma(mir) üs däm Ufruhr vu minem Volk ghulfe un machsch mi zum Schädel iba Heide; ä Volk, des i(ich) nit kannte, dene ma(mir). 22,45 Di Buebä(Sühn) dr Fremde huldigen ma(mir) un folg ma(mir) mit gehorsamen Ohre. 22,46 Di Buebä(Sühn) dr Fremde vuschmachte un kumme mit Zittre üs ihrem Burgen. 22,47 Der HERR läbt, un globt isch mi Fels, un Gott, dr Fels vu minem Heil, isch hoch obe, 22,48 dr Gott, dr ma(mir) Vugeltig schafft un ma(mir) de Velka unterwirft. 22,49 Na(Er) hilft ma(mir) üs vu minem Gegna(Feinde). Dü erhöhst mi iba de, de sich gege mi ufhebe, vor rem Ma dr Gewalttat rettest dü mi.

22,50 Drum will i(ich) dir danken, HERR, unda d Heide un dinem Name lobsingen, 22,51 dr sinem Kenig großes Heil git un Gnade zeigt sinem Gsalbte, David un sinem Huus ewiglich.


23. Kapitel

David letschte Wort

23,1 Des sin de letschte Wort David. S sait David, dr Bue(Suhn) Isais, s sait dr Ma, dr hoch obe isch, dr (a) Gesalbte vum Gottes Jakobs, dr Liebling dr Lieder Israels:

23,2 Der Geischt vum HERRN het durch mi gsait, un si Wort isch uf wägä ma(mir) Zunge. 23,3 S het dr Gott Israels zue ma(mir) gsait, dr Fels Israels het gsait: Wer Grecht herrscht unda d Mensch, wer herrscht in dr Angscht Gottes, 23,4 dr isch (a) we des Lecht vum Morge, wenn de Sunne ufgoht, am Morge ohni Wolke. Un we des Gras noh rem Rägä üs dr Erde bricht, 23,5 so isch (a) mi Huus fescht bi Gott; denn na(er) het ma(mir) ä ewige Packt(Abkumme) bschtimmt, in ällei wohl geordnet un gesichert. All mi Heil un all mi Begehren wird da(er) gedeihen losse. 23,6 Aba de nichtswürdigen Lit sin allisamt we verwehte Dischtle, de ma nit mit dr Hand fassen ka; 23,7 sundern wer sie angriefen will, mueß Ise un Spieß in dr Hand hän; sie wäre mit Fiir vubrennt a ihra Platz.

Di Helden David

(vgl. 1. Chr 11,10-47)

23,8 Des sin de Name dr Helden David: Jischbaal, dr Hachmoniter, dr Erschte unda d Dreien; dr schwang sinene Spieß iba achthundert, de uf eimol erschlagen ware. 23,9 Nohch nem war unda d dräi Helden Eleasar, dr Bue(Suhn) Dodos, dr Ahoachiter. Na(Er) war mit David in Pas-Dammim, als de Philista dert vusammelt ware zum Kampf un de Manne(Männa) Israels sich zurückzogen; 23,10 er aba hebet (haltet) schtoht un schlat de Philista, bis sini Hand med war un am Schwert erstarrte. Un dr HERR git großes Heil a däm Däg, so daß des Volk sich wieda umedrillt ha hinda nem her, um zue plündern. 23,11 Nohch nem war Schamma, dr Bue(Suhn) Ages üs Harar. Als de Philista sich sammle in Lehi - s war dert ä Schtuck Acka mit Linsen - un des Volk vor d Philistern floh, 23,12 do kummt er midde uf des Schtuck un entriß s d Philistern un schlat sie, un Gott git großes Heil.

23,13 Un dräi vu d driißig Helden kumme zue Beginn dr Ernte nab zue David, zue dr (a) Höhle Adullam, un des Laga dr Philista lit in dr Ebene Refaïm. 23,14 David aba war dertmols in dr Bergfeste, un de Wache dr Philista lit in Bethlehem. 23,15 Un David gelüstete s, un na(er) sait: Wer will ma(mir) Wassa zue trinke holen üs däm Brunne am Dor in Bethlehem? 23,16 Do breche de dräi Helden in des Laga dr Philista ä un (a) schöpften Wassa üs däm Brunne am Dor in Bethlehem un trage's un bringe's zue David. Aba na(er) wot s nit trinke, sundern goß s üs fir d HERRN 23,17 un sait: Das lasse dr HERR wiet vu ma(mir) si, daß i(ich) des doets! Isch's nit des Bloet dr Manne(Männa), de ihr Läbä gewagt hän un higange sin? Un na(er) wot s nit trinke. Das gmacht hän de dräi Helden.

23,18 aAbischai, Joabs Brueda, dr Bue(Suhn) dr Zeruja, war dr Erschte dr Dreißig. Na(Er) schwang sinene Spieß iba draihundat Erschlagenen un war berühmt unda d Dreißig. 23,19 Na(Er) war hochgeehrt unda d Dreißig un war ihr Oberschte, aba na(er) kummt nit a sälli Drei rah.

23,20 Un (a) Benaja, dr Bue(Suhn) Jojadas, ä streitbarer Ma vu große Tade, war üs (b) Kabzeel; dr erschlat de beidi «Gotteslöwen» dr Moabita. Na(Er) schtiegt nab un erschlat ä Löwen in nem Brunne, als Schnee gfalle war. 23,21 Na(Er) erschlat au ä ägyptischen Ma, ä Riesen, dr het ä Spieß in vu sinere Hand. Na(Er) aba goht zue nem nab mit nem Stecken un riß däm Ägypta d Spieß üs dr Hand un durchbohrte nen mit däm si eigenem Spieß. 23,22 Das doet Benaja, dr Bue(Suhn) Jojadas. Na(Er) war berühmt unda d driißig Helden 23,23 un war hochgeehrt unda d Dreißig, aba na(er) kummt nit a sälli Drei rah. Un David het sich anekockt nen iba sini Leibwache.

23,24 aAsaël, dr Brueda Joabs, war unda d Dreißig; au Elhanan, dr Bue(Suhn) Dodos üs Bethlehem; 23,25 Schamma, dr Haroditer; Elika, dr Haroditer; 23,26 (a) Helez, dr Peletiter; (b) Ira, dr Bue(Suhn) vum Ikkesch, üs Tekoa; 23,27 Abïser, dr Anatotiter; Sibbechai, dr Huuschatiter; 23,28 Zalmon, dr Ahoachiter; Mahrai, dr Netofatiter; 23,29 Heled, dr Bue(Suhn) Baanas, dr Netofatiter; Ittai, dr Bue(Suhn) Ribais, üs Gibea in Benjamin; 23,30 Benaja, dr Piratoniter; Hiddai, üs Nahale-Gaasch; 23,31 Abialbon, dr Arbatiter; Asmawet, dr Bahurimiter; 23,32 Eljachba, dr Schaalboniter; Jaschen, dr Guniter, un Jonatan, 23,33 dr Bue(Suhn) vum Schamma, dr Harariter; Ahiam, dr Bue(Suhn) Scharars, dr Harariter; 23,34 Elifelet, dr Bue(Suhn) Ahasbais, dr Maachatiter; Eliam, dr Bue(Suhn) aAhitofels, dr Giloniter; 23,35 Hezro, dr Karmeliter; Paarai, dr Arabiter; 23,36 Jigal, dr Bue(Suhn) Nathans, üs Zoba; Bani, dr Gaditer; 23,37 Zelek, dr Ammonita; Nachrai, dr Beerotiter, ä Waffenträger Joabs, vum Bue(Suhn) dr Zeruja; 23,38 Ira, dr Jattiriter; Gareb, dr Jattiriter; 23,39 (a) Uria, dr Hetita. Das sin zsämme siebenunddreißig.


24. Kapitel

Gott losst David d Tempelplatz find

(vgl. 1. Chr 21)

24,1 Un dr Zorn (Wuet) vum HERRN gibt abamols gege Israel, un na(er) reizte David gege des Volk un sait: Gang hi, zähle Israel un Juda! 24,2 (a) Un dr Kenig sait zue Joab un zue d Hauptlit, de bi nem ware: Gehn umä in ällei Schtämm Israels vu Dan bis Beerscheba un zählt des Kriegsvolk, dmit i(ich) wiß, weviel ihra sin. 24,3 Joab sait zue däm Kenig: Der HERR, di Gott, doets zue däm Volk, we s etzed isch, noh hundertmal soviel dzue, daß mi Herr, dr Kenig, vu sinere Aug Luscht dra ha; aba wurum vulangt s minem Herrn, d Kenig, des zue doe? 24,4 Aba vum Kenig Wort schtoht fescht gege Joab un de Hauptlit vum Heeres. So zeht Joab mit d Hauptlit vum Heeres üs vum Kenig, um des Volk Israel zue zehle. 24,5 Un sie gehn iba d Jordan un fange a bi aAroër un bi dr Schtadt, de midde im Bachtal lit, noh Gad un noh Jaser zue 24,6 un kumme noh Gilead un zum Land dr Hetita noh Kadesch zue un druf noh Dan, un vu Dan drille sie sich noh Sidon zue. 24,7 Dann(Dnoh) kumme sie zue dr feschte Schtadt Tyrus un ällei Schtädt dr Hiwita un Kanaanita un in des Südland Judas noh Beerscheba. 24,8 So durchzogen sie des ganzi Land un kumme noh nin Monet un zwanzig Däg noh Jerusalem zruck. 24,9 Un Joab git däm Kenig de Summe vum Volks a, des zehlt war. Un s ware in Israel achthunderttausend streitbare Manne(Männa), de des Schwert trage, un in Juda fünfhunderttausend Ma.

24,10 Aba des Herz schlat David, nohchdäm des Volk zehlt war. Un David sait zum HERRN: (a) I(Ich) ha schwer gsindigt, daß i(ich) des doe ha. Un etze, HERR, nimm wäg de Schuld vu dinem Knechts; denn i(ich) hab arg dumm doe.

24,11 Un als David am Morge ufschtod, kummt vum HERRN Wort zue (a) (b) (c) Gad, däm Prophete, David Seher: 24,12 Gang hi un sait mit David: Des sait dr HERR: Dreierlei lege i(ich) dir vor; erwähle dir ei dvu, daß i(ich) s dir doets. 24,13 Gad kummt zue David un gsait het s nem a un sait zue nem: Willsch dü, daß dräi Johr lang Hungasnot in di Land kummt odr daß dü dräi Monet vor di Widasacha fliehen mueß un sie di jage odr daß dräi Däg Pescht in dinem Land isch? So bedenke etze wohl, was i(ich) sage soll däm, dr mi gschickt het. (a) (b) 24,14 David sait zue Gad: S isch ma(mir) arg angst, aba loß uns(us) in de Hand vum HERRN flege, denn sini Barmherzigkeit isch groß; i(ich) will nit in dr Mensch Hand flege. 24,15 Do glo hän dr HERR de Pescht iba Israel kumme vum Morge a bis zue d bestimmten Ziit, so daß vum Volk schterbe vu Dan bis Beerscheba siebzigtausend Ma. 24,16 Als aba dr Engel sini Hand ausstreckte iba Jerusalem, um s zue vuderbe, reute d HERRN des Schlechte(Übel), un na(er) sait zum Engel, (a) (b) (c) dr des End anrichtete im Volk: S isch gnoe; loß etze di Hand ab! Der Engel vum HERRN aba war bi dr Tenne Araunas, vum Jebusiters. 24,17 Als aba David d Engel luegt, dr des Volk schlat, sait da(er) zum HERRN: Lueg, i(ich) ha gsindigt, i(ich) ha de Missetat doe; was hän de Schof doe? Loß di Hand gege mi un vu minem Vada (Babbe) Huus si!a

24,18 Un Gad kummt zue David a däm Däg un sait zue nem: Gang nuf un bäu däm HERRN ä Altar uf dr Tenne Araunas, vum Jebusiters. 24,19 Do goht David nuf, we Gad noh vum HERRN Gebot gsait het. 24,20 Un als Arauna aufschaute, luegt er d Kenig mit sinene Greschte zue nem herüberkommen un flegt ane vor rem Kenig uf si Gsicht(Visasch) zue d Erde 24,21 un sait: Wurum kummt mi Herr, dr Kenig, zue sinem Knecht? David sait: Um vu dir de Tenne zue kaufe un däm HERRN ä Altar zue bäue, dmit de Plage vum Volk mach platz. 24,22 Aba Arauna sait zue David: Mi Herr, dr Kenig, nihmt un opfa, we s nem gfallt. Lueg, do sin de Rinda zum Brandopfa un au de Dreschschlitten un des Geschirr dr Rinda als Brennholz; 24,23 des ällei git Arauna däm Kenig. Un Arauna sait zum Kenig: Der HERR, di Gott, isch dir gnädig. 24,24 Aba dr Kenig sait zue Arauna: Nit doch, sundern i(ich) will dir's abkaufen fir sinene Pries; denn i(ich) will däm HERRN, minem Gott, nit Brandopfa darbringen, de i(ich) umsunscht ha. So kaufte David de Tenne un de Rinda fir fuchzig Lot Silba. 24,25 Un David bäut het dert däm HERRN ä Altar un opferte Brandopfa un Dankopfa. Un (a) dr HERR wird däm Land wieda gnädig, un de Plage wich vum Volk Israel.


Letschte Änderungen November 2, 2005 by Dietmar Wiesler (Copyright)
Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999