Wida dra gsi am:23.03.2012 18:20:33
Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

D PROPHET DANIEL

1. Kapitel

Di Erziehung Daniels un vu sinere Freunde am babylonischen Hof

1,1 Im dritte Johr dr Herrschaft aJojakims, vum Kenig vu Juda, zeht Nebukadnezar, dr Kenig vu Babel, vor Jerusalem un belagerte s. 1,2 Un dr Herr git in sini Hand Jojakim, d Kenig vu Juda, un ä Deil dr Geräte üs däm Huus Gottes. Di glo hän er ins (a) Land Schinar bringe, in d Tempel vu sinem Gottes, un doet de Geräte in de Schatzkammer vu sinem Gottes. 1,3 Un dr Kenig sait zue Aschpenas, sinem oberschte Kämmerer, er soll (a) ä baar vu d Israeliten auswählen, un zwar vu königlichem Schtamm un vu edler Herkunft, 1,4 jungi Lit, de keini Gebreche het, sundern schen, begabt, wies, schlau un schlau(vuschtändig) wäre, eso fähig, a vum Kenig Hof zue dene; un na(er) soll sie in Schrift un Schproch dr Chaldäa unterrichten losse. 1,5 Un dr Kenig bschtimmt, was ma nene jede Dag ge soll vu vu sinere Ässä un vum Wi, d er selbscht trinkt; so solle sie dräi Johr ufzoge wäre un dnohch vor rem Kenig dene. 1,6 Unter nene ware üs Juda Daniel, Hananja, Mischaël un Asarja. 1,7 Un dr oberschte Kämmerer git nene andere Name un gheiße het Daniel Beltschazar un Hananja Schadrach un Mischaël Meschach un Asarja Abed- Nego.

1,8 Aba Daniel nimmt sich in sinem Herz vor, daß sa(er) sich mit vum Kenig Ässä un mit sinem Wi nit (a) dreckig mache wot, un bittet d oberschte Kämmerer, daß sa(er) sich nit dreckig mache mueßt. 1,9 Un Gott git s Daniel, daß nem dr oberschte Kämmerer günstig un gnädig gsinnt wird. (a) 1,10 Der sait zue nem: Ich fircht mi vor minem Herrn, däm Kenig, dr äich äiri Ässä un euern Trank bschtimmt het. Wenn na(er) merken wird, daß äich Ussähe schlechter isch als des dr anderem jungen Lit äires Alta, so brächtet ihr mi bi däm Kenig um mi Läbä. 1,11 Do sait Daniel zum Ufbassa, d dr oberschte Kämmerer iba Daniel, Hananja, Mischaël un Asarja bschtimmt het: 1,12 Versuch's doch mit di Knecht zehn Däg un loß uns(us) Gmes zue ässä un Wassa zue trinke ge. 1,13 Un dann(dnoh) loß dir unsa Ussähe un des dr jungen Lit, de vu vum Kenig Ässä ässä, zeigä; un dnohch magst dü mit di Knecht doe noh rem, was dü aluege wirsch. 1,14 Un na(er) ghärt het uf sie un vusuecht s mit nene zehn Däg. 1,15 Un noh d zehn Däg sähn sie schene un kräftiger üs als alli jungen Lit, de vu vum Kenig Ässä ässä. 1,16 Do doet dr Ufbassa de Ässä un d Trank, de fir sie bschtimmt ware, wäg un git nene Gmes. 1,17 Un däne vier jungen Lit git Gott Isicht un Vuschtand fir jede Art vu Schrift un Gschidheit. (a) Daniel aba vuschtande het sich uf Gesichte un Traim jeda Art.

1,18 Un als de Ziit um war, de dr Kenig bschtimmt het, daß sie dnohch vor nen brocht wäre solle, hole sie dr oberschte Kämmerer vor Nebukadnezar. 1,19 Un dr Kenig schwätzt mit nene, un s wird unda ällei nemads gfunde, dr Daniel, Hananja, Mischaël un Asarja gli war. Un sie wäre vum Kenig Diena. 1,20 Un dr Kenig findet sie in ällei Sache, de na(er) sie het gfrogt, zehnmol schlaua un verschtändiger als alli Zeichendeuter un Art in sinem ganze Rich. 1,21 Un Daniel bliebt im Denscht bis ins (a) erschte Johr vum Kenig Kyrus.


2. Kapitel

Nebukadnezars Träum vu d vier Weltreichen

(vgl. Kap 7)

2,1 Im zweite Johr vu sinere Herrschaft het Nebukadnezar ä Träum, iba d er so vuschrekt , daß sa(er) ufgwacht isch. 2,2 Un dr Kenig glo hän alli Zeichendeuter un Art un (a) Zaubera un Wahrsager zusammenrufen, daß sie nem sinene Träum sag solle. Un sie kumme un kumme vor d Kenig. 2,3 Un dr Kenig sait zue nene: I(Ich) hab ä Träum ka; dr het mi erschreckt, un i(ich) wot gerne wisse, was s mit däm Träum gsi isch. 2,4 Do sag de Wahrsager zum Kenig uf aramäisch: Der Kenig läbt ewig! Sage di Knecht d Träum, so wen ma(mir) nen dite. 2,5 Der Kenig git zantwort un sait zue d Wahrsaga: Mi Wort isch diitlich gnoe. Werdet ihr ma(mir) etze d Träum nit kunddoe un dite, so sollt ihr in Schtickli ghaue un äiri Hiisa soll zue Schutthaufen gmacht wäre. 2,6 Werdet ihr ma(mir) aba d Träum kunddoe un dite, so sollt ihr Gschenkli, Gaben un großi Ehri vu ma(mir) gregt. Drum sait ma(mir) d Träum un sini Beditig. 2,7 Do sage sie noh eimol un sag: Der Kenig sag sinene Knecht d Träum, so wen ma(mir) nen dite. 2,8 Der Kenig git zantwort un sait: Gwiß, i(ich) merke, daß ihr Ziit gwinne wen, wel ihr luege, daß mi Wort diitlich gnoe isch. 2,9 Aba d ihr ma(mir) d Träum nit sag, so ergeht ä Urdeil iba äich alli, wel ihr äich vorgnumme hän, Lug un Trug vor ma(mir) zue schwätze, bis de Ziit sich ändern. Drum sait ma(mir) d Träum; so ka i(ich) merken, daß ihr au de Beditig trefft. 2,10 Do antworteten de Wahrsager vor rem Kenig un sag zue nem: S isch kei Mensch uf Erde, dr sag kennt, was dr Kenig fordert. Ebeso git s au kei Kenig, we groß odr mächtig er isch, dr des vu irgendeinem Zeichendeuter, Art odr Wahrsager fordare wird. 2,11 Denn was dr Kenig fordert, isch zue hoch, un s git au sunscht nemads, dr s vor rem Kenig sag kennt, üsgnumme de Götta, de nit bi d Mensch huuse. 2,12 Do wird dr Kenig arg zornig un bpfiehlt, alli Art vu Babel umzubringen. 2,13 Un des Urdeil goht üs, daß ma de Art umbringe soll. Au Daniel un sini Freunde suecht ma, um sie zue umbringe.

2,14 Do drillt sich Daniel (a) schlau un schlau(vuschtändig) a Arjoch, d Obaschte dr Leibwache vum Kenig, dr auszog, um de Art vu Babel zue umbringe. 2,15 Un na(er) fangt a un sait zue Arjoch, däm dr Kenig Vollmacht ge het: Wurum isch ä so strenges Urdeil vum Kenig ergangen? Un Arjoch deilt s Daniel mit. 2,16 Do goht Daniel inä un bittet d Kenig, nem ä Frist z ge, dmit er de Beditig däm Kenig sag kennt. 2,17 Un Daniel goht heim un deilt s sinene Freunde Hananja, Mischaël un Asarja mit, 2,18 dmit sie d Gott vum Himmel um Gnade bäten wägä des Geheimnisses un Daniel un sini Freunde nit samt d anderem Art vu Babel umkämehn. 2,19 Do wird Daniel des Gheimnis durch ä Gsicht (Visasch) in dr Nacht zeige (offenbart). Un Daniel lobt d Gott vum Himmel, 2,20 fangt a un sait: Gelobet isch dr Name Gottes vu Ewigkeit zue Ewigkeit, denn nem ghäre Gschidheit un Schtärk! 2,21 Na(Er) ändert Ziit un Schtund; (a) er hockt Kenig ab un hockt Kenig ä; er git d Art ihri Gschidheit un d Verschtändigen ihrem Vuschtand, 2,22 er zeige (offenbart), was def un vuborge isch; er wiß, was in dr Dunkle lit, denn bi nem isch luta Lecht. 2,23 I(Ich) dank dir un lobe di, Gott wägä ma(mir) Vädare, daß dü ma(mir) Gschidheit un Schtärk verliehen un etzed zeige (offenbart) hesch, was ma(mir) vu dir erbeten hän; denn dü hesch uns(us) vum Kenig Sach zeige (offenbart). 2,24 Do goht Daniel inä zue Arjoch, dr vum Kenig Bfehl het, de Art vu Babel umzubringen, un sait zue nem: Dü sollsch de Art vu Babel nit umbringen, sundern fihr mi inä zum Kenig, i(ich) will däm Kenig de Beditig sag. 2,25 Arjoch hole Daniel schnell inä vor d Kenig un sait zue nem: I(Ich) ha ä Ma gfunde unda d Gfangene üs Juda, dr däm Kenig de Beditig sag ka. 2,26 Der Kenig git zantwort un sait zue Daniel, d sie Beltschazar nannten: Bisch dü s, dr ma(mir) d Träum, d i(ich) gsähne ha, un sini Beditig kunddoe ka?

2,27 Daniel fangt a vor rem Kenig un sait: Das Gheimnis, noh rem dr Kenig froge, vermögen de Art, Gelehrten, Zeichendeuter un Wahrsager däm Kenig nit zue sag. 2,28 Aba (a) s isch ä Gott im Himmel, dr ka Gheimniss zeige (offenbare). Der het däm Kenig Nebukadnezar kundgmacht, was in küinftige Ziit bassiere soll. Mit dinem Träum un di Gesichten, als dü schliefst, verhielt s sich so: 2,29 Dü, Kenig, dachtest uf dinem Bett, was dereinst bassiere wird; un dr, dr Gheimniss zeige (offenbart), het dir kundgmacht, was bassiere wird. 2,30 Mir aba isch des Gheimnis zeige (offenbart) worde, (a) nit als wär mi Gschidheit greßa als de Gschidheit alli, de do läbä, sundern dmit däm Kenig de Beditig kundwürde un dü vu dinem Herz s denke erführest. 2,31 Dü, Kenig, hesch ä Träum, un lueg, ä großes un hoches un hell glänzendes Bild schtoht vor dir, des war schrecklig azluege. 2,32 Das Schädel des Bildes war vu fienem(fäinem) Gold, sini Bruscht un sini Ärm ware vu Silba, si Ranze un sini Lenden ware vu Kupfa, 2,33 sini Schenkel ware vu Ise, sini Feß ware teils vu Ise un teils vu Ton. 2,34 Das sahst dü, bis ä Schtei (Wackes) herunterkam, ohni Zuedoe vu Menschenhänden; dr troffe het des Bild a sinene Feß, de vu Ise un Ton ware, un zermalmte sie. 2,35 Do wäre mitänanda zermalmt Ise, Ton, Kupfa, Silba un Gold un wäre we Schpreu uf dr Sommertenne, un dr Wind verwehte sie, daß ma sie nirgends me find ka. Der Schtei (Wackes) aba, dr des Bild zerschlug, wird zue nem große Berg, so daß sa(er) de ganzi Welt fillt.

2,36 Das isch dr Träum. Etze wen ma(mir) de Beditig vor rem Kenig sag. 2,37 Dü, Kenig, bisch (a) ä Kenig alli Kenig, däm dr Gott vum Himmel Kenigrich, Macht, Schtärk un Ehri ge het 2,38 un däm ma(er) alli Lända, in däne Lit huuse, dzue (a) (b) de Dier(Tierli) uf däm Feld un de Vegel unda däm Himmel in de Händ(Pfode) ge un däm ma(er) iba ällei Gwalt verliehen het. Dü bisch des goldeni Schädel. 2,39 Nohch dir wird ä anderes Kenigrich aufkommen, geringer als vu dinem, dnohch des dritte Kenigrich, des üs Kupfa isch un iba alli Lända herrsche wird. 2,40 Un des vierte wird hert si we Ise; denn we Ise ällei zermalmt un zerschlägt, jo, we Ise ällei zerbricht, so wird s au ällei zermalmen un vubreche. 2,41 Daß dü aba de Feß un Zechen teils vu Ton un teils vu Ise gsähne hesch, beditet: des wird ä zerdeiltes Kenigrich si; doch wird ebis vu vum Eisens Härte drin bliebe, we dü jo gsähne hesch Ise mit Ton vumengt. 2,42 Un daß de Zechen a sinene Feß teils vu Ise un teils vu Ton sin, beditet: zum Deil wird's ä schtarkes un zum Deil ä schwaches Rich si. 2,43 Un daß dü gsähne hesch Ise mit Ton vumengt, beditet: sie wäre sich zwar durch Heiraten mitänanda vermischen, aba sie wäre doch nit aneinander feschthebä, so we sich Ise mit Ton nit mengen losst. 2,44 Aba zue d Ziit der Kenig wird dr Gott vum Himmel (a) (b) (c) (d) ä Rich ufrichte, des nimmi zerschtert wird; un si Rich wird uf kei anderes Volk kumme. S wird alli de Königreiche zermalmen un himache; aba s selbscht wird ewig bliebe, 2,45 we dü jo gsähne hesch, daß ä Schtei (Wackes) ohni Zuedoe vu Menschenhänden vum Berg herunterkam, dr Ise, Kupfa, Ton, Silba un Gold zermalmte. So het dr großi Gott däm Kenig kundgmacht, was dereinst bassiere wird. Der Träum isch zuverlässig, un de Beditig isch richtig.

2,46 Do flegt dr Kenig Nebukadnezar uf si Gsicht(Visasch) un wirft sich ane vor Daniel un bpfiehlt, ma soll nem Schpeiseopfa un Rauchopfa darbringen. 2,47 Un dr Kenig git zantwort Daniel un sait: S isch kei Zwiefel, (a) (b) (c) (d) äich Gott isch ä Gott iba alli Götta un ä Herr iba alli Kenig, dr Gheimniss zeige (offenbare) ka, we dü des Gheimnis hesch zeige (offenbare) kenne. 2,48 Un dr Kenig erhöhte Daniel un (a) (b) git nem großi un vieli Gschenkli un macht nen zum Firschte iba des ganzi Land Babel un het sich anekockt nen zum Obaschte iba alli Art in Babel. 2,49 Un Daniel bittet d Kenig, (a) iba de einzelnen Bezirke im Land Babel Schadrach, Meschach un Abed-Nego zue anesitzä. Daniel aba bliebt am Hof vum Kenig.


3. Kapitel

Di dräi Manne(Männa) im Fiirofe

3,1 Der Kenig Nebukadnezar glo hän ä goldenes Bild mache sechzig Ellen hoch un sechs Ellen breit un glo hän s ufrichte in dr Ebene Dura im Land Babel. 3,2 Un dr Kenig Nebukadnezar schickt noh d Firschte, Würdenträgern, Schtatthalta, Richtern, Schatzmeistern, Räten, Amtleuten un ällei Mächtigen im Land, daß sie zsämmekomme solle, um des Bild zue weihen, des dr Kenig Nebukadnezar het ufrichte losse. 3,3 Do kumme zsämme de Firschte, Würdenträger, Schtadthaltr, Richta, Schatzmeister, Räte, Amtlit un alli Mächtigen im Land, um des Bild zue weihen, des dr Kenig Nebukadnezar het ufrichte losse. Un sie mußten sich vor rem Bild ufschtelle, des Nebukadnezar het ufrichte losse. 3,4 Un dr Herold reft lut: S wird äich bfohle, ihr Velka un Lit üs so vieli verschiedenen Schproche: 3,5 Wenn ihr härä d d Schall dr Päpare, Trompeten, Harfe, Zithern, Flöten, Lauten un alli anderem Instrumente, dann(dnoh) sollt ihr aneflege un des goldeni Bild abäte (ahimmle), des dr Kenig Nebukadnezar het ufrichte losse. 3,6 Wer aba dann(dnoh) nit niederfällt un abätet, dr soll sofort in d glühenden Ofe gworfe wäre. 3,7 Als sie etze ghärt hän d Schall dr Päpare, Trompeten, Harfe, Zithern, Flöten un alli anderem Instrumente, flege ane alli Velka un Lit üs so vieli verschiedenen Schproche un bäte a des goldeni Bild, des dr Kenig Nebukadnezar het ufrichte losse.

3,8 Do kumme ä baar chaldäische Manne(Männa) un vuklage de Jude, 3,9 fange a un sag zum Kenig Nebukadnezar: Der Kenig läbt ewig! 3,10 Dü hesch (a) ä Gebot ergoh losse, daß alli Mensch aneflege un des goldeni Bild abäte (ahimmle) solle, wenn sie d Schall dr Päpare, Trompeten, Harfe, Zithern, Flöten, Lauten un alli anderem Instrumente härä däte; 3,11 wer aba nit niederfiele un abätete, soll in d glühenden Ofe gworfe wäre. 3,12 Etze sin do (a) jüdische Manne(Männa), de dü iba de einzelnen Bezirke im Land Babel bschtimmt hesch, nämlich Schadrach, Meschach un Abed-Nego; de vuachte di Gebot un ehren di Gott nit un bäte des goldeni Bild nit a, des dü hesch ufrichte losse. 3,13 Do bpfiehlt Nebukadnezar mit Wuet un Zorn (Wuet), Schadrach, Meschach un Abed-Nego vor nen zue bringe. Un de Manne(Männa) wäre vor d Kenig brocht. 3,14 Do fangt Nebukadnezar a un sait zue nene: We? Wollt ihr, Schadrach, Meschach un Abed-Nego, minem Gott nit ehren un des goldeni Bild nit abäte (ahimmle), des i(ich) ha ufrichte losse? 3,15 Wohlan, sin parat! Sobald ihr d Schall dr Päpare, Trompeten, Harfe, Zithern, Flöten, Lauten un alli anderem Instrumente härä d, so fallt ane un bäte den des Bild a, des i(ich) ha mache losse! Werdet ihr's aba nit abäte (ahimmle), dann(dnoh) sollt ihr sofort in d glühenden Ofe gworfe wäre. (a) (b) Len aluege, wer dr Gott isch, dr äich üs wägä ma(mir) Hand erretten kennt! 3,16 Do fange a Schadrach, Meschach un Abed-Nego un sag zum Kenig Nebukadnezar: S isch nit nedig, daß ma(mir) dir druf sage. 3,17 Wenn unsa Gott, d ma(mir) verehren, will, so ka er uns(us) erretten; üs däm (a) (b) glühenden Ofe un üs dinere Hand, oh Kenig, ka er erretten. 3,18 Un wenn er's nit doe will, so sollsch dü trozdem wisse, (a) daß ma(mir) di Gott nit ehren un des goldeni Bild, des dü hesch ufrichte losse, nit abäte (ahimmle) wen.

3,19 Do wird Nebukadnezar voll Wuet, un dr Ausdruck vu sinem Agsicht vuänderte sich gegeiba Schadrach, Meschach un Abed-Nego, un na(er) bpfiehlt, ma soll d Ofe siebemol heißer mache, als ma sunscht zue doe vusorgt. 3,20 Un na(er) bpfiehlt d beschte Kriegsleuten, de in sinem Heer ware, Schadrach, Meschach un Abed-Nego zue binden un in d glühenden Ofe zue werfe. 3,21 Do wäre de Manne(Männa) in ihrem Mänteln, Hosen, heete, in ihra ganze Klamotte, bunde un in d glühenden Ofe gworfe. 3,22 Wel des Gebot vum Kenig so schtreng war, schürte ma des Fiir im Ofe so arg, daß de Manne(Männa), de Schadrach, Meschach un Abed-Nego hinaufbrachten, vu d Fiirflamme umbrocht wäre. 3,23 Aba de dräi Manne(Männa), Schadrach, Meschach un Abed-Nego, flege nab in d glühenden Ofe, bunde we sie ware.

3,24 Do vuschreckt dr Kenig Nebukadnezar, fahrt uf un sait zue sinene Räten: Hän ma(mir) nit dräi Manne(Männa) bunde in des Fiir werfe losse? Do sage sie un sag zum Kenig: Jo, Kenig. 3,25 Na(Er) git zantwort un sait: I(Ich) sieht aba vier Manne(Männa) (a) fräi im Fiir umägo, un sie sin unbschadet; un dr vierte luegt üs, als wär er ä Bue(Suhn) dr Götta. 3,26 Un Nebukadnezar kummt vor de Dire vum glühenden Ofens un sait: Schadrach, Meschach un Abed-Nego, ihr Knecht Gottes vum Hechschte, träte üsä un kummt her! Do kumme Schadrach, Meschach un Abed-Nego üsä üs däm Fiir. 3,27 Un de Firschte, Würdenträger, Schtadthaltr un Räte vum Kenig kumme zsämme un sähn, daß (a) des Fiir d Leibern der Manne(Männa) nigs het aha kenne un ihr Haupthaar nit vubrennt un ihri Mäntel nit versehrt ware; jo, ma ka kei Brand a nene riechen. 3,28 Do fangt Nebukadnezar a un sait: Globt isch dr Gott Schadrachs, Meschachs un Abed-Negos, dr (a) sinene Engel gschickt un sini Knecht errettet het, de nem vulobt un vum Kenig Gebot nit ghalte hän, sundern ihrem Leib (Ranze) preisgaben; denn sie wen kei anderem Gott verehren un abäte (ahimmle) als ällei ihrem Gott! 3,29 So isch etze des mi Gebot: Wer unda ällei Mensch un Lit üs so vieli verschiedenen Schproche d Gott Schadrachs, Meschachs un Abed-Negos läschtert, dr soll in Schtickli ghaue un si Huus zue nem Schutthaufen gmacht wäre. Denn (a) s git kei anderem Gott als d, dr so erretten ka. 3,30 Un dr Kenig git Schadrach, Meschach un Abed-Nego großi Macht im Land Babel.

Nebukadnezars Wahnsinn

3,31 Kenig Nebukadnezar ällei Mensch, Lit üs so vieli verschiedenen Schproche uf dr ganze Erde: Viel Friede zvor! 3,32 S gfallt ma(mir), de Zeiche un Wunda zue vuzehle, de Gott dr Höchste a ma(mir) doe het. 3,33 Denn sini Zeiche sin groß, un sini Wunda sin mächtig, un (a) (b) (c) (d) (e) si Rich isch ä ewiges Rich, un sini Herrschaft währet fir un fir.

4. Kapitel

4,1 I(Ich), Nebukadnezar, het Rueh in minem Huus un läbt zufrieden in minem Palascht. 4,2 Do het i(ich) ä Träum, dr erschreckte mi, un de s denke, de i(ich) uf minem Bett het, un de Gesichte, de i(ich) gsähne het, beunruhigten mi. 4,3 Un i(ich) bpfiehlt, daß alli Art Babels vor mi brocht däte, dmit sie ma(mir) sage, was dr Träum bedeutete. 4,4 Do hole ma ri de Zeichendeuter, Art, Gelehrten un Wahrsager, un i(ich) vuzehlt d Träum vor nene; aba sie kenne ma(mir) nit sag, was sa(er) bedeutete, 4,5 bis zletscht Daniel vor mi kummt, dr Beltschazar heißt noh rem Name vu minem Gottes un (a) dr d Geischt dr heilige Götta het. Un i(ich) vuzehlt vor nem d Träum: 4,6 Beltschazar, dü Oberschte unda d Zeichediita, vum i(ich) wiß, daß dü d Geischt dr heilige Götta hesch un dir nigs vuborge isch, sag, was de Gesichte vu minem Traumes, de i(ich) gsähne ha, bedite.

4,7 Des sin aba de Gesichte, de i(ich) gsähne ha uf minem Bett: Lueg, s schtoht ä Baum in dr Midde dr Erde, dr war arg hoch. 4,8 Un na(er) wird groß un mächtig, un sini Hechi reichte bis a d Himmel, un na(er) war zue aluege bis ans End dr ganze Erde. 4,9 Si Laub war dicht un sini Frucht viel, un na(er) git Ässä fir alli. Alli Dier(Tierli) vum Feldes find Schatte unda nem, un de Vegel vum Himmel hocke uf sinene Ästen, un ällei Fleisch nährte sich vu nem. 4,10 Un i(ich) luegt ä Gsicht (Visasch) uf minem Bett, un lueg, ä heiliger Wächter fahrt vum Himmel rab. 4,11 Der reft lut un sait: Huut d Baum um un schlagt nem de Äste wäg, strieft nem des Laub ab un vudeilt sini Frucht, daß de Dier(Tierli), de unda nem liege, weglaufen un de Vegel vu sinene Äscht fliehen. 4,12 Doch len d Stock mit sinene Wurzeln in dr Erde bliebe; er soll in eisernen un ehernen Kette uf däm Feld im Grase un unda däm Tau vum Himmel liege un na(er)ß wäre un soll si Deil hän mit d Tierli am Gras uf dr Erde. 4,13 Un des menschliche Herz soll vu nem gnumme un ä tierisches Herz nem ge wäre, un siebä Ziit soll iba nen higo. 4,14 Des isch im Rot dr Wächter bschlosse un isch Gebot dr Heilige, dmit de Lebändige erkenne, daß (a) dr Höchste Gwalt het iba de Königreiche dr Mensch un sie ge ka, wäm ma(er) will, un ä Niedrige driba anesitzä. 4,15 Solch ä Träum hab i(ich), Kenig Nebukadnezar, ka; dü aba, Beltschazar, sag, was sa(er) beditet. Denn alli Art in minem Kenigrich kenne ma(mir) nit kunddoe, was sa(er) beditet; dü aba kasch s, denn dr Geischt dr heilige Götta isch bi dir.

4,16 Do vuschreckt Daniel, dr au Beltschazar heißt, ä Ziitlang, un sini s denke beunruhigten nen. Aba dr Kenig sait: Beltschazar, loß di durch d Träum un sini Beditig nit beunruhigen. Beltschazar fangt a un sait: Ach, mi Herr, daß doch dr Träum di Gegna(Feinde) un sini Beditig di Widasacha gelte! 4,17 Der (a) Baum, d dü gsähne hesch, dr groß un mächtig wird un däm si Hechi a d Himmel reichte un dr zue aluege war uf dr ganze Erde, 4,18 däm si Laub dicht un däm si Frucht viel war, so daß sa(er) Ässä fir alli git, unda däm de Dier(Tierli) vum Feldes huuste un uf däm si Ästen de Vegel vum Himmel hocke - 4,19 des bisch dü, Kenig, dr dü so groß un mächtig bisch; denn di Macht isch groß un reicht bis a d Himmel un di Gwalt bis ans End dr Erde. 4,20 Daß aba dr Kenig ä heilige Wächter gsähne het vum Himmel rabfahre, dr gsait het: «Huut d Baum um un zerschtert nen, doch d Stock mit sinene Wurzeln len in dr Erde bliebe; er soll in eisernen un ehernen Kette uf däm Feld im Grase un unda däm Tau vum Himmel liege un na(er)ß wäre un mit d Tierli vum Feldes zusammenleben, bis iba nen siebä Ziit higange sind»; 4,21 des, Kenig, beditet - un zwar ergeht s als Rotschluß vum Hechschte iba minem Herrn, d Kenig -: 4,22 ma wird di üs dr Gmeinschaft dr Mensch vuschtoße, un dü mueß bi d Tierli vum Feldes bliebe, un ma wird di Gras frässä losse we de Rinda, un dü wirsch unda däm Tau vum Himmel liege un na(er)ß wäre, un siebä Ziit wäre iba di higo, bis dü erkennst, daß dr Höchste Gwalt het iba de Königreiche dr Mensch un sie git, wäm er will. 4,23 Wenn aba gsait wird, ma soll trozdem d Stock vum Baumes mit sinene Wurzeln ibrig losse, des beditet: di Kenigrich soll dir gregä bliebe, sobald dü wißet da hesch, daß dr Himmel de Gwalt het. 4,24 Drum, mi Kenig, loß dir minem Rot gfalle un mache di los un ledig vu di Sinde durch Grechtigkeit un vu dinere Missetat durch (a) (b) Wohltat a d Ärm, so wird s dir lang wohlergehen.

4,25 Des ällei widerfuhr däm Kenig Nebukadnezar. 4,26 Denn noh zwöelf Monet, als dr Kenig uf däm Dach vum kenigliche Palastes in Babel sich erging, 4,27 (a) hebt er a un sait: Das isch des großi Babel, des i(ich) bäut ha zue d Königsstadt durch mi großi Macht zue Ehren wägä ma(mir) Herrlichkeit. 4,28 Ehe noh dr Kenig de Wort usgschwätzt het, kummt ä Schtimm vum Himmel: Dir, Kenig Nebukadnezar, wird gsait: Di Kenigrich isch dir gnumme, 4,29 ma wird di üs dr Gmeinschaft dr Mensch vuschtoße, un dü sollsch bi d Tierli vum Feldes bliebe; Gras wird ma di frässä losse we de Rinda, un siebä Ziit soll higo, bis dü erkennst, daß (a) dr Höchste Gwalt het iba de Königreiche dr Mensch un sie git, wäm ma(er) will. 4,30 Im gliche Nuu wird des Wort erfillt a Nebukadnezar, un na(er) wird vuschtoße üs dr Gmeinschaft dr Mensch, un na(er) fraß Gras we de Rinda, un si Leib (Ranze) lit unda däm Tau vum Himmel un wird da(er)ß, bis si Hoor isch gwachse so groß we Adlerfedern un sini Nägel we Vogelklauen wäre.

4,31 Nohch der Ziit hebt i(ich), Nebukadnezar, mi Aug uf zum Himmel, un mi Vuschtand kummt ma(mir) wieda, un i(ich) lobt d Hechschte. I(Ich) priest un ehrte d, dr ewig läbt, (a) däm si Gwalt ewig isch un däm si Rich fir un fir währt, 4,32 gege d (a) alli, de uf Erde huuse, fir nigs zue rechnen sin. Na(Er) macht's, we na(er) will, mit d Mächten im Himmel un mit däne, de uf Erde huuse. Un (b) nemads ka vu sinere Hand wehren noh zue nem sag: Was machsch dü? 4,33 Zue d selben Ziit kehrt mi Vuschtand zue ma(mir) zruck, un mi Herrlichkeit un mi Glanz kumme wieda a mi zue d Ehri vu minem Königreichs. Un mi Räte un Mächtigen suechte mi uf, un i(ich) wird wieda iba mi Kenigrich igsetzt un gwinnt noh greßeri Herrlichkeit. 4,34 Drum lobe, ehre un preise i(ich), Nebukadnezar, d Kenig vum Himmel; denn all si Den isch Wohret, un sini Wäg sin recht, un (a) (b) wer schtolz isch, d ka er dämütigen.


5. Kapitel

Belsazars Gastmahl

5,1 Kenig Belsazar macht ä herrliches Ässä fir sini däusend Mächtigen un soff sich voll mit nene. 5,2 Un als sa(er) bsofe war, glo hän er (a) (b) (c) de goldene un silbernen Töpf herbringen, de si Vada (Babbe) Nebukadnezar üs däm Tempel zue Jerusalem wäggnumme het, dmit dr Kenig mit sinene Mächtigen, mit sinene Wieba un mit sinene Nebenfrauen drus tränke. 5,3 Do wäre de goldene un silbernen Töpf herbeigebracht, de üs däm Tempel, üs däm Huus Gottes zue Jerusalem, wäggnumme worde ware; un dr Kenig, sini Mächtigen, sini Wieba un Nebenfrauen trinke drus. 5,4 Un als sie so trinke, lobe sie de goldene, silbernen, ehernen, eisernen, hölzernen un schtei Götta.

5,5 Im gliche Nuu gehn viiri Finga we vu eina Menschenhand, de schrieben gegeiba däm Laichta uf de getünchte Wand in däm kenigliche Saal. Un dr Kenig sieh de Hand, de do schribt. 5,6 Do entfärbte sich dr Kenig, un sini s denke erschreckten nen, so daß er we glähmt war un nem de Beine zitterten. 5,7 Un dr Kenig reft lut, daß ma de Art, Gelehrten un Wahrsager herbeiholen soll. Un na(er) glo hän d Art vu Babel sag: Wela Mensch de Schrift läse ka un ma(mir) sait, was sie beditet, dr soll mit Purpur azogä wäre un ä goldeni Kette um d Hals schleipfe un dr Dritte in minem Kenigrich si. 5,8 Do wäre alli Art vum Kenig hergfihrt, aba sie kenne nit de Schrift läse noh de Beditig däm Kenig kunddoe. 5,9 Dodribar vuschrekt dr Kenig Belsazar noh me un verlor sini Farbe ganz, un sinene Mächtigen wird angst un bang. 5,10 Do goht uf de Wort vum Kenig un vu sinere Mächtigen de Königinmutter in d Saal inä un sait: Der Kenig läbt ewig! Loß di vu di s denke nit so erschrecken, un entfärbe di nit! 5,11 S isch ä Ma in dinem Kenigrich, dr (a) d Geischt dr heilige Götta het. Denn zue vu dinem Vada (Babbe) Ziit findet sich bi nem Erleuchtung, Schläue un Gschidheit we dr Götta Gschidheit. Un di Vada (Babbe), dr Kenig Nebukadnezar, (b) het sich anekockt nen iba de Zeichendeuter, Art, Gelehrten un Wahrsager, 5,12 wel ä (a) überragender Geischt bi nem gfunde wird, dzue Vuschtand un Schläue, Traim zue dite, dunkle Sprüche zue erraten un Gheimniss zue zeige (offenbare). Das isch Daniel, däm dr Kenig d Name Beltschazar git. So ruef ma etze Daniel; dr wird sag, was s beditet.

5,13 Do wird Daniel vor d Kenig gfihrt. Un dr Kenig sait zue Daniel: Bisch dü Daniel, eina dr Gfangene üs Juda, de dr Kenig, mi Vada (Babbe), üs Juda herbrocht het? 5,14 I(Ich) ha vu dir sag härä, daß dü d Geischt dr heilige Götta habest un Erleuchtung, Vuschtand un hohe Gschidheit bi dir zue find isch. 5,15 Etze hab i(ich) vor mi ruefä losse de Art un Gelehrten, dmit sie ma(mir) de Schrift läse un kunddoe soll, was sie beditet; aba sie kenne ma(mir) nit sag, was sie beditet. 5,16 Vu dir aba her i(ich), daß dü Deutungen z ge un Gheimniss zue zeige (offenbare) vermagst. Kasch dü etze de Schrift läse un ma(mir) sag, was sie beditet, so sollsch dü mit Purpur azogä wäre un ä goldeni Kette um di Hals schleipfe un dr Dritte in minem Kenigrich si.

5,17 Do fangt Daniel a un sait vor rem Kenig: Behalte di Gaben un git di Gschenk nem anderem; i(ich) will trozdem de Schrift däm Kenig läse un kunddoe, was sie beditet. 5,18 Mi Kenig, (a) Gott dr Höchste het dinem Vada (Babbe) Nebukadnezar Kenigrich, Macht, Ehri un Herrlichkeit ge. 5,19 Un um solcha Macht wille, de nem ge war, firchte un scheuten sich vor nem alli Velka un Lit üs so vieli verschiedenen Schproche. Na(Er) tötete, wen er wot; er glo hän läbä, wen er wot; er erhöhte, wen er wot; er dämütigte, wen er wot. 5,20 Als sich aba si Herz überhob un na(er) schtolz un hochmütig wird, do wird da(er) vum kenigliche Thron gschtoße un verlor sini Ehri 5,21 un wird vuschtoße üs dr Gmeinschaft dr Mensch, un si Herz wird gli däm dr Dier(Tierli), un na(er) mueß bi däm Wild hausen un fraß Gras we de Rinda, un si Leib (Ranze) lit unda däm Tau vum Himmel un wird da(er)ß, bis sa(er) lernte, daß (a) Gott dr Höchste Gwalt het iba de Königreiche dr Mensch un sie git, wäm ma(er) will. 5,22 Aba dü, Belsazar, si Bue(Suhn), hesch di Herz nit demuetig gmacht, obwohl dü des ällei gwisst hesch, 5,23 sundern hesch di gege d Herrn vum Himmel obe, un de Töpf vu sinem Huus het ma vor di bringe meße, un dü, di Mächtigen, di Wieba un di Nebenfrauen, ihr hän drus trunke; dzue hesch dü de silbernen, goldene, ehernen, eisernen, hölzernen, schtei Götta globt, de nit aluege noh härä noh fühlen kenne. Den Gott aba, dr di Odem un alli di Wäg in vu sinere Hand het, hesch dü nit vuehre. 5,24 Drum wird vu nem de Hand gschickt un de Schrift gschriebe. 5,25 (a) So aba lautet de Schrift, de dert gschriebe schtoht: Mene mene tekel uparsin. 5,26 Un sie beditet des: Mene, des isch, Gott het di Kenigrich zehlt un beendet. 5,27 Tekel, des isch, ma het di uf dr Woog (Waage) gewogen un zue leicht gfunde. 5,28 Peres, des isch, di Rich isch zerdeilt un d Medern un Persern ge. 5,29 Do bpfiehlt Belsazar, daß ma Daniel mit Purpur azeget soll un nem ä goldeni Kette um d Hals ge; un na(er) glo hän vu nem vuzehle, daß er dr Dritte im Kenigrich isch. (a) (b)

5,30 Aba in dselbe Nacht wird Belsazar, dr Kenig dr Chaldäa, umbrocht.


6. Kapitel

Daniel in dr Löwengrube

6,1 *Un (a) Darius üs (b) Medien übernahm des Rich, als sa(er) zweiundsechzig Johr alt war. 6,2 Un s gfallt Darius, iba des ganzi Kenigrich hundatzwanzig Schtadthaltr zue anesitzä. Ü6,3 ber sie het sich anekockt er dräi Firschte, vu däne eina Daniel war. Ihnen solle de Schtadthaltr Antwort ablegen, dmit dr Kenig dr Meh enthoben wär. 6,4 Daniel aba übertraf alli Firschte un Schtadthaltr, denn (a) s war ä überragender Geischt in nem. Drum het denkt dr Kenig dra, nen iba des ganzi Kenigrich zue anesitzä. 6,5 Do vulange de Firschte un Schtadthaltr dnohch, a Daniel ebis zue find, des gege des Kenigrich grichtet wär. Aba sie kenne kei Grund zue d Aklag un kei Vugo find; denn na(er) war treu, so daß ma keini Schuld un kei Vugo bi nem find ka. 6,6 Do sag de Manne(Männa): Mir wäre kei Grund zue d Aklag gege Daniel find, s isch denn wägä vu sinere Gottesverehrung. 6,7 Do kumme de Firschte un Schtadthaltr schnell vor d Kenig gloffe un sag zue nem: Der Kenig Darius läbt ewig! 6,8 S hän de Firschte vum Königreichs, de Würdenträger, de Schtadthaltr, de Räte un Befehlshaber alli denkt, s soll ä königlicher Bfehl ge un ä strenges Gebot erlosse wäre, daß jeda, dr in driißig Däg ebis bitte wird vu irgendeinem Gott odr Mensch üßa vu dir, däm Kenig, ällei, zue d Löwen in de Gruebe gworfe wäre soll. 6,9 Drum, oh Kenig, wollest dü ä des Gebot üsgoh losse un ä Schreiben ufsetze, des nit wieda geändert wäre darf (a) (b) noh rem Gsetz dr Meder un Perser, des unaufhebbar isch. 6,10 So glo hän dr Kenig Darius des Schreiben un des Gebot ufsetze.

6,11 Als etze Daniel wird gwar, daß ä des Gebot ergangen war, goht da(er) inä in si Huus. Na(Er) het aba a sinem Obagmach (a) offene Fenschta noh Jerusalem, un na(er) flegt draimol am Dag uf sini Knie, bäte, lobt un dankt sinem Gott, we na(er) s au dvor zue doe vusorgt. 6,12 Do kumme sälli Manne(Männa) schnell gloffe un find Daniel, we na(er) bäte un flehte vor sinem Gott. 6,13 Do kumme sie vor d Kenig un schwätze mit nem iba des keniglichi Gebot: Oh Kenig, (a) hesch dü nit ä Gebot erlosse, daß jeda, dr in driißig Däg ebis bitte wird vu irgendeinem Gott odr Mensch üßa vu dir, däm Kenig, ällei, zue d Löwen in de Gruebe gworfe wäre soll? Der Kenig git zantwort un sait: Das isch wohr, un des Gsetz dr Meder un Perser ka nemads ufhebe. 6,14 Do sage sie un sag vor rem Kenig: Daniel, eina dr Gfangene üs Juda, dr achtet nit di noh di Gebot, des dü erlosse hesch; denn na(er) bäte den draimol am Däg. 6,15 Als dr Kenig des ghärt het, wird da(er) arg trurig un war druf üs, Daniel de Fräiheit zue gregä, un mühte sich, bis de Sunne undagoht, nen zue erretten. 6,16 Aba de Manne(Männa) kumme wieda zum Kenig gloffe un sag zue nem: Dü weisch doch, Kenig, s isch des Gsetz dr Meder un Perser, daß alli Gebote un Befehle, de dr Kenig bschlosse het, unvuändert bliebe soll. 6,17 Do bpfiehlt dr Kenig, Daniel herbringe. Un sie werfe nen zue d Löwen in de Gruebe. Der Kenig aba sait zue Daniel: (a) Di Gott, däm dü ohni Undaloß densch, dr helfe dir! 6,18 Un sie bringe ä Schtei (Wackes), d lege sie vor de Effnig dr Gruebe; d versiegelte dr Kenig mit sinem eigene Ring un mit däm Ringe vu sinere Mächtigen, dmit nigs anderes mit Daniel geschähe. 6,19 Un dr Kenig goht wäg in sinene Palascht un fastete de Nacht iba un glo hän kei Ässä vor sich bringe un ka au nit schlofe.

6,20 Früh am Morge, als dr Dag abroche het, schtoht dr Kenig uf un goht schnell zue d Gruebe, wo de Löwen ware. 6,21 Un als sa(er) zue d Gruebe kummt, reft er Daniel mit angstvoller Schtimm. Un dr Kenig sait zue Daniel: Daniel, dü Knecht vum lebändige Gottes, (a) het di di Gott, däm dü ohni Undaloß densch, au erretten kenne vu d Löwen? 6,22 Daniel aba schwätzt mit däm Kenig: Der Kenig läbt ewig! 6,23 Mi Gott het (a) sinene Engel gschickt, dr (b) (c) d Löwen d Rache zugehalten het, so daß sie ma(mir) kei Leid aden kenne; denn vor nem bi i(ich) unschuldig, un au gege di, mi Kenig, ha i(ich) nigs Beses doe. 6,24 Do wird dr Kenig arg froh un glo hän Daniel üs dr Gruebe herausziehen. Un sie zehn Daniel üs dr Gruebe üsä, un ma findet keini Verletzung a nem; denn na(er) het sinem Gott vulobt. 6,25 Do glo hän dr Kenig de Manne(Männa), de Daniel vuklagt hän, holen un zue d Löwen in de Gruebe werfe samt ihrem Kinda un Wieba. Un bvor sie d Boden erreichten, packt de Löwen sie un zermalmten alli ihri Knochen. 6,26 Do glo hän dr Kenig Darius ällei Mensch un Lit üs so vieli verschiedenen Schproche uf dr ganze Erde schriebe: Viel Friede zvor! 6,27 Das isch mi Bfehl, daß ma in minem ganze Kenigrich d Gott Daniels firchte un sich vor nem scheuen soll. Denn na(er) isch dr lebändige Gott, dr ewig bliebe, un (a) si Rich isch unvergänglich, un sini Herrschaft het kei End. 6,28 Na(Er) isch ä Retter un Nothelfer, un na(er) den Zeiche un Wunda im Himmel un uf Erde. Der het Daniel vu d Löwen errettet.

6,29 Un Daniel het großi Macht im Kenigrich vum Darius un au im Kenigrich vum (a) Kyrus vu Persien.


7. Kapitel

Daniels Gsicht (Visasch) vu d vier Tierli un däm Menschebue

(vgl. Kap 2)

7,1 Im erschte Johr (a) Belsazars, vum Kenig vu Babel, het Daniel ä Träum un Gesichte uf sinem Bett; un na(er) schribt d Träum uf, un des isch si Inhalt: 7,2 I(Ich), Daniel, luegt ä Gsicht (Visasch) in dr Nacht, un lueg, de vier Winde unda däm Himmel wühlten des großi Meer uf. 7,3 (a) Un vier großi Dier(Tierli) schtiege ruf üs däm Meer, ä jedes andascht als des andere. 7,4 Das erschte war we ä Löwe un het Fligel we ä Adla. I(Ich) luegt, we nem de Fligel gnumme wäre. Un s wird vu dr Erde ufghobe un uf zwei Feß gschtellt we ä Mensch, un s wird nem ä menschliches Herz ge. 7,5 Un lueg, ä anderes Tierli, des zweite, war gli nem Bären un war uf dr ä Site ufgrichtet un het in sinem Mul zwische sinene Zähnen dräi Rippen. Un ma sait zue nem: Schtand uf un friß viel Fleisch! 7,6 Dnohch luegt i(ich), un lueg, ä anderes Tierli, gli nem Pantha, des het vier Fligel we ä Vogel uf sinem Rucke, un des Tierli het vier Kepfe, un nem wird großi Macht ge. 7,7 Dnohch luegt i(ich) in däm Gsicht (Visasch) in dr Nacht, un lueg, ä viertes Tierli war furchtbar un schrecklig un arg stark un het großi iserne Zähne, fraß um sich un zermalmte, un was ibrigbliebt, zertrat s mit sinene Feß. S war au ganz andascht als de vorigen Dier(Tierli) un het zehn Herna. 7,8 Als i(ich) aba uf de Herna achtgab, lueg, do bricht ä anderes kliens Horn zwische nene viiri, vor rem dräi dr vorigen Herna üsgrisse wäre. Un lueg, des Horn het Aug we Menschenaugen un ä Mul; (a) des schwätzt großi Sach. 7,9 I(Ich) luegt, we (a) (b) Throne ufgschtellt wäre, un (c) eina, dr uralt war, het sich anekockt sich. Si Häß(Kleid) war wiß we Schnee un des Hoor uf sinem Schädel sufa we Wulle; Fiirflamme ware si Thron un däm si Räder loderndes Fiir. 7,10 Un vu nem goht üs ä langa feuriger Strahl. (a) dusigmol däusend dene nem, un zehntausendmal Zehntausende gschtande sin vor nem. Das Gricht wird ghalte, un (b) (c) de Becha wäre ufdoe. 7,11 I(Ich) gmerkt het uf um dr große Gsaite wille, de des Horn schwätzt, un i(ich) luegt, we (a) des Tierli umbrocht wird un si Leib (Ranze) umkumme isch un ins Fiir gworfe wird. 7,12 Un mit dr Macht dr anderem Dier(Tierli) war s au üs; denn (a) s war nene Ziit un Schtund bschtimmt, we lang ä jedes läbä soll. 7,13 I(Ich) luegt in däm Gsicht (Visasch) in dr Nacht, un lueg, s kummt eina mit d Wolke vum Himmel (a) (b) (c) we vumä Mensch Bue(Suhn) un gelangte zum, dr uralt war, un wird vor nen brocht. 7,14 Der git nem Macht, Ehri un Rich, daß nem alli Velka un Lit üs so vieli verschiedenen Schproche dene solle. Sini Macht isch ewig un vergeht nit, un si Rich het kei End. 7,15 I(Ich), Daniel, war vuschrecke, un des Gsicht (Visasch) erschreckte mi.

7,16 Un i(ich) goht zue nem vu däne, de dastanden, un bittet nen, daß sa(er) ma(mir) iba des ällei Genaueres vuzehlt. Un na(er) schwätzt mit ma(mir) un gsait het ma(mir), was s bedeutete. 7,17 De vier große Dier(Tierli) sin vier Königreiche, de uf Erde kumme wäre. 7,18 Aba de Heilige vum Hechschte wäre des Rich gregt un wäre's imma un ewig bsitze. 7,19 Dnohch het i(ich) gerne Genaueres gwißt iba des (a) vierte Tierli, des ganz andascht war als alli anderem, ganz furchtbar, mit eisernen Zähnen un ehernen Klauen, des um sich fraß un zermalmte un mit sinene Feß zertrat, was ibrigbliebt; 7,20 un iba de zehn Herna uf sinem Schädel un iba des andere Horn, des hervorbrach, vor rem dräi ausfielen; un s het Aug un ä Mul, des großi Sach schwätzt, un war greßa als de Herna, de näbe nem ware. 7,21 Un i(ich) luegt des Horn (a) kämpfen gege de Heilige, un s bhaltet d Sieg iba sie, 7,22 bis dr kummt, dr uralt war, un Recht schaffte d Heilige vum Hechschte un bis de Ziit kummt, daß de Heilige des Rich gregä. 7,23 Na(Er) sait: Das vierte Tierli wird des vierte Kenigrich uf Erde si; des wird ganz andascht si als alli anderem Königreiche; s wird alli Lända frässä, vutramt un zermalmen. 7,24 Di (a) zehn Herna bedite zehn Kenig, de üs däm Kenigrich voekumme wäre. Nohch nene aba wird ä anderer aufkommen, dr wird ganz andascht si als de vorigen un wird dräi Kenig stürzen. 7,25 Na(Er) wird (a) d Hechschte läschtere un de Heilige vum Hechschte vunichte un wird sich unterstehen, Festzeiten un Gsetz zue ändern. Sie wäre in sini Hand ge wäre (b) ä Ziit un zwei Ziit un ä halbe Ziit. 7,26 Dnohch wird des Gricht ghalte wäre; dann(dnoh) wird nem sini Macht gnumme un ganz un gar vunichtet wäre. 7,27 Aba des Rich un de Macht un de Gwalt iba de Königreiche unda däm ganze Himmel wird däm Volk dr Heilige vum Hechschte ge wäre, däm si Rich ewig isch, un alli Mächte wäre nem dene un folg.

7,28 Das war des End dr Gsaite. aAba i(ich), Daniel, wird arg beunruhigt in minem s denke, un jede Farbe war üs minem Üsgsäh gewichen; doch bhaltet i(ich) de Gsaite in minem Herz.


8. Kapitel

Daniels Gsicht (Visasch) vum Widder un Ziegebock

8,1 Im dritte Johr dr Herrschaft vum Kenig (a) Belsazar erschient ma(mir), Daniel, ä Gsicht (Visasch), noh däm, des ma(mir) zerscht erschiene war. 8,2 I(Ich) het ä Gsicht (Visasch), un während vu minem Gesichtes war i(ich) in dr Festung Susa im Land Elam, am Fluß Ulai. 8,3 Un i(ich) hebt mi Aug uf un luegt, un lueg, ä Widder schtoht vor rem Fluß, dr het zwei hohe Herna, doch ei hecha als des andere, un des höhärä war schpeta hervorgewachsen. 8,4 I(Ich) luegt, daß dr (a) Widder mit d Herna schuckt noh Weschte, noh Norde un noh Süde hi. Un kei Tierli ka vor nem bschtoh un vor vu sinere Gwalt errettet wäre, sundern na(er) doet, was sa(er) wot, un wird groß. 8,5 Un indäm i(ich) druf achthatte, lueg, do kummt ä (a) Ziegebock vum Weschte her iba de ganzi Erde, ohni d Boden zue berühren, un dr Bock het ä ansehnliches Horn zwische sinene Aug. 8,6 Un na(er) kummt bis zum Widder, dr zwei Herna het, d i(ich) vor rem Fluß schtoh luegt, un na(er) lauft in gewaltigem Zorn (Wuet) uf nen zue. 8,7 Un i(ich) luegt, daß sa(er) nooch a d Widder rahkummt, un volla Wuet schuckt er d Widder un vubricht nem sini beidi Herna. Un dr Widder het keini Kraft, daß sa(er) vor nem het bschtoh kenne, sundern dr Bock wirft nen zue Boden un zertrat nen, un nemads ka d Widder vu vu sinere Gwalt erretten. 8,8 Un dr Ziegebock wird arg groß. Un als sa(er) am stärksten wore war, vubricht des großi Horn, un s wuchsen a vu sinere Schtell vier andere Herna noh d vier Winden vum Himmel hi. (a) 8,9 Un üs nem vu nene isch gwachse (a) ä kliens Horn; des wird arg groß noh Süde, noh Oschte un noh rem herrliche Land hi. 8,10 Un s isch gwachse bis a des Heer vum Himmel un wirft ä baar vum Heer un vu d Schterne zue d Erde un zertrat sie. 8,11 Jo, s isch gwachse bis zum Firschte vum Heeres un (a) nimmt nem des tägliche Opfa wäg un verwüstete de Wohnig vu sinem Heiligtums. 8,12 Un s wird Schand (Frevel) a däm täglichen Opfa verübt, un des Horn wirft de Wohret zue Boden. Un was s doet, gelang nem. 8,13 I(Ich) ghärt het aba ä Heilige schwätze, un ä anderer Heiliger sait zue däm, dr do schwätzt: We lang gilt des Gsicht (Visasch) vum täglichen Opfa un vum verwüstenden Schand (Frevel) un vum Heiligtum, des vutramt wird? 8,14 Un na(er) git zantwort ma(mir): Bis zweitausenddreihundert Abende un Morge vugange sin; dann(dnoh) wird des Heiligtum wieda gweiht wäre.

8,15 Un als i(ich), Daniel, des Gsicht (Visasch) luegt un s gerne vuschten het, lueg, do schtoht eina vor ma(mir), dr usgsäh het we ä Ma, 8,16 un i(ich) ghärt het ä Menscheschtimm midde iba däm (a) Ulai ruefä un schwätze: (b) (c) Gabriel, lege däm des Gsicht (Visasch) üs, dmit er's vuschtoht. 8,17 Un Gabriel kummt nooch zue ma(mir). I(Ich) vuschrekt aba, als sa(er) kummt, un flegt uf mi Gsicht(Visasch). Na(Er) aba sait zue ma(mir): Merk uf, dü Menschenkind! Denn des Gsicht (Visasch) goht (a) uf de Ziit vum Endes. 8,18 Un als sa(er) mit ma(mir) schwätzt, sank i(ich) in Ohnmacht zue d Erde uf mi Gsicht(Visasch). Na(Er) aba rihrt mi a un richte mi uf, so daß i(ich) wieda schtoht. 8,19 Un na(er) sait: Lueg, i(ich) will dir kunddoe, we s go wird zue d letschte Ziit vum Zorn (Wuet)s; denn uf de Ziit vum Endes goht des Gsicht (Visasch). 8,20 Der Widder mit d beidi Herna, d dü gsähne hesch, beditet de Kenig vu Medien un Persien. 8,21 Der Ziegebock aba isch (a) dr Kenig vu Griechenland. Das großi Horn zwische sinene Aug isch dr erschte Kenig. 8,22 Daß aba vier a vu sinere Schtell wuchsen, nohchdäm s vubroche war, beditet, daß vier Königreiche üs sinem Volk entstehen wäre, aba nit so mächtig we na(er). 8,23 aAba gege End ihra Herrschaft, wenn de Frevla überhandnehmen, wird aufkommen ä frecher un verschlagener Kenig. 8,24 Der wird mächtig si, doch nit so mächtig we sie. Na(Er) wird ungeheures Unheil anrichten, un s wird nem glinge, was sa(er) den. Na(Er) wird de Schtarke vunichte. Un gege des heilige Volk 8,25 richte sich si Sinne, un s wird nem durch Lug glinge, un na(er) wird überheblich wäre, un unerwartet wird da(er) vieli vuderbe un wird sich auflehnen gege d Firschte alli Firschte; aba na(er) wird vubroche wäre ohni Zuedoe vu Menschenhand. 8,26 Des Gsicht (Visasch) vu d Abenden un Morge, des dir dmit kundgmacht isch, des isch wohr; aba (a) dü sollsch des Gsicht (Visasch) geheim hebed; denn s isch noh ä lang Ziit bis dohi.

8,27 Un i(ich), Daniel, war erschöpft un lit ä baar Däg krank. Dnohch schtoht i(ich) uf un verrichtete minem Denscht bim Kenig. Un i(ich) vuwundret sich mi iba des Gsicht (Visasch), un nemads ka s ma(mir) auslegen.


9. Kapitel

Daniels Bußgebet un des Gheimnis dr siebzig Johr

9,1 Im erschte Johr vum (a) Darius, vum Bue(Suhn) vum Ahasveros*, üs däm Schtamm dr Meder, dr iba des Rich dr Chaldäa Kenig wird, 9,2 in däm erschte Johr vu sinere Herrschaft achtete i(ich), Daniel, in d Büchern uf de Zahl dr Johr, vu däne dr HERR gsait het zum Prophete Jeremia, daß nämlich Jerusalem (a) (b) siebzig Johr wescht liege soll. 9,3 Un i(ich) kehrt mi zue Gott, däm Herrn, um zue bäte un zue flehen unda Faschte un in Sack un Asche. 9,4 (a) I(Ich) bäte aba zum HERRN, minem Gott, un bekannte un sait: Ach, Herr, dü große un heiliger Gott, dr dü (b) (c) Packt(Abkumme) un Gnade bewahrst däne, de di liebe un di Gebote hebed! 9,5 Mir hän gsindigt, Unrecht doe, sin gottlos gsi un abtrünnig wore; ma(mir) sin vu di Gebote un Rechte wäggange(abgwiche). 9,6 Mir ghorche nit di Knecht, d Prophete, de in dinem Name zue unsere Kenige, Firschte, Vädere un zue ällei Volk vum Land schwätze. 9,7 Dü, Herr, bisch Grecht, ma(mir) aba meße uns(us) alli hiit schäm, de vu Juda un vu Jerusalem un vum ganze Israel, de, de nooch sin, un de vudeilt sin in ällei Ländern, wohi dü sie vuschtoße hesch um ihra Missetat wille, de sie a dir gmacht het hän. 9,8 Jo, HERR, ma(mir), unsre Kenig, unsre Firschte un unsre Vädare meße uns(us) schäm, daß ma(mir) uns(us) a dir vusindigt hän. (a) (b) 9,9 Bi dir aba, Herr, unsa Gott, isch Barmherzigkeit un (a) Vugebig. Denn ma(mir) sin abtrünnig wore 9,10 un ghorche nit dr Schtimm vum HERRN, unsares Gottes, un wandelten nit in sinem Gsetz, des sa(er) uns(us) vorlegte durch sini Knecht, de Prophete; 9,11 sundern ganz Israel übertrat di Gsetz, un sie wichen ab un ghorche dinere Schtimm nit. (a) (b) Drum trifft uns(us) au dr Fluech, d er gschwore het un dr gschriebe schtoht im Gsetz vum Moses, vum Knecht Gottes, wel ma(mir) a nem gsindigt hän. 9,12 Un Gott het sini Wort ghalte, de na(er) gsait het gege uns(us) un unsari Richta, de uns(us) richten solle, daß sa(er) ä so großes Ungliick iba uns(us) het kumme losse; denn unda däm ganze Himmel isch derartiges nit bassiere we in Jerusalem. 9,13 We s gschriebe schtoht im Gsetz vum Moses, so isch all des großi Ungliick iba uns(us) kumme. Aba ma(mir) bäte au nit vor rem HERRN, unsam Gott, so daß ma(mir) uns(us) vu unsari Sinde umkehrt un uf di Wohret gachtet het. 9,14 Drum isch dr HERR au üs gsi uf des Ungliick un het's iba uns(us) kumme losse. Denn dr HERR, unsa Gott, isch Grecht in ällei sinene Werke, de na(er) den; aba ma(mir) ghorche vu sinere Schtimm nit.

9,15 Un etze, Herr, unsa Gott, dr dü di Volk üs Ägypteland gfihrt hesch mit schtarker Hand un hesch dir ä Name gmacht, so we s hiit isch: ma(mir) hän gsindigt, ma(mir) sin gottlos gsi. 9,16 Ach Herr, um alli dinere Grechtigkeit wille wende ab di Zorn (Wuet) un Wuet vu dinere Schtadt Jerusalem un dinem heilige Berg. Denn wägä unsera Sinde un wägä dr Missetaten unsera Vädare trait Jerusalem un di Volk Schmach bi ällei, de um uns(us) her huuse. 9,17 Un etze, unsa Gott, her des Gebet vu dinem Knecht un si Flehen. Loß laichte di Üsgsäh iba di zerstörtes Heiligtum wägä dir, Herr! 9,18 Neige di Ohr, mi Gott, un her, doe di Aug uf un lueg a unsari Trümmer un de Schtadt, de noh dinem Name gnennt isch. Denn ma(mir) liege vor dir mit unsam Gebet un vertrauen nit uf unsri Grechtigkeit, sundern uf di großi Barmherzigkeit. 9,19 Ach Herr, her! Ach Herr, isch gnädig! Ach Herr, merk uf! Doe s un vuwill (säume) nit - wägä dir, mi Gott! Denn di Schtadt un (a) di Volk isch noh dinem Name gnennt.

9,20 Als i(ich) noh so schwätzt un bäte un mi un vu minem Volk Israel Sinde bekannte un mit minem Gebet fir d heilige Berg vu minem Gottes vor rem HERRN, minem Gott, lit, 9,21 ebe als i(ich) noh so schwätzt in minem Gebet, do flog dr Ma (a) Gabriel, d i(ich) zvor im Gsicht (Visasch) gsähne het, um de Ziit vum Abendopfers dicht a mi rah. 9,22 Un na(er) unterwies mi un schwätzt mit ma(mir) un sait: Daniel, etzed bi i(ich) üsgange, um dir zum rechte Vuschtändnis zue verhelfen. 9,23 Denn als dü anfingst zue bäte, erging ä Wort, un i(ich) kummt, um dir's kundzutun; denn dü bisch vu Gott leb ka (gliebt). So merke etze uf des Wort, dmit dü des Gsicht (Visasch) vustohsch.

9,24 Siebzig Wuche* sin verhängt iba di Volk un iba di heilige Schtadt; dann(dnoh) wird däm Schand (Frevel) ä End gmacht un de Sinde abdoe un de Schuld gesühnt, un s wird ewige Grechtigkeit brocht un Gsicht (Visasch) un Wissagig erfillt un des Allerheiligste gsalbt wäre. *Gemeint sin Jahrwochen; jede umfaßt siebä Johr. 9,25 So wisse etze un git acht: Vu dr Ziit a, als des Wort erging, Jerusalem wäre wiederaufgebaut wäre, bis ä Gesalbter, ä Firscht, kummt, sin s siebä Wuche; un zweiundsechzig Wuche lang wird s wieda aufgebaut si mit Plätzen un Gräben, wewohl in kummervoller Ziit. 9,26 Un noh d zweiundsechzig Wuche wird ä Gesalbter üsgrottet wäre un nimi si. Un des Volk vumä Firschte wird kumme un de Schtadt un des Heiligtum himache, aba dann(dnoh) kummt des End durch ä Flut, un bis zum End wird s Kreg ge un (a) (b) Untagang, de längscht bschlosse isch. 9,27 Na(Er) wird aba vieli d Packt(Abkumme) schwer mache ä Wuche lang. Un in dr Midde dr Wuche wird da(er) Schlachtopfa un Schpeiseopfa abschaffen. Un im Heiligtum wird schtoh ä (a) (b) (c) (d) Greuelbild, des Untagang arichtet, bis (e) des End, des bschlosse isch, sich iba de Untagang ergießen wird.


10. Kapitel

Vorbereitung un Empfang eina letschte Offenbarig un Versiegelung vum

Buches

10,1 Im dritte Johr vum Kenig (a) Kyrus vu Persien wird däm Daniel, dr (b) Beltschazar heißt, ebis zeige (offenbart), was gwiß isch un vu große Dingen den. Un na(er) achtete druf un vuschtande het des Gsicht (Visasch).

10,2 Zue der Ziit trauerte i(ich), Daniel, dräi Wuche lang. 10,3 I(Ich) ißt keini leckere Ässä; Fleisch un Wi kumme nit in minem Mul (Gosch); un i(ich) salbt mi au nit, bis de dräi Wuche um ware. 10,4 Un am vierundzwanzigsten Däg vum erschte Monet war i(ich) a däm große Schtrom Tigris 10,5 (a) (b) (c) (d) un hebt mi Aug uf un luegt, un lueg, do schtoht ä Ma, dr het lieneni Kleida a un ä goldene Girtel um sini Lenden. 10,6 Si Leib (Ranze) war we ä Türkis, si Üsgsäh luegt üs we ä Blitz, sini Aug we feurige Fackle, sini Ärm un Feß we helles, glattes Kupfa, un sini Gsaite war we ä großes Bräuse. (a) 10,7 Aba i(ich), Daniel, luegt des Gsicht (Visasch) ällei, un de Manne(Männa), de bi ma(mir) ware, sähn's nit; doch flegt ä große Angscht uf sie, so daß sie haue ab un sich verkrochen.

10,8 I(Ich) bliebt ällei un luegt des großi Gsicht (Visasch). S bliebt aba keini Kraft in ma(mir); jede Farbe wich üs minem Üsgsäh, un i(ich) het keini Kraft me. 10,9 Un i(ich) ghärt het sini Gsaite; un während i(ich) sie ghärt het, sank i(ich) ohnmächtig uf mi Gsicht(Visasch) zue d Erde. 10,10 Un lueg, ä Hand rihrt mi a un half ma(mir) uf de Knie un uf de Händ(Pfode), 10,11 un na(er) sait zue ma(mir): Daniel, dü vu Gott Geliebter, merk uf de Wort, de i(ich) mit dir sait, un richte di uf; denn i(ich) bi etzed zue dir gschickt. Un als sa(er) des mit ma(mir) schwätzt, richte i(ich) mi zitternd uf. 10,12 Un na(er) sait zue ma(mir): Fircht di nit, Daniel; denn vum erschte Däg a, als dü vu Herz begehrtest zue vuschtoh un anfingst, di zue demuetige vor dinem Gott, wäre di Wort ghärt worde, un i(ich) wot kumme um dinere Wort wille. 10,13 Aba dr Engelfürst vum Königreichs Persien het ma(mir) einundzwanzig Däg widaschtande; un lueg, Michael, eina dr Erschte unda d Engelfürsten, kummt ma(mir) zue Hilfe, un nem überließ i(ich) d (a) Kampf mit däm Engelfürsten vum Königreichs Persien. 10,14 Etze aba kummt i(ich), um dir Bericht z ge, we s dinem Volk go wird am End dr Däg; denn des Gsicht (Visasch) goht uf wietem Ziit.

10,15 Un als sa(er) des ällei mit ma(mir) schwätzt, buckt i(ich) mi Gsicht(Visasch) zue d Erde un schwieg schtill. 10,16 Un lueg, eina, dr nem Mensch gli war, (a) (b) rihrt mi Lippen a. Do doet i(ich) minem Mul (Gosch) uf un schwätzt un sait zue däm, dr vor ma(mir) schtoht: Mi Herr, mi Glieda bebten, als i(ich) des Gsicht (Visasch) het, un s war keini Kraft me in ma(mir). 10,17 We ka dr Knecht vu minem Herrn mit minem Herrn schwätze, do au etzed noh keini Kraft in ma(mir) isch un ma(mir) dr Atem fehlt? 10,18 Do (a) rihrt mi abamols dr a, dr usgsäh het we ä Mensch, un schtärkt mi 10,19 un sait: (a) Fircht di nit, dü vu Gott Geliebter! Friede isch mit dir! Kasch froh si, isch getroscht! Un als sa(er) mit ma(mir) schwätzt, ermannte i(ich) mi un sait: Mi Herr, sait; denn dü hesch mi gschtärkt. 10,20 Un na(er) sait: Weisch dü, wurum i(ich) zue dir kumme bi? Un etzed mueß i(ich) wieda hi un mit däm Engelfürsten vu Persien kämpfen; un wenn i(ich) des hinda mi brocht ha, lueg, dann(dnoh) wird dr Engelfürst vu Griechenland kumme. 10,21 - Doch zvor will i(ich) dir kunddoe, was gschriebe isch im Buech dr Wohret. - Un s isch keina, dr ma(mir) hilft gege sälli, üßa äirem Engelfürsten Michael.


11. Kapitel

11,1 Un i(ich) schtoht au bi nem im erschte Johr vum Darius vum Meders, um nem zue helfe un nen zue schtärke.

11,2 Un etze (a) will i(ich) dir kunddoe, was gwiß bassiere soll. Lueg, s wäre noh dräi Kenig in Persien ufschtoh, dr vierte aba wird größeren Richtum hän als alli anderem. Un wenn na(er) in sinem Richtum am mächtigsten isch, wird da(er) ällei gege des Kenigrich Griechenland aufbieten. 11,3 Dnohch wird (a) ä mächtiga Kenig ufschtoh un mit große Macht herrsche, un was sa(er) will, wird da(er) üsrichte. 11,4 Aba wenn na(er) emporgekommen isch, wird si Rich vubreche un (a) in de vier Winde vum Himmel zerdeilt wäre, nit uf sini Nohchkumme, au nit mit solcha Macht, we na(er) sie het; denn si Rich wird zerschtert un Fremde zdeil wäre. 11,5 Un dr Kenig vum Südens wird mächtig wäre; aba gege nen wird eina vu sinere Firschte noh mächtiga wäre un herrsche; däm si Herrschaft wird groß si. 11,6 Nohch ä baar Johr aba wäre sie sich mitänanda befreunden. Un de Dochta vum Kenig vum Südens wird kumme zum Kenig vum Nordens, um de Einigkeit zue festigen. Aba sie wird kei Glingä hän, un au ihr Nohchkumme wird nit bliebe, sundern sie wird priesge wäre samt däne, de sie brocht hän, un mit däm, dr sie erzeugt het, un mit däm, dr sie zue d Wieb gnumme het. Zue der Ziit 11,7 wird eina üs ihrem Schtamm emporkommen; dr wird gege de Heeresmacht vum Kenig vum Nordens zeh un in sini Festung indringe un wird a nene sini Macht zeigä. 11,8 Au wird da(er) ihri Götta samt d Bilda un d koschtbare Geräten üs Silba un Gold wägfihre noh Ägypte un ä baar Johr vum Kenig vum Nordens ablassen. 11,9 Aba dr wird indringe in des Rich vum Kenig vum Südens, jedoch dann(dnoh) wieda in si Land zruckgo.

11,10 Aba sini Buebä(Sühn) wäre Kreg fihre un großi Heere zsämmebringe; un dr ä wird kumme un we ä Flut heranbrausen un nomol Kreg fihre bis vor sini Festung. 11,11 Dann(Dnoh) wird dr Kenig vum Südens ergrimmen un üszehe un mit däm Kenig vum Nordens kämpfen. Der wird ä großes Heer zsämmebringe, aba des Heer wird in de Hand vum anderem ge 11,12 un vunichtet wäre. Daraufhin wird sich däm si Herz übufhebe, un er wird vieli däusende erschlagen; aba na(er) wird nit mächtig bliebe. 11,13 Denn dr Kenig vum Nordens wird nomol ä Heer zsämmebringe, greßa als des vorige war; un noh ä baar Johr wird da(er) üszehe mit große Heeresmacht un vielem Troß. 11,14 Un zue d selben Ziit wäre vieli ufschtoh gege d Kenig vum Südens. Au wäre sich Abtrünnige üs dinem Volk ufhebe un ä Wissagig erfille un wäre flege. 11,15 Un dr Kenig vum Nordens wird kumme un ä Wall ufschitte un ä feste Schtadt inähme. Un de Heere vum Südens kenne's nit verhindern, un si bestes Kriegsvolk ka nit widaschtehn; 11,16 sundern dr gege nen zeht, wird doe, was nem guet dünkt, un nemads wird nem widaschtehn kenne. Na(Er) wird au in des (a) herrlichi Land kumme, un End isch in vu sinere Hand. 11,17 Un na(er) wird sinene Sinn (Gmeht) druf richten, daß sa(er) mit Macht si ganzes Kenigrich gregt, un sich mit nem vertragen un wird nem sini Dochta zue d Wieb ge, um nen zue vuderbe. Aba s wird nem nit glinge, un s wird nigs drus wäre. 11,18 Dnohch wird da(er) sich gege de Insle wende un vieli vu nene gwinne. Aba ä Mächtiger wird nen zwingen, mit Schmähän aufzuhören, un wird nem sini Schmähungen heimzahlen. 11,19 Dnohch wird da(er) sich wende gege de Feschtunge vu sinem eigene Land; er wird hiflege un flege, daß ma nen nirgends find wird.

11,20 Un a vu sinere Schtatt wird eina emporkommen, dr wird ä Kämmerer des herrlichi Land durchziehen losse, um Abgaben iztriebe; doch noh ä baar Johr wird da(er) umbrocht wäre, aba nit uf d Schtroß noh im Kampf.

11,21 Dann(Dnoh) wird a vu sinere Schtatt (a) emporkommen ä verächtlicher Mensch, däm de Ehri vum Thrones nit ge war. Der wird unerwartet kumme un sich durch Ränke de Herrschaft erschleichen. 11,22 Un heranflutende Heere wäre vor nem hinweggeschwemmt un vunichtet wäre, dzue au dr Firscht vum Packt(Abkumme). 11,23 Denn nohchdäm ma(er) sich mit nem angefreundet het, wird da(er) listig handle un rufzeh un mit wenigen Lit Macht gwinne. 11,24 Un unerwartet wird da(er) in de beschte Schtädt vum Land kumme un wird doe, was nit sini Vädare noh sini Vorväter doe hän, un Raub, Beute un Sache a sini Lit verteilen; er wird noh d allerfestesten Schtädt vulange, aba nur fir ä befristete Ziit. 11,25 Un na(er) wird sini Macht un sinene Muet gege d Kenig vum Südens aufbieten mit nem große Heer. Dann(Dnoh) wird dr Kenig vum Südens sich ufmache zum Kampf mit nem große, mächtigen Heer, aba na(er) wird nit bschtoh; denn s wäre Pläne gege nen geschmiedet. 11,26 Un de si Brot ässä, de wäre helfe, nen zue vuderbe un si Heer zue verjagen, so daß vieli erschlagen wäre. 11,27 Un beidi Kenig wäre druf üs si, we sie änanda schade kenne, un sie wäre a nem Disch verlogen mitänanda schwätze. S wird nene aba nit glinge, denn des End isch noh uf ä andere Ziit bschtimmt. 11,28 Dnohch wird da(er) wieda heimziehen mit große Beute un däbi sinene Sinn (Gmeht) richten gege d heilige Packt(Abkumme); er wird s fertig mache un in si Land zruckgo. 11,29 Un noh eina bestimmten Ziit wird da(er) wieda noh Süde zeh; aba s wird bim zweite Mol nit so si we bim erschte Mol. 11,30 Denn s wäre Schiffe üs Kittim gege nen kumme, so daß sa(er) vuzage wird un umkähre mueß. Dann(Dnoh) wird da(er) gege d heilige Packt(Abkumme) ergrimmen un dnohch handle un sich däne zuwenden, de d heilige Packt(Abkumme) vulo. 11,31 Un sini Heere wäre kumme un Heiligtum un Burg entweihen un des tägliche Opfa abschaffen un des Greuelbild dr Untagang ufschtelle. (a) 11,32 Un na(er) wird mit Ränken alli zum Wäggoh bringe, de d Packt(Abkumme) ibaträte. Aba de vum Volk, de ihrem Gott kennen, wäre sich ermannen un dnohch handle. 11,33 Un de Verschtändigen im Volk wäre vieli zue d Isicht verhelfen; driba wäre sie vufolgt wäre mit Schwert, Fiir, Gfängnis (Loch) un Raub ä Ziitlang. 11,34 Während sie vufolgt wäre, wird nene ä kleini Hilfe zdeil wäre; aba vieli wäre sich nit ufrichtig zue nene hebed. 11,35 Un ä baar vu d Verschtändigen wäre flege, dmit vieli bwährt, sufa un luta wäre fir de Ziit vum Endes; denn s goht jo um ä befristete Ziit.

11,36 Un dr Kenig wird doe, was sa(er) will, un (a) wird sich übufhebe un großdoe gege ällei, was Gott isch. Un gege d Gott alli Götta (b) (c) wird er Ungeheuerliches schwätze, un s wird nem glinge, bis sich dr Zorn (Wuet) ausgewirkt het; denn s mueß bassiere, was bschlosse isch. 11,37 Au de Götta vu sinere Vädare wird da(er) nit achte; er wird nit d (a) Lieblingsgott dr Wieba noh ä anderem Gott achte; denn na(er) wird sich iba ällei ufhebe. 11,38 Dgege wird da(er) d Gott dr Feschtunge verehren; d Gott, vum sini Vädare nigs gwißt hän, wird da(er) ehren mit Gold, Silba, Edelschtei un Kostbarkeiten. 11,39 Un na(er) wird de schtarken Feschtunge däm fremdi Gott unterstellen. Denen, de nen erwählen, wird da(er) großi Ehri aden un sie zue Herren mache iba vieli un nene Land zum Lohn üsdeile.

11,40 Un zue d Ziit vum Endes wird sich dr Kenig vum Südens mit nem messen, un dr Kenig vum Nordens wird mit Kärre, Reitern un vieli Schiffen gege nen anstürmen un wird in de Lända einfallen un sie überschwemmen un überfluten. 11,41 Un na(er) wird in des (a) herrlichi Land einfallen, un vieli wäre umkumme. S wäre aba vu sinere Hand verwitsch Edom, Moab un dr Hauptteil dr Ammonita. 11,42 Un na(er) wird sini Hand üsschtrecke noh d Ländern, un Ägypte wird nem nit verwitsch, 11,43 sundern na(er) wird Herr wäre iba de goldene un silbernen Schätz un iba alli Kostbarkeiten Ägyptens; Libyer un Kuschita wäre nem folg meße. 11,44 S wäre nen aba Gerüchte erschrecken üs Oschte un Norde, un na(er) wird mit großem Wuet üszehe, um vieli zue vutilge un zue vuderbe. 11,45 Un na(er) wird sini prächtigen Zelte ufschla zwische däm Meer un däm herrliche, heilige Berg; aba s wird mit nem ä End nähmä, un nemads wird nem helfe.


12. Kapitel

12,1 Zue selle Ziit wird (a) (b) Michael, dr großi Engelfürst, dr fir di Volk eintritt, sich ufmache. Denn (c) s wird ä Ziit so große Trebsal si, we sie ne gsi isch, sietdäm s Mensch git, bis zue selle Ziit. Aba zue selle Ziit wird di Volk errettet wäre, alli, de (d) im Buech gschriebe schtoh. 12,2 Un vieli, de unda dr Erde schlofe liege, wäre aufwachen, (a) de ä zum ewige Läbä, de anderem zue ewiger Schmach un Schande. 12,3 Un (a) de do lehre, wäre laichte we vum Himmel Glanz, un (b) (c) de vieli zue d Grechtigkeit zeigä, we de Schterne imma un ewiglich.

12,4 Un dü, Daniel, verbirg de Wort, un (a) versiegle des Buech bis uf de letschte Ziit. Vieli wäre s dann(dnoh) durchforschen un großi s Wisse find.

12,5 Un i(ich), Daniel, luegt, un lueg, s gschtande sin zwei andere do, eina a däm Ufa vum Stroms, dr andere a däm Ufa. 12,6 Un na(er) sait zue däm Ma in (a) leinenen Kleida, dr iba d Wassa vum Stroms schtoht: Wenn soll denn de große Wunda bassiere? 12,7 Un i(ich) ghärt het d Ma in leinenen Kleida, dr iba d Wassa vum Stroms schtoht. Na(Er) hebt sini rechti un linke Hand uf gen Himmel un schwor bi däm, dr ewiglich läbt, daß s (a) (b) ä Ziit un zwei Ziit un ä halbe Ziit währen soll; un wenn de Zrstreuig vum heilige Volks ä End het, soll des ällei bassiere. 12,8 Un i(ich) ghärt het s, aba i(ich) verstand's nit un sait: Mi Herr, was wird des Letschte dvu si? 12,9 Na(Er) aba sait: Gang hi, Daniel; denn s isch vuborge un vusieglet bis uf de letschte Ziit. 12,10 Vieli wäre sufa gmacht, gläutert un breft wäre, aba de Gottlosen wäre gottlos handle; alli Gottlosen wäre's nit vuschtoh, aba de Verschtändigen wäre's vuschtoh. 12,11 Un vu dr Ziit a, do (a) des tägliche Opfa abgeschafft un des Greuelbild dr Untagang ufgschtellt wird, sin tausendzweihundertneunzig Däg. 12,12 Wohl däm, dr do wartet un nabrocht(gschafft) tausenddreihundertfünfunddreißig Däg! 12,13 Dü aba, Daniel, gang hi, bis des End kummt, un ruhe, bis dü auferstehst zue dinem Erbdeil am End dr Däg!


Letschte Änderungen November 2, 2005 by Dietmar Wiesler (Copyright)
Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999