Wida dra gsi am:23.03.2012 18:20:33
Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

S ERSCHTE BUECH SAMUEL

1. Kapitel

Hannas Gebet un Samuels kummt uf d Welt

1,1 S war ä Ma vu Ramatajim- Zofim, vum Berg Ephraim, dr hieß (a) Elkana, ä Bue(Suhn) Jerohams, vum Bue(Suhn) Elihuus, vum Bue(Suhn) Tohuus, vum Bue(Suhn) Zufs, ä Ephraimiter. 1,2 Un na(er) het zwei Wieba; de ä hieß Hanna, de andere Peninna. Peninna aba het Kinda, un Hanna het keini Kinda. (a) 1,3 Des Ma goht jährlich nuf vu vu sinere Schtadt, um azbäte un däm HERRN Zebaoth zue opfare in (a) Silo. Dert aba ware Hofni un Pinhas, de beidi Buebä(Sühn) vum Eli, Prieschta vum HERRN. 1,4 Wenn etze dr Dag kummt, daß Elkana opferte, git da(er) vu sinere Wieb Peninna un ällei ihrem Sehn un Techtare Schtickli vum Opfafleisch. 1,5 Aba Hanna git da(er) ä Schtuck trurig; denn na(er) het Hanna leb(lieb), obwohl dr HERR ihrem Leib (Ranze) vuschlosse het. 1,6 Un ihri Widersacherin kränkte un reizte sie arg, wel dr HERR ihrem Leib (Ranze) vuschlosse het. 1,7 So goht s alli Johr; wenn sie hinaufzog zum Huus vum HERRN, kränkte sälli sie. Dann(Dnoh) hiilt Hanna un het nigs gässe. 1,8 Elkana aba, ihr Ma, sait zue ihr: Hanna, wurum hiilsch dü, un wurum issest dü nigs? Un wurum isch di Herz so trurig? Bin i(ich) dir nit me wert als zehn Buebä(Sühn)?

1,9 Do schtoht Hanna uf, nohchdäm sie in Silo gässä un trunke hän. Eli aba, dr Prieschta, hockt uf nem Schtuehl am Türpfosten vum Tempel vum HERRN. 1,10 Un sie war vu Herz trurig un bäte zum HERRN un hiilt arg 1,11 un gelobte ä Gelübde un sait: HERR Zebaoth, wirsch dü des Elend dinere Magd aluege un a mi gedenken un dinere Magd nit vugässä un wirsch dü dinere Magd ä Bue(Suhn) ge, so (a) will i(ich) nen däm HERRN ge si Läbä lang, un s soll (b) kei Schermesser uf si Schädel kumme. 1,12 Un als sie lang bäte vor rem HERRN, achtete Eli uf ihrem Mul (Gosch); 1,13 denn Hanna schwätzt in ihrem Herz, nur ihri Lippen bewegten sich, ihri Schtimm aba ghärt het ma nit. Do meine Eli, sie wär bsofe, 1,14 un sait zue ihr: We lang willsch dü bsofe si? Gib d Wi vu dir, d dü trunke hesch! 1,15 Hanna aba git zantwort un sait: Nei, mi Herr! I(Ich) bi ä betrübtes Wieb; Wi un schtarkes Getränk hab i(ich) nit trunke, sundern mi Herz vor rem HERRN ausgeschüttet. 1,16 Dü wollest di Magd nit fir ä zuchtloses Wieb hebed, denn i(ich) hab üs minem große Kummer un Herzeleid so lang gsait. 1,17 Eli git zantwort un sait: Gang hi mit Friede; dr Gott Israels wird dir de Bitte erfille, de dü a nen grichtet hesch.

1,18 Sie sait: Loß di Magd Gnade find vor di Aug. Do goht de Wieb ihrem Wäg un ißt un luegt nimi so trurig drii. 1,19 Un am anderem Morge mache sie sich freh uf. Un als sie abäte hän vor rem HERRN, kähre sie wieda um un kumme heim noh Rama. Un Elkana erkennt Hanna, sini Wieb, un (a) dr HERR denkt a sie. 1,20 Un Hanna ward schwanga; un als de Däg um ware, gebar sie ä Bue(Suhn) un gheiße het nen Samuel; denn, so sait sie, i(ich) hab nen vum HERRN erbeten.

1,21 Un als dr Ma Elkana hinaufzog mit sinem ganze Huus, um des jährliche Opfa däm HERRN zue opfare un si Gelübde zue erfille, 1,22 zeht Hanna nit mit nuf, sundern sait zue ihrem Ma: Wenn dr Bebli entwöhnt isch, will i(ich) nen bringe, daß sa(er) vor rem HERRN erschint un dert fir imma blieb. 1,23 Ihr Ma Elkana sait zue ihr: So doe, we dir's gfallt! Bleib, bis dü nen entwöhnt hesch; dr HERR aba bestätige, was sa(er) gsait het. So bliebt de Wieb un stillte ihrem Bue(Suhn), bis sie nen entwöhnt het. 1,24 Nohchdem sie nen entwöhnt het, nimmt sie nen mit sich nuf noh Silo, dzue (a) ä dreijährigen Schtier, ä Scheffel Mehl un ä Krueg Wi un hole nen in des Huus vum HERRN. Der Bebli war aba noh jung. 1,25 Un sie schlachteten d Schtier un bringe d Bebli zue Eli. 1,26 Un sie sait: Ach, mi Herr, so wohr dü läbsch, mi Herr: i(ich) bi de Wieb, de do bi dir schtoht, um zum HERRN zue bäte. 1,27 Um däne Bebli bittet i(ich). Etze het dr HERR ma(mir) de Bitte erfillt, de i(ich) a nen grichtet het. 1,28 Drum (a) gib i(ich) nen däm HERRN wieda si Läbä lang, wel la(er) vum HERRN erbeten isch. Un sie bäte dert d HERRN a.


2. Kapitel

2,1 a Un Hanna bäte un sait: Mi Herz isch frehlich in däm HERRN, mi Schädel isch hoch gmacht in däm HERRN. Mi Mul (Gosch) het sich wiet ufdoe gege mi Gegna(Feinde), denn i(ich) fräie mi vu dinem Heil.

2,2 S isch nemads heilig we dr HERR, (a) üßa dir isch keina, un isch kei (b) (c) (d) Fels, we unsa Gott isch. 2,3 Len äich großes Rehme un Trotzen, freches Gsaite gang nit üs äirem Mul (Gosch); denn dr HERR isch ä Gott, dr s merkt, un vu nem wäre Tade gewogen. 2,4 Der Bogen dr Starken isch vubroche, un de Schwachen sin umgirtet mit Schtärk. 2,5 Di do satt ware, meße um Brot dene,un de Hunga litten, hunga hän nimi. Di Unfruchtbare het siebä uf d Welt kumme , un de vieli Kinda het, welkt dohi. 2,6 Der HERR (a) umbringt un macht lebändig, fihrt nab zue d Dote un (b) wieda ruf. 2,7 Der HERR macht arm un macht rich; er (a) niedrig gmacht un hoch gmacht . 2,8 Na(Er) (a) hebt uf d Dürftigen üs däm Schtaub un hoch gmacht d Armi üs dr Asche, daß sa(er) nen hock unda de Firschte un d Thron dr Ehri erben lasse.

.Denn dr Welt Grundfesten sin vum HERRN, un na(er) het d Bode druf bschtimmt. 2,9 Na(Er) wird heete de Feß vu sinere Heilige,aba de Gottlosen soll znicht wäre in Dunkle; denn (a) viel Macht hilft doch nemads. 2,10 Di mit däm HERRN motze, soll zugrunde go. Der Höchste im Himmel wird sie zerschmettern, dr HERR wird richten dr Welt Enden. Na(Er) wird Macht ge sinem Kenig un hoch hebe des Schädel vu sinem Gesalbten.

2,11 Un Elkana goht heim noh Rama in si Huus; dr Bebli aba war vum HERRN Diena vor rem Prieschta Eli.

Di Bosheit dr Buebä(Sühn) vum Eli

2,12 Aba de Buebä(Sühn) vum Eli ware ruchlose Manne(Männa); de froge nigs noh rem HERRN 2,13 (a) (b) noh dnohch, was däm Prieschta zustände vum Volk. Wenn jemads ä Opfa bringe wot, so kummt vum Prieschta Diena, wenn des Fleisch kochte, un het ä Gabel mit dräi Zacken in vu sinere Hand 2,14 un schuckt in d Tiegel odr Kessel odr Pfanne odr Hafe, un was sa(er) mit dr Gabel hervorzog, des nimmt dr Prieschta fir sich. So gmacht hän sie ällei in Israel, de derthi kumme noh Silo. 2,15 eso, bvor sie des Fett in Rauch ufgoh len, kummt vum Prieschta Diena un sait zue däm, dr des Opfa hole: Gib ma(mir) Fleisch fir d Prieschta zum Braten, denn na(er) will nit gekochtes Fleisch vu dir nähmä, sundern rohes. 2,16 Wenn dann(dnoh) jemads zue nem gsait het: Loß erscht des Fett in Rauch ufgoh un nimm dann(dnoh), was di Herz begehrt, so sait da(er) zue nem: Dü sollsch ma(mir)'s etzed ge; wenn nit, so nihmt ich's mit Gwalt. 2,17 So war de Sinde dr Manne(Männa) arg groß vor rem HERRN; denn sie hän nen vuachtet des Opfa vum HERRN.

2,18 a Samuel aba war ä Diena vor rem HERRN, un dr Bebli war umgirtet mit nem leinenen Prieschtaschurz. 2,19 Dozue macht nem sini Muetter ä kliens Oberkleid un hole s nem Johr fir Johr, wenn sie mit ihrem Ma hinaufging, um des jährliche Opfa darzbringe. 2,20 Un Eli segnet Elkana un sini Wieb un sait: Der HERR gib dir Kinda vu der Wieb anstelle vum Erbetenen, d sie vum HERRN erbeten het. Un sie gehn zruck a ihrem Platz. 2,21 Un dr HERR suecht Hanna heim, daß sie schwanga ward, un sie gebar noh dräi Buebä(Sühn) un zwei Techta. Aba dr Bebli Samuel (a) isch gwachse uf bi däm HERRN.

2,22 Eli aba war arg alt wore. Wenn na(er) etze ällei wird gwar, was sini Buebä(Sühn) ganz Israel adoe hän un daß sie (a) bi d Wieba schlofe, de vor dr Dire dr Schtiftshitte dene, 2,23 sait da(er) zue nene: Wurum den ihr solchi bese Sach, vu däne i(ich) her im ganze Volk? 2,24 Nit doch, mi Buebä(Sühn)! Das isch kei guetes Gschwätz, vum i(ich) schwätze her in vum HERRN Volk. 2,25 Wenn jemads (a) gege ä Mensch sindigt, so ka s Gott entscheiden. Wenn aba jemads gege d HERRN sindigt, wer soll s dann(dnoh) fir nen entscheiden? Aba sie ghorche dr Schtimm ihrem Vada (Babbe) nit; denn dr HERR war willens, sie zue umbringe. 2,26 Aba dr Bebli Samuel (a) nimmt imma me zue a Altr un Gunscht bi däm HERRN un bi d Mensch. 2,27 S kummt aba ä Ma Gottes zue Eli un sait zue nem: So sait dr HERR: I(Ich) ha mi zeige (offenbart) däm Huus vu dinem Vada (Babbe), als de Israeliten noh in Ägypte däm Huus vum Pharao ghert hän, 2,28 un hab's ma(mir) üsgwählt üs ällei Schtämm Israels zum Prieschtatum, (a) um uf minem Altar zue opfare un Räuchawerk zue vubrenne un d Prieschtaschurz vor ma(mir) zue schleipfe, un i(ich) ha däm Huus vu dinem Vada (Babbe) alli (b) Fiiropfa Israels ge. 2,29 Wurum träte ihr denn mit Feß mi Schlachtopfa un Schpeiseopfa, de i(ich) fir mi Wohnig bpfohle ha? Un dü ehrst di Buebä(Sühn) me als mi, daß ihr äich mästet vum Beschte alli Opfa vu minem Volk Israel. 2,30 Drum sait dr HERR, dr Gott Israels: I(Ich) het gsait, (a) di Huus un vu dinem Vada (Babbe) Huus solle imma vor ma(mir) rumlaufe. Aba etze sait dr HERR: So isch`s nit vu ma(mir)! (b) Sundern wer mi ehrt, d will i(ich) au ehren; wer aba mi vuachtet, dr soll wieda vuachtet wäre. 2,31 Lueg, (a) s wird de Ziit kumme, daß i(ich) di Arm un d Arm vum Huus vu dinem Vada (Babbe) abhauen will, daß s kei Alten ge wird in dinem Huus 2,32 un daß dü di Find im Heiligtum aluege wirsch bi ällei Guete, des Israel bassiere wird, un s wird nemads alt wäre in vu dinem Vada (Babbe) Huus imma. 2,33 Doch nit ä jede will i(ich) dir vu minem Altar üsrotte, daß nit di Aug vuschmachte un di Seele sich gräme. Aba dr greschte Deil vu dinem Huus soll schterbe, wenn sie Manne(Männa) wore sin. 2,34 Un des soll dir ä Zeiche si, des iba di beidi Buebä(Sühn), Hofni un Pinhas, kumme wird; (a) a nem Dag wäre sie beidi schterbe. 2,35 I(Ich) aba (a) (b) will ma(mir) ä treue Prieschta mache, dr wird doe, we s minem Herz un wägä ma(mir) Seele gfallt. Dem will i(ich) ä beschtändiges Huus bäue, daß sa(er) vor minem Gesalbten imma einhergehe. 2,36 Un wer ibrig isch vu dinem Huus, dr wird kumme un vor däm aneflege um ä Silbaschtickle odr ä Scheibe Brot un wird sag: Loß mi doch Adeil hän am Prieschtaamt, daß i(ich) ä Bissen Brot zue ässä ha.


3. Kapitel

Samuels Bruefig

3,1 Un zue der Ziit, als dr Bebli Samuel däm HERRN dene unda Eli, (a) war vum HERRN Wort selten, un s git kum noh Offenbarig. 3,2 Un s isch bassiert zue d selben Ziit, daß Eli lit a sinem Platz, un sini Aug hän agfange, schwach zue wäre, so daß sa(er) nimi aluege ka. 3,3 (a) Di Lampe Gottes war noh nit verloschen. Un Samuel het sich glegt im Heiligtum vum HERRN, wo de Lade Gottes war. 3,4 Un dr HERR reft Samuel. Na(Er) aba git zantwort: Lueg, do bi i(ich)! 3,5 un lauft zue Eli un sait: Lueg, do bi i(ich)! Dü hesch mi gerufen. Na(Er) aba sait: I(Ich) ha nit gerufen; gang wieda hi un lege di schlofe. Un na(er) goht hi un legt sich schlofe. 3,6 Der HERR reft abamols: Samuel! Un Samuel schtoht uf un goht zue Eli un sait: Lueg, do bi i(ich)! Dü hesch mi gerufen. Na(Er) aba sait: I(Ich) ha nit gerufen, mi Bue(Suhn); gang wieda hi un lege di schlofe. 3,7 Aba Samuel het d HERRN noh nit wißet da, un vum HERRN Wort war nem noh nit zeige (offenbart). 3,8 Un dr HERR reft Samuel wieda, zum drittenmal. Un na(er) schtoht uf un goht zue Eli un sait: Lueg, do bi i(ich)! Dü hesch mi gerufen. Do gmerkt het Eli, daß dr HERR d Bebli reft, 3,9 un sait zue nem: Gang wieda hi un lege di schlofe; un wenn dü gerufen wirsch, so sag: Gsaite, HERR, denn di Knecht härt. Samuel goht hi un legt sich a sinene Platz.

3,10 Do kummt dr HERR un kummt dzue un reft we dvor: Samuel, Samuel! Un Samuel sait: Gsaite, denn di Knecht härt. 3,11 Un dr HERR sait zue Samuel: Lueg, i(ich) wäre ebis doe in Israel, wovu jeda, dr s härä wird, beidi Ohre gellen wäre. 3,12 An däm Däg will i(ich) iba Eli kumme losse, was i(ich) gege si Huus gsait ha; i(ich) will s afange un z end bringe. 3,13 Denn i(ich) hab's nem vurote(agsait,aditet), daß i(ich) si Huus fir imma richten will um dr Schuld wille, daß sa(er) wußt, we sich sini Buebä(Sühn) schändlich verhielten, un nene nit gwehrt het. (a) 3,14 Drum ha i(ich) däm Huus Eli gschwore, daß de Schuld vum Huus Eli nit gesühnt wäre soll, nit mit Schlachtopfern noh mit Schpeiseopfa imma.

3,15 Un Samuel lit bis a d Morge un doet dann(dnoh) de Direne uf am Huus vum HERRN. Samuel aba firchtet sich, Eli azsage, was nem zeige (offenbart) worde war. 3,16 Do reft nen Eli un sait: Samuel, mi Bue(Suhn)! Na(Er) git zantwort: Lueg, do bi i(ich)! 3,17 Na(Er) sait: Was war des fir ä Wort, des sa(er) dir gsait het? Verschweige ma(mir) nigs. Gott doets dir des un des, wenn dü ma(mir) ebis verschweigst vu all d Wort, de na(er) dir gsait het. 3,18 Do gsait het nem Samuel ällei un verschwieg nem nigs. Na(Er) aba sait: S isch dr HERR; (a) er doets, was nem wohlgefällt.

3,19 Samuel aba isch gwachse rah, un dr HERR war mit nem un glo hän keins vu ällei sinene Wort zue d Erde flege. 3,20 Un ganz Israel vu Dan bis Beerscheba erkennt, daß Samuel dmit betraut war, Prophet vum HERRN zue si. 3,21 Un dr HERR erschient wieda zue Silo, denn dr HERR offenbarte sich Samuel zue Silo durch si Wort. *Un Samuels Wort erging a ganz Israel. *Abweichende Verszählung schtatt 3,21 : 4,1.


4. Kapitel

Di Bundeslade wird Israel gnumme

4,1 Un s isch bassiert zue der Ziit, daß de Philista sich sammle zum Kampf gege Israel. Israel aba zeht üs, d Philistern entgegä, in d Kampf un lagerte sich bi Eben-Eser. Di Philista aba hän sich glageret bi aAfek 4,2 un schtelle sich Israel gegeiba uf. Un dr Kampf breitet sich üs, un Israel wird vu d Philistern gschla. Sie erschlugen in dr Feldschlacht etwa vierdusig Ma. 4,3 Un als des Volk ins Laga kummt, sag de Älteschte Israels: Wurum het uns(us) dr HERR hiit vor d Philistern gschla? Len uns(us) (a) (b) de Lade vum Packt(Abkumme) vum HERRN zue uns(us) holen vu Silo un len sie mit uns(us) zeh, dmit er uns(us) errette üs dr Hand unsera Gegna(Feinde). 4,4 Do schickt des Volk noh Silo un glo hän vu dert holen de Lade vum Packt(Abkumme) vum HERRN Zebaoth, (a) (b) dr iba d Cherubim thront. S ware aba de beidi Buebä(Sühn) vum Eli bi dr Lade vum Packt(Abkumme) Gottes, Hofni un Pinhas. 4,5 Un als de Lade vum Packt(Abkumme) vum HERRN in des Laga kummt, jauchzte ganz Israel mit gewaltigem Jauchzen, so daß d Bode erdröhnte. 4,6 Als aba de Philista des Jauchzen ghärt hän , sag sie: Was isch des fir ä gewaltiges Jauchzen im Laga dr Hebräer? Un als sie erfuhren, daß de Lade vum HERRN ins Laga kumme isch, 4,7 firchte sie sich un sag: Gott isch ins Laga kumme, un refe: Wehe uns(us), denn des isch bisher noh nit bassiere! 4,8 Wehe uns(us)! Wer will uns(us) erretten üs dr Hand der mächtigen Götta? Das sin de Götta, de Ägypte schlat mit allaläi Plage in dr Wüschte. 4,9 So sin etze stark un sin Manne(Männa), ihr Philista, dmit ihr nit dene mehn d Hebräern, (a) we sie äich dene hän! Sin Manne(Männa) un kämpft! 4,10 Do zehn de Philista in d Kampf, un Israel wird gschla, un ä jeda floh in si Zelt. Un de Niederlage war arg groß, un s flege üs Israel dräißigtausend Ma Fußvolk. 4,11 Un de Lade Gottes wird wäggnumme, un (a) de beidi Buebä(Sühn) vum Eli, Hofni un Pinhas, kumme um.

vum Eli Dod

4,12 Do lauft eina vu Benjamin üs däm Heerlaga un kummt am selben Däg noh Silo un het sini Kleida vurisse un Erde uf si Schädel gestreut. 4,13 Un lueg, als sa(er) hinkam, hockt Eli uf sinem Schtuehl un git acht noh dr Schtroß hi; denn si Herz bangte um de Lade Gottes. Un als dr Ma in de Schtadt kummt, doet er's kund, un de ganzi Schtadt brellt uf. 4,14 Un als Eli des laute Brellä ghärt het, het gfrogt er: Was isch des fir ä große Lärm? Do kummt dr Ma schnell un gsait het s Eli. 4,15 Eli aba war achtundneunzig Johr alt, un (a) sini Aug ware so schwach, daß sa(er) nimi aluege ka. 4,16 Der Ma aba sait zue Eli: I(Ich) kummt vum Heerlaga un bi hiit üs dr Schlacht gflohe. Na(Er) aba sait: We isch's gange, mi Bue(Suhn)? 4,17 Do git zantwort dr Laufbursch(Bote): Israel isch gflohe vor d Philistern, un des Volk isch hert gschla, un di beidi Buebä(Sühn), Hofni un Pinhas, sin dod; un de Lade Gottes isch wäggnumme. 4,18 Als sa(er) aba vu dr Lade Gottes sait, flegt Eli rücklings vum Schtuehl a dr Dire un bricht sinene Hals un schtirbt, denn na(er) war alt un ä schwerer Ma. Na(Er) richte aba Israel vierzig Johr.

4,19 Sini Schwiegadochta aba, vum Pinhas Wieb, war schwanga un soll bald uf d Welt bringe. Als sie dvu ghärt het, daß de Lade Gottes wäggnumme un ihr Schwiegavada un ihr Ma dod ware, kauerte sie sich ane un gebar; denn ihri Wehen ibafalle sie. 4,20 Un als sie im Schterbä lit, sag de Wieba, de um sie gschtande sin: (a) Fircht di nit, dü hesch ä Bue(Suhn) uf d Welt kumme ! Aba sie git zantwort nit un nimmt's au nimi zue Herz. 4,21 Un sie gheiße het d Bebli (a) Ikabod, des isch «Die (b) Herrlichkeit isch wäg üs Israel!" - wel de Lade Gottes wäggnumme war, un wägä ihrem Schwiegervaters un ihrem Ma. 4,22 Drum sait sie: Di Herrlichkeit isch wäg üs Israel; denn de Lade Gottes isch wäggnumme.


5. Kapitel

Di Bundeslade bi d Philistern

5,1 Di Philista aba hän de Lade Gottes wäggnumme un bringe sie vu Eben-Eser noh aAschdod. 5,2 Dann(Dnoh) nähmä sie de Lade Gottes un bringe sie in des Huus (a) Dagons un schtelle sie näbe Dagon. 5,3 Un als de Lit vu Aschdod am anderem Morge sich freh ufmache un in des Huus Dagons kumme, sähn sie Dagon uf sinem Üsgsäh liege uf dr Erde vor dr Lade vum HERRN. Un sie nähmä Dagon un schtelle nen wieda a sinene Platz. 5,4 Aba als sie am anderem Morge sich wieda freh ufmache, find sie Dagon abamols uf sinem Üsgsäh uf dr Erde vor dr Lade vum HERRN liege, aba si Schädel un sini beidi Händ(Pfode) abgeschlagen uf dr Schwelle, so daß dr Rumpf ällei dalag. 5,5 Drum träte de Prieschta Dagons un alli, de in Dagons Huus go, nit uf (a) de Schwelle Dagons in Aschdod bis uf däne Dag.

5,6 Aba de Hand vum HERRN lit schwer uf d Lit vu Aschdod, un na(er) hole End iba sie un (a) schlat sie mit bese Beulen, Aschdod un si Gebiet. 5,7 Als aba de Lit vu Aschdod sähn, daß s so zuging, sag sie: Len de Lade vum Gottes Israels nit bi uns(us) bliebe; denn sini Hand lit zue hert uf uns(us) un unsam Gott Dagon. 5,8 Un sie schickte hi un vusammle alli Firschte dr Philista zue sich un sag: Was soll ma(mir) mit dr Lade vum Gottes Israels mache? Do antworteten sie: Len de Lade vum Gottes Israels noh (a) Gat schleipfe. Un sie trage de Lade vum Gottes Israels derthi. 5,9 Als sie aba de Lade dohi trage hän, entschtoht in dr Schtadt ä arg große Angscht durch de Hand vum HERRN; denn na(er) schlat de Lit in dr Schtadt, klei un groß, so daß a nene Beulen ausbrachen. 5,10 Do schickte sie de Lade Gottes noh (a) Ekron. Als aba de Lade Gottes noh Ekron kummt, brellä de Lit vu Ekron: Sie hän de Lade vum Gottes Israels hergetragen zue ma(mir), dmit sie mi dod macht un mi Volk! 5,11 Do schickte sie hi un vusammle alli Firschte dr Philista un sag: Sendet de Lade vum Gottes Israels zruck a ihrem Platz, dmit sie mi un mi Volk nit dod macht. Denn s kummt ä tödlicher Angscht iba de ganzi Schtadt; de Hand Gottes lit schwer uf ihr. 5,12 Un de Lit, de nit schterbe, wäre gschla mit Beulen, un des Gschrei (Geblär) dr Schtadt schtiegt uf gen Himmel.


6. Kapitel

Di Bundeslade kummt zruck

6,1 So war de Lade vum HERRN siebä Monet im Land dr Philista. 6,2 Un de Philista beriefen ihri Prieschta un Wahrsaga un sag: Was soll ma(mir) mit dr Lade vum HERRN mache? Len uns(us) wisse, we ma(mir) sie a ihrem Platz schicke soll! 6,3 Sie sag: Wollt ihr de Lade vum Gottes Israels zurücksenden, so sendet sie nit ohni ä Gabe, sundern gen nem ä Sühnegabe; so d ihr gsund wäre, un s wird äich kundwerden, wurum sini Hand nit vu äich abläßt. 6,4 Sie aba sag: Was isch de Sühnegabe, de ma(mir) nem ge soll? Sie antworteten: Fünf goldeni Beulen un fünf goldeni Mäuse noh dr Zahl dr (a) fünf Firschte dr Philista, denn s isch ä un dieselbe Plage gsi iba äich alli un iba äiri Firschte. 6,5 So macht etze Abbilder äira Beulen un äira Mäuse, de äich Land zugrunde grichtet hän, daß ihr däm Gott Israels de Ehri gen. Vielliecht wird sini Hand lichta wäre iba äich un iba äire Gott un iba äich Land. 6,6 Wurum (a) vuschtockt ihr äich Herz, we de Ägypta un dr Pharao ihr Herz vuschtocktem? Isch's nit so: als dr HERR sini Macht a nene bwaist, (b) len sie sie zeh, so daß sie go kenne? 6,7 So len etze ä näji(naii) Kärre mache un riße zwei säugende Keh, uf de noh kei Joch kumme isch; spannt sie a d Kärre un len ihri Kälber dheimbliebe. 6,8 Aba de Lade vum HERRN riße un stellt sie uf d Kärre, un de Sach üs Gold, de ihr nem zue d Sühnegabe gen, den in ä Kästlein dnäbe. So sendet sie hi un len sie go. 6,9 Un luege zue: Gehn sie d Wäg nuf in ihr Land uf Bet-Schemesch zue, so het Na(Er) uns(us) des großi Schlechte(Übel) azogä; wenn nit, so wisse ma(mir), daß nit sini Hand uns(us) getroffen het, sundern s uns(us) zufällig wiedafahre isch.

6,10 So gmacht hän de Lit un nähmä zwei säugende Keh un spannten sie a ä Kärre un bhalte hän ihri Kälber dheim 6,11 un schtelle de Lade vum HERRN uf d Kärre, dzue des Kästlein mit d goldene Mäusen un mit d Abbildern ihra Beulen. 6,12 Un de Keh gehn geradeswegs uf (a) Bet-Schemesch zue, imma uf dselbe Schtroß, un brüllten immerfort un wichen nit zue d Rechte noh zue d Linke; un de Firschte dr Philista gehn nene noh bis zum Gebiet vu Bet- Schemesch. 6,13 Di Lit vu Bet-Schemesch aba schniide ebe d Weize im Grund, un als sie ihri Aug ufhebe, sähn sie de Lade un freut sich, sie zue aluege. 6,14 Der Kärre aba kummt uf d Acka Joschuas vu Bet-Schemesch un schtoht dert schtill. Un dert lit ä große Schtei (Wackes). Do spalteten sie des Holz vum Wagens un opferten de Keh däm HERRN zum Brandopfa. 6,15 Di Leviten aba hoben de Lade vum HERRN rab samt däm Kästlein, des dnäbe schtoht un worin de Sach üs Gold ware, un schtelle sie uf d große Schtei (Wackes). Un de Lit vu Bet- Schemesch opferten däm HERRN am selben Däg Brandopfa un Schlachtopfa. 6,16 Als aba de fünf Firschte dr Philista des gsähne hän, zehn sie am selben Däg wieda noh Ekron.

6,17 Des sin de goldene Beulen, de de Philista däm HERRN als Sühnegabe erstatteten: fir Aschdod ä, fir Gaza ä, fir Aschkelon ä, fir Gat ä un fir Ekron ä; 6,18 un goldeni Mäuse noh dr Zahl alli Schtädt dr Philista unda d fünf Firschte, dr feschte Schtädt un dr Derfa (Käffa). Un Ziige isch dr großi Schtei (Wackes), uf d sie de Lade vum HERRN gschtellt hän. Na(Er) lit bis uf däne Dag uf däm Acka Joschuas vu Bet-Schemesch.

Di Lade kummt noh Kirjat-Jearim

6,19 Aba de Buebä(Sühn) Jechonjas freut sich nit mit d Lit vu Bet-Schemesch, daß (a) (b) sie de Lade vum HERRN sähn. Un dr HERR schlat unda nene siebzig Ma. Do trait des Volk Leid, daß sa(er) des Volk so hert gschla het. 6,20 Un de Lit vu Bet-Schemesch sag: Wer ka bschtoh vor rem HERRN, däm heilige Gott? Un zue wäm soll la(er) vu uns(us) wägzeh? 6,21 Un sie schickte Laufbursch(Bote) zue d Lit(Bürga) vu (a) Kirjat-Jearim un len nene sag: Di Philista hän de Lade vum HERRN zurückgebracht; kummt rab un holt sie zue äich nuf. (b)

7. Kapitel

7,1 Do kumme de Lit vu Kirjat-Jearim un holten de Lade vum HERRN ruf un bringe sie ins Huus Abinadabs uf däm Higel, un sinene Bue(Suhn) Eleasar (a) weihten sie, daß sa(er) iba de Lade vum HERRN wache. 7,2 Aba vum Däg a, (a) do de Lade vum HERRN zue Kirjat-Jearim bliebt, verging ä lang Ziit; s wäre zwanzig Johr. Dann(Dnoh) drillt sich des ganzi Huus Israel zum HERRN. (b) (c)

7,3 Samuel aba sait zum ganze Huus Israel: Wenn ihr äich vu ganzem Herz zum HERRN umkähre wen, so (a) (b) den vu äich de fremdi Götta un de Astarten un richte äich Herz zum HERRN un dene nem ällei, so wird da(er) äich erretten üs dr Hand dr Philista. 7,4 Do gmacht hän de Israeliten vu sich de Baale un Astarten un dene däm HERRN ällei. (a) 7,5 Samuel aba sait: Vusammle ganz Israel in (a) (b) (c) Mizpa, daß i(ich) fir äich zum HERRN bäte. 7,6 Un sie kumme zsämme in Mizpa un (a) schöpften Wassa un gossen s üs vor rem HERRN un fasteten a dämselbe Däg un sag dert: Mir hän a däm HERRN gsindigt. So richte Samuel de Israeliten zue Mizpa.

7,7 Als aba de Philista ghärt hän , daß de Israeliten zsämmekumme ware in Mizpa, zehn de Firschte dr Philista nuf gege Israel. Un de Israeliten hän ghärt s un firchte sich vor d Philistern. 7,8 (a) (b) (c) (d) (e) Un sie sag zue Samuel: Loß nit ab, fir uns(us) zue brelle zum HERRN, unsam Gott, daß sa(er) uns(us) helfe üs dr Hand dr Philista. 7,9 Samuel nimmt ä Milchlamm un opferte däm HERRN ä Brandopfa - als Ganzopfa - un brellt zum HERRN fir Israel, un dr HERR erhörte nen. 7,10 Un während Samuel des Brandopfa opferte, kumme de Philista rah zum Kampf gege Israel. Aba dr HERR glo hän donnern mit großem Schall iba de Philista am selben Däg un (a) (b) (c) (d) (e) schreckte sie, daß sie vor Israel gschla wäre. 7,11 Do zehn de Manne(Männa) Israels üs vu Mizpa un jagten d Philistern noh un schlat sie bis undahalb vu Bet-Kar. 7,12 Do nimmt Samuel ä Schtei (Wackes) un schtellt nen uf zwische Mizpa un Schen un gheiße het nen «Eben-Eser»* un sait: Bis dona het uns(us) dr HERR ghulfe. *d. . Schtei (Wackes) dr Hilfe.

7,13 So wäre de Philista demuetig gmacht un kumme nimi in des Gebiet Israels. Un de Hand vum HERRN lit schwer uf d Philistern, solang Samuel läbt. 7,14 Au eroberte Israel de Schtädt zruck, de de Philista nene gnumme hän, vu Ekron bis Gat samt ihrem Gebiet; de rettet Israel üs dr Hand dr Philista. Un Israel het Friede mit d Amoritern.

7,15 Samuel aba (a) (b) richte Israel si Läbä lang 7,16 un zeht Johr fir Johr umä un kummt noh Bethel un Gilgal un Mizpa. Un wenn na(er) Israel a ällei däne Derfa (Käffa) grichtet het, 7,17 kummt er wieda noh (a) Rama - denn do war si Huus -, un dert richte er Israel. Au bäut het da(er) dert däm HERRN ä Altar.


8. Kapitel

8,1 Als aba Samuel alt wore war, het sich anekockt er sini Buebä(Sühn) als Richta iba Israel ä. 8,2 Si erschtgeborena Bue(Suhn) hieß Joel un dr andere aAbija, un sie ware Richta zue (a) Beerscheba. 8,3 Aba sini Buebä(Sühn) wandelten nit in sinene Wäg, sundern suechte ihrem Vorteil un (a) nähmä Gschenkli un beugten des Recht. 8,4 Do vusammle sich alli Älteschte Israels un kumme noh (a) Rama zue Samuel 8,5 un sag zue nem: Lueg, dü bisch alt wore, un di Buebä(Sühn) wandle nit in di Wäg. So (a) (b) (c) hock etze ä Kenig iba uns(us), dr uns(us) richte, we nen alli Heide hän. 8,6 Das mißflegt Samuel, daß sie sage: Gib uns(us) ä Kenig, dr uns(us) richte. Un Samuel bäte zum HERRN. 8,7 Der HERR aba sait zue Samuel: Gehorche dr Schtimm vum Volks in ällei, was sie zue dir gsait hän; denn sie hän nit di, sundern mi rüssgworfe, (a) (b) (c) (d) (e) (f) daß i(ich) nimi Kenig iba sie si soll. 8,8 Sie doe dir, we sie imma doe hän vum Däg a, do i(ich) sie üs Ägypte fihrt, bis uf däne Dag, daß sie mi vulo un anderem Götta dene hän. 8,9 So här etze ihra Schtimm. Doch warne sie un vuzehl(vukünd) nene des Recht vum Kenig, dr iba sie herrsche wird.

8,10 Un Samuel gsait het alli Wort vum HERRN däm Volk, des vu nem ä Kenig forderet, 8,11 un sait: Das wird vum Kenig Recht si, dr iba äich herrsche wird: Äiri Buebä(Sühn) wird da(er) nähmä fir sinene Kärre un sini Gschpann, un daß sie vor sinem Kärre her laufe, 8,12 un zue Hauptlit iba däusend un iba fuchzig, un daß sie nem sinene Acka bearbeiten un sini Ernte isammle, un daß sie sini Kriegswaffen mache un was zue sinene Kärre ghärt . 8,13 Äiri Techta aba wird da(er) nähmä, daß sie Salben mache, kochen un bache. 8,14 Äiri beschte Äcker un Wiberge un Ölgärten wird da(er) nähmä un sinene Greschte ge. 8,15 Dozue vu äire Kornfeldern un Weinbergen wird da(er) d Zehnte nähmä un sinene Kämmerern un Greschte ge. 8,16 Un äiri Knecht un Mägde un äiri beschte Rinda un äiri Esel wird da(er) nähmä un in sinene Denscht schtelle. 8,17 Vu äire Herden wird da(er) d Zehnte nähmä, un ihr mehn sini Knecht si. 8,18 Wenn ihr dann(dnoh) brelle d zue der Ziit iba äire Kenig, d ihr äich üsgwählt hän, so wird äich dr HERR zue dselbe Ziit nit härä.

8,19 Aba des Volk weigerte sich, uf de Schtimm Samuels zue härä, un sie sag: Nei, sundern ä Kenig soll iba uns(us) si, 8,20 daß ma(mir) au sin we alli Heide, daß uns(us) unsa Kenig richte un vor uns(us) her ausziehe un unsari Kriege fihr!

8,21 Un als Samuel alli Wort vum Volks ghärt het, gsait het da(er) sie vor d Ohre vum HERRN. 8,22 Der HERR aba sait zue Samuel: Gehorche ihra Schtimm un mache nene ä Kenig. Un Samuel sait zue d Manne(Männa) Israels: Gehn hi, ä jeda in sini Schtadt.


9. Kapitel

Saul suecht Eselinnen un kummt zue Samuel

9,1 S war ä Ma vu Benjamin, mit Name Kisch, ä Bue(Suhn) Abïls, vum Bue(Suhn) Zerors, vum Bue(Suhn) Bechorats, vum Bue(Suhn) Afiachs, vum Bue(Suhn) vumä Benjaminiters, ä agsähene Ma. 9,2 Der het ä Bue(Suhn) mit Name Saul; dr war ä junger, schene Ma, un s war nemads unda d Israeliten so schen we na(er), vumä Schädel länga als ällei Volk. 9,3 S het aba Kisch, dr Vada (Babbe) Sauls, de Eselinnen vulore. Un na(er) sait zue sinem Bue(Suhn) Saul: Nimm ä dr Knecht mit dir, mach di uf, gang hi un suech de Eselinnen. 9,4 Un sie gehn durch des Berg Ephraim un durch des Gebiet vu Schalischa un find sie nit; sie gehn durch des Gebiet vu Schaalim, un sie ware nit do; sie gehn durchs Gebiet vu Benjamin un find sie nit. 9,5 Als sie aba ins Gebiet vu Zuf kumme, sait Saul zum Knecht, dr bi nem war: Kumm, loß uns(us) wieda heimgehen; (a) mi Vada (Babbe) kennt sich sunscht schtatt um de Eselinnen um uns(us) sorgen. 9,6 Der aba sait: Lueg, s isch ä berühmter Ma Gottes in der Schtadt; ällei, was sa(er) sait, des trifft ä. Etze loß uns(us) dohi go; villicht sait da(er) uns(us) unsari Wäg, d ma(mir) go soll. 9,7 Saul aba sait zue sinem Knecht: Wenn ma(mir) scho higo, was bringe ma(mir) däm Ma? Denn des Brot in unsam Sack isch gässä(vuzehrt), un ma(mir) hän keini Gabe, de ma(mir) däm Ma Gottes bringe kennte. Was hän ma(mir) sunscht? 9,8 Der Knecht git zantwort Saul abamols un sait: Lueg, i(ich) hab ä Viertel- Silbertaler bi ma(mir); d wen ma(mir) däm Ma Gottes ge, daß sa(er) uns(us) unsari Wäg sag. 9,9 *Saul sait zue sinem Knecht: Dü hesch recht gsait; kumm, loß uns(us) go! Un als sie higehn noh dr Schtadt, wo dr Ma Gottes war, *Der Zusammenhang erfordert de do vorgenommene Umstellung vum Verses. 9,10 un d Ufgang zue d Schtadt hinaufstiegen, trafen sie Maidle, de herausgingen, um Wassa zue schepfe. Zue nene sag sie: Isch dr Seher do? - 9,11 *Vorzeiten gsait het ma in Israel, wenn ma goht, Gott zue bfroge: Kummt, len uns(us) zum (a) (b) (c) Seher go! Denn de ma etzed Prophete nennt, de gheiße het ma vorziite Seher. - 9,12 Do sage sie nene: Jo, er war gerad vor dir do; eile, denn na(er) isch hiit in de Schtadt kumme, wel des Volk hiit ä Opferfest het uf dr Hechi. 9,13 Wenn ihr in de Schtadt kummt, so d ihr nen find, bvor ra(er) hinaufgeht uf de Hechi, um zue ässä. Denn des Volk wird nit ässä, bis er kummt; er segnet erscht des Opfa, dnohch ässä de, de glade sin. Drum goht nuf, denn etzed d ihr nen treffen. 9,14 Un als sie nuf zue d Schtadt kumme un in de Schtadt eintraten, lueg, do kummt Samuel üsä nene entgegä un wot uf de Hechi go.

Samuel salbt Saul zum Kenig

9,15 Aba dr HERR het Samuel des Ohr ufdoe ä Dag, bvor Saul kummt, un gsait: 9,16 Morge um de Ziit will i(ich) ä Ma zue dir schicke üs däm Land Benjamin, d sollsch dü zum Firschte salbe iba mi Volk Israel, daß sa(er) mi Volk errette üs dr Philista Hand. Denn i(ich) ha des Elend vu minem Volks agsähne, un si Brellä isch vor mi kumme. 9,17 Als etze Samuel Saul luegt, doet nem dr HERR kund: Lueg, des isch dr Ma, vum i(ich) dir gsait ha, daß sa(er) iba mi Volk herrsche soll. 9,18 Do kummt Saul uf Samuel zue im Dor un sait: Sage ma(mir), wo isch do des Huus vum Sehers? 9,19 Samuel git zantwort Saul: I(Ich) bi dr Seher. Gang vor ma(mir) nuf uf de Hechi, denn (a) ihr sollt hiit mit ma(mir) ässä; morge freh will i(ich) dir des Geleit ge, un uf ällei, was dü uf däm Herz hesch, will i(ich) dir Antwort ge. 9,20 Un um de Eselinnen, de dü vor dräi Däg vulore hesch, sorge di etzed nit; sie sin gfunde. Wem ghärt denn ällei, was wertvoll isch in Israel? Gehört s nit dir un däm ganze Huus vu dinem Vada (Babbe)? 9,21 Saul git zantwort: Bin i(ich) nit ä Benjaminiter un üs nem dr klienschte Schtämm Israels, un (a) isch nit mi Gschlecht des geringste unda ällei Gschlechta vum Schtamm Benjamin? Wurum saisch dü ma(mir) des? 9,22 Samuel aba nimmt Saul un sinene Knecht un fihrt sie in de Halle un het sich anekockt sie obena unda de Igladene; un des ware etwa driißig Ma. 9,23 Un Samuel sait zue däm Koch: Gib des Schtuck her, des i(ich) dir git un däbi bpfiehlt, dü solltscht s bi dir zruckbhalte. 9,24 Do trait dr Koch ä Keule uf un d Fettschwanz. Un na(er) legt sie Saul vor un sait: Lueg, do isch des Übriggebliebene, lege s vor di hi un iß; denn als i(ich) des Volk einlud, isch s fir di ufbwahrt (ufghebt) worde fir de Schtund. So ißt Saul a däm Däg mit Samuel. 9,25 Un als sie hinabgegangen ware vu dr Hechi dr Schtadt, mache sie Saul ä Laga uf däm Dach, 9,26 un na(er) legt sich schlofe. Un als de Morgeröti ufgoht, reft Samuel zum Dach nuf un sait zue Saul: Schtand uf, daß i(ich) di geleite! Un Saul schtoht uf, un de beidi gehn mitänanda üsä, er un Samuel. 9,27 Un als sie hinabkamen a des End dr Schtadt, sait Samuel zue Saul: Sage däm Knecht, daß sa(er) uns(us) vorangehe - un na(er) goht vora -, dü aba schtand etzed schtill, daß i(ich) dir kunddoet, was Gott gsait het.

10. Kapitel

10,1 Do nimmt Samuel d Krueg mit El un goß s uf si Schädel un kißt nen un sait: Lueg, dr HERR het di zum Firschte iba si Erbdeil gsalbt. 10,2 Wenn dü etzed vu ma(mir) gohsch, so wirsch dü zwei Manne(Männa) find bi däm (a) Grabe Rahels a dr Grenze Benjamins bi Zelzach; de wäre zue dir sag: Di Eselinnen sin gfunde, de dü zue sueche üsgzoge bisch; aba lueg, di Vada (Babbe) het de Esel nimi im Sinn (Gmeht) un sorgt sich um äich un sait: Was soll i(ich) wägä vu minem Bue(Suhn) doe? 10,3 Un wenn dü vu do wida gohsch, wirsch dü zue d Eiche Tabor kumme; dert wäre di dräi Manne(Männa) treffen, de nufgoh zue Gott noh Bethel. Eina trait dräi Beckli, dr andere dräi Brot, dr dritte ä Krueg mit Wi. 10,4 Un sie wäre di fründlig greße un dir zwei Brot ge. Di sollsch dü vu ihrem Händ(Pfode) aneh. 10,5 Dnohch wirsch dü noh Gibea Gottes kumme, wo de Wache dr Philista isch; un wenn dü dert in de Schtadt kummsch, wird dir ä Schar vu Prophete träffä, de vu dr Hechi rabkumme, un vor nene her Harfe un Pauke un Flöte un Zither, un sie wäre in Vuzickig(Wahn) si. 10,6 Un dr (a) Geischt vum HERRN wird iba di kumme, daß dü mit nene in Vuzickig(Wahn) gerätst; do wirsch dü umgewandelt un ä anderer Mensch wäre. 10,7 Wenn bi dir etze de Zeiche eintreffen, so doe, was dir vor de Händ(Pfode) kummt; denn Gott isch mit dir. 10,8 Dü sollsch aba vor ma(mir) nabgoh noh Gilgal; lueg, do will i(ich) zue dir hinabkommen, um Brandopfa un Dankopfa zue opfare. (a) Siebä Däg sollsch dü warte, bis i(ich) zue dir kummt un dir kunddoet, was dü doe sollsch.

10,9 Un als Saul sich drillt, um vu Samuel wegzugehen, git nem Gott ä anderes Herz, un alli de Zeiche trafen ä a dämselbe Dag. 10,10 (a) Un als sie noh Gibea kumme, lueg, do kummt nem ä Prophetenschar entgegä, un dr Geischt Gottes grotet iba nen, daß sa(er) mit nene in Vuzickig(Wahn) grotet. 10,11 Als sie sähn, daß sa(er) mit d Prophete in Vuzickig(Wahn) war, sag alli, de nen freher kennt hän, undaänanda: Was isch mit däm Bue(Suhn) vum Kisch bassiere? Isch Saul au unda d Prophete? 10,12 Un eina vu dert sait: Wer isch denn scho ihr Vada (Babbe)? Drum isch des Schprichli kumme: Isch Saul au unda d Prophete?

10,13 Un als sini Vuzickig(Wahn) ufghert het, kummt er noh Gibea. 10,14 S sait aba Sauls Oheim zue nem un zue sinem Knecht: Wo sin ihr higange? Na(Er) git zantwort: Di Eselinnen zue sueche; un als ma(mir) sähn, daß sie nit do ware, gehn ma(mir) zue Samuel. 10,15 Do sait dr Oheim Sauls: Sage ma(mir), was gsait het äich Samuel? 10,16 Saul git zantwort sinem Oheim: Na(Er) gsait het uns(us), daß de Eselinnen gfunde sin. Aba was Samuel vum Kenigrich gsait het, gsait het da(er) nem nit.

Saul wird als Kenig akennt

10,17 Samuel aba reft des Volk zsämme zum HERRN noh (a) Mizpa 10,18 un sait zue d Israeliten: Des sait dr HERR, dr Gott Israels: I(Ich) ha Israel üs Ägypte gfihrt un äich üs dr Hand dr Ägypta errettet un üs dr Hand alli Kenigrich, de äich bedrängten. 10,19 Ihr aba hän hiit (a) äire Gott rüssgworfe, dr äich üs alli äira Not un Vufolgig ghulfe het, un hän gsait: Nei, hock vielme ä Kenig iba uns(us)! Wohlan, so träte etze vor d HERRN noh äire Schtämm un Tausendschaften! 10,20 Als etze Samuel alli Schtämm Israels rahträte glo hän, (a) (b) flegt des Los uf d Schtamm Benjamin. 10,21 Un als sa(er) d Schtamm Benjamin rahträte glo hän mit sinene Gschlechta, flegt des Los uf des Gschlecht Matri, un als sa(er) des Gschlecht Matri rahträte glo hän, Ma fir Ma, flegt des Los uf Saul, d Bue(Suhn) vum Kisch. Un sie suechte nen, aba sie find nen nit. 10,22 Do befragten sie abamols d HERRN: Isch denn dr Ma ibahaupt herkumme? Der HERR git zantwort: Lueg, er het sich bi däm Troß versteckt. 10,23 Do liefen sie hi un holten nen vu dert. Un als sa(er) unda des Volk kummt, war er vumä Schädel länga als ällei Volk. 10,24 Un Samuel sait zue ällei Volk: Do luege ihr, wen dr HERR üsgwählt het; nem isch keina gli im ganze Volk. Do (a) jauchzte des ganzi Volk un sait: S läbt dr Kenig! 10,25 Samuel aba doet däm Volk (a) des Recht vum Königtums kund un schribt's in ä Buech un legt s vor rem HERRN ane. Un Samuel entließ des ganzi Volk, ä jede in si Huus.

10,26 Au Saul goht heim noh Gibea, un mit nem gehn de vum Heer, däne Gott des Herz gerührt het. 10,27 Aba ä baar ruchlose Lit sag: (a) Was soll dr uns(us) helfe? Un sie hän nen vuachtet nen un bringe nem kei Gschenk. Aba na(er) doet, als ghärt het er's nit.


11. Kapitel

Sauls Sieg iba de Ammonita

11,1 S zeht aba ruf Nahasch, dr Ammonita, un belagerte aJabesch in Gilead. Un alli Manne(Männa) vu Jabesch sag zue Nahasch: Schließ ä Packt(Abkumme) mit uns(us), so wen ma(mir) dir folgsam si. 11,2 Aba Nahasch, dr Ammonita, git zantwort nene: Das soll dr Packt(Abkumme) si, d i(ich) mit äich schleße will, daß i(ich) äich ällei des rechti Aug aussteche un bringe dmit Schmach iba ganz Israel. 11,3 Do sag zue nem de Älteschte vu Jabesch: Gib uns(us) siebä Däg, daß ma(mir) Laufbursch(Bote) in des ganzi Gebiet Israels schicke; isch dann(dnoh) nemads do, dr uns(us) rette, so wen ma(mir) zue dir nusgoh. 11,4 Do kumme de Laufbursch(Bote) noh Gibea Sauls un sage de Wort vor d Ohre vum Volks. Do erhob des ganzi Volk sini Schtimm un hiilt. 11,5 Un lueg, do kummt Saul vum Feld hinda d Rinda her un het gfrogt: Was isch mit däm Volk, daß s hiile? Do vuzehle sie nem de Wort dr Manne(Männa) vu Jabesch. 11,6 Do grotet dr (a) Geischt Gottes iba Saul, als sa(er) de Wort ghärt het, un si Zorn (Wuet) gibt arg. 11,7 Un na(er) nimmt ä Baar Rinda un (a) zerstückte sie un schickt dvu in des ganzi Gebiet Israels durch de Laufbursch(Bote) un glo hän sag: Wer nit mit Saul un Samuel üszehn, mit däm si Rinda soll ma ebeso doe. Do flegt dr Angscht vum HERRN uf des Volk, so daß sie auszogen we ä Ma. 11,8 Un na(er) musterte sie bi Besek, un de vu Israel ware dreihunderttausend Ma un de Manne(Männa) Judas dräißigtausend. 11,9 Un na(er) gsait het d Laufbursch(Bote), de kumme ware: So sait d Manne(Männa) vu Jabesch in Gilead: Morge soll äich Hilfe wäre, wenn de Sunne beginnt, heiß zue scheinen. Als de Laufbursch(Bote) heimkumme un des d Manne(Männa) vu Jabesch vuzehle, wäre de froh. 11,10 Un de Manne(Männa) vu Jabesch len d Ammonitern sag: Morge wen ma(mir) zue äich nusgoh, daß ihr mit uns(us) ällei den, was äich gfallt. 11,11 Aba am anderem Morge deilt Saul des Volk in dräi Heerhaufen, un sie kumme ins Laga um de Ziit dr Morgenwache un schlat de Ammonita, bis dr Dag heiß wird; de aba ibrigbliebe sin, wäre vudeilt, so daß vu nene nit zwei binanda bliebe.

11,12 Do sait des Volk zue Samuel: Wer sin de, de gsait hän: (a) Sollte Saul iba uns(us) herrsche? Gen sie her, de Manne(Männa), daß ma(mir) sie umbringe. 11,13 Saul aba sait: S soll a däm Däg nemads schterbe; denn (a) dr HERR het hiit Heil ge in Israel.

11,14 Samuel sait zum Volk: Kummt, len uns(us) noh (a) Gilgal go un dert des Kenigrich erneuern. 11,15 Do goht des ganzi Volk noh Gilgal, un sie mache Saul dert zum Kenig vor rem HERRN in Gilgal un opferten Dankopfa vor rem HERRN. Saul aba un alli Manne(Männa) Israels freut sich dert gar arg.


12. Kapitel

Samuel legt si Richteramt ane

12,1 Do sait Samuel zue ganz Israel: Lueg, i(ich) (a) ha äira Schtimm ghert in ällei, was ihr ma(mir) gsait hän, un (b) ha ä Kenig iba äich bschtimmt. 12,2 Lueg, etze wird äich Kenig vor äich herzehn; i(ich) aba bi alt un grau wore, un mi Buebä(Sühn) sin bi äich. I(Ich) bi vor äich hergegangen vu wägä ma(mir) klei a bis uf däne Dag. 12,3 Do schtand i(ich). Etze träte gege mi uf vor rem HERRN un sinem Gsalbte! (a) Wem si Rind odr Esel hab i(ich) gnumme, wäm hab i(ich) Gwalt odr Unrecht doe? Aus wäm si Hand hab i(ich) ä Gschenk agnumme, um ma(mir) dmit de Aug blenden zue losse? I(Ich) will's äich zurückgeben. 12,4 Sie sag: Dü hesch uns(us) nit Gwalt noh Unrecht doe un vu nemads ebis gnumme. 12,5 Na(Er) sait zue nene: Der HERR isch äich gegeiba Ziige un hiit au si Gesalbter, daß ihr nigs in wägä ma(mir) Hand gfunde hän. Sie sag: Jo, Ziige soll sie si.

12,6 Un Samuel sait zum Volk: Der HERR isch's, dr Moses un Aaron igsetzt un äiri Vädare üs Ägypteland gfihrt het. 12,7 So träte etze her, daß i(ich) mit äich rechti vor rem HERRN wägä alli Wohltaten vum HERRN, de na(er) a äich un äire Vädere doe het. 12,8 Als Jakob noh Ägypte kumme war, (a) brellä äiri Vädare zum HERRN, un dr HERR schickt Moses un Aaron, um äiri Vädare üs Ägypte zue fihre un sie in däm Land huuse zue losse. 12,9 Aba als sie d HERRN, ihrem Gott, vergaßen, vukauft er sie in de Hand (a) Siseras, vum Feldhauptmanns vu Hazor, un in de Hand dr (b) (c) Philista un in de Hand vum (d) Kenig vu Moab; de kämpften gege sie. 12,10 Un sie brellä zum HERRN un sag: (a) (b) (c) (d) Mir hän gsindigt, daß ma(mir) d HERRN vulo un d Baalen un d Astarten dene hän; etze aba errette uns(us) üs dr Hand unsera Gegna(Feinde), so wen ma(mir) dir dene. 12,11 Do schickt dr HERR aJerubbaal, (a) Barak, (b) Jeftah un (c) Samuel un rettet äich üs dr Hand äira Gegna(Feinde) ringsum un glo hän äich sicha huuse. 12,12 Als ihr aba saht, daß (a) Nahasch, dr Kenig dr Ammonita, gege äich zeht, spracht ihr zue ma(mir): Nei, sundern (b) ä Kenig soll iba uns(us) herrsche, obwohl doch dr HERR, äich Gott, äich Kenig isch. 12,13 Etze, do isch äich Kenig, d ihr üsgwählt un erbeten hän; denn lueg, dr HERR het ä Kenig iba äich bschtimmt. 12,14 Möchtet ihr doch d HERRN firchte un nem dene un vu sinere Schtimm folg un däm Mul (Gosch) vum HERRN nit unghorsam si, un möchtet ihr un äich Kenig, dr iba äich herrscht, däm HERRN, äirem Gott, folg! 12,15 Werdet ihr aba dr Schtimm vum HERRN nit folg, sundern sinem Mul (Gosch) unghorsam si, so wird de (a) Hand vum HERRN gege äich si we gege äiri Vädare.

12,16 So träte etze dzue un luege, was dr HERR Großes vor äire Aug doe wird. 12,17 Isch nit etzed de Weizeernte? I(Ich) will aba d HERRN aruefe, daß er soll donnern un regnen losse, dmit ihr innewerdet un luege, daß ihr doe hän, was däm HERRN mißflegt, als ihr äich ä Kenig erbeten hän. 12,18 Un als Samuel d HERRN anrief, glo hän dr HERR donnern un regnen a dämselbe Däg. Do firchtet des ganzi Volk d HERRN un Samuel gar arg 12,19 un sait zue Samuel: Bitte fir di Knecht d HERRN, di Gott, daß ma(mir) nit schterbe; denn zue ällei unsari Sinde hän ma(mir) noh des Unrecht doe, daß ma(mir) uns(us) ä Kenig erbeten hän. 12,20 Samuel aba sait zum Volk: Firchte äich nit! Ihr hän zwar all des Unrecht doe, doch weicht nit vum HERRN ab, sundern dene däm HERRN vu ganzem Herz 12,21 un goht nit d nichtige Götze noh; denn (a) sie nützen nit un kenne nit erretten, wel sie (b) nichtig sin. 12,22 Der HERR vuschtößt si Volk nit um vu sinem große Namens wille; denn s het däm HERRN gfalle, (a) äich zue sinem Volk zue mache. 12,23 S isch aba au wietem vu ma(mir), mi a däm HERRN dodurch zue versündigen, daß i(ich) dvu abließe, (a) (b) (c) fir äich zue bäte un äich zue lehre d guete un richtigen Wäg! 12,24 Nur (a) firchtet d HERRN un dene nem treu vu ganzem Herz; denn luege doch, we großi Sach er a äich doe het. 12,25 Werdet ihr aba Unrecht doe, so d ihr un äich Kenig vulore si.


13. Kapitel

Beginn vum Krieges gege de Philista

13,1 Saul war. . . Johr alt, als sa(er) Kenig wird, un zwei Johr* regierte er iba Israel. *Di Angabe iba des Altr Sauls isch üsgfalle; fir de Regierungszeit Sauls find sich verschiedene Überlieferungen; vgl. Apg 13,21. 13,2 Na(Er) bschtimmt sich draidusig Ma üs Israel. Zweitausend ware mit Saul in Michmas un uf däm Berg vu Bethel un eintausend mit Jonatan zue Gibea in Benjamin. Das ibrigi Volk aba entließ er, ä jede in si Zelt. 13,3 Do erschlat aJonatan de Wache dr Philista, de in Gibea war; un de Philista hän ghärt, daß de Hebräer abglalle ware. Saul aba het de Päpere blose losse im ganze Land. 13,4 Un ganz Israel ghärt het: Saul het de Wache dr Philista erschlagen, un Israel het sich in Vuruef brocht bi d Philistern. Un ällei Volk wird zsämmegruefe, um Saul noh Gilgal zue folg.

13,5 Do sammle sich de Philista zum Kampf mit Israel, draidusig Kärre, sechstausend Gschpann un Fußvolk, so viel we Sand am Ufa vum Meeres, un zehn ruf un lagerten sich bi Michmas, öschtlich vu Bet-Awen. 13,6 Als aba de Manne(Männa) Israels sähn, daß des Volk in Gfahr un Vufolgig war, verkrochen sie sich in de Höhlen un Klüfte un Felse un Gewölbe un Gruebe. 13,7 S gehn aba au Hebräer durch de Furten vum Jordans ins Land Gad un Gilead.

.Saul aba war noh in Gilgal; un ällei Volk, des nem goht, war voll Angscht. 13,8 Do het gwartet er (a) siebä Däg bis zue der Ziit, de vu Samuel bschtimmt war. Un als Samuel nit noh Gilgal kummt, begann des Volk vu Saul wegzulaufen. 13,9 Do sait da(er): Hole ma(mir) her des Brandopfa un de Dankopfa. Un na(er) hole des Brandopfa dar. 13,10 Als sa(er) aba des Brandopfa gmacht het, lueg, do kummt Samuel. Do goht Saul nem entgegä, um nem d Segensgruß zue entbieten. 13,11 Samuel aba sait: Was hesch dü doe? Saul git zantwort: I(Ich) luegt, daß des Volk vu ma(mir) wegzulaufen begann, un dü kumme bisch nit zue d bestimmten Ziit, während doch de Philista sich scho in Michmas vusammelt hän. 13,12 Do het denkt i(ich): Etze wäre de Philista zue ma(mir) rabkumme noh Gilgal, un i(ich) ha de Gnade vum HERRN noh nit gsuecht; do dräut(wagt) ich's un opferte Brandopfa. 13,13 Samuel aba sait zue Saul: Dü hesch dumm gfeilscht un nit ghalte des Gebot vum HERRN, vu dinem Gottes, des sa(er) dir bpfohle het. Na(Er) het di Kenigrich bschtätigt iba Israel fir un fir. 13,14 Aba etze wird di Kenigrich nit bschtoh. (a) (b) Der HERR het sich ä Ma gsuecht noh sinem Herz, un dr HERR het nen bestellt zum Firschte iba si Volk; denn dü hesch des Gebot vum HERRN nit ghalte.

13,15 Un Samuel macht sich uf un goht vu Gilgal nuf un zeht vu sinem Wäg. Di Übrigen vum Volk aba zehn hinda Saul her däm Kriegsvolk entgegä vu Gilgal nuf noh Gibea in Benjamin. Un Saul musterte des Volk, des bi nem war, etwa sechshundat Ma. 13,16 Un Saul un si Bue(Suhn) Jonatan un des Volk, des bi nene war, bliebe in Gibea in Benjamin. Di Philista aba hän sich glageret bi Michmas. 13,17 Do zehn üs däm Laga dr Philista dräi Heerhaufen, des Land zue verheeren. Eina drillt sich in Richtung uf Ofra ins Gebiet vu Schual; 13,18 dr andere drillt sich in Richtung uf Bet-Horon; dr dritte drillt sich in Richtung uf des Gebiet, des noh rem Tal Zeboïm dr Wüschte zue gläge isch. 13,19 S war aba kei (a) Schmied im ganze Land Israel zue find; denn de Philista denkt hän, de Hebräer kennte sich Schwert un Spieß mache. 13,20 Un ganz Israel mueß nabzeh zue d Philistern, wenn jemads ä Pflugschar, Hacke, Beil odr Sense zue schärfen het. 13,21 Das Schärfen aba isch bassiert fir ä Zweidrittellot Silba bi Pflugscharen, Hacken, Gabeln, Beilen un um de Schtachle gerad zue mache. 13,22 Als etze dr Dag vum Kampfes kummt, wird kei Schwert noh Spieß gfunde in dr Hand vum ganze Volks, des mit Saul un Jonatan war; nur Saul un si Bue(Suhn) hän Waffen. 13,23 Aba ä Wache dr Philista zeht rah gege d enge Wäg vu Michmas.


14. Kapitel

Jonatans Heldentat un Israels Sieg

14,1 S isch bassiert vumä Dag, daß Jonatan, dr Bue(Suhn) Sauls, zue sinem Waffenträger sait: Kumm, loß uns(us) hinübergehen zue dr Wache dr Philista, de do drüben isch. Aba sinem Vada (Babbe) gsait het da(er) nigs. 14,2 Saul aba hockt am Rande vum Gebietes vu Gibea unda däm Granatapfelbaum, dr in Migron schtoht; un de Lit bi nem ware etwa sechshundat Ma. 14,3 Un Ahija, dr Bue(Suhn) aAhitubs, vum Brueda (a) Ikabods, vum Bue(Suhn) vum Pinhas, vum Bue(Suhn) vum Eli, vum Prieschta vum HERRN zue Silo, trait d (b) Prieschtaschurz. Das Volk wußt aba nit, daß Jonatan weggegangen war. 14,4 S ware aba a däm enge Wäg, wo Jonatan hinüberzugehen suecht zue dr Wache dr Philista, zwei Felsklippen, de ä diesseits, de andere gegeiba; de ä hieß Bozez, de andere Senne. 14,5 Di ä Felsklippe schtoht im Norde gegeiba Michmas un de andere im Süde gegeiba Geba. 14,6 Un Jonatan sait zue sinem Waffenträger: Kumm, loß uns(us) hinübergehen zue dr Wache der Unbeschnittenen! Vielliecht wird dr HERR ebis fir uns(us) doe, denn (a) (b) s isch däm HERRN nit schwer, durch viel odr weng zue helfe. 14,7 Do git zantwort nem si Waffenträger: Doe ällei, was in dinem Herz isch; gang nur hi! Lueg, i(ich) bi mit dir, we di Herz will. 14,8 Jonatan sait: Wohlan, ma(mir) go zue d Manne(Männa) niba un zeigä uns(us) nene. 14,9 Wär sie dann(dnoh) zue uns(us) sag: Schtehn schtill, bis ma(mir) zue äich herankommen!, so wen ma(mir) a unsam Platz stehenbleiben un nit zue nene nufgoh. 14,10 Wär sie aba sag: Kummt zue uns(us) ruf!, so wen ma(mir) zue nene nufschtiege; dann(dnoh) het sie dr HERR in unsari Händ(Pfode) ge. Das soll uns(us) zum Zeiche si. 14,11 Als sie sich etze beidi dr Wache dr Philista zeigten, sag de Philista: Lueg, de Hebräer sin üs d Löchern hervorgekommen, in de sie sich verkrochen hän. 14,12 Un de Manne(Männa) dr Wache refe Jonatan un sinem Waffenträger zue un sag: Kummt ruf zue uns(us), so wen ma(mir)'s äich scho lehre! Do sait Jonatan zue sinem Waffenträger: Schtieg ma(mir) noh! Der HERR het sie in de Händ(Pfode) Israels ge. 14,13 Un Jonatan kletterte mit Händ(Pfode) un Feß nuf un si Waffenträger nem noh. Do flege sie zue Boden vor Jonatan, un si Waffenträger hinda nem tötete sie. 14,14 So troffe het dr erschte Schlag, d Jonatan un si Waffenträger gmacht hän, ungfähr zwanzig Ma etwa uf eina halbe Hufe Acka, de ä Joch Rinda pflögt. 14,15 Un s entschtoht ä (a) Angscht im Laga un uf däm freien Feld; un des ganzi Kriegsvolk, de Wache un de striefenden Rotten vuschrekä; un d Bode erbebte. Un so isch bassiert ä Gottesschrecken.

14,16 Un de Wächter Sauls zue Gibea in Benjamin sähn, we des Gwimmel dr Philista hi un her wogte. 14,17 Do sait Saul zum Volk, des bi nem war: Zählt un luege, wer vu uns(us) weggegangen isch! Un als sie zählten, lueg, do ware Jonatan un si Waffenträger nit do. 14,18 Do sait Saul zue Ahija: Bringe d (a) Efod her(ra)! Denn na(er) trait d Efod in selle Ziit vor Israel. 14,19 Un als Saul noh mit däm Prieschta schwätzt, wird des Gwimmel im Laga dr Philista imma greßa. Un Saul sait zum Prieschta: Loß s si! 14,20 Un Saul un des ganzi Volk, des bi nem war, sammle sich un kumme zum Kampfplatz. Un lueg, (a) (b) do goht vumä jede Schwert gege d anderem, un s war ä arg großes Gwimmel. 14,21 Au de Hebräer, de dvor bi d Philistern gsi un mit nene ins Feld zoge ware, gehn iba zue däne vu Israel, de mit Saul un Jonatan ware. 14,22 Un als alli Manne(Männa) vu Israel, de sich uf däm Berg Ephraim verkrochen hän, ghärt hän , daß de Philista haue ab, jagten sie hinda nene her im Kampf. 14,23 So half dr HERR Israel a däm Däg. Un dr Kampf breitet sich üs bis Bet- Awen.

14,24 Un als de Manne(Männa) Israels in Vufolgig kumme a däm Däg, belegte Saul des Volk mit sinem Fluech un schwor: Vufluecht isch jeda, dr ebis ißt bis zum Obend, bis i(ich) mi a minem Gegna(Feinde) räche! Do ißt des ganzi Volk nigs. 14,25 S ware aba Honigwaben uf däm Feld, 14,26 un als des Volk hinkam zue d Waben, lueg, do floß dr Honig. Aba nemads nimmt dvu ebis mit dr Hand in sinene Mul (Gosch); denn des Volk firchtet d Schwur. 14,27 Jonatan aba het nit ghärt , daß si Vada (Babbe) des Volk mit nem Schwur belegt het. Un na(er) schtreckt sinene Bengel(Schtäckä) üs, d er in vu sinere Hand het, un tauchte de Schpitze in d Honigseim un fihrt sini Hand zum Mul (Gosch); do strahlten sini Aug. 14,28 Do hebt eina üs däm Volk a un sait: Di Vada (Babbe) het des Volk mit nem Fluech belegt un gschwore: Vufluecht isch jeda, dr hiit ebis ißt! So isch des Volk etze matt wore. 14,29 Do sait Jonatan: Mi Vada (Babbe) hole des Land ins Ungliick; luege, we strahlend sin mi Aug wore, wel i(ich) ä weng vu däm Honig gekostet ha. 14,30 Gwiß, het doch des Volk hiit gässä vu dr Beute vu sinere Gegna(Feinde), de s gmacht het! Wäre dann(dnoh) de Niederlage dr Philista nit noh greßa wore? 14,31 Sie schlat aba de Philista a däm Däg vu Michmas bis noh Ajalon. Un des Volk wird arg matt.

14,32 Un des Volk flegt iba de Beute her, un sie nähmä Schof un Rinda un Kälber un schlachteten sie, daß des Bloet uf d Bode floß, un (a) ässä des Fleisch iba däm Bloet. 14,33 Do gsait het ma Saul: Lueg, des Volk vusindigt sich am HERRN; denn s ißt des Fleisch iba däm Bloet. Na(Er) sait: Ihr hän gefrevelt; wälzt her zue ma(mir) ä große Schtei (Wackes). 14,34 Un Saul sait wida: Zerstreut äich unda des Volk un sait nene, daß ä jeda sinene Schtier un si Schof zue ma(mir) bringe soll, un schlachtet's do un ässä den, dmit ihr äich nit a däm HERRN vusindigt mit däm Ässä iba däm Bloet. Do hole ällei Volk, ä jeda, was sa(er) het, noh in dr Nacht dzue, un sie schlachteten s dert. 14,35 Un Saul bäut het däm HERRN ä Altar. Das war dr erschte Altar, d er däm HERRN bäut het.

14,36 Un Saul sait: Len uns(us) noh in dr Nacht nabzeh d Philistern noh un sie berauben, bis s lichter Morge wird, un len nemads vu nene ibrig. Do sage sie: Doe ällei, was dir gfallt! Aba dr Prieschta sait: So len uns(us) erscht dona vor Gott träte. 14,37 Un Saul (a) (b) bfrogt Gott: Soll i(ich) nabzeh d Philistern noh? Willsch dü sie in Israels Händ(Pfode) ge? Aba na(er) git zantwort nem a däm Däg nit. 14,38 Do sait Saul: Len herzutreten alli Obaschte vum Volks un forschet un luege, a wäm hiit de Schuld lit. 14,39 Denn so wohr dr HERR läbt, dr Heiland Israels: au wenn sie bi minem Bue(Suhn) Jonatan wär, so soll la(er) schterbe! Aba nemads üs däm ganze Volk git zantwort nem. 14,40 Un na(er) sait zue ganz Israel: Tretet ihr uf de ä Site, i(ich) un mi Bue(Suhn) Jonatan wen uf de andere Site träte. Das Volk sait zue Saul: Doe, was dir gfallt. 14,41 Un Saul sait zum HERRN: Gott Israels, wurum hesch dü dinem Knecht hiit nit gantwortet? (a) (b) (c) (d) Liegt de Schuld bi ma(mir) odr bi minem Bue(Suhn) Jonatan, HERR, Gott Israels, so git des Los «Lecht»; lit de Schuld aba a dinem Volk Israel, so git des Los «Recht». Do flegt des Los uf Jonatan un Saul, aba des Volk goht fräi üs. 14,42 Saul sait: Werft des Los iba mi un minem Bue(Suhn) Jonatan! Do flegt des Los uf Jonatan. 14,43 Un Saul sait zue Jonatan: Sage ma(mir), (a) was hesch dü doe? Jonatan gsait het s nem un sait: I(Ich) ha ä weng Honig gekostet mit dr Schpitze vum Stabes, d i(ich) in wägä ma(mir) Hand het; lueg, i(ich) bi parat zue schterbe. 14,44 Do sait Saul: Gott doets ma(mir) des un des; Jonatan, dü mueß vum Dod schterbe! 14,45 Aba des Volk sait zue Saul: Sollte Jonatan schterbe, dr des großi Heil in Israel parat het? So isch`s nit! So wohr dr HERR läbt: s soll kei Hoor vu sinem Schädel uf d Bode flege, denn Gott het hiit durch nen ghulfe. Un so löste des Volk Jonatan üs, so daß sa(er) nit schterbe mueß. 14,46 Aba Saul glo hän vu d Philistern ab un zeht nuf, un de Philista zehn in ihr Land.

Sauls Kriege. Sini Familie

14,47 Als Saul de Königsherrschaft iba Israel gregt het, kämpfte er gege alli sini Gegna(Feinde) ringsumher: gege de Moabita, de Ammonita, de Edomiter, gege de Kenig Zobas un gege de Philista. Un wo na(er) sich hinwandte, do gwinnt er d Sieg. 14,48 Un na(er) vollbrachte tapfere Tade un schlat de Amalekiter un rettet Israel üs dr Hand alli, de s ausplünderten. 14,49 (a) Sauls Buebä(Sühn) ware: Jonatan, Jischwi, Malkischua. Un sini zwei Techta hießen: de erschtgeborene Merab un de jingere Michal. 14,50 Un Sauls Wieb hieß Ahinoam un war ä Dochta vum Ahimaaz. Un (a) si Feldhauptmann hieß Abner, ä Bue(Suhn) Ners, dr Sauls Oheim war. 14,51 (a) Kisch, Sauls Vada (Babbe), un Ner, Abners Vada (Babbe), ware Buebä(Sühn) Abïls.

14,52 S war aba dr Kreg gege de Philista schwer, solang Saul läbt. Un wo Saul ä tapferen un rüstigen Ma luegt, d nimmt da(er) in sinene Denscht.


15. Kapitel

Saul wird rüssgworfe

15,1 Samuel sait zue Saul: (a) Der HERR het mi gschickt, daß i(ich) di zum Kenig salbe soll iba si Volk Israel; so her etze uf de Wort vum HERRN! 15,2 (a) (b) Des sait dr HERR Zebaoth: I(Ich) ha üs, was Amalek Israel azogä un we s nem d Wäg verlegt het, als Israel üs Ägypte zeht. 15,3 So zeh etze hi un hau Amalek un vollstrecke d Bann a nem un a ällei, was s het; verschone sie nit, sundern dod macht Ma un Wieb, Kinda un Säuglinge, Rinda un Schof, Kamele un Esel. 15,4 Do bot Saul des Volk uf, un na(er) musterte sie zue Telem: zweihunderttausend Ma Fußvolk un zehndusig Ma üs Juda. 15,5 Un als Saul zue dr Schtadt dr Amalekiter kummt, legt er ä Hinterhalt im Tal. 15,6 Un Saul glo hän d (a) Kenitern sag: Gehn, weicht un zeht wäg vu d Amalekitern, daß i(ich) äich nit mit nene aufreibe; denn ihr tatet Barmherzigkeit a ällei Israelite, als sie üs Ägypte zehn. Do zehn de Keniter furt vu d Amalekitern. 15,7 Do schlat Saul de Amalekiter vu Hawila bis noh Schur, des vor Ägypte lit, 15,8 un nimmt Agag, d Kenig vu Amalek, lebändig gfange, un a ällei Volk vollstreckte er d Bann mit dr Schärfe vum Schwerts. 15,9 Aba Saul un des Volk verschonten Agag un de beschte Schof un Rinda un des Mastvieh un de Lämma un ällei, was vu Wert war, un sie wen d Bann dra nit vollstrecken; was aba nigs taugte un gring war, dra vollstreckten sie d Bann.

15,10 Do isch bassiert vum HERRN Wort zue Samuel: 15,11 S (a) reut mi, daß i(ich) Saul zum Kenig gmacht ha; denn na(er) het sich vu ma(mir) abgewandt un mi Befehle nit erfillt. Dodribar wird Samuel zornig un brellt zum HERRN de ganzi Nacht. 15,12 Un Samuel macht sich freh uf, um Saul am Morge zue träffä. Un nem wird vurote(agsait,aditet), daß Saul noh (a) Karmel kumme isch un sich ä Siegeszeichen ufgrichtet ha un weitergezogen un noh Gilgal hinabgekommen isch. 15,13 Als etze Samuel zue Saul kummt, sait Saul zue nem: Gsegnet bisch dü vum HERRN! I(Ich) ha vum HERRN Wort erfillt. 15,14 Samuel git zantwort: Un was isch des fir ä Blöken vu Schof, des zue minem Ohre kummt, un ä Brüllen vu Rinda, des i(ich) her? 15,15 Saul sait: Vu d Amalekitern het ma sie brocht; denn des Volk verschonte de beschte Schof un Rinda, um sie zue opfare däm HERRN, dinem Gott; a däm anderem hän ma(mir) d Bann vollstreckt. 15,16 Samuel aba git zantwort Saul: Halt ä, i(ich) will dir sag, was dr HERR mit ma(mir) de Nacht gsait het. Na(Er) sait: Sag a! 15,17 Samuel sait: Isch's nit so: Obschon dü vor dir selbscht (a) gring warsch, so bisch dü doch des Schädel dr Schtämm Israels; denn dr HERR het di zum Kenig iba Israel gsalbt. 15,18 Un dr HERR schickt di uf d Wäg un sait: Zieh hi un vollstrecke d Bann a d Frevlern, d Amalekitern, un kämpfe mit nene, bis dü sie vutilgt hesch! 15,19 Wurum hesch dü dr Schtimm vum HERRN nit ghert, sundern hesch di a de Beute gmacht un doe, was däm HERRN mißflegt? 15,20 Saul git zantwort Samuel: I(Ich) ha doch dr Schtimm vum HERRN ghert un bi d Wäg zoge, d mi dr HERR schickt, un ha Agag, d Kenig vu Amalek, herbrocht un a d Amalekitern d Bann vollstreckt. 15,21 Aba des Volk het vu dr Beute gnumme Schof un Rinda, des Beschte vum Gebannten, um s däm HERRN, dinem Gott, zue opfare in Gilgal. 15,22 Samuel aba sait: Meinsch dü, daß dr HERR Gfalle ha am Brandopfa un Schlachtopfa gliechwe am Folgsam (Brav si) gege de Schtimm vum HERRN? Lueg, Folgsam (Brav si) isch bessa als Opfa un Aufmerken bessa als des Fett vu Widdern. (a) (b) (c) (d) (e) (f) (g) (h) 15,23 Denn Bes si isch Sinde we Zaubarai, un Widerstreben isch we Abgötterai un Götzedenscht. Wel dü vum HERRN Wort rüssgworfe hesch, (a) het er di au rüssgworfe, daß dü nimi Kenig bisch. 15,24 Do sait Saul zue Samuel: I(Ich) ha gsindigt, daß i(ich) vum HERRN Bfehl un di Wort ibaträte ha; denn i(ich) firchtet des Volk un ghorcht vu sinere Schtimm. 15,25 Un etze, vugib ma(mir) de Sinde un kähre mit ma(mir) um, daß i(ich) d HERRN anbete. 15,26 Samuel sait zue Saul: I(Ich) will nit mit dir umkähre; denn dü hesch vum HERRN Wort rüssgworfe, un dr HERR het di au rüssgworfe, daß dü nimi Kenig iba Israel bisch. 15,27 Un als sich Samuel umedrillt ha, um wegzugehen, packt nen Saul bi nem Zipfel vu sinem Rocks; aba dr riß ab. 15,28 Do sait Samuel zue nem: (a) Der HERR het des Kenigrich Israels hiit vu dir grisse un nem anderem ge, dr bessa isch als dü. 15,29 Au legt dr nit, dr Israels Ruhm isch, un s gereut nen nit; denn (a) er isch nit ä Mensch, daß nen ebis gereuen kennt. 15,30 Saul aba sait: I(Ich) ha gsindigt; aba ehre mi doch etzed vor d Älteschte vu minem Volks un vor Israel un kähre mit ma(mir) um, daß i(ich) d HERRN, di Gott, anbete. 15,31 Do kehrt Samuel um un goht Saul, un Saul bäte d HERRN a.

15,32 Un Samuel sait: Hole Agag, d Kenig vu Amalek, zue ma(mir)! Un Agag goht hi zue nem zitternd un sait: Gwiß, bitta isch dr Dod! 15,33 Samuel aba sait: We di Schwert Wieba ihra Kinda bschtohle het, so soll au di Muetter dr Kinda bschtohle si unda d Wieba. Un Samuel haut d Agag in Schtickli vor rem HERRN in Gilgal. 15,34 Un Samuel goht hi noh Rama; Saul aba zeht nuf in si Huus zue Gibea Sauls. 15,35 Un Samuel luegt Saul fortan nimi bis a d Dag vu sinem Dod. Aba doch trait Samuel Leid um Saul, wel s d HERRN gereut het, daß sa(er) Saul zum Kenig iba Israel gmacht het.


16. Kapitel

David wird zum Kenig gsalbt

16,1 Un dr HERR sait zue Samuel: We lang traisch dü Leid um Saul, (a) d i(ich) rüssgworfe ha, daß sa(er) nimi Kenig isch iba Israel? Massig(Fülle) di Horn mit El un gang hi: i(ich) will di schicke zum Bethlehemiter Isai; denn unda sinene Sehn hab i(ich) ma(mir) ä zum Kenig ersehen. 16,2 Samuel aba sait: We ka i(ich) higo? Saul wird's härä un mi umbringe. Der HERR sait: Nimm ä jungi Kuh mit dir un sag: I(Ich) bi kumme, däm HERRN zue opfare. 16,3 Un dü sollsch Isai zum Opfa laden. Do will i(ich) di wisse losse, was dü doe sollsch, daß dü ma(mir) d salbest, d i(ich) dir nenne wäre.

16,4 Samuel doet, we nem dr HERR gsait het, un kummt noh Bethlehem. Do vuschrecke sich de Älteschte dr Schtadt un gehn nem entgegä un sag: Bedeutet di Kumme Heil? 16,5 Na(Er) sait: Jo, s beditet Heil! I(Ich) bi kumme, däm HERRN zue opfare; heiligt äich un kummt mit ma(mir) zum Opfa. Un na(er) heiligte d Isai un sini Buebä(Sühn) un lud sie zum Opfa. 16,6 Als sie etze kumme, luegt er d Eliab a un het denkt: Gwiß, do schtoht vor däm HERRN si Gesalbter. 16,7 Aba dr HERR sait zue Samuel: Sieh nit a si Ussähe un sinene hohen Wuchs; i(ich) ha nen rüssgworfe. Denn nit luegt dr HERR uf des, woruf ä Mensch luegt. Ä Mensch luegt, was vor Aug isch; (a) (b) dr HERR aba luegt des Herz a. (c) 16,8 Do reft Isai d Abinadab un glo hän nen a Samuel vorbäigo. Un na(er) sait: Au däne het dr HERR nit üsgwählt. 16,9 Do glo hän Isai vorbäigo Schamma. Na(Er) aba sait: Au däne het dr HERR nit üsgwählt. 16,10 So glo hän Isai (a) sini siebä Buebä(Sühn) a Samuel vorbäigo; aba Samuel sait zue Isai: (b) Der HERR het kei vu nene üsgwählt. 16,11 Un Samuel sait zue Isai: Sin des de Bebli alli? Na(Er) aba sait: S isch noh ibrig (a) dr jingschte; lueg, er heete de Schof. Do sait Samuel zue Isai: Sende hi un loß nen holen; denn ma(mir) wäre uns(us) nit niedersetzen, bis sa(er) hierherkommt. 16,12 Do schickt da(er) hi un glo hän nen holen. Un na(er) war bräunlich, mit schene Aug un vu guete Gschtalt. Un dr HERR sait: Uf, salbe nen, denn dr isch's. 16,13 Do nimmt Samuel si Ölhorn un (a) (b) (c) salbt nen midde unda sinene Breda. Un dr Geischt vum HERRN grotet iba David vum Dag a un wietahi. Samuel aba macht sich uf un goht noh Rama. 16,14 Der Geischt vum HERRN aba wich vu Saul, un ä bese Geischt vum HERRN ängstigte nen. 16,15 Do sag de Greschte Sauls zue nem: Lueg, ä bese Geischt vu Gott ängstigt di. 16,16 Unsa Herr bfehl etze sinene Knecht, de vor nem schtoh, daß sie ä Ma sueche, dr uf dr Harfe guet schpiele ka, dmit da(er) mit vu sinere Hand druf spiele, wenn dr bese Geischt Gottes iba di kummt, un s bessa mit dir wäre. 16,17 Do sait Saul zue sinene Lit: Luege äich um noh nem Ma, dr vum Saitenspiels kundig isch, un hole nen zue ma(mir). 16,18 Do git zantwort eina dr jungen Manne(Männa) un sait: I(Ich) ha gsähne ä Bue(Suhn) Isais, vum Bethlehemiters, dr isch vum Saitenspiels kundig, ä tapferer Ma un tichtig zum Kampf, schlau(vuschtändig) in sinene Gsaite un schen gestaltet, un dr HERR isch mit nem. 16,19 Do schickt Saul Laufbursch(Bote) zue Isai un glo hän nem sag: Sende zue ma(mir) di Bue(Suhn) David, dr bi d Schof isch. 16,20 Do nimmt Isai ä Esel un Brot un ä Schlauch Wi un ä Ziegenböcklein un schickt s Saul durch sinene Bue(Suhn) David. 16,21 So kummt David zue Saul un dene vor nem. Un Saul gwinnt nen arg leb(lieb), un na(er) wird si Waffenträger. 16,22 Un Saul schickt zue Isai un glo hän nem sag: Loß David ma(mir) dene, denn er het Gnade gfunde vor minem Aug. 16,23 Sooft etze dr bese Geischt vu Gott iba Saul kummt, nimmt David de Harfe un spielte druf mit vu sinere Hand. So wird s Saul lichta, un s ward bessa mit nem, un dr bese Geischt wich vu nem.


17. Kapitel

David un Goliat

17,1 Di Philista sammle ihri Heere zum Kampf un kumme zsämme bi Socho in Juda un lagerten sich (a) zwische Socho un Aseka bi Efes- Dammim. 17,2 Un Saul un de Manne(Männa) Israels kumme zsämme un lagerten sich im Eichgrund un rüsteten sich zum Kampf gege de Philista. 17,3 Un de Philista uf gschtande nem Berg gegeiba un de Israelite uf nem Berg diesseits, so daß des Tal zwische nene war. 17,4 D (a) kummt üs d Reihen dr Philista ä Riese* üsä mit Name Goliat üs (b) Gat, sechs Ellen un ä Handbreit groß. *Wörtlich: Vorkämpfer zwische d Fronten. 17,5 Der het ä ehernen Helm uf sinem Schädel un ä Schuppenpanzer a, un des Gwicht vu sinem Panzers war fünfdusig Lot Erz, 17,6 un het eherne Schienen a sinene Beinen un ä ehernen Wurfspieß uf vu sinere Schulta. 17,7 Un dr Schaft vu sinem Spießes war we ä (a) Weberbaum, un de iserne Schpitze vu sinem Spießes wog sechshundat Lot, un si Schildträger goht vor nem her. 17,8 Un na(er) schtellt sich hi un reft däm Heer Israels zue: Was sin ihr üsgzoge, äich zum Kampf zue rüsten? Bin i(ich) nit ä Philista un ihr Sauls Knecht? Erwählt ä unda äich, dr zue ma(mir) rabkumme soll. 17,9 Vumag er gege mi zue kämpfen un erschlägt er mi, so wen ma(mir) äiri Knecht si; vumag i(ich) aba iba nen zue siegen un erschlage i(ich) nen, so sollt ihr unsari Knecht si un uns(us) dene. 17,10 Un dr Philista sait: I(Ich) ha hiit däm Heere Israels (a) (b) (c) hohngesprochen, als i(ich) gsait het: Gen ma(mir) ä Ma un len uns(us) mitänanda kämpfen.

17,11 Als Saul un ganz Israel de Gsaite vum Philisters ghärt hän , vuschrecke sie sich un firchte sich arg.

17,12 a David aba war dr Bue(Suhn) jenes Efratiters üs Bethlehem in Juda, dr Isai hieß. Der het acht Buebä(Sühn) un war zue Sauls Ziit scho zue alt, um unda de Kriegsleute zue go. 17,13 Aba de dräi elteschte Buebä(Sühn) Isais ware mit Saul in d Kreg zoge, un sie hießen: Eliab, dr erschtgeborene, Abinadab, dr zweite, un Schamma, dr dritte. 17,14 Un David war dr jingschte; de dräi elteschte aba ware Saul gfolgt. 17,15 Un David goht ab un zue vu Saul wäg noh Bethlehem, um de Schof vu sinem Vada (Babbe) zue heete. 17,16 Aba dr Philista kummt üsä freh am Morge un abends un schtellt sich hi, vierzig Däg lang. 17,17 Isai aba sait zue sinem Bue(Suhn) David: Nimm fir di Breda däne Scheffel greschteti Kerner un de zehn Brot un bringe sie schnell ins Laga zue di Breda; 17,18 un de zehn frischen Käse bringe däm Hauptma un lueg noh di Breda, ob's nene guet goht, un bringe au ä Pfand vu nene mit. 17,19 Saul un sie un alli Manne(Männa) Israels sin im Eichgrund un kämpfen gege de Philista.

17,20 Do macht sich David freh am Morge uf un überließ de Schof nem Hüter, lud uf un goht hi, we nem Isai bpfohle het, un kummt zum Laga. Das Heer aba war üsgzoge un het sich ufgschtellt zum Kampf, un sie obe des Kregsgschrei. 17,21 Un Israel un de Philista hän sich ufgschtellt, Schlachtreihe gege Schlachtreihe. 17,22 Do glo hän David si Gepäck, des sa(er) trait, bi dr Wache vum Trosses un lauft zum Heer, kummt hi un het gfrogt sini Breda, ob's nene guet gang. 17,23 Un als sa(er) noh mit nene schwätzt, lueg, do kummt ruf dr Riese mit Name Goliat, dr Philista vu Gat, vum Heer dr Philista un schwätzt deselbä Wort, un David ghärt het s. 17,24 Un wer vu Israel d Ma luegt, floh vor nem un firchtet sich arg. 17,25 Un de Manne(Männa) vu Israel sag: Hän ihr d Ma heraufkommen aluege? Na(Er) kummt ruf, um Israel hohnzusprechen. Wer nen erschlägt, d will dr Kenig arg rich mache un nem sini Dochta ge un will nem vu sinem Vada (Babbe) Huus freimache vu Laschte in Israel. 17,26 Do sait David zue d Manne(Männa), de bi nem gschtande sin: Was wird ma däm ge, dr däne Philista erschlägt un de Schande vu Israel abwendet? Denn wer isch der unbeschnittene Philista, dr des Heer vum lebändige Gottes verhöhnt? 17,27 Do gsait het nem des Volk we dvor: Das un des wird ma däm ge, dr nen erschlägt. 17,28 Un als Eliab, si ältester Brueda, nen schwätze ghärt het mit d Manne(Männa), wird da(er) zornig iba David un sait: Wurum bisch dü herkumme? Un wäm hesch dü de wenigen Schof dert in dr Wüschte ibalosse? I(Ich) kenne di Vermessenheit wohl un vu dinem Herz Bosheit. Dü bisch nur kumme, um däm Kampf zuzusehen. 17,29 David git zantwort: Was hab i(ich) denn doe? I(Ich) ha doch nur gfrogt! 17,30 Un na(er) drillt sich vu nem zue nem anderem un sait, we na(er) dvor gsait het. Do git zantwort nem des Volk we des erstemal.

17,31 Un als sie (a) de Wort ghärt hän , de David gsait het, bringe sie s vor Saul, un na(er) glo hän nen holen. 17,32 Un David sait zue Saul: Seinetwegen lasse keina d Muet sinken; di Knecht wird higo un mit däm Philista kämpfen. 17,33 Saul aba sait zue David: Dü kasch nit higo, um mit däm Philista zue kämpfen; denn dü bisch zue jung dzue, der aba isch ä Kregsma vu klei uf. 17,34 David aba sait zue Saul: Di Knecht heetet de Schof vu sinem Vada (Babbe); un kummt dann(dnoh) ä Löwe odr ä Bär un trait ä Schof wäg vu dr Herde, 17,35 so lauft i(ich) nem noh, schlat uf nen ä un rettet s üs sinem Mul. Wenn na(er) aba uf mi losging, packt i(ich) nen bi sinem Bart un schlat nen dod. 17,36 So het di Knecht d Löwen un d Bären erschlagen, un däm unbschnittene Philista soll s ergoh we nem vu nene; denn na(er) het des Heer vum lebändige Gottes verhöhnt. 17,37 Un David sait: Der HERR, dr mi vum Löwen un Bären errettet het, dr wird mi au erretten vu däm Philista. Un Saul sait zue David: Gang hi, dr HERR isch mit dir! 17,38 Un Saul legt David sini Rischtung a un het sich anekockt nem ä ehernen Helm uf si Schädel un legt nem ä Panza a. 17,39 Un David girtlet Sauls Schwert iba sini Rischtung un mühte sich vugeblich, dmit zue go; denn na(er) het s noh ne vusuecht. Do sait David zue Saul: I(Ich) ka so nit go, denn i(ich) bi's nit ghuust; un er legt s ab 17,40 un nimmt sinene Bengel(Schtäckä) in de Hand un wählte fünf glatte Schtei (Wackes) üs däm Bach un doet sie in de Hirtentasche, de nem als Köcher dene, un nimmt de Schleuder in de Hand un goht däm Philista entgegä.

17,41 Der Philista aba kummt imma necha a David rah, un si Schildträger goht vor nem her. 17,42 Als etze dr Philista aufsah un David anschaute, vuachte er nen; denn na(er) war noh jung, un na(er) war (a) bräunlich un schen. 17,43 Un dr Philista sait zue David: Bin i(ich) denn ä Hund, daß dü mit Stecken zue ma(mir) kummsch? Un dr Philista fluchte däm David bi sinem Gott 17,44 un sait zue David: Kumm her zue ma(mir), i(ich) will di Fleisch d Vegel unda däm Himmel ge un d Tierli uf däm Feld. 17,45 David aba sait zue däm Philista: Dü kummsch zue ma(mir) mit Schwert, Lanze un Spieß, i(ich) aba kummt zue dir im Name vum HERRN Zebaoth, vum Gottes vum Heeres Israels, d dü verhöhnt hesch. 17,46 Hiit wird di dr HERR in mi Hand ge, daß i(ich) di erschlage un dir d Schädel abhaue un gib di Leiche un de Leichnam vum Heeres dr Philista hiit d Vegel unda däm Himmel un däm Wild uf dr Erde, dmit alli Welt innewerde, daß Israel ä Gott het, 17,47 un dmit de ganzi Gmeinde innewerde, daß dr HERR nit durch Schwert odr Spieß hilft; denn (a) (b) (c) dr Kreg isch vum HERRN, un na(er) wird äich in unsari Händ(Pfode) ge.

17,48 Als sich etze dr Philista ufgmacht het un daherging un sich David naht, lauft David schnell vu dr Schlachtreihe däm Philista entgegä. 17,49 Un David doet sini Hand in de Hirtentasche un nimmt ä Schtei (Wackes) drus un schleuderte nen un troffe het d Philista a de Schtirn, daß dr Schtei (Wackes) in sini Schtirn fahrt un na(er) zue d Erde flegt uf si Gsicht(Visasch). 17,50 So überwand David d Philista mit Schleuder un Schtei (Wackes) un troffe het un tötete nen. David aba het kei Schwert in vu sinere Hand. 17,51 Do lauft er hi un kummt zum Philista un nimmt däm si Schwert un zeht s üs dr Scheide un tötete nen vollends un haut nem d Schädel dmit ab. Als aba de Philista sähn, daß ihr Stärkster dod war, haue ab sie.

17,52 Un de Manne(Männa) Israels un Judas mache sich uf, obe des Kampfgeschrei un jagten d Philistern noh, bis noh Gat un bis a de Tore Ekrons. Un de Philista bliebe erschlagen liege uf däm Wäg vu Schaarajim bis noh Gat un Ekron. 17,53 Un de Israelite kähre um vu dr Vufolgig dr Philista un plünderten ihr Laga. 17,54 David aba nimmt vum Philisters Schädel un hole s noh Jerusalem, sini Waffen aba legt er in si Zelt.

17,55 Als Saul aba David däm Philista entgegengehen luegt, sait da(er) zue Abner, sinem Feldhauptmann: Wem si Bue(Suhn) isch dr Junge? Abner sait: Bi dinem Läbä, Kenig: i(ich) wiß s nit. 17,56 Der Kenig sait: So frog dnohch, wäm si Bue(Suhn) dr jungi Ma isch. 17,57 Als etze David zruckkummt vum Sieg iba d Philista, nimmt nen Abner un hole nen vor Saul, un na(er) het vum Philisters Schädel in vu sinere Hand. 17,58 Un Saul sait zue nem: Wem si Bue(Suhn) bisch dü, mi Junge? David sait: I(Ich) bi ä Bue(Suhn) vu dinem Knechts Isai, vum Bethlehemiters.


18. Kapitel

David gwinnt Jonatan zum Fründ(Freund)

18,1 Als David ufghert het, mit Saul zue schwätze, vubindet sich des Herz Jonatans mit däm Herz David, un Jonatan gwinnt nen leb(lieb) we si eignes Herz. 18,2 Un Saul (a) nimmt nen a däm Däg zue sich un (b) glo hän nen nit wieda in vu sinem Vada (Babbe) Huus zruckgo. 18,3 Un Jonatan schloß mit David (a) (b) ä Packt(Abkumme), denn (c) (d) (e) er het nen leb(lieb) we si eignes Herz. 18,4 Un Jonatan zeht sinene Rock üs, d er aka het, un git nen David, dzue sini Rischtung, si Schwert, sinene Bogen un sinene Gurt.

Sauls Eifersucht uf David

18,5 Un David zeht in d Kampf un richte ällei recht üs, wohi Saul nen au schickt. Un Saul het sich anekockt nen iba de Kriegsleute, un s gfallt ällei Volk guet un au d Greschte Sauls.

18,6 S isch bassiert, als David zruckkummt vum Sieg iba de Philista, daß de (a) Wieba üs ällei Schtädt Israels herausgingen mit Gesang un Reigen däm Kenig Saul entgegä unda Jauchzen, mit Pauken un mit Zimbeln. 18,7 Un de Wieba sangen im Reigen un sag: (a) (b) Saul het däusend erschlagen, aba David zehndusig. 18,8 Do ergrimmte Saul arg, un des Wort mißflegt nem, un na(er) sait: Sie hän David zehndusig ge un ma(mir) däusend; nem wird noh des Kenigrich zuefalle (ge). 18,9 Un Saul luegt David schreg a vum Däg a un etze.

18,10 Am anderem Däg kummt dr (a) bese Geischt vu Gott iba Saul, un na(er) grotet in Raserei in sinem Huus; David aba spielte uf d Saiten mit vu sinere Hand, we na(er) jede Dag zue doe vusorgt. Un Saul het ä Spieß in dr Hand 18,11 un (a) (b) zückte d Spieß un het denkt: I(Ich) will David a de Wand schpucktßen. David aba wich nem zweimol üs. 18,12 Un Saul firchtet sich vor David; denn dr HERR war mit nem, aba vu Saul war er gewichen. 18,13 Do entfernte nen Saul üs vu sinere Nechi un het sich anekockt nen zum Obaschte iba däusend Ma. Un David zeht üs un ä vor rem Kriegsvolk 18,14 un (a) richte all si Den recht üs, un dr HERR war mit nem. 18,15 Als etze Saul luegt, daß David ällei so guet gelang, graute s nem vor David. 18,16 Aba ganz Israel un Juda het David leb(lieb), denn na(er) zeht üs un ä vor nene her.

David gwinnt Sauls Dochta zue d Wieb

18,17 Un Saul sait zue David: Lueg, mi älteste Dochta Merab will i(ich) dir zue d Wieb ge; isch nur ä tapferer Ma un fihr vum HERRN Kriege. Denn Saul het denkt: Mini Hand soll nit gege nen si, sundern de Hand dr Philista. 18,18 David aba git zantwort Saul: (a) Wer bi i(ich)? Un was isch mi Sippe, des Gschlecht vu minem Vada (Babbe), in Israel, daß i(ich) vum Kenig Schwiegersohn wäre soll? 18,19 Als aba de Ziit kummt, daß Merab, de Dochta Sauls, David ge wäre soll, wird sie däm Adrïl vu Mehola zue d Wieb ge.

18,20 Aba Michal, Sauls Dochta, het David leb(lieb). Als des Saul vurote(agsait,aditet) wird, war s nem recht. 18,21 Un Saul gsait het sich: I(Ich) will sie nem ge, dmit sie nem zum Fallschtrick wird un de Händ(Pfode) dr Philista gege nen sin. Un Saul sait zue David: Hiit in zwei Johr kasch dü mi Schwiegersohn wäre. 18,22 Un Saul bfehlt sinene Greschte: schwätze mit David heimlich un sage: Lueg, dr Kenig het Gfalle a dir, un alli sini Greschte liebe di; so wäre etze (a) vum Kenig Schwiegersohn. 18,23 Un de Greschte Sauls sage de Wort vor d Ohre David. David aba sait: Dünkt äich des ä Geringes, vum Kenig Schwiegersohn zue wäre? I(Ich) bi nur ä armer, geringer Ma. 18,24 Un de Greschte Sauls sage s nem wieda un sag: De Wort het David gsait. 18,25 Saul sait: So sait zue David: Der Kenig begehrt kei anderem Bräutpries als hundat Vorhäute vu Philistern, um a d Gegna(Feinde) vum Kenig Vugeltig zue ebe. Aba Saul trachtete dnohch, David umzubringen durch de Händ(Pfode) dr Philista. 18,26 Do sage sini Greschte David de Wort, un s dünkte David guet, vum Kenig Schwiegersohn zue wäre. 18,27 Un de Ziit war noh nit um, do macht sich David uf un zeht hi mit sinene Manne(Männa) un erschlat unda d Philistern zweihundat Ma. Un David hole ihri Vorhäute däm Kenig in volla Zahl, um vum Kenig Schwiegersohn zue wäre. Do git nem Saul sini Dochta Michal zue d Wieb.

18,28 Als aba Saul luegt un gmerkt het, daß dr HERR mit David war un daß sini Dochta Michal nen liebhatte, 18,29 do (a) firchtet sich Saul noh me vor David un wird si Feind si Läbä lang. 18,30 Un sooft de Firschte dr Philista in d Kampf zehn, richte David me gege sie üs als alli Greschte Sauls, wenn sie auszogen, so daß si Name hoch globt wird.


19. Kapitel

Jonatan rettet David vor Sauls Nohchschtellige

19,1 Saul aba schwätzt mit sinem Bue(Suhn) Jonatan un mit ällei sinene Greschte dvu, daß sa(er) David umbringe wott. Aba Jonatan, Sauls Bue(Suhn), (a) het David arg leb(lieb) 19,2 un gsait het s nem wieda un sait: Mi Vada (Babbe) Saul trachtet dnohch, di zue umbringe. Etze, so heetet di morge freh un verstecke di un blieb vuborge. 19,3 I(Ich) aba will nusgoh un mi näbe minem Vada (Babbe) schtelle uf däm Feld, wo dü bisch, un iba di mit minem Vada (Babbe) schwätze; un was i(ich) erfahre, will i(ich) dir kunddoe. 19,4 Un Jonatan schwätzt des Beschte vu David mit sinem Vada (Babbe) Saul un sait zue nem: S versündige sich dr Kenig nit a sinem Knecht David, denn er het sich nit a dir vusindigt, un si Den isch dir arg nitzlig. 19,5 Na(Er) het si Läbä gewagt un (a) d Philista erschlagen, un dr HERR het großes Heil fir ganz Israel parat. Das hesch dü gsähne un di driba gfräit. Wurum willsch dü di denn a unschuldigem Bloet versündigen, daß dü David ohni Grund umbringsch? 19,6 Do ghärt het Saul uf de Schtimm Jonatans un schwor: So wohr dr HERR läbt: er soll nit schterbe! 19,7 Do reft Jonatan David un gsait het nem alli de Wort un hole nen zue Saul; un David dene nem we freher.

Michal rettet David

19,8 S erhob sich aba wieda ä Kampf, un David zeht üs un kämpfte gege de Philista un schlat sie so hert, daß sie vor nem haue ab. 19,9 aAba dr bese Geischt vum HERRN kummt iba Saul, un Saul hockt in sinem Huus un het sinene Spieß in dr Hand. David aba spielte mit dr Hand uf d Saiten. 19,10 Un Saul trachtete dnohch, David mit däm Spieß a de Wand zue schpucktßen. Na(Er) aba wich üs vor Saul, un dr Spieß fahrt in de Wand. David aba floh un enkumm. In selle Nacht aba 19,11 schickt Saul Laufbursch(Bote) zue David Huus, (a) nen zue bewachen, um nen am Morge zue umbringe. Doch Michal, David Wieb, gsait het s ihrem Ma un sait: Wirsch dü nit de Nacht di Läbä retten, so mueß dü morge schterbe. 19,12 Do glo hän nen Michal durchs Fenschta nab, daß sa(er) floh un verwitsch ka. 19,13 Dann(Dnoh) nimmt Michal des (a) Götzenbild un legt s ufs Bett un ä Geflecht vu Ziegehoor zue sinene Häupten un deckte ä Häß(Kleid) druf. 19,14 Do schickt Saul Laufbursch(Bote), um David zue holen. Sie aba sait: Na(Er) isch krank. 19,15 Saul schickt abamols Laufbursch(Bote), noh David zue aluege, un sait: Hole nen her zue ma(mir) samt däm Bett, daß sa(er) umbrocht wäre! 19,16 Als etze de Laufbursch(Bote) kumme, lueg, do lit des Götzenbild im Bett un des Geflecht vu Ziegehoor zue sinene Häupten. 19,17 Do sait Saul zue Michal: Wurum hesch dü mi bschiese un minem Feind verwitsch losse? Michal git zantwort Saul: Na(Er) gsait het zue ma(mir): Loß mi go, odr i(ich) dod macht di!

David flieht zue Samuel

19,18 David aba floh un ka verwitsch un kummt zue Samuel noh Rama un gsait het nem ällei, was nem Saul azogä het. Un na(er) goht mit Samuel, un sie bliebe zue Najot. 19,19 Un s wird Saul vurote(agsait,aditet): Lueg, David isch zue Najot in Rama. 19,20 Do schickt Saul Laufbursch(Bote), um David zue holen. Un sie sähn (a) de Schar dr Prophete in Vuzickig(Wahn) un Samuel a ihra Schpitze. Do kummt dr Geischt Gottes uf de Laufbursch(Bote) Sauls, so daß au sie in Vuzickig(Wahn) gerieten. 19,21 Als des Saul vurote(agsait,aditet) wird, schickt da(er) andere Laufbursch(Bote); de gerieten au in Vuzickig(Wahn). Do schickt da(er) de dritte Laufbursch(Bote); de gerieten au in Vuzickig(Wahn). 19,22 Do goht da(er) selbscht noh Rama. Un als sa(er) zum große Brunne kummt, dr in Sechu isch, het gfrogt er: Wo sin Samuel un David? Do wird nem gsait: Lueg, zue Najot in Rama. 19,23 Un na(er) macht sich vu dert uf noh Najot in Rama. Un dr Geischt Gottes kummt au iba nen, un na(er) goht einher in Vuzickig(Wahn), bis sa(er) noh Najot in Rama kummt. 19,24 Do zeht au er sini Kleida üs un war in Vuzickig(Wahn) vor Samuel un flegt hi un lit nackt d ganze Dag un de ganzi Nacht. Drum sait ma: Isch Saul au unda d Prophete?

20. Kapitel

David un Jonatan bfeschtige ihrem Freundschaftsbund

20,1 David aba floh vu Najot in Rama un kummt un schwätzt vor Jonatan: Was hab i(ich) doe? Was isch mi Schuld? Was hab i(ich) gsindigt vor dinem Vada (Babbe), daß sa(er) ma(mir) noh rem Läbä trachtet? 20,2 Na(Er) aba sait zue nem: So isch`s nit; dü sollsch nit schterbe. Lueg, mi Vada (Babbe) den nigs, nit Großes noh Kleines, ohni s ma(mir) kundzutun. Wurum soll denn mi Vada (Babbe) des vor ma(mir) vuschtecke? S isch nit so. 20,3 Do git zantwort David un schwor: Di Vada (Babbe) wiß arg wohl, daß i(ich) Gnade vor di Aug gfunde ha; drum het denkt er: Jonatan soll des nit wisse, s kennt nen bekümmern. Gwiß, so wohr dr HERR läbt un so wohr dü läbsch: s isch nur ä Schritt zwische ma(mir) un däm Dod! 20,4 Jonatan sait zue David: I(Ich) will fir di doe, was di Herz begehrt. 20,5 David sait zue Jonatan: Lueg, morge isch Neumond; do soll i(ich) mit däm Kenig zue Disch hocke; aba loß mi, daß i(ich) mi uf däm Feld verberge bis zum Obend vum dritte Dag. 20,6 Wird di Vada (Babbe) noh ma(mir) froge, so sag: David bittet mi, daß sa(er) noh Bethlehem, vu sinere Schtadt, go dirft; denn dert isch des jährliche Opferfest fir des ganzi Gschlecht. 20,7 Wird er sag: S isch recht, so schtoht s guet um di Knecht; wird da(er) aba ergrimmen, so wirsch dü merken, daß Beses bi nem bschlosse isch. 20,8 So doe etze Barmherzigkeit a dinem Knecht, denn (a) dü hesch mit dinem Knecht ä Packt(Abkumme) im HERRN gschlosse. Liegt aba ä Schuld uf ma(mir), so dod macht dü mi; wurum willsch dü mi zue dinem Vada (Babbe) bringe? 20,9 Jonatan sait: So isch`s nit vu dir, daß i(ich) s dir nit sag soll, wenn i(ich) merke, daß bi minem Vada (Babbe) bschlosse isch, Beses iba di zue bringe. 20,10 David aba sait zue Jonatan: Wer wird ma(mir)'s sag, wenn dir di Vada (Babbe) ebis Hartes git zantwort? 20,11 Jonatan sait zue David: Kumm, loß uns(us) üsä ufs Feld go! Un sie gehn beidi üsä ufs Feld. 20,12 Un Jonatan sait zue David: Bi däm HERRN, däm Gott Israels: wenn i(ich) minem Vada (Babbe) ausforsche morge un am dritte Däg, daß s guet schtoht mit David, un wenn i(ich) dann(dnoh) nit hinsende zue dir un s dir nit kunddoet, 20,13 so doets dr HERR däm Jonatan des un des. Wenn aba mi Vada (Babbe) Beses gege di sinnt, so will i(ich) s dir au kunddoe un di zeh losse, daß dü mit Friede wäggo kasch. Un dr HERR isch mit dir, we na(er) mit minem Vada (Babbe) gsi isch. 20,14 Dü aba wollest de Barmherzigkeit vum HERRN a ma(mir) doe, solang i(ich) läbt, un wenn i(ich) schtirb, 20,15 so nimm de Barmherzigkeit nemols furt vu minem Huus. Un wenn dr HERR de Gegna(Feinde) David üsrotte wird, Ma fir Ma, üs däm Land, 20,16 so möge dr Name Jonatans nit üs gelöscht wäre näbe däm Huus David! Vielmeh möge dr HERR Rache nähmä nur a d Gegna(Feinde) David! 20,17 Un Jonatan glo hän etze au David schwören bi vu sinere Lebi (Liebe) zue nem; denn er het nen so leb(lieb) we si eignes Herz.

20,18 Un Jonatan sait zue nem: Morge isch Neumond; do wird ma di vermissen, wenn di Platz leer bliebe. 20,19 Am dritte Däg wirsch dü erscht recht vermißt wäre. Dü aba kumm a d Platz, wo dü di vuborge hesch am Däg selle Tat, un hock di dert näbe d Schteihufä. 20,20 So will i(ich) noh vu sinere Site dräi Pfiel schießen, als ob i(ich) noh rem Ziele schösse. 20,21 Un i(ich) will d Bebli hinschicken: Gang, suech de Pfiel! Wär i(ich) zum Bebli sag: Lueg, de Pfiel liege herwärts vu dir, hole sie!, so kumm; denn s schtoht guet um di un het keini Gfahr, so wohr dr HERR läbt. 20,22 Sage i(ich) aba zum Bebli: Lueg, de Pfiel liege hinwärts vu dir!, so gang hi; denn dr HERR befiehlt dir fortzgoh. 20,23 Fir des Wort aba, des dü un i(ich) mitänanda gsait hän: lueg, dfir schtoht dr HERR zwische ma(mir) un dir ewiglich.

Sauls Zorn (Wuet) gege Jonatan um David wille

20,24 David vuschteckt sich uf däm Feld. Un als dr Neumond kummt, het sich anekockt sich dr Kenig zue Disch, um zue ässä. 20,25 Un dr Kenig hockt a sinem Platz, we na(er) ghuust war, a dr Wand, un Jonatan hockt gegeiba; Abner aba het sich anekockt sich a de Site Sauls. David Platz aba war leer. 20,26 Un Saul gsait het a däm Däg nigs; denn na(er) het denkt: S isch nem ebis wiedafahre, so daß sa(er) (a) nit sufa isch. 20,27 Am anderem Däg aba noh rem Neumond, als David Platz leer bliebt, sait Saul zue sinem Bue(Suhn) Jonatan: Wurum isch dr Bue(Suhn) Isais nit zue Disch kumme, nit geschtern noh hiit? 20,28 Jonatan git zantwort Saul: Na(Er) bittet mi arg, daß sa(er) noh Bethlehem go dirft, 20,29 un sait: Loß mi higo, denn unsa Gschlecht het zue opfare in dr Schtadt, un mi Brueda het ma(mir)'s selbscht bpfohle. Hab i(ich) etze Gnade vor di Aug gfunde, so loß mi higo un mi Breda aluege. Drum isch scha(er) nit zum Disch vum Kenig kumme. 20,30 Do gibt dr Zorn (Wuet) Sauls iba Jonatan, un na(er) sait zue nem: Dü Bue(Suhn) eina ehrlosen Muetter! I(Ich) wiß arg wohl, daß dü d Bue(Suhn) Isais erkoren hesch, dir un dinere Muetter, de di uf d Welt kumme het, zue d Schande! 20,31 Denn solang dr Bue(Suhn) Isais läbt uf Erde, wirsch dü un au di Kenigrich nit bschtoh. So schick etze hi un loß nen herholen zue ma(mir), denn na(er) isch ä Kind vum Dod. 20,32 Jonatan git zantwort sinem Vada (Babbe) Saul un sait zue nem: Wurum soll la(er) schterbe? Was het da(er) doe? 20,33 Do (a) zückte Saul d Spieß noh nem, um nen zue durchbohren. Do gmerkt het Jonatan, daß s bi sinem Vada (Babbe) fescht bschlosse war, David zue umbringe, 20,34 un schtoht vum Disch uf in grimmigem Zorn (Wuet) un ißt am zweite Däg noh däm Neumond nigs; denn na(er) war trurig um David, un daß nem si Vada (Babbe) däne Schimpf antat.

David Abschied vu Jonatan

20,35 Am Morge goht Jonatan üsä ufs Feld, wohi er David bestellt het, un ä Bebli mit nem. 20,36 Un na(er) sait zue däm Bebli: Lauf un suech ma(mir) de Pfiel, de i(ich) schieße! Un als dr Bebli lauft, schoß er ä Pfeil iba nen hi. 20,37 Un als dr Bebli a d Platz kummt, wohi Jonatan d Pfeil geschossen het, reft nem Jonatan noh un sait: Der Pfeil lit hinwärts vu dir. 20,38 Un Jonatan reft abamols däm Bebli noh: Rasch, eile un halte di nit uf! Do las dr Bebli Jonatans Pfeil uf un hole nen zue sinem Herrn. 20,39 Der Bebli aba gmerkt het nigs; nur Jonatan un David wißte um de Sach. 20,40 Do git Jonatan sini Waffen däm Bebli, d er bi sich het, un sait zue nem: Gang un schleipfe sie in de Schtadt. 20,41 Un als dr Bebli weggegangen war, schtoht David uf hinda däm Schteihufä un flegt uf si Üsgsäh zue d Erde un bugt sich draimol ane, un sie küßten änanda un hiilä mitänanda, David aba am allermeisten. 20,42 Un Jonatan sait zue David: Gang hi mit Friede! Fir des, was ma(mir) beidi gschwore hän im Name vum HERRN, dfir schtand dr HERR zwische ma(mir) un dir, zwische minem Nohchkumme un di Nohchkumme in Ewigkeit.

21. Kapitel

21,1 *Un David macht sich uf un goht vu sinem Wäg; Jonatan aba goht in de Schtadt. *Abweichende Verszählung schtatt 21,1-16: 20,43 - 21,15.

David bi d Prieschta (Pfarra) vu Nob

21,2 Un als David noh (a) Nob kummt zum Prieschta Ahimelech, vuschreckt Ahimelech, als sa(er) David entgegenging, un sait zue nem: Wurum kummsch dü ällei un isch kei Ma mit dir? 21,3 David sait zue däm Prieschta Ahimelech: Der Kenig het ma(mir) ä Sach bfohle un sait zue ma(mir): Nemad darf au nur des Gringschte vu dr Sach wisse, in dr i(ich) di gschickt ha un de i(ich) dir bfohle ha. Drum hab i(ich) mi Lit a d un d Platz bschiede. 21,4 Hesch dü etze ebis bi dr Hand, etwa fünf Brot, odr was sunscht do isch, des git ma(mir) in mi Hand. 21,5 Der Prieschta git zantwort David: I(Ich) ha kei gewöhnliches Brot bi dr Hand, sundern nur (a) heiliges Brot; nur meße de Lit sich (b) dr Wieba enthalten hän. 21,6 David git zantwort däm Prieschta: Sicher, Wieba ware uns(us) scho etliche Däg vuwehrt. Als i(ich) auszog, war dr Leib (Ranze) dr Lit nit dreckig, obwohl s nur um ä gewöhnliches Vorhaben goht; um weviel me wäre sie hiit am Leib (Ranze) sufa si. 21,7 Do (a) git nem dr Prieschta vum heilige Brot, wel kei anderes do war als de Schaubrot, de ma vor rem HERRN nur hinwegnimmt, um frisches Brot aufzulegen a däm Däg, a däm ma des andere wegnimmt.

21,8 S war aba am selben Däg ä Ma vu d Greschte Sauls dert (a) (b) igschlosse vor rem HERRN mit Name (c) Doëg, ä Edomiter, dr iba de Schäfa (Hirte) Sauls bschtimmt war. 21,9 Un David sait zue Ahimelech: Isch nit do bi dir ä Spieß odr ä Schwert? I(Ich) ha mi Schwert un mi Waffen nit mit ma(mir) gnumme, denn de Sach vum Kenig war pressant. 21,10 Der Prieschta sait: (a) Das Schwert vum Philisters Goliat, d dü im Eichgrund erschlagen hesch, des isch do, in ä Mandel gwickelt, hinda däm (b) Efod. Willsch dü des, so nimm s, denn s isch kei anderes do als des. David sait: Seinesgleichen git s nit; git ma(mir)'s!

David flieht zum Kenig Achisch vu Gat

21,11 Un David macht sich uf un floh a däm Däg vor Saul un kummt zue Achisch, däm Kenig vu (a) Gat. 21,12 Aba de Greschte vum Achisch sag zue nem: Isch des nit David, dr Kenig vum Land, vum sie im Reigen sangen: (a) Saul schlat däusend, David aba zehndusig? 21,13 Un David nimmt sich de Wort zue Herz un firchtet sich arg vor Achisch, däm Kenig vu Gat. 21,14 Un na(er) (a) schtellt sich wahnsinnig vor ihrem Aug un tobte unda ihrem Händ(Pfode) un rannte gege de Pforte vum Tores un glo hän sinene Speichel in sinene Bart fleße. 21,15 Do sait Achisch zue sinene Greschte: Ihr luege jo, daß dr Ma wahnsinnig isch; wurum hän ihr nen zue ma(mir) brocht? 21,16 Hab i(ich) zue weng Wahnsinnige, daß ihr däne herbrachtet, bi ma(mir) zue toben? Sollte dr in mi Huus kumme?

22. Kapitel

David wird Afihra eina Striefschar

22,1 David goht vu do wäg un (a) rettete sich in de Höhle (b) Adullam. Als des sini Breda ghärt hän un des ganzi Huus vu sinem Vada (Babbe), kumme sie zue nem dohi. 22,2 Un (a) s sammle sich bi nem allaläi Manne(Männa), de in Not un Schulden un verbittaten Herz ware, un na(er) wird ihr Oberschte; un s ware bi nem etwa vierhundat Ma. 22,3 Un David goht vu do noh Mizpe ins Land dr (a) (b) Moabita un sait zum Kenig vu Moab: Loß minem Vada (Babbe) un mi Muetter bi äich bliebe, bis i(ich) erfahre, was Gott mit ma(mir) doe wird. 22,4 Un na(er) hole sie vor d Kenig vu Moab, un sie bliebe bi nem, solang David uf dr Bergfeste war. 22,5 Aba dr Prophet Gad sait zue David: Bleib nit uf dr Bergfeste, sundern gang hi (a) ins Land Juda. Do goht David wäg un kummt noh Jaar-Heret.

Saul nimmt Rache a d Prieschta (Pfarra) vu Nob

22,6 Un s kummt vor Saul, daß David un de Manne(Männa), de bi nem ware, vu sich schwätze mache. Un Saul hockt zue Gibea unda däm Tamariskenbaum uf dr Hechi, d Spieß in dr Hand, un alli sini Greschte gschtande sin um nen. 22,7 Do sait Saul zue sinene Greschte, de um nen gschtande sin: Häre, ihr Benjaminiter! Wird dr Bue(Suhn) Isais äich ällei au Äcker un Wiberge ge un äich alli zue Obaschte iba däusend un iba hundat mache, 22,8 daß ihr äich alli vuschwore hän gege mi un daß nemads do isch, dr s ma(mir) zue Ohre brächte, daß (a) mi Bue(Suhn) sich mit däm Bue(Suhn) Isais vubunde het? Isch nemads unda äich, dr sich um mi gegrämt un dr s ma(mir) zue Ohre brocht het, daß mi Bue(Suhn) minem Knecht gege mi aufgereizt het, daß sa(er) ma(mir) nachstellt, we s etzed am Däg isch? 22,9 (a) (b) Do git zantwort Doëg, dr Edomiter, dr unda d Greschte Sauls schtoht, un sait: I(Ich) luegt d Bue(Suhn) Isais, we na(er) noh Nob kummt zue Ahimelech, däm Bue(Suhn) Ahitubs. 22,10 Der bfrogt d HERRN fir nen un git nem Wegzehrung un des Schwert vum Philisters Goliat. 22,11 Do schickt dr Kenig hi un glo hän ruefä d Prieschta Ahimelech, d Bue(Suhn) Ahitubs, un des ganzi Huus vu sinem Vada (Babbe), de Prieschta, de zue Nob ware. Un sie kumme alli zum Kenig. 22,12 Un Saul sait: Höre, dü Bue(Suhn) Ahitubs! Na(Er) sait: Do bi i(ich), mi Herr. 22,13 Un Saul sait zue nem: Wurum hän ihr äich vuschwore gege mi, dü un dr Bue(Suhn) Isais, daß dü nem Brot un ä Schwert ge un Gott fir nen befragt hesch, dmit da(er) sich gege mi empöre un ma(mir) nachstelle, we s etzed am Däg isch? 22,14 Ahimelech git zantwort däm Kenig un sait: Wer isch unda ällei di Knecht so treu we David, dzue (a) vum Kenig Schwiegersohn un dr Oberschte dinere Leibwache un geehrt in dinem Huus? 22,15 Hab i(ich) denn hiit erscht agfange, Gott fir nen zue bfroge? Das isch wietem vu ma(mir)! Der Kenig lege des sinem Knecht nit zue d Lascht noh vu minem Vada (Babbe) ganzem Huus; denn di Knecht het vu alledem nigs gwißt, nit Kleines noh Großes. 22,16 Aba dr Kenig sait: Ahimelech, dü mueß vum Dod schterbe, dü un vu dinem Vada (Babbe) ganzes Huus! 22,17 Un dr Kenig sait zue vu sinere Leibwache, de um nen schtoht: Tretet rah un umbringt de Prieschta vum HERRN; denn ihri Hand isch mit David, un obwohl sie wißte, daß sa(er) uf dr Flucht war, hän sie ma(mir)'s nit zue Ohre brocht! Aba de Manne(Männa) vum Kenig wen ihri Händ(Pfode) nit a de Prieschta vum HERRN lege, sie zue erschlagen. 22,18 Do sait dr Kenig zue Doëg: Kumm dü rah un erschlage de Prieschta! Doëg, dr Edomiter, kummt rah un erschlat de Prieschta, daß a däm Däg schterbe fünfundachtzig Manne(Männa), de d leinenen Prieschtaschurz trage. 22,19 Au (a) Nob, de Schtadt dr Prieschta, schlat da(er) mit dr Schärfe vum Schwerts, Ma un Wieb, Kinda un Säuglinge, Rinda un Esel un Schof, mit dr Schärfe vum Schwerts.

22,20 S enkumm aba ä Bue(Suhn) Ahimelechs, vum Bue(Suhn) Ahitubs, dr hieß aAbjatar, un floh zue David 22,21 un vukindet nem, daß Saul de Prieschta vum HERRN umbrocht ha. 22,22 David aba sait zue Abjatar: I(Ich) wußt s scho a däm Däg, als dr Edomiter (a) Doëg dert war, daß er's Saul vurote wäre. I(Ich) bi schuldig am Läbä alli üs vu dinem Vada (Babbe) Huus. 22,23 Blib bi ma(mir) un fircht di nit. Denn dr, dr ma(mir) noh rem Läbä trachtet, dr trachtet au dir noh rem Läbä; dü bisch bi ma(mir) in Sicherheit. (a)


23. Kapitel

David in Keïla

23,1 Un s wird David vurote(agsait,aditet): Lueg, de Philista kämpfen gege (a) Keiëla un berauben de Tennen. 23,2 Do bfrogt David d HERRN un sait: Soll i(ich) nuszeh un de Philista schlat? Un dr HERR sait zue David: Zieh hi, dü wirsch de Philista schlat un Keïla erretten! 23,3 Aba de Manne(Männa) bi David sag zue nem: Lueg, ma(mir) firchte uns(us) scho do in Juda un wen etze nuszeh noh Keïla gege des Heer dr Philista? 23,4 Do bfrogt David wieda d HERRN, un dr HERR git zantwort nem: Uf, zeh hi noh Keïla , denn i(ich) will de Philista in di Händ(Pfode) ge! 23,5 So zeht David mit sinene Manne(Männa) noh Keïla un kämpfte gege de Philista un trieb nene ihr Viecha wäg un schlat sie hert. So rettet David de Lit vu Keiëla.

23,6 Als aba aAbjatar, dr Bue(Suhn) Ahimelechs, zue David gflohe war, zeht er mit rab noh Keïla un hole d (a) Efod mit. 23,7 Do wird Saul vurote(agsait,aditet), daß David noh Keïla kumme isch, un Saul het denkt: Gott het nen in mi Händ(Pfode) ge, denn na(er) isch igschlosse, etze er in ä Schtadt mit Tore (Dummköpf) un Riegeln kumme isch. 23,8 Un Saul glo hän des ganzi Kriegsvolk aufrufen, zum Kampf nabzgoh noh Keïla, dmit sie David un sini Manne(Männa) belagerten. 23,9 Als aba David gmerkt het, daß Saul Beses gege nen im Sinne het, sait er zum Prieschta Abjatar: (a) Bringe d Efod her! 23,10 Un David sait: HERR, Gott Israels, di Knecht het ghärt , daß Saul dnohch trachtet, noh Keïla zue zeh, um de Schtadt zue vuderbe um meinetwillen. 23,11 Wär mi de Birga vu Keïla ibage in sini Händ(Pfode)? Un wird Saul rabkumme, we di Knecht ghärt het? Das vuzehl(vukünd), HERR, Gott Israels, dinem Knecht! Un dr HERR sait: Na(Er) wird rabkumme. 23,12 David het gfrogt wieda: Wär de Birga vu Keïla mi un mi Manne(Männa) ibage in de Händ(Pfode) Sauls? Der HERR sait: Jo. 23,13 Do macht sich David uf samt sinene Manne(Männa), etwa sechshundat, un sie zehn furt vu Keïla un strieften do un dert umä. Als etze Saul vurote(agsait,aditet) wird, daß David üs Keiëla gflohe war, schtoht er ab vu sinem Zuge.

David in dr Wüschte Sif

23,14 David aba bliebt in dr Wüschte, uf d Bergfesten; un zwar bliebt er im Berg, in dr Wüschte Sif. Un Saul suecht nen de ganzi Ziit; aba Gott git nen nit in sini Händ(Pfode). 23,15 Un als David luegt, daß Saul üsgzoge war, um nem noh rem Läbä zue vulange, bliebt er in dr Wüschte Sif in Horescha. 23,16 Do macht sich Jonatan, Sauls Bue(Suhn), uf un goht hi zue David noh Horescha un schtärkt si Vuträue uf Gott 23,17 un sait zue nem: Fircht di nit! (a) Sauls, vu minem Vada (Babbe), Hand wird di nit breiche, un (b) dü wirsch Kenig wäre iba Israel, un i(ich) wäre dr Zweite noh dir si; au mi Vada (Babbe) wiß des arg wohl. 23,18 Un sie schlossen beidi (a) ä Packt(Abkumme) mitänanda vor rem HERRN. David bliebt in Horescha, aba Jonatan zeht wieda heim.

23,19 Aba de (a) (b) Sifiter zehn zue Saul nuf noh Gibea un sag: David hebet (haltet) sich bi uns(us) vuborge uf d Bergfesten in Horescha in Gibea-Hachila, des südlich lit vu Jeschimon. 23,20 Isch's etze, Kenig, vu dinem Herz Vulange hinabzukommen, so kumm; ma(mir) wen nen in vum Kenig Händ(Pfode) ibage. 23,21 Do sait Saul: Gsegnet sin ihr vum HERRN, daß ihr äich wägä ma(mir) erbarmt hän! 23,22 So goht etze un gen wida acht, daß ihr wißt un luege, a welem Platz si Fueß weilt un wer nen dert gsähne het; denn ma het ma(mir) gsait, daß er arg listig isch. 23,23 Beobachtet un erkundet jede versteckten Platz, wo na(er) sich verkriecht, un kummt wieda zue ma(mir), wenn ihr's gwiß sin, so will i(ich) mit äich zeh. Isch scha(er) im Land, so will i(ich) nen ufschpiire unda ällei Tausendschaften Judas. 23,24 Do mache sie sich uf un gehn vor Saul her noh (a) Sif. David aba un sini Manne(Männa) ware in dr Wüschte Maon, in dr Schtäppe südlich vu Jeschimon. 23,25 Als etze Saul nazeht mit sinene Manne(Männa), David zue sueche, wird s David vurote(agsait,aditet). Un na(er) goht zum Felse nab, dr in dr Wüschte Maon isch. Als des Saul ghärt het, jagte er David noh in de Wüschte Maon. 23,26 Un Saul goht uf dr ä Site vumä Berg, David mit sinene Manne(Männa) uf dr anderem Site vum Berg. David aba eilte, Saul zue entgehen, während Saul samt sinene Manne(Männa) David un sini Manne(Männa) umstellte, um sie zue fange. 23,27 Aba s kummt ä Laufbursch(Bote) zue Saul un sait: Kumm schnell, denn de Philista sin ins Land eingefallen. 23,28 Do glo hän Saul dvu ab, David nachzujagen, un zeht hi, d Philistern entgegä. Drum nennt ma d Platz Sela-Machlekot*. *d. . vermutlich «Trennungsfelsen».


24. Kapitel

David vuschont Saul in dr Höhle vu En-Gedi

24,1 Un David zeht vu dert nuf un bliebt in d Bergfesten bi (a) En- Gedi. 24,2 Als etze Saul zruckkummt vu dr Vufolgig dr Philista, wird nem gsait: Lueg, David isch in dr Wüschte En-Gedi. 24,3 Un Saul nimmt draidusig üsgläsini Manne(Männa) üs ganz Israel un zeht hi, David samt sinene Manne(Männa) zue sueche, in Richtung uf de Steinbockfelsen. 24,4 Un als sa(er) kummt zue d Schafhürden am Wäg, war dert ä Höhle, un Saul goht inä, um sini Feß zue decken. (a) David aba un sini Manne(Männa) hocke hinte in dr Höhle. 24,5 Do sag de Manne(Männa) David zue nem: Lueg, des isch dr Dag, vum dr HERR zue dir gsait het: Lueg, i(ich) will di Feind in di Händ(Pfode) ge, daß dü mit nem doesch, was dir gfallt. Un David schtoht uf un schnitt läise ä Zipfel vum Rock Sauls. 24,6 Aba dnohch schlat nem si Herz, daß sa(er) d Zipfel vum Rock Sauls abgeschnitten het, 24,7 un na(er) sait zue sinene Manne(Männa): Das lasse dr HERR wietem vu ma(mir) si, daß i(ich) des doe soll un (a) mi Hand lege a minem Herrn, d Gsalbte vum HERRN; denn na(er) isch dr Gesalbte vum HERRN. 24,8 Un David wiest sini Manne(Männa) vu sich mit harten Wort un glo hän sie sich nit a Saul vugriefe.

.Als aba Saul sich ufgmacht het üs dr Höhle un vu sinem Wäg goht, 24,9 macht sich au David uf nem noh un goht üs dr Höhle un reft Saul noh un sait: Mi Herr un Kenig! Saul luegt sich um. Un David buckt si Üsgsäh zue d Erde un flegt ane. 24,10 Un David sait zue Saul: Wurum hersch dü uf des Gschwätz dr Mensch, de do sag: David suecht di Ungliick? 24,11 Lueg, hiit hän di Aug gsähne, daß di dr HERR in mi Hand ge het in dr Höhle, un ma het ma(mir) gsait, daß i(ich) di umbringe soll. Aba i(ich) ha di vuschont; denn i(ich) het denkt: I(Ich) will mi Hand nit a minem Herrn lege; denn na(er) isch dr Gesalbte vum HERRN. 24,12 Mi Vada (Babbe), lueg doch do d Zipfel vu dinem Rocks in wägä ma(mir) Hand! Daß i(ich) d Zipfel vu dinem Rock schnitt un di nit tötete, dra erkenne un lueg, daß mi Händ(Pfode) sufa sin vu Bosheit un Empörung. I(Ich) ha mi nit a dir vusindigt; aba dü jagst ma(mir) noh, um ma(mir) des Läbä z neh. 24,13 Der HERR wird Richta si zwische ma(mir) un dir un mi a dir rächen, aba mi Hand soll di nit arihre; (a) (b) 24,14 we ma sait noh rem alte Schprichli: Vu Bese kummt Beses; aba mi Hand soll di nit arihre. 24,15 Wem zeht dr Kenig vu Israel noh? Wem jagst dü noh? Einem toten Hund, nem einzelnen Floh! 24,16 Der HERR isch Richta un richte zwische ma(mir) un dir un sieht dori un fihr mi Sach, daß sa(er) ma(mir) Recht schaffe gege di!

24,17 Als etze David de Wort zue Saul gsait het, sait Saul: Isch des nit di Schtimm, mi Bue(Suhn) David? Un Saul erhob sini Schtimm un hiilt 24,18 un sait zue David: Dü bisch Grechter als i(ich), dü hesch ma(mir) Guetes erwiesen; i(ich) aba ha dir Beses erwiesen. 24,19 Un dü hesch ma(mir) hiit zeige, we dü Guetes a ma(mir) doe hesch, als mi dr HERR in di Händ(Pfode) ge het un dü mi doch nit umbrocht hesch. 24,20 Wo isch jemads, dr sinene Feind findet un losst nen mit Friede sinene Wäg go? Der HERR vugeld dir Guetes fir des, was dü hiit a ma(mir) doe hesch! 24,21 Etze lueg, (a) i(ich) wiß, daß dü Kenig wäre wirsch un des Kenigrich iba Israel durch di Hand Bschtande hän wird. 24,22 So schwör ma(mir) etze bi däm HERRN, daß dü mi Gschlecht noh ma(mir) nit üsrotte un minem Name nit uslesche wirsch üs vu minem Vada (Babbe) Huus. 24,23 Un David schwor s Saul. Do zeht Saul heim. David aba mit sinene Manne(Männa) zeht nuf uf de Bergfeste.


25. Kapitel

Samuels Dod

25,1 Un (a) Samuel schtirbt, un ganz Israel vusammlet sich un hebet (haltet) nem de Totenklage. Un sie beerdige nen in sinem Huus zue Rama.

David un Abigajil David aba macht sich uf un zeht nab in de Wüschte

Maon.

25,2 Un s war ä Ma in (a) Maon, dr het sini Tätigkeit in Karmel, un dr Ma het arg großes Vumöge un besaß draidusig Schof un däusend Ziegen. Un s isch bassiert, daß sa(er) ebe sini Schof schor in Karmel. 25,3 Der Ma hieß Nabal, sini Wieb aba hieß Abigajil. Un sie war ä Wieb vu Vuschtand un schen vu Gsicht(Visasch), dr Ma aba war roh un boshaft in sinem Den un war eina vu Kaleb.

25,4 Als etze David in dr Wüschte ghärt het, daß Nabal sini Schof schor, 25,5 schickt da(er) zehn vu sinere Lit üs un sait zue nene: Gehn nuf noh Karmel, un wenn ihr zue Nabal kummt, so greßt nen fründlig in minem Name 25,6 un sage zue minem Brueda: Friede isch mit dir un dinem Huus un mit ällei, was dü hesch! 25,7 I(Ich) ha ghärt , daß dü Schafschur hesch. Etze, di Schäfa (Hirte) sin mit uns(us) zsämme gsi; ma(mir) hän nene nigs zuleide doe, un sie hän nigs vermißt, solang sie in Karmel gsi sin. 25,8 Frog di Lit dnohch, de wäre's dir sag. Un loß mi Lit Gnade find vor di Aug, denn ma(mir) sin a nem Feschtdag kumme. Gib di Knecht un dinem Bue(Suhn) David, was dü zue d Hand hesch. 25,9 Un als de Lit David hikumme ware un in David Name alli de Wort mit Nabal gsait hän un ruhig warte, 25,10 git zantwort Nabal d Knecht David: Wer isch David? Un wer isch dr Bue(Suhn) Isais! S git etzed vieli Knecht, de ihrem Herren davongelaufen sin. 25,11 Sollte i(ich) mi Brot un mi Wassa nähmä un mi Fleisch, des i(ich) fir mi Schera gschlachtet ha, un Lit ge, vu däne i(ich) nit wiß, wo sie her sin? 25,12 Do drille sich de Lit David um un gehn ihrem Wäg. Un als sie zue nem zurückkamen, sage sie nem des ällei. 25,13 Do sait David zue sinene Manne(Männa): Gürte sich ä jeda si Schwert um! Un jeda girtletet sich si Schwert um, un au David girtletet sich si Schwert um, un etwa vierhundat Ma zehn nem noh, aba zweihundat bliebe bi däm Troß.

25,14 Aba dr Abigajil, Nabals Wieb, gsait het s eina vu d Lit un sait: Lueg, David het Laufbursch(Bote) gschickt üs dr Wüschte, unsari Herrn zue greße, er aba het sie angeschrien. 25,15 Aba de Manne(Männa) sin uns(us) doch arg nitzlig gsi un hän uns(us) nigs zuleide doe, un ma(mir) hän nigs vermißt, solang ma(mir) mit nene umherzogen, wenn ma(mir) uf däm Feld ware, 25,16 sundern sie sin we Muurene um uns(us) gsi Dag un Nacht, solang ma(mir) de Schof in ihra Nechi gehütet hän. 25,17 So bedenke etze un lueg zue, was dü doesch; denn s isch gwiß ä Unheil bschlosse iba unsari Herrn un iba si ganzes Huus. Na(Er) aba isch ä heilloser Mensch, däm nemads ebis zue sag wagt.

25,18 Do eilte Abigajil un nimmt zweihundat Brot un zwei Kreg Wi un fünf zubereitete Schof un fünf Maß Röstkorn un hundat Rosinenkuchen un zweihundat Feigenkuchen un lud ällei uf Esel 25,19 un sait zue ihrem Lit: Gehn vor ma(mir) her; lueg, i(ich) will gli druf hinda äich her kumme. Un sie gsait het ihrem Ma Nabal nigs dvu. 25,20 Un als sie uf däm Esel ritt un abezoge im Schutz vum Berg, lueg, do kummt David mit sinene Manne(Männa) ihr entgegä, so daß sie uf sie schuckt. 25,21 David aba het denkt: Etze hab i(ich) ällei umsunscht behütet, was dr do in dr Wüschte het, so daß nigs vermißt wird vu ällei, was sa(er) het; un er vugilt ma(mir) Guetes mit Besem! 25,22 Gott doets David des un noh me, wenn i(ich) nem bis zum lichten Morge ä übriglasse, dr männlich isch, vu ällei, was sa(er) het. 25,23 Als etze Abigajil David luegt, schtiegt sie schnell vum Esel un flegt vor David ane un bugt sich zue d Erde 25,24 un flegt nem zue Feß un sait: Ach, mi Herr, uf mi ällei flegt de Schuld! Loß di Magd schwätze vor di Ohre un her de Wort dinere Magd! 25,25 Mi Herr errege sich nit iba Nabal, däne heillosen Mensch; denn we si Name, so isch scha(er): er heißt «Dor», un Dümmi isch bi nem. I(Ich) aba, di Magd, ha de Lit vu minem Herrn nit gsähne, de dü gschickt hesch. 25,26 Etze aba, mi Herr, so wohr dr HERR läbt un so wohr dü selbscht läbsch: dr HERR het di dvor bwahrt, in Bloetschuld zue grote un dir mit eigena Hand zue helfe. So soll di Gegna(Feinde) un alli, de minem Herrn schlecht wen, we Nabal wäre! 25,27 Do isch de Segensgabe, de di Magd minem Herrn brocht het; des soll d Lit ge wäre, de minem Herrn folg. 25,28 Vugib dinere Magd de Anmaßung! Der HERR wird minem Herrn ä (a) beschtändiges Huus bäue, denn dü firsch vum HERRN Kriege. S möge nigs Beses a dir gfunde wäre di Läbä lang. 25,29 Un wenn sich ä Mensch ufhebe wird, di zue jage un dir noh däm Läbä zue vulange, so soll des Läbä vu minem Herrn eingebunden si im (a) Bündlein dr Lebändige bi däm HERRN, dinem Gott, aba des Läbä dinere Gegna(Feinde) soll la(er) fortschleudern mit dr Schleuder. 25,30 Wenn dann(dnoh) dr HERR minem Herrn all des Guete doe wird, was sa(er) dir zuegsait het, un di zum (a) Firschte bestellt het iba Israel, 25,31 so wird des Herz vu minem Herrn fräi si vum Aschtoß un Ärgernis, daß dü unschuldiges Bloet vuschittet un dir selba ghulfe habest. Un wenn dr HERR minem Herrn wohldoe wird, so wollest dü a di Magd denken. 25,32 Do sait David zue Abigajil: Globt isch dr HERR, dr Gott Israels, dr di hiit ma(mir) entgegengesandt het, 25,33 un gsegnet isch di Schläue, un gsegnet bisch dü, daß dü mi hiit dvu zurückgehalten hesch, in Bloetschuld zue grote un ma(mir) mit eigena Hand zue helfe. 25,34 Gwiß, so wohr dr HERR, dr Gott Israels, läbt, dr mi dvor bwahrt het, schlecht a dir zue doe: wärsch dü nit schnell ma(mir) begegnet, so wär däm Nabal bis zum lichten Morge nit eina, dr männlich isch, ibrigbliebe. 25,35 Eso nimmt David üs ihra Hand, was sie nem brocht het, un sait zue ihr: Zieh mit Friede nuf in di Huus; lueg, i(ich) ha uf di Schtimm ghärt un di Üsgsäh wieda obe.

25,36 Als aba Abigajil zue Nabal kummt, lueg, do het da(er) ä Ässä zuebreitet(zwäg gmacht) in sinem Huus we vumä Kenig Ässä, un si Herz war guete Sach, un er war arg bsofe. Sie aba gsait het nem nigs, nit weng noh viel, bis a d lichten Morge. 25,37 Als s aba Morge wore un de Betrunkenheit vu Nabal gewichen war, gsait het nem sini Wieb ällei. Do erstarb si Herz in sinem Leib (Ranze), un er ward we ä Schtei (Wackes). 25,38 Un noh zehn Däg schlat dr HERR d Nabal, daß sa(er) schtirbt. 25,39 Als David ghärt het, daß Nabal dod war, sait da(er): Globt isch dr HERR, dr mi Schmach grächt het a Nabal un sinene Knecht abgehalten het vu eina bese Tat! Der HERR het däm Nabal sini bese Tat uf sinene Schädel zruck gen.

.Und David schickt hi un glo hän Abigajil sag, daß sa(er) sie zue d Wieb nähmä wott. 25,40 Un als de Knecht David zue Abigajil noh Karmel kumme, schwätze sie mit ihr un sag: David het uns(us) zue dir gschickt, daß sa(er) di zue d Wieb nihmt. 25,41 Sie schtoht uf un flegt ane uf ihr Gsicht(Visasch) zue d Erde un sait: Lueg, di Magd isch parat, d Knecht vu minem Herrn zue dene un ihri Feß zue wäsche. 25,42 Un aAbigajil macht sich schnell uf un het sich anekockt sich uf ä Esel, un ihri fünf Mägde gehn hinda ihr her. Un sie zeht d Laufbursch(Bote) David noh un wird sini Wieb.

25,43 Au het David Ahinoam vu Jesreel zue d Wieb gnumme; sie wäre beidi sini Wieba. 25,44 Saul aba het sini Dochta Michal, David Wieb, (a) Palti, däm Bue(Suhn) vum Lajisch üs Gallim, ge.


26. Kapitel

David vuschont Saul zum zweitenmol

26,1 Di Lit vu Sif aba kumme zue Saul noh Gibea un sag: David hebet (haltet) sich vuborge uf däm Higel Hachila, dr Jeschimon gegeiba lit. (a) (b) 26,2 Do macht sich Saul uf un zeht nab zue d Wüschte Sif un mit nem draidusig üsgläsini Manne(Männa) üs Israel, um David in dr Wüschte Sif zue sueche. 26,3 Un Saul lagerte sich uf däm Higel Hachila, dr Jeschimon gegeiba lit am Wäg. David aba hebet (haltet) sich in dr Wüschte uf. Un als sa(er) gmerkt het, daß Saul nem nachkam in de Wüschte, 26,4 schickt da(er) Kundschafter üs un wird gwar, daß Saul gwiß kumme isch. 26,5 Un David macht sich uf un kummt a d Platz, wo Saul si Laga hebet (haltet), un luegt de Platz, wo Saul lit mit sinem Feldhauptmann aAbner, däm Bue(Suhn) Ners. Saul aba lit im innersten Lagaring un des Kriegsvolk um nen her. 26,6 Do hebt David a un sait zue Ahimelech, däm Hetita, un zue Abischai, däm Bue(Suhn) dr Zeruja, däm Brueda Joabs: Wer will mit ma(mir) nab zue Saul ins Laga? Abischai sait: I(Ich) will mit dir nab. 26,7 So kummt David mit Abischai in dr Nacht zum Laga. Un lueg, Saul lit un schloft im innersten Lagaring, un si Spieß schteckt in dr Erde zue sinene Häupten. Abner aba un des Volk gläge sin um nen her. 26,8 Do sait Abischai zue David: Gott het di Feind hiit in di Hand ge; (a) so will i(ich) nen etze mit sinem Speer a d Boden schpucktßen mit nem Mol, daß s keins zweite me bruuch. 26,9 David aba sait zue Abischai: Doe nem nigs zuleide; denn wer kennt de Hand a d Gsalbte vum HERRN lege un ungschtroft bliebe? 26,10 Wieda sait David: So wohr dr HERR läbt: (a) dr HERR wird nen schlat, wenn sini Ziit kummt, daß sa(er) schtirb, odr er wird in d Kreg zeh un umkumme. 26,11 Vu ma(mir) lasse dr HERR wiet si, daß i(ich) mi Hand soll a d Gsalbte vum HERRN lege. Nimm etze d Spieß zue sinene Häupten un d Wassakrueg un loß uns(us) go. 26,12 So nimmt David d Spieß un d Wassakrueg zue Häupten Sauls, un sie gehn wäg, un s war nemads, dr s luegt odr gmerkt het odr dr ufwacht, sundern sie schlofe alli; denn s war ä (a) defä Schlof vum HERRN uf sie gfalle.

26,13 Als etze David uf de andere Site hinübergekommen war, schtellt er sich uf d Gipfel vum Berg vu wietem, so daß ä wieda Platz zwische nene war. 26,14 Un David reft zum Kriegsvolk un zue Abner, däm Bue(Suhn) Ners, un sait: Antwortest dü nit, Abner? Un Abner git zantwort: Wer bisch dü, daß dü so brellsch zum Kenig hi? 26,15 Un David sait zue Abner: Bisch dü nit ä Ma? Un wer isch dir gli in Israel? Wurum hesch dü denn di Herrn, d Kenig, nit bwacht? Denn s isch eina vum Volk inekumme, di Herrn, d Kenig, umzubringen. 26,16 Das war nit recht, was dü doe hesch. So wohr dr HERR läbt: ihr sin Kinda vum Dod, wel ihr äire Herrn, d Gsalbte vum HERRN, nit bwacht hän! Etze lueg doch noh, wo dr Spieß vum Kenig isch un dr Wassakrueg, dr zue sinene Häupten war. 26,17 Do erkennt Saul de Schtimm David un sait: Isch des nit di Schtimm, mi Bue(Suhn) David? David sait: S isch mi Schtimm, mi Herr un Kenig. 26,18 Un sait wida: Wurum vufolgt denn mi Herr sinene Knecht? Was hab i(ich) doe? Un was isch Beses in wägä ma(mir) Hand? 26,19 So her doch etze mi Herr, dr Kenig, de Wort vu sinem Knechts: Reizt di dr HERR gege mi, so lasse ma nen (a) ä Schpeiseopfa riechen; doe's aba Mensch, so sin sie vufluecht vor rem HERRN, wel sie mi hiit vuschtoße un nit a däm (b) Erbdeil vum HERRN teilhän losse un schwätze: (c) Gang hi, dene anderem Götta! 26,20 So fließe etze mi Bloet nit uf d Bode wiet vum Gsicht(Visasch) vum HERRN! Denn dr Kenig vu Israel isch jo üsgzoge, zue sueche ä einzelnen Floh, we ma ä Rebhuhn jagt uf d Bergen. 26,21 Un Saul sait: I(Ich) ha gsindigt; kumm wieda, mi Bue(Suhn) David, i(ich) will dir etze nigs Beses me doe, wel mi Läbä hiit in di Aug diir gsi isch. Lueg, i(ich) ha dumm un arg unrecht doe. 26,22 David git zantwort: Lueg, do isch dr Spieß vum Kenig; s kummt eina vu d jungen Lit riba un hole nen. 26,23 Der HERR aba wird nem jede sini Grechtigkeit un Treui zruck ge. Denn dr HERR het di hiit in mi Hand ge, i(ich) aba wot mi Hand nit a d Gsalbte vum HERRN lege. 26,24 Un lueg, we hiit di Läbä in minem Aug wert gachtet gsi isch, so wäre mi Läbä wert gachtet in d Aug vum HERRN, un na(er) errette mi üs alli Not! 26,25 Saul sait zue David: Gsegnet bisch dü, mi Bue(Suhn) David; dü wirsch's fertig mache un z end bringe. Un David zeht sini Schtroß; Saul aba kehrt zruck a sinene Platz.


27. Kapitel

David bi d Philistern

27,1 David aba het denkt in sinem Herz: (a) I(Ich) wäre doch vumä Dag Saul in de Händ(Pfode) flege; s git nigs Besseres fir mi, als daß i(ich) verwitsch ins Philisterland. Dann(Dnoh) wird Saul dvu ablassen, mi fernerhin zue sueche im ganze Gebiet Israels, un i(ich) wäre sinene Händ(Pfode) verwitsch. 27,2 Un David macht sich uf un zeht hi mit d sechshundat Ma, de bi nem ware, zue aAchisch, däm Bue(Suhn) Maochs, däm Kenig vu Gat. 27,3 Un David bliebt bi Achisch in Gat mit sinene Manne(Männa), ä jeda mit sinem Huus; David au mit sinene (a) beidi Wieba, Ahinoam, dr Jesreeliterin, un Abigajil, Nabals Wieb, dr Karmeliterin. 27,4 Un als Saul vurote(agsait,aditet) wird, daß David noh Gat gflohe isch, suecht er nen nimi.

27,5 Un David sait zue Achisch: Hab i(ich) Gnade vor di Aug gfunde, so mag ma ma(mir) ä Wohnort ge in eina dr Schtädt uf däm Land, daß i(ich) drin wohne; wurum soll di Knecht in dr Königsstadt bi dir huuse? 27,6 Do git nem Achisch a däm Däg (a) Ziklag. Drum ghärt Ziklag d Kenige vu Juda bis uf däne Dag. 27,7 Di Ziit aba, de David im Philisterlande gwohnt het, war ä Johr un vier Monet. 27,8 David zeht nuf mit sinene Manne(Männa) un flegt ins Land dr Geschuriter un Girsiter un Amalekiter ä; denn de ware vu alters her de Bwohna vum Land bis hi noh Schur un Ägypteland. 27,9 Un sooft David in des Land einfiel, glo hän er nit Ma noh Wieb läbä un nimmt mit Schof, Rinda, Esel, Kamele un Kleida un kehrt wieda zruck. Kam er dann(dnoh) zue Achisch 27,10 un Achisch sait: Wo sin ihr hiit eingefallen?, so sait David: In des Südland Judas, odr: In des Südland dr Jerachmeeliter, odr: In des Südland dr Keniter. 27,11 David aba glo hän nit Ma noh Wieb lebend noh Gat kumme; denn na(er) het denkt: Sie kennte uns(us) vurote. So doet David, un des war sini Art, solang er im Philisterland gwohnt het. 27,12 Un Achisch glaubte David; denn na(er) het denkt: Na(Er) het sich in Vuruef brocht bi sinem Volk Israel; drum wird da(er) fir imma mi Knecht si.


28. Kapitel

28,1 Un s isch bassiert zue der Ziit, daß de Philista ihr Heer sammle, um in d Kampf zue zeh gege Israel. Un Achisch sait zue David: Dü sollsch wisse, daß dü un di Manne(Männa) mit ma(mir) üszehe soll im Heer. 28,2 David sait zue Achisch: Wohlan, dü sollsch härä, was di Knecht doe wird. Achisch sait zue David: So will i(ich) di zue minem Leibwächter anesitzä fir de ganzi Ziit.

Saul bi dr Totenbeschwörerin in En-Dor

28,3 (a) Samuel aba war gschtorbe, un ganz Israel het nem de Totenklage ghalte un nen beerdige in vu sinere Schtadt Rama. Un (b) Saul het de Geischtirbschwörer un Zeichendeuter üs däm Land vutriebe.

28,4 Als etze de Philista sich vusammle un herankamen un sich lagerten bi (a) Schunem, vusammlet Saul au ganz Israel, un sie lagerten sich uf däm Berg Gilboa. 28,5 Als aba Saul des Heer dr Philista luegt, firchtet er sich, un si Herz verzagte arg. 28,6 Un na(er) bfrogt d HERRN; aba dr HERR git zantwort nem nit, nit durch Traim noh durch des (a) (b) Los «Lecht» noh durch Prophete. 28,7 Do sait Saul zue sinene Getreuen: Sueche ma(mir) ä Wieb, des (a) Dote beschwören ka, daß i(ich) zue ihr gang un sie befrage. Sini Manne(Männa) sag zue nem: Lueg, in En-Dor isch ä Wieb, des ka Dote beschwören. 28,8 Un Saul macht sich unkenntlich un zeht andere Kleida a un goht hi un zwei Manne(Männa) mit nem, un sie kumme bi Nacht zum Wieb. Un Saul sait: Wahrsage ma(mir), wel dü Geischta beschwören kasch, un hole ma(mir) ruf, wen i(ich) dir nenne. 28,9 Das Wieb sait zue nem: Lueg, dü weisch doch selbscht, was Saul doe het, we na(er) de Geischtirbschwörer un Zeichendeuter üsgrottet het im Land; wurum willsch dü ma(mir) denn ä Falle schtelle, daß i(ich) umbrocht wäre? 28,10 Saul aba schwor ihr bi däm HERRN un sait: So wohr dr HERR läbt: s soll di in der Sach keini Schuld treffen. 28,11 Do sait des Wieb: Wen soll i(ich) dir denn heraufholen? Na(Er) sait: Hol ma(mir) Samuel ruf! 28,12 Als etze des Wieb gmerkt het, daß s um Samuel goht, brellt sie lut un sait zue Saul: Wurum hesch dü mi bschiese? Dü bisch Saul. 28,13 Un dr Kenig sait zue ihr: Fircht di nit! Was siehsch dü? Das Wieb sait zue Saul: I(Ich) sieht ä Geischt heraufschtiege üs dr Erde. 28,14 Na(Er) sait: We isch scha(er) gestaltet? Sie sait: S kummt ä alta Ma ruf un isch azogä mit nem Priesterrock. Do erkennt Saul, daß s Samuel war, un buckt sich mit sinem Üsgsäh zue d Erde un flegt ane. 28,15 Samuel aba sait zue Saul: Wurum hesch dü mi Rueh gestört, daß dü mi heraufschtiege lässest? Saul sait: I(Ich) bi in große Vufolgig, de Philista kämpfen gege mi, un Gott isch vu ma(mir) gewichen un git zantwort ma(mir) nit, nit durch Prophete noh durch Traim; drum hab i(ich) di ruefä losse, daß dü ma(mir) kundtust, was i(ich) doe soll. 28,16 Samuel sait: Wurum willsch dü mi bfroge, do doch dr HERR vu dir gewichen un di Feind wore isch? 28,17 Der HERR het dir doe, we na(er) durch mi gsait het, un het (a) des Kenigrich üs dinere Hand grisse un David, dinem Nächschte, ge. 28,18 Wel dü dr Schtimm vum HERRN nit ghert un sinene grimmigen Zorn (Wuet) nit a aAmalek vollstreckt hesch, drum het dr HERR dir des etzed doe. 28,19 Dozue wird dr HERR mit dir au Israel in de Händ(Pfode) dr Philista ge. (a) Morge wirsch dü mit di Sehn bi ma(mir) si. Au wird dr HERR des Heer Israels in de Händ(Pfode) dr Philista ge. 28,20 Do flegt Saul zue d Erde, so lang er war, un grotet in großi Angscht iba de Wort Samuels. Au war keini Kraft me in nem; denn na(er) het nigs gässä d ganze Dag un de ganzi Nacht. 28,21 Un des Wieb kummt zue Saul un luegt, daß sa(er) arg erschrocken war, un sait zue nem: Lueg, di Magd het dinere Schtimm ghert, un i(ich) ha mi Läbä ufs Spiel bschtimmt, als i(ich) de Wort ghärt het, de dü zue ma(mir) gsait hesch. 28,22 So här dü etze au dr Schtimm dinere Magd! I(Ich) will dir ä Bissen Brot vorsetzen, daß dü issest un zue Kräfte kummsch un di Schtroß go kasch. 28,23 Na(Er) aba weigerte sich un sait: I(Ich) will nit ässä. Do netige nen sini Manne(Männa) un des Wieb, bis sa(er) uf sie ghärt het. Un na(er) schtoht uf vu dr Erde un het sich anekockt sich ufs Bett. 28,24 Das Wieb aba het im Huus ä gemästetes Kalb; des schlachtete sie schnell un nimmt Mehl un knetete s un backte (a) ungsiirtes Brot 28,25 un het sich anekockt s Saul un sinene Manne(Männa) vor. Un als sie gässä hän, gschtande sin sie uf un gehn furt noh in dr Nacht.


29. Kapitel

David wird vu d Philistern zurückgeschickt

29,1 Di Philista aba vusammle ihr ganzes Heer bi aAfek, un Israel lagerte sich a dr Quelle bi (a) Jesreel. 29,2 Un de (a) Firschte dr Philista zehn doher mit ihrem Hundertschaften un Tausendschaften. David aba un sini Manne(Männa) zehn hinterher mit Achisch. 29,3 Do sag de Obaschte dr Philista: Was soll de Hebräer? Achisch sait zue nene: Das isch David, dr Knecht Sauls, vum Kenig vu Israel, (a) dr etze bi ma(mir) gsi isch Johr un Dag; i(ich) ha nigs a nem gfunde sit dr Ziit, do na(er) abglalle isch, bis hiit. 29,4 Aba de Obaschte dr Philista wäre zornig uf nen un sag zue nem: Schick d Ma zruck! Na(Er) soll a d Platz zruckgo, d dü nem agwiese hesch, dmit da(er) nit mit uns(us) hinziehe zum Kampf un unsa Find wäre im Kampf. Denn womit kennt er sinem Herrn ä größeren Gfalle doe als mit d Kepf (Schädel) unsera Manne(Männa)? 29,5 Isch des denn nit sella David, vum sie sangen im Reigen: (a) Saul het däusend gschla, David aba zehndusig? 29,6 Do reft Achisch David un sait zue nem: So wohr dr HERR läbt: i(ich) halte di fir redlich, un daß dü mit ma(mir) üs- un einzögest im Heer, gefiele ma(mir) guet, denn i(ich) ha nigs Arges a dir gschpirt sit dr Ziit, do dü zue ma(mir) kumme bisch, bis hiit; aba dü gefällst d Firschte nit. 29,7 So kähre etze um un zeh hi mit Friede, dmit dü nit doesch, was d Firschte dr Philista nit gfallt. 29,8 David aba sait zue Achisch: Was hab i(ich) doe, un was hesch dü gschpirt a dinem Knecht sit dr Ziit, do i(ich) dir dene ha, bis hiit, daß i(ich) nit mitziehen darf un kämpfen gege de Gegna(Feinde) vu minem Herrn, vum Kenig? 29,9 Achisch git zantwort David: I(Ich) wiß s wohl; denn (a) dü bisch ma(mir) leb(lieb) we ä Engel Gottes. Aba de Obaschte dr Philista hän gsait: Loß nen nit mit uns(us) nufzeh in d Kampf! 29,10 So mach di etze freh am Morge uf mit d Knecht vu dinem Herrn, de mit dir kumme sin; macht äich freh am Morge uf un zeht wäg, sobald s Dag isch. 29,11 Do mache sich David un sini Manne(Männa) freh am Morge uf, um wegzuziehen un ins Philisterland zruckzkähre. Di Philista aba zehn nuf noh Jesreel.

30. Kapitel

David Sieg iba de Amalekiter

30,1 Als etze David mit sinene Manne(Männa) am dritte Däg noh (a) Ziklag kummt, ware de Amalekiter eingefallen ins Südland un in Ziklag un hän Ziklag ignumme un mit Fiir vubrennt 30,2 un hän de Wieba un ällei, was in dr Schtadt war, klei un groß, gefangengenommen. Sie hän aba nemads umbrocht, sundern sie wäggfihrt un ware abzoge. 30,3 Als etze David mit sinene Manne(Männa) zue d Schtadt kummt un luegt, daß sie mit Fiir vubrennt war un ihri Wieba, Buebä(Sühn) un Techta gfange ware, 30,4 obe David un de Lit, de bi nem ware, ihri Schtimm un hiilä, bis sie nimi hiile kenne. 30,5 Au de (a) beidi Wieba David ware gefangengenommen worde: Ahinoam, de Jesreeliterin, un Abigajil, Nabals, vum Karmeliters, Wieb. 30,6 Un David grotet in großi Vufolgig, wel de Lit nen schteinige wen; denn de Seele vum ganze Volks war erbittat, ä jeda wägä vu sinere Buebä(Sühn) un Techta.

.David aba schtärkt sich in däm HERRN, sinem Gott, 30,7 un sait zue däm Prieschta Abjatar, däm Bue(Suhn) Ahimelechs: (a) Bringe ma(mir) d Efod her! Un als Abjatar d Efod zue David brocht het, 30,8 bfrogt David d HERRN un sait: Soll i(ich) der Schar nohchjage, un wäre i(ich) sie einholen? Na(Er) sait: Jage ihr noh! Dü wirsch sie einholen un de Gfangene befreien. 30,9 Do zeht David hi mit d sechshundat Ma, de bi nem ware. Un als sie a d Bach Besor kumme, bliebe etliche zruck. 30,10 David aba un vierhundat Ma jagten dr Schar noh; de zweihundat Ma aba, de zurückblieben, ware zue med, um iba d Bach Besor zue go.

30,11 Un sie find ä Ägypta uf däm Feld; d fihre sie zue David un gän nem Brot zue ässä un Wassa zue trinke 30,12 un gän nem ä Schtuck Feigenkuchen un zwei Rosinenkuchen. Un als sa(er) gässä het, kummt er wieda zue sich; denn na(er) het in dräi Däg un dräi Nächten nigs gässä un kei Wassa trunke. 30,13 David sait zue nem: Zue wäm ghersch dü? Un woher bisch dü? Na(Er) sait: I(Ich) bi ä junger Ägypta, vumä Amalekiters Knecht, un mi Herr het mi zruckglo; denn i(ich) wird vor dräi Däg krank. 30,14 Mir sin eingefallen in des Südland dr (a) Kreta un in Juda un in des Südland (b) Kalebs un hän Ziklag mit Fiir vubrennt. 30,15 David sait zue nem: Willsch dü mi hinführen zue der Schar? Na(Er) sait: Schwöre ma(mir) bi Gott, daß dü mi nit umbringe noh in vu minem Herrn Hand ibage wirsch, so will i(ich) di hinführen zue der Schar. 30,16 Un na(er) fihrt nen hi. Un lueg, sie hän sich üsbreitet iba des ganzi Land, ässä un trinke un feierten ä Fäscht wägä all dr große Beute, de sie mitgnumme hän üs däm Philisterland un üs Juda. 30,17 Un David schlat sie vum Morge bis zum Obend vum nägschte Dag, so daß keina vu nene enkumm üßa vierhundat jungen Manne(Männa); de schtiege uf de Kamele un haue ab. 30,18 So gwinnt David ällei zruck, was de Amalekiter gnumme hän, au sini beidi Wieba, 30,19 un s fehlte nigs, nit klei noh groß, nit Buebä(Sühn) noh Techta noh Beute noh ällei, was sie sich gnumme hän; David hole s ällei zruck 30,20 un nimmt de Schof un Rinda, un sie trieben des Viecha vor David her un sag: Das isch David Beute.

30,21 Un als David zue d zweihundat Manne(Männa) kummt, de zue med gsi ware, um David zue folg, un am Bach Besor bliebe ware, gehn sie David entgegä un d Lit, de mit nem ware. Un David kummt zue nene un gre;ßt sie fründlig. 30,22 Do sag bese un heillose Lit unda d Manne(Männa), de mit David zoge ware: Wel sie nit mit uns(us) zoge sin, soll ma nene nigs ge vu dr Beute, de ma(mir) zurückgewonnen hän; sundern jeda nihmt nur sini Wieb un sini Kinda mit sich un gang vu sinem Wäg. 30,23 Do sait David: Ihr sollt nit so doe, mi Breda, mit däm, was uns(us) dr HERR ge het; er het uns(us) bhetet un de Schar, de iba uns(us) kumme war, in unsari Händ(Pfode) ge. 30,24 Wer soll in der Sach uf äich härä? (a) We dr Adeil derjenigen, de in d Kampf zoge sin, so soll au dr Adeil derjenigen si, de bim Troß bliebe sin; jeda soll d gliche Adeil hän. 30,25 Un so bliebt s wietahi vu däm Dag a; un na(er) macht s zue Satzig un Recht fir Israel bis uf däne Dag.

30,26 Un als David noh Ziklag kummt, schickt da(er) vu dr Beute d Älteschte in Juda, sinene Freunde, un glo hän sag: Do hän ihr ä Segensgabe üs dr Beute dr Gegna(Feinde) vum HERRN, - 30,27 nämlich däne zue Betul, däne zue Rama im Südland, däne zue Jattir, 30,28 däne zue Aroër, däne zue Sifmot, däne zue Eschtemoa, 30,29 däne zue Karmel, däne in d Schtädt dr aJerachmeeliter, däne in d Schtädt dr Keniter, 30,30 däne zue Horma, däne zue Bor-Aschan, däne zue Atach, 30,31 däne zue Hebron un ällei Derfa (Käffa), wo David mit sinene Manne(Männa) üs- un eingegangen war.


31. Kapitel

Das End Sauls un vu sinere Buebä(Sühn)

(vgl. 1. Chr 10,1-12)

31,1 Di Philista aba kämpften gege Israel, un de Manne(Männa) Israels haue ab vor d Philistern un bliebe erschlagen liege uf däm Berg Gilboa. 31,2 Un de Philista ware hinda Saul un sinene Sehn her un erschlugen Jonatan un Abinadab un Malkischua, de Buebä(Sühn) Sauls. 31,3 Un dr Kampf tobte arg um Saul, un de Bogenschützen find nen, un na(er) wird schwer vuwundet vu d Schützen. 31,4 Do sait Saul zue sinem Waffenträger: (a) Zieh di Schwert un erstich mi dmit, daß nit de Unbeschnittenen kumme un mi erstechen un tribä ihrem Schpott mit ma(mir). Aba si Waffenträger wot nit, denn na(er) firchtet sich arg. Do nimmt Saul des Schwert un flegt sich inä. 31,5 Als etze si Waffenträger luegt, daß Saul dod war, flegt au er sich in si Schwert un schtirbt mit nem. 31,6 So schterbe Saul un sini dräi Buebä(Sühn) un si Waffenträger un alli sini Manne(Männa) mitänanda a däm Däg. 31,7 Als aba de Manne(Männa) Israels, de gegeiba dr Ebene un gege d Jordan hi huuste, sähn, daß de Manne(Männa) Israels gflohe un Saul un sini Buebä(Sühn) dod ware, vuloße sie de Schtädt un haue ab au. Do kumme de Philista un huuste drin.

31,8 Am anderem Däg kumme de Philista, um de Erschlagenen auszuplündern, un find Saul un sini dräi Buebä(Sühn), we sie gfalle uf däm Berg Gilboa gläge sin. 31,9 Do haue sie nem si Schädel ab un nähmä nem sini Rischtung ab un schickte sie im Philisterland umä, um s zue vuzehle im Huus ihra Götze un unda däm Volk. 31,10 Un sie lege sini Rischtung in des Huus dr Astarte, aba (a) sinene Leiche hängten sie uf a dr Mure vu Bet- Schean. 31,11 Als de Lit vu aJabesch in Gilead ghärt hän , was de Philista Saul azogä hän, 31,12 mache sich alli streitbaren Manne(Männa) uf un gehn de ganzi Nacht durch un nähmä de Leichnam Sauls un vu sinere Buebä(Sühn) vu dr Mure zue Bet-Schean un bringe sie noh Jabesch un salbten sie dert. 31,13 Un sie nähmä ihri Knochä(Bei) un beerdige sie unda däm Tamariskenbaum bi Jabesch un (a) fasteten siebä Däg.


Letschte Änderungen November 2, 2005 by Dietmar Wiesler (Copyright)
Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999