Wida dra gsi am:23.03.2012 18:20:33
Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

D PROPHET HOSEA

1. Kapitel

Hoseas Ehe - des Zeiche fir de Untreui Israels

1,1 Des isch des Wort vum HERRN, des bassiere isch zue Hosea, däm Bue(Suhn) Beeris, zue d Ziit vum (a) Usija, Jotam, Ahas un Hiskia, dr Kenig vu Juda, un zue d Ziit (b) (c) Jerobeams, vum Bue(Suhn) vum Joasch, vum Kenig vu Israel.

1,2 Als dr HERR afangt zue schwätze durch Hosea, sait da(er) zue nem: Gang hi un nimm ä (a) (b) Hurenweib un Hurenkinder; denn des Land läuft vum HERRN wäg dr Hurarai noh.

1,3 Un na(er) goht hi un nimmt Gomer, de Dochta Diblajims, zue d Wieb; de ward schwanga un gebar nem ä Bue(Suhn). 1,4 Un dr HERR sait zue nem: Nenne nen Jesreel; denn s isch nur noh ä kurze Ziit, dann(dnoh) will i(ich) (a) de Bloetschuld vu Jesreel heimsueche am Huus Jehu un will mit däm Kenigrich vum Huus Israel ä End mache. 1,5 Zue d selben Ziit will i(ich) d Bogen Israels vubreche in dr Ebene Jesreel.

1,6 Un sie ward abamols schwanga un gebar ä Dochta. Un na(er) sait zue nem: Nenne sie (a) Lo-Ruhama*; denn i(ich) will mi nimi iba des Huus Israel erbarmen, sundern i(ich) will sie wägwerfe. 1,7 Doch will i(ich) mi erbarmen iba des Huus Juda un will nene helfe durch d HERRN, ihrem Gott; i(ich) will nene aba nit helfe durch Bogen, Schwert, Rischtung, Roß un Kärre.

1,8 Un als sie Lo-Ruhama entwöhnt het, ward sie wieda schwanga un gebar ä Bue(Suhn). 1,9 Un na(er) sait: Nenne nen Lo-Ammi*; denn ihr sin nit mi Volk, so will i(ich) au nit dr Äiri si. *d. . Nit mi Volk


2. Kapitel

Gottes Treui ibawindet Israels Untreui

2,1 *S wird aba (a) de Zahl dr Israelite si we dr Sand am Meer, d ma nit messen noh zehle ka. Un (b) s soll bassiere, aschtatt daß ma zue nene sait: «Ihr sin nit mi Volk», wird ma zue nene sag: «O ihr Kinda vum lebändige Gottes!" 2,2 Denn (a) (b) (c) s wäre de Judäer un de Israelite zsämmekomme un wäre sich ä mitänanda (gmeinsames) Schädel erwählen un üs däm Land rufzeh; denn dr Dag Jesreels wird ä große Dag si. 2,3 Sagt äire Breda, (a) sie sin mi Volk, un zue äire Schweschtare, (b) sie sin in Gnaden.

2,4 Fordere vu äira Muetter - sie isch jo nit mi Wieb, un i(ich) bi nit ihr Ma! -, daß sie de (a) Zeiche ihra Hurarai vu ihrem Angesichte wegtue un de Zeiche ihra Ehebrecherei zwische ihrem Brüsten, 2,5 dmit i(ich) sie nit nackt ausziehe un hinstelle, we sie war, als sie uf d Welt kummt, un i(ich) sie nit mache we ä Wüschte un we ä dürris Land un sie nit vor Durscht schterbe lasse! 2,6 Un i(ich) will mi ihra Kinda nit erbarmen, denn sie sin Hurenkinder. 2,7 Ihre Muetter isch ä Hure, un de sie trage het, tribt s schändlich un sait: (a) I(Ich) will minem Liebhabern nohchlaufe, de ma(mir) mi Brot un Wassa ge, Wulle un Flachs, El un Trank. 2,8 Drum lueg, i(ich) will ihr d Wäg mit Dorne versperren un ä Mure zeh, daß sie ihrem Pfad nit find soll. 2,9 Un wenn sie ihrem Liebhabern nachläuft un sie nit einholen ka, un wenn sie noh nene suecht un sie nit find ka, so wird sie sag: I(Ich) will wieda zue minem frehere Ma go; denn dertmols goht s ma(mir) bessa als etzed. 2,10 Aba sie will nit erkenne, daß i(ich) s bi, (a) dr ihr Korn, Wi un El ge het un viel Silba un Gold, des sie däm Baal zue Ehren gebraucht hän.

2,11 Drum will i(ich) mi Korn un minem Wi ma(mir) wieda nähmä zue vu sinere Ziit un mi Wulle un minem Flachs ihr entreißen, womit sie ihri Nackedei (Blöße) deckt. 2,12 Dann(Dnoh) will i(ich) (a) ihri Scham aufdecken vor d Aug ihra Liebhaber, un nemads soll sie üs wägä ma(mir) Hand erretten. 2,13 Un i(ich) will ä End mache mit ällei ihrem Fräid(Freud), Feschte, Neumonden, Sabbaten un ällei ihrem Feiertagen. 2,14 I(Ich) will ihri Weinstöcke un Feigenbäume verwildern losse, wel sie sait: «Das isch mi Lohn, d ma(mir) mi Liebhaber ge hän." I(Ich) will ä Wildnis üs nene mache, daß de Tiere vum Feldes sie frässä soll. 2,15 So will i(ich) heimsueche a ihr de Däg dr Baale, a däne sie Rauchopfa darbringt un sich mit Schtirnriefen un Halsbändern schmückt un ihrem Liebhabern nachläuft, mi aba vugißt, sait dr HERR.

2,16 Drum lueg, i(ich) will sie locken un will sie in de Wüschte fihre un (a) fründlig mit ihr schwätze. 2,17 Dann(Dnoh) will i(ich) ihr vu dorther ihri Wiberge ge un des (a) Tal Achor* zum Dor dr Hoffnig mache. Un derthi wird sie willig folg we zue d Ziit ihra klei, als sie üs Ägypteland zeht. 2,18 Alsdann, sait dr HERR, wirsch dü mi nenne (a) «Mein Mann» un nit me «Mein Baal». 2,19 Denn i(ich) will de Name dr Baale vu ihrem Mul (Gosch) wegtun, daß ma ihra Name nimi gedenken soll.

2,20 Un (a) i(ich) will zue d selben Ziit fir sie ä Packt(Abkumme) schleße mit d Tierli uf däm Feld, mit d Vegel unda däm Himmel un mit däm Wirma vum Erdbodens un will Bogen, Schwert un Rischtung im Land vubreche un (b) will sie sicha huuse losse. 2,21 I(Ich) will mi mit dir verloben fir alli Ewigkeit, i(ich) will mi mit dir verloben in Grechtigkeit un Recht, in Gnade un Barmherzigkeit. (a) 2,22 Jo, in Treui will i(ich) mi mit dir verloben, un dü wirsch (a) d HERRN erkenne. 2,23 Zue d selben Ziit will i(ich) erhören, sait dr HERR, i(ich) will d Himmel erhören, un dr Himmel soll d Bode erhören, 2,24 un d Bode soll Korn, Wi un El erhören, un de soll Jesreel erhören.* *«Jesreel» ka heiße «Gott sajt ein» un meinet de fruchtbare Ebene, au aba (Vers 25) d Prophetensohn, dr nomol ganz Israel vutritt (vgl. Kap 1,4). 2,25 Un i(ich) will nen ma(mir) in des Land einsäen un mi erbarmen iba (a) Lo- Ruhama, un (b) (c) (d) i(ich) will sag zue Lo-Ammi: "Dü bisch mi Volk», un na(er) wird sag: "Dü bisch mi Gott."


3. Kapitel

Gottes Langmuet wird si Volk zurückgewinnen

3,1 Un dr HERR sait zue ma(mir): (a) Gang noh eimol hi un wirb um ä buhlerische un ehebrecherische Wieb, we denn dr HERR um de Israelite wirbt, obwohl sie sich zue fremdi Götta kehren un (b) Traubenkuchen liebe. 3,2 Un i(ich) kaufte sie ma(mir) fir fuchzehn Silbaschtickle un fuchzehn Scheffel Gerschte 3,3 un sait zue ihr: Lange Ziit sollsch dü bliebe, ohni zue huren un ohni nem Ma anzugehören, un au i(ich) will nit zue dir igo. 3,4 Denn lang Ziit wäre de Israelite ohni Kenig un ohni Obere bliebe, ohni Opfa, ohni Schteimol, ohni Efod un ohni Huusgott. (a) 3,5 Dnohch wäre sich de Israelite umkähre un (a) (b) d HERRN, ihrem Gott, un ihrem Kenig David sueche un wäre mit Zittern zum HERRN un vu sinere Gnade kumme in letschte Ziit.

4. Kapitel

4,1 Horche, ihr Israelite, vum HERRN Wort! Denn dr HERR het Ursache, zue schelten, de im Land huuse; denn s isch keini Treui, keini Lebi (Liebe) un keini s Wisse Gottes im Land, 4,2 sundern Verfluchen, Lege, Morden, Stehlen un Ehebrechen hän überhandgenommen, un ä Bloetschuld kummt noh dr anderem. 4,3 Drum wird des Land dirri schtoh, un alli sini Bwohna wäre dahinwelken; au de Dier(Tierli) uf däm Feld un de Vegel unda däm Himmel un de Fisch im Meer wäre weggerafft.

4,4 Doch soll ma nemads schelten noh zurechtweisen, sundern ällei di, Prieschta, ha i(ich) zue schelten. 4,5 Drum sollsch dü bi Däg flege, un dr Prophet soll vum Nacht näbe dir flege; au di Muetter will i(ich) dahingeben. 4,6 Mi Volk isch dohi, wel s ohni s Wisse isch. Denn dü hesch de s Wisse rüssgworfe; drum will i(ich) di au vuwerfe, daß dü nit me mi Prieschta si sollsch. Dü vugißt des Gsetz vu dinem Gottes; drum will au i(ich) di Kinda vugässä. 4,7 Je me ihra wäre, desto me sindige sie gege mi; drum will i(ich) ihri Ehri zschande mache. 4,8 Sie nähren sich vu d (a) (b) Sündopfan vu minem Volks un sin gierig noh vu sinere Schuld. 4,9 Drum soll s däm Prieschta go we däm Volk; denn i(ich) will si Den heimsueche un nem zruck ge, we er's vudent: 4,10 Sie wäre ässä un nit satt wäre, Hurarai tribä un sich nit mehren, wel sie d HERRN vulo hän un nen nit achte. 4,11 Hurarai, Wi un Trunk mache toll.

4,12 Mi Volk (a) befragt si Holz, un si Bengel(Schtäckä) soll nem sage; denn dr (b) Geischt dr Hurarai vufihrt sie, daß sie mit ihra Hurarai ihrem Gott weglaufen. 4,13 Oben (a) uf d Bergen opfare sie, un uf d Higel räuchern sie unda d Eichen, Linden un Buchen; denn ihr Schatte erfrischt. Drum wäre äiri Techta au zue Hure un äiri Bräute zue Ehebrecherinnen. 4,14 I(Ich) will's au nit wehren, wenn äiri Techta zue Hure un äiri Bräute zue Ehebrecherinnen wäre, wel (a) ihr selbscht abseits goht mit d Hure un mit d Tempeldirnen opfart un so des törichte Volk zue Fall kummt.

4,15 Willsch dü, Israel, scho huren, so soll Juda sich nit au verschulden! (a) Gehn nit hi noh Gilgal un kummt nit nuf noh (b) Bet-Awen un (c) schwert nit: So wohr dr HERR läbt! 4,16 Denn Israel läuft dohi we ä tolle Kuh; soll do dr HERR sie wiede losse we ä Lamm uf freiem Feld? 4,17 Ephraim het sich zue d Götze gesellt; so loß s hinfahren. 4,18 Sie hän sich dr Schwelgerei un Hurarai ergeben; ihri Schamlosen hän Luscht a dr Schande. 4,19 Der Wind mit sinene Fligel wird sie fassen, un iba ihrem Opfa soll sie zschande wäre.


5. Kapitel

Drohig gege de Führer Israels

5,1 So häre etze des, ihr Prieschta, un merke uf, dü Huus Israel, un nimm zue Ohre, dü Huus vum Kenig! Denn äich isch des Recht avuträut! Ihr aba sin ä Schlinge fir Mizpa wore un ä ausgespanntes Netz uf däm Tabor 5,2 un ä defi Gruebe zue Schittim; drum mueß i(ich) sie allisamt schtrofe. 5,3 I(Ich) kenne Ephraim guet, un Israel isch vor ma(mir) nit vuborge; (a) (b) Ephraim isch etze ä Hure un Israel dreckig. 5,4 Ihre bese Tade losse s nit zue, daß sie umkähre zue ihrem Gott; denn sie hän ä (a) Geischt dr Hurarai in ihrem Herz, un d HERRN kennen sie nit. 5,5 Wider Israel zeugt sini Hochmuet; drum soll Israel un Ephraim flege um ihra Schuld wille; au Juda soll mit nene flege. 5,6 Alsdann wäre sie kumme mit ihrem Schof un Rinda, d HERRN zue sueche, aba nen nit find; denn na(er) het sich vu nene gwandt. (a) 5,7 Sie sin däm HERRN untreu un zeugen fremde Kinda; drum wird sie au dr (a) Neumond frässä samt ihrem Erbdeil. 5,8 (a) (b) Blast de Päpere zue Gibea, jo, päpare zue Rama, jo, rueft lut zue (c) Bet-Awen: Ma isch hinda dir her, Benjamin! 5,9 Denn Ephraim soll zue d Wüschte wäre zue d Ziit, wenn i(ich) sie schtrofe wäre. Davor ha i(ich) de Schtämm Israels treulich gewarnt. 5,10 Di Obere vu Juda sin däne gli, de (a) de Grenze verrücken; drum will i(ich) minem Zorn (Wuet) iba sie ausschütten we Wassa. 5,11 Ephraim liedet Gwalt, vutramt isch des Recht; denn s gfallt nem, däm Nichtigen nachzulaufen. 5,12 I(Ich) bi fir Ephraim we ä Motte un fir des Huus Juda we ä Made. 5,13 Als aba Ephraim sini Kranket un Judaseine Wunde fühlte, (a) (b) (c) zeht Ephraim hi noh Assur un schickt zum Kenig Jareb. Aba dr ka äich nit helfe noh äiri Wunde heile. 5,14 Denn i(ich) bi fir Ephraim (a) we ä Löwe un fir des Huus Juda we ä junger Löwe. I(Ich), i(ich) zerreiße sie un gang dvu; i(ich) schleppe sie wäg, un nemads ka sie retten.

5,15 I(Ich) will wieda a minem Platz go, bis sie ihri Schuld erkenne un mi Gsicht(Visasch) sueche; (a) wenn's nene schlecht ergeht, so wäre sie mi sueche:


6. Kapitel

"6,1 Kummt, ma(mir) wen wieda zum HERRN; denn na(er) het uns(us) (a) vurisse, er wird uns(us) au heile, er het uns(us) gschla, er wird uns(us) au vubinde. 6,2 Na(Er) (a) macht uns(us) lebändig noh zwei Däg, er wird uns(us) am dritte Däg ufrichte, daß ma(mir) vor nem läbä wäre. 6,3 Len uns(us) druf achthän un dnohch vulange, d HERRN zue erkenne; denn na(er) wird hervorbrechen we de scheni Morgeröti un wird zue uns(us) kumme we ä Rägä, we ä Schboträge, dr des Land feuchtet."

6,4 Was soll i(ich) dir doe, Ephraim? Was soll i(ich) dir doe, Juda? Denn (a) äiri Lebi (Liebe) isch we ä Wolke am Morge un we dr Tau, dr freh am Morge vergeht. 6,5 Drum schlat i(ich) drii durch de Prophete un (a) dod macht sie durch de Wort vu minem Mul (Gosch), daß mi Recht we des Lecht hervorkomme. 6,6 Denn (a) (b) (c) (d) i(ich) ha Luscht a dr Lebi (Liebe) un nit am Opfa, a dr s Wisse Gottes un nit am Brandopfa.

Gegen Israels Kenig un ihri Bündnisse

6,7 Sie hän d Packt(Abkumme) ibaträte bi Adam*; dert wäre sie ma(mir) untreu. *d. . dr Name eina Schtadt (vgl. Jos 3,16). 6,8 Gilead isch ä Schtadt volla Ibeltäta, bfleckt vu Bloetschuld. 6,9 Un de Rotten dr Prieschta sin we de Raiba (Deb, Vubrecha), de do lauern uf de Lit; sie morden uf däm Wäg, dr noh Sichem goht, jo, Schandtaten mache(vollfiire,vollbringe) sie. 6,10 I(Ich) sieht im Huus Israel, wovor ma(mir) graut; denn do (a) tribt Ephraim Hurarai un Israel macht sich dreckig. 6,11 Au Juda wird noh ä Ernte vor sich hän.

7. Kapitel

7,1 Wenn i(ich) (a) vu minem Volk Wif wende un Israel heile will, so zeige sich erscht de Sinde Ephraims un de Bosheit Samarias, we sie Lug un Trug tribä un de Raiba(Diebe) einschtiege un de Raiba (Deb, Vubrecha) uf dr Schtroß plündern. 7,2 Trozdäm wen sie nit isähe, daß i(ich) alli ihri Bosheit merke. I(Ich) sieht aba ihr beses Den wohl, des sie allenthalba tribä. 7,3 Sie erfreuen d Kenig mit ihra Bosheit un Obere mit ihrem Lege; 7,4 sie sin allisamt Ehebrecha, glühend we ä Backofen, d dr Beck heizt, wenn na(er) d Deig ausgeknetet het un nen durchsäuern un ufgoh losst. "7,5 Hiit isch unsares Kenig Fäscht!" Do wäre de Obere toll vum Wi, un er zeht de Spötter zue sich. 7,6 Denn ihr Herz isch in heißer Glut we ä Backofen, wenn sie Beses üsdenke. Ihr Wuet schloft de ganzi Nacht, aba am Morge brennt er lichterloh. 7,7 Allesamt sin sie erhitzt we ä Backofen, so daß sie ihri Richta frässä; jo, alli ihri Kenig flege, un s isch keina unda nene, dr mi anruft.

7,8 Ephraim mengt sich unda de Velka; Ephraim isch we ä Weihe, d nemads umwendet. 7,9 Fremde frässä sini Kraft, doch er will s nit merken; sini Hoor sin scho grau wore, doch er will s nit merken. 7,10 Wider Israel zeugt sini Hochmuet, trozdem umkähre sie sich nit zum HERRN, ihrem Gott, froge au trotz alledem nit noh nem. 7,11 Denn Ephraim isch we ä törichte Dube, de sich leicht locken losst. Etze ruefä sie Ägypte a, dann(dnoh) (a) laufe sie noh Assur. 7,12 Aba indäm sie hin- un herlaufen, will i(ich) mi Netz iba sie werfe un sie herunterholen we Vegel unda däm Himmel; i(ich) will sie schtrofe, we s ihra Gmeinde vuzehle isch. 7,13 Mai nene, daß sie vu ma(mir) mach platz! Sie soll vutilgt wäre; denn sie sin abtrünnig wore vu ma(mir). (a) I(Ich) wot sie wohl erlese; aba sie schwätze Lege gege mi. 7,14 Au ruefä sie mi nit vu Herz a, sundern mache ä Geheul uf ihrem Lagan. Sie ritzen sich wund um Korn un Wi, aba ma(mir) sin sie unghorsam. 7,15 I(Ich) lehr sie Zucht un schtärk ihrem Arm; aba sie sinnen Beses gege mi. 7,16 Sie umkähre sich, aba nit recht, sundern (a) sin we ä schlaffer Bogen. Drum wäre ihri Obere durchs Schwert flege wägä dr Frechheit ihra Zunge. Das soll nene in Ägypteland zum Schpott wäre.


8. Kapitel

Israels falscher Gottesdenscht

8,1 Stoße lut in de (a) Päpere! S kummt iba des Huus vum HERRN (b) we ä Adla, wel sie (c) minem Packt(Abkumme) ibaträte un sich gege mi Gebote auflehnen. 8,2 Wohl brelle sie zue ma(mir): "Dü bisch mi Gott; ma(mir), Israel, kennen di." 8,3 Doch Israel verwirft des Guete; drum soll dr Feind sie jage. 8,4 Sie (a) mache Kenig, aba ohni mi; sie anesitzä Obere ä, un i(ich) darf s nit wisse. Üs ihrem Silba un Gold mache sie Götze, dmit sie jo bald üsgrottet wäre! 8,5 (a) (b) Di Kalb, Samaria, verwerfe i(ich). Mi Zorn (Wuet) isch gege sie entbrennt(entflammt). We lang soll des noh andauern? Sie kenne doch nit ungschtroft bliebe, de Buebä(Sühn) Israel. 8,6 Ä Goldschmied het des Kalb gmacht, un s ka doch kei Gott si; drum soll des Kalb Samarias zerpulvert wäre. 8,7 Denn sie saje Wind un wäre Schturm ernten. (a) Ihre Saat soll nit ufgoh; was trozdem aufwächst, hole kei Mehl; un wenn s ebis bringe wird, soll Fremde s verschlingen. 8,8 Verschlungen wird Israel; de Heide go mit nene um we mit (a) nem Gfäß, des nemads hän will; 8,9 denn (a) sie laufe noh Assur, einsam we ä Wildesel, un Ephraim buhlt mit Geschenken. 8,10 Au wenn sie unda d Heide üsdeile, will i(ich) sie doch etzed isammle; sie soll's bald med wäre, Kenig un Obere zue salbe.

8,11 Ephraim het sich vieli Altäre gmacht; aba sie sin nem zue d Sinde wore. 8,12 Wenn i(ich) nem au noh so vieli wägä ma(mir) Gebote aufschreibe, so wäre sie doch gachtet we ä fremde Lehr. 8,13 Wenn sie au (a) viel opfare un Fleisch herbringen un ässä's, so het doch dr HERR kei Gfalle dra, sundern na(er) will ihra Schuld gedenken un ihri Sinde heimsueche. Sie (b) soll wieda zruck noh Ägypte! 8,14 Israel vugißt sinene Schepfa un bäut Paläste, un Juda macht vieli feste Schtädt; aba i(ich) will (a) (b) Fiir in sini Schtädt schicke, des soll sini Paläste vuzehre(frässä).


9. Kapitel

Di Fräid(Freud) isch dohi, de Vugeltig isch do

9,1 Dü darfsch di nit fräie, Israel, noh rehme we de Velka; denn dü läufst mit dinere (a) Hurarai dinem Gott wäg; gern nimmsch dü Hurenlohn uf ällei Tennen. 9,2 Drum soll Tenne un Kelter sie nit nähren, un dr Wi soll nene fehlen. 9,3 Sie soll nit bliebe im Land vum HERRN; sundern (a) Ephraim mueß wieda noh Ägypte un mueß in Assyrien Dreckiges ässä. 9,4 Dert wäre sie däm HERRN kei Trinkopfa vum Wi bringe, un ihri Schlachtopfa wäre nem nit freud si. Ihr Brot soll si we des Brot dr Träuernden, a däm dreckig wäre alli, de dvu ässä; denn ihr Brot meße sie fir sich ällei ässä, doch s soll nit in vum HERRN Huus brocht wäre. 9,5 Was wen ihr dann(dnoh) in d Festzeiten un a d Feiertagen vum HERRN doe? 9,6 Lueg, sie meße furt wägä dr Untagang. Ägypte wird sie sammle un Memfis sie beerdige. (a) Nesseln wäre wachse, wo etzed ihr koschtbare Silba isch, un Dorne in ihrem Hitte. 9,7 Di Ziit dr Heimsuechig isch kumme, de Ziit dr Vugeltig; däm si wird Israel innewere.

.«Ein Narr isch dr Prophet un wahnsinnig dr Ma vum Geischt!" Jo, um dinere große Schuld un um dr große Anfeindung wille! 9,8 Ephraim spähte wohl üs noh minem Gott; aba etze schtelle sie däm Prophete Fallen uf ällei sinene Wäg, Anfeindung selbscht im Huus vu sinem Gottes. 9,9 Tief vudorbe isch ihr Den we in d (a) (b) (c) Däg vu Gibea; drum wird da(er) ihra Schuld gedenken un ihri Sinde heimsueche.

Israels Undank gege Gottes Wohltaten

9,10 I(Ich) (a) findet Israel we Triebel in dr Wüschte un luegt äiri Vädare we de erschte Fiege am Fiegebaum; aba dnoh gehn sie zum (b) Baal-Peor un gelobten sich däm schändliche Abgott un wäre so zum Greuel we ihri Liebhaber. 9,11 Drum mueß de Herrlichkeit Ephraims we ä Vogel wegflege, daß sie nit uf d Welt bringe noh schleipfe noh schwanga wäre soll. 9,12 Un wenn sie ihri Kinda au großzögen, will i(ich) sie doch kinderlos mache, so daß kei Mensch me do isch. Jo, mai nene, wenn i(ich) vu nene gewichen bi!

9,13 Als i(ich) Ephraim luegt, war s (a) herrlich abäut we Tyrus; aba etze mueß s sini Kinda rüsge däm Totschläger. 9,14 HERR, git nene - was willsch dü nene ge? Gib nene unfruchtbari (saftlosi) Leiba (Ranze) un versiegende Buse! 9,15 All ihri Bosheit bassiert zue Gilgal; dert wäre i(ich) nene feind. So will i(ich) sie um ihrem bese Tuns wille üs minem Huus schtoße un nene keini Lebi (Liebe) me erwiese; denn alli ihri Obere sin abtrünnig.

9,16 Ephraim isch gschla, sini Wurzle isch vudorrt, so daß sie keini Frucht me bringe kenne. Au wenn sie uf d Welt bringe däte, will i(ich) doch de ersehnte Frucht ihrem Leib (Ranze) umbringe. 9,17 Mi Gott wird sie vuwerfe, wel sie nen nit härä wen, un sie soll unda d Heide umherirren.


10. Kapitel

Das Gricht iba Kenigrich un Götzedenscht

10,1 Israel isch ä (a) üppig rankender Wischtock, dr sini Frucht trait. Aba je me Fricht er het, desto me Altäre mache sie; wo des Land am beschte war, do richteten sie de schönsten (b) Schteimole uf. 10,2 Ihr Herz isch falsch; etze wird sie ihri Schuld treffen. Ihre Altäre soll vubroche un ihri Schteimole kappüt wäre. 10,3 Schon meße sie sag: Mir hän kei Kenig, denn ma(mir) firchte d HERRN nit. Was ka uns(us) dr Kenig etze helfe? 10,4 Sie schwätze un schwören falsch un schleße Bündnisse, un ihr Recht grünt we giftiges Kraut uf ällei Furchen im Feld.

10,5 Di Inwohna vu Samaria sorgen sich um des Kalb zue (a) Bet-Awen. Si Volk trauert drum, un sini Götzenpfaffen zittern um sini Herrlichkeit; denn sie wird vu nene wäggfihrt. 10,6 Jo, des Kalb wird noh Assyrien brocht (a) zum Gschenk fir d Kenig Jareb. So mueß Ephraim zschande wäre un Israel bschämt si trotz vu sinere Schläue. 10,7 Denn dr Kenig vu Samaria isch dohi we Schum uf däm Wassa. 10,8 Di Höhän zue Awen sin vuwüschtet, uf däne sich Israel versündigte; (a) Dischtle un Dorne wachse uf ihrem Altären. Un sie wäre sag: (b) (c) Ihr Berg, bedecket uns(us)! un: Ihr Higel, fallet iba uns(us)!

10,9 Israel, dü hesch sit d (a) Däg vu Gibea gsindigt; dert gschtande sin sie gege mi uf. Sollte drum nit in Gibea dr Kreg iba sie kumme wägä dr bese Lit? 10,10 I(Ich) wäre sie züchtigen noh minem Wille; Velka soll gege sie vusammelt wäre, wenn i(ich) sie schtrofe wäre wägä ihra zwiefachen Sinde. 10,11 Ephraim war ä jungi Kuh, dra gewöhnt, gern zue dreschen. Aba i(ich) ha nem ä Joch uf sinene schene Knick glegt; i(ich) will Ephraim einspannen; Juda soll pflügen un Jakob eggen.

10,12 Säet Grechtigkeit un erntet noh rem Maße dr Lebi (Liebe)! (a) Pflüget ä Näjes(Naies), (b) solang s Ziit isch, d HERRN zue sueche, bis sa(er) kummt un Grechtigkeit iba äich regnen losst! 10,13 Ihr aba (a) pflögt Beses un erntet Übeltat un ässä den Luugnfrüchte. Wel dü di etze vulosst uf di Wäg un uf de Lit dinere Helden, 10,14 drum soll sich ä Gwimmel ufhebe in dinem Volk, daß alli di Feschtunge kappüt wäre, gliechwe Schalman zerstörte Bet-Arbeel dertmols im Kreg, als de Muetter vuschmettat wird samt d Kinda. 10,15 So soll's äich zue Bethel au ergoh um äira große Bosheit wille; scho freh am Morge wird dr Kenig vu Israel undagoh.


11. Kapitel

Gottes heilige Lebi (Liebe)

11,1 Als Israel jung war, (a) het i(ich) nen leb(lieb) un (b) (c) reft nen, minem Bue(Suhn), üs Ägypte; 11,2 aba wenn ma sie etzed rueft, so wende sie sich dvu un opfare d Baalen un räuchern d Bilda. 11,3 I(Ich) lehrt Ephraim go un nimmt nen uf mi Ärm; aba sie gmerkt het's nit, we i(ich) nene half. 11,4 I(Ich) glo hän sie ä menschliches Joch zeh un in Seilen dr Lebi (Liebe) go un half nene des Joch uf ihrem Knick schleipfe un git nene Ässä, 11,5 daß sie nit wieda noh Ägypteland zruckgo solle. Etze aba mueß Assur ihr Kenig si; denn sie wen sich nit umkähre. 11,6 Drum soll des Schwert iba ihri Schtädt kumme un soll ihri Riegel vubreche un sie frässä um ihrem Vorhabens wille. 11,7 Mi Volk isch med, sich zue ma(mir) zue kehren, un wenn ma nene predigt, so richte sich keina uf.

11,8 We ka i(ich) di priesge, Ephraim, un di ausliefern, Israel? We ka i(ich) di priesge gli aAdma un di zurichten we Zebojim? (a) Mi Herz isch anderem Sinnes, alli mi Barmherzigkeit isch entbrennt(entflammt). 11,9 I(Ich) will nit doe noh minem grimmigen Zorn (Wuet) noh Ephraim wieda vuderbe. Denn i(ich) bi Gott un nit ä Mensch un bi dr Heilige unda dir un will nit kumme, zue verheeren. (a) 11,10 Alsdann wird ma däm HERRN nohchfolge, un (a) er wird brüllen we ä Löwe. Un wenn na(er) brüllen wird, so wäre zitternd herbeikommen (b) sini Buebä(Sühn) vu Weschte her. 11,11 Un au üs Ägypte kumme sie erschrocken we Vegel un üs däm Land Assur we Duebe; un i(ich) will sie wieda huuse losse in ihrem Hiisa, sait dr HERR.


12. Kapitel

Der Schtammvada Jakob als Urbild vu sinem Volk

12,1 In Ephraim isch allenthalba Leegä gege mi un im Huus Israel falscher Gottesdenscht. Aba au Juda hebet (haltet) nit fescht a Gott un a däm Heilige, dr treu isch. 12,2 Ephraim weidet Wind un läuft däm Oschtwind noh, un jede Dag mehrt s de Leegä un Gewalttat. (a) Sie schleße mit Assur ä Packt(Abkumme) un bringe El noh Ägypte. 12,3 Drum wird dr HERR mit Juda rechte. Na(Er) wird Jakob heimsueche noh sinem Wandel un nem zruck ge noh sinem Den. 12,4 Na(Er) het scho (a) im Muetterleib sinene Brueda bschiese un (b) im Mannesalter mit Gott gekämpft. 12,5 Na(Er) kämpfte mit däm Engel un siegte, er hiilt un bittet nen. Dann(Dnoh) het da(er) nen zue (a) Bethel gfunde un dert mit nem gsait 12,6 - dr HERR isch dr Gott Zebaoth, (a) HERR isch si Name -. 12,7 So bekehre di etze zue dinem Gott, halte fescht a Barmherzigkeit un Recht un hoffe imma uf di Gott!

12,8 We Kanaans Händla het Ephraim ä falsche Woog (Waage) in vu sinere Hand un bschießt gern; 12,9 denn na(er) sait: (a) I(Ich) bi rich, i(ich) ha gnoe! Bi all minem Mehä wird ma keini Schuld a ma(mir) find, de Sinde isch.

12,10 a I(Ich) aba, dr HERR, bi di Gott vu Ägypteland her un will di wieda in Zelten huuse losse we in dr Wüschtenzeit. 12,11 I(Ich) sag wieda zue d Prophete, un i(ich) bi's, dr viel Offenbarig git un durch de Prophete sich kundtut.

Uf Israels Götzedenscht goht Israels Untagang (Abgsofe)

12,12 In (a) Gilead verüben sie Greuel, drum wäre sie znicht; un zue (b) Gilgal opfare sie Schtier, drum soll ihri Altäre wäre we Schteihufä a d Furchen im Feld. 12,13 aJakob mueß fliehen in des Land Aram, un (a) Israel mueß um ä Wieb dene, um ä Wieb mueß er de Herde heete. 12,14 Aba dnoh (a) fihrt dr HERR durch ä Prophete Israel üs Ägypte, un durch ä Prophete glo hän er sie heete. 12,15 Etze aba het nen Ephraim bitta erzürnt; drum wird ihr Bloet iba sie kumme, un ihr Herr wird nene zruck ge de Schmach, de sie nem aden.

13. Kapitel

Gottes Gricht iba Ephraim

13,1 Solange Ephraim noh minem Gebot schwätzt, war er obe in Israel. Dnohch versündigte er sich durch Baal un schtirbt dohi. 13,2 Trozdäm sindige sie wieta: Üs ihrem Silba (a) gießen sie Bilda, we sie sich's erdenken, Götze, de doch nur Schmiedewerk sin. Dann(Dnoh) sag sie vu nene: Wer de Kälber küsse will, dr soll Mensch opfare. 13,3 Drum wäre sie si (a) we ä Wolke am Morge un we dr Tau, dr freh am Morge vergeht; jo, (b) we Schpreu, de vu dr Tenne verweht wird, un we Rauch üs däm Fenschta.

13,4 I(Ich) aba (a) bi dr HERR, di Gott, vu Ägypteland her, un dü solltscht kei anderem Gott kennen als mi un kei Heiland als ällei mi. 13,5 I(Ich) (a) nimmt mi jo dinere a in dr Wüschte, im dürrin Land. 13,6 Aba als sie geweidet wäre, daß sie satt wäre un gnoe hän, erhob sich ihr Herz; drum vugässä sie mi. (a) 13,7 So will i(ich) fir sie (a) we ä Löwe wäre un we ä Pantha am Wäg uf sie lauern. 13,8 I(Ich) will sie anfallen we ä Bärin, dr ihri Jungen gnumme sin, un will ihr verstocktes Herz vurieße un will sie dert we ä Löwe frässä; de wilden Dier(Tierli) soll sie vurieße.

13,9 Israel, (a) dü bringsch di ins Ungliick; denn di Heil schtoht ällei bi ma(mir). 13,10 (a) Wo isch di Kenig, dr dir helfe ka in ällei di Schtädt, un di Richta, vu däne dü sagtest: Gib ma(mir) ä Kenig un Obere? 13,11 I(Ich) gib dir Kenig in minem Zorn (Wuet) un will sie dir nähmä in minem Wuet.

13,12 Di Schuld Ephraims isch zsämmebunde, un sini Sinde isch sicha vuwahrt. 13,13 Wehen kumme, daß sa(er) uf d Welt kumme wäre soll, aba na(er) isch ä unvuschtändiges Kind: Wenn de Ziit kumme isch, so will er d Mueterschoß nit durchbrechen. 13,14 Aba i(ich) will sie üs däm Totenreich erlese un (a) (b) (c) vum Dod erretten. (d) Dod, i(ich) will dir ä Gift si; Totenreich, i(ich) will dir ä Pescht si; Rache kenne i(ich) nimi.

Samarias Zerstörung

13,15 Denn wenn Ephraim au zwische Breda Frucht hole, so wird doch ä Oschtwind vum HERRN üs dr Wüschte herauffahren, daß si Brunne vutrocknet un sini Quelle versiegt, un na(er) wird rauben sinene Schatz, ällei koschtbari Grät.

14. Kapitel

14,1 Samaria wird wescht wäre; denn s isch sinem Gott unghorsam. Sie soll durchs Schwert flege un ihri kleinen Kinda vuschmettat un (a) ihri Schwangere aufgeschlitzt wäre.

Mahnig zue d Umkehr un Vuheißig vum kommenden Heil

14,2 (a) (b) Bekehre di, Israel, zum HERRN, dinem Gott; denn dü bisch gflogä um dinere Schuld wille. 14,3 Nähme de Wort mit äich un bekehrt äich zum HERRN un sage zue nem: Vugib uns(us) alli Sinde un doe uns(us) wohl, so wen ma(mir) (a) opfare de Frucht unsera Lippen. 14,4 Assur soll uns(us) nit helfe; ma(mir) wen nimi uf Rossen reiten, au nimi sag zue d Werke unsera Händ(Pfode): «Ihr sin unsa Gott." Denn bi dir find de Verwaisten Gnade. 14,5 So will i(ich) ihri Abtrünnigkeit wieda heile; gerne will i(ich) sie liebe; denn mi Zorn (Wuet) soll sich vu nene wende. 14,6 I(Ich) will fir Israel we ä Tau si, daß s blehä soll we ä Lilie, un sini Wurzeln soll usschlage we ä Linde 14,7 un sini Zwiegli sich üsbreite, daß s so schen isch we ä Elbaum un so guete Gruch gib we de Linde. 14,8 Un sie soll wieda unda minem Schatte hocke; vu Korn soll sie sich nähren un blehä we ä Wischtock. Ma soll sie rehme we d Wi vum Libanon. 14,9 Ephraim, was soll dir wida de Götze? I(Ich) will di härä un fihre, i(ich) will si we ä grünende Tanne; vu ma(mir) erhältst dü di Fricht.

14,10 Wer isch wies, daß sa(er) des vuschtoht, un schlau, daß sa(er) des einsieht? Denn de Wäg vum HERRN sin richtig, un de Grechte wandle druf; aba de Ibaträta kumme uf nene zue Fall.


Letschte Änderungen November 2, 2005 by Dietmar Wiesler (Copyright)
Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999