Wida dra gsi am:08.08.2017 09:54:27
Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

S VIERTE BUECH MOSES (NUMERI)

S´1. Kapitel

Zählung vu d Manne(Männa) fir d Heerbann

(vgl. Kap 26,2-51)

1,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses in d Wüschte Sinai in dr Schtiftshitte (a) am erschte Dag vum zweite Monet im zweite Johr, nohchdäm sie üs Ägypteland zoge ware, un sait: 1,2 Nähme de Summe dr ganze Gmeind vu d Israelite uf nohch ihre Gschlechta un (a) Sippe un Name, alles, was männlich isch, Kopf fir Kopf, (b) 1,3 vu zwanzig Johr a un driba, was wehrfehig isch in Israel. Ihr solle sie zehle nohch ihre Heerschare, dü un Aaron. 1,4 Un s soll äich bäischtoh je ä Ma vu jedäm Schtamm, nämlich d Kopf vu sinere Sippe. 1,5 Des sin aba de Name vu d Manne(Männa), de äich bäischtoh solle: vu Ruben: Elizur, dr Bue(Suhn) Schedëurs; 1,6 vu Simeon: Schelumïl, dr Bue(Suhn) Zurischaddais; 1,7 vu Juda: (a) Nachschon, dr Bue(Suhn) Amminadabs; 1,8 vu Issachar: Netanel, dr Bue(Suhn) Zuars; 1,9 vu Sebulon: Eliab, dr Bue(Suhn) Helons; 1,10 vu d Sehn Josef: vu Ephraim: (a) Elischama, dr Bue(Suhn) Ammihuds; un vu (b) Manasse: Gamlïl, dr Bue(Suhn) Pedazurs; 1,11 vu Benjamin: Abidan, dr Bue(Suhn) vum Gidoni; 1,12 vu Dan: Ahïser, dr Bue(Suhn) Ammischaddais; 1,13 vu Asser: Pagïl, dr Bue(Suhn) Ochrans; 1,14 vu Gad: Eljasaf, dr Bue(Suhn) Deguëls; 1,15 vu Naftali: Ahira, dr Bue(Suhn) Enans. 1,16 Des sin de Bruefene üs dr Gmeind, de Firschte unda d Schtämm ihra Vädare, de Kepf iba de dusige in Israel ware.

1,17 Un Moses un Aaron nähmä de Manne(Männa) zue sich, we sie do mit Name gnennt sin, 1,18 un vusammle de ganzi Gmeind am erschte Dag vum zweite Monet, un sie len sich ischriebe nohch ihre Gschlechta un Sippe un Name, vu zwanzig Johr a un driba, Kopf fir Kopf, 1,19 we dr HERR s Moses bpfohle het. So zehlte er sie in dr Wüschte Sinai. 1,20 De Buebä(Sühn) Rubens, vum erschte Bue(Suhn) Israels, nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihre Sippe un Name, Kopf fir Kopf, alles, was männlich war, vu zwanzig Johr a un driba, was wehrfehig war, 1,21 so vieli vum Schtamm Ruben zehlt wore sin, ware 46 500. 1,22 De Buebä(Sühn) Simeon nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihre Sippe un Name, Kopf fir Kopf, alles, was männlich war, vu zwanzig Johr a un driba, was wehrfehig war, 1,23 so vieli vum Schtamm Simeon zehlt wore sin, ware 59 300. 1,24 De Buebä(Sühn) Gad nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihre Sippe un Name, vu zwanzig Johr a un driba, alles, was wehrfehig war, 1,25 so vieli vum Schtamm Gad zehlt wore sin, ware 45 650. 1,26 De Buebä(Sühn) Juda nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihre Sippe un Name, vu zwanzig Johr a un driba, alles, was wehrfehig war, 1,27 so vieli vum Schtamm Juda zehlt wore sin, ware 74 600. 1,28 De Buebä(Sühn) Issachar nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihrem Sippe un Name, vu zwanzig Johr a un driba, alles, was wehrfehig war, 1,29 so vieli vum Schtamm Issachar zehlt wore sin, ware 54 400. 1,30 De Buebä(Sühn) Sebulon nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihre Sippe un Name, vu zwanzig Johr a un driba, alles, was wehrfehig war, 1,31 so vieli vum Schtamm Sebulon zehlt wore sin, ware 57 400. 1,32 De Buebä(Sühn) Josef: de Buebä(Sühn) Ephraim nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihre Sippe un Name, vu zwanzig Johr a un driba, alles, was wehrfehig war, 1,33 so vieli vum Schtamm Ephraim zehlt wore sin, ware 40 500; 1,34 un de Buebä(Sühn) Manasse nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihre Sippe un Name, vu zwanzig Johr a un driba, alles, was wehrfehig war, 1,35 so vieli vum Schtamm Manasse zehlt wore sin, ware 32 200. 1,36 De Buebä(Sühn) Benjamin nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihre Sippe un Name, vu zwanzig Johr a un driba, alles, was wehrfehig war, 1,37 so vieli vum Schtamm Benjamin zehlt wore sin, ware 35 400. 1,38 De Buebä(Sühn) Dan nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihre Sippe un Name, vu zwanzig Johr a un driba, alles, was wehrfehig war, 1,39 so vieli vum Schtamm Dan zehlt wore sin, ware 62 700. 1,40 De Buebä(Sühn) Asser nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihre Sippe un Name, vu zwanzig Johr a un driba, alles, was wehrfehig war, 1,41 so vieli vum Schtamm Asser zehlt wore sin, ware 41 500. 1,42 De Buebä(Sühn) Naftali nohch ihra Abschtammig un ihre Gschlechta, ihre Sippe un Name, vu zwanzig Johr a un driba, alles, was wehrfehig war, 1,43 so vieli vum Schtamm Naftali zehlt wore sin, ware 53 400.

1,44 Des sin de Manne(Männa), de Moses zehlt het mit Aaron un d (a) (b) zwöelf Firschte Israels, vu däne jeda sinere Sippe vorschtod. 1,45 Un de Summe dr Israelite nohch ihre Sippe, vu zwanzig Johr a un driba, alles, was wehrfehig war in Israel, 1,46 war (a) (b) 603 550. 1,47 De aba Levite ware nohch rem Schtamm ihra Vädare, ware nit mit drunda zehlt.

1,48 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 1,49 D (a) (b) Schtamm Levi sollsch dü nit zehle noh sini Summe ufnähmä unda d Israelite, 1,50 sundern dü sollsch sie zum Denscht bschtelle a dr Wohnig vum Gsetz, bi all ihre Geräte un alles, was dzue ghärt. Sie (a) solle de Wohnig trage un alli Geräte un solle sie in ihri Obhut nähmä un (b) um d Wohnig her sich lagere. 1,51 Un wenn ma wietagehn, so solle d Levite d Wohnig abbreche. Wenn aba des Heer sich lagert, solle sie d Wohnig ufschla. Un (a) (b) wenn ä Fremde sich naht, so soll la(er) schterbe. 1,52 D Israelite solle sich lagere, jeda in sinem Laga un bi däm Banner vu sinere Heerschar. 1,53 Aba d Leviten solle sich um d Wohnig vum Gsetz her lagere, dmit nit ä (a) (b) (c) (d) (e) (f) (g) Zorn iba de Gmeind dr Israelite kummt. So solle de Levite ihr Denscht vusähe a dr Wohnig vum Gsetz. 1,54 Un d Israelite hän alles gmacht, we dr HERR s Moses bpfohle het.


S´2. Kapitel

Ordnig dr Schtämm im Laga un undawägs

2,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un Aaron un sait: 2,2 D Israelite solle um de Schtiftshitte her sich lagere, jeda bi sinem Banner un Zeiche, nohch ihre Sippe.

2,3 Nohch Oschte soll sich lagere des Banner vum Laga Juda mit sinene Heerschare: si Firscht Nachschon, dr Bue(Suhn) Amminadabs, 2,4 un si Heer, 74 600 Männa. 2,5 Näbe nem soll sich lagere dr Schtamm Issachar: si Firscht Netanel, dr Bue(Suhn) Zuars, 2,6 un si Heer, 54 400 Männa. 2,7 Dzue dr Schtamm Sebulon: si Firscht Eliab, dr Bue(Suhn) Helons, 2,8 un si Heer, 57 400 Männa - 2,9 so daß alli, de ins Laga Juda ghäre, sin nohch ihre Heerschare zsämme 186 400 Männa. Un de solle vorneweg zeh.

2,10 Nohch Süde soll si des Banner vum Laga Ruben mit sinene Heerschare: si Firscht Elizur, dr Bue(Suhn) Schedëurs, 2,11 un si Heer, 46 500 Männa. 2,12 Näbe nem soll sich lagere dr Schtamm Simeon: si Firscht Schelumïl, dr Bue(Suhn) Zurischaddais, 2,13 un si Heer, 59 300 Männa. 2,14 Dzue dr Schtamm Gad: si Firscht Eljasaf, dr Bue(Suhn) Deguëls, 2,15 un si Heer, 45 650 Männa - 2,16 so daß alli, de ins Laga Ruben ghäre, sin nohch ihre Heerschare zsämme 151 450 Männa. Un sie solle di zweite bim Üszug si.

2,17 Dnohch (a) soll d Schtiftshitte ufbreche mit däm Laga dr Levite, in dr Middi zwische d andere Laga; un we sie lagere, so solle sie au üszehe, jeda a sinem Platz unda sinem Banner.

2,18 Nohch Weschte soll si des Banner vum Laga Ephraim mit sinene Heerschare: si Firscht soll si Elischama, dr Bue(Suhn) Ammihuds, 2,19 un si Heer, 40 500 Männa. 2,20 Näbe nem soll sich lagere dr Schtamm Manasse: si Firscht Gamlïl, dr Bue(Suhn) Pedazurs, 2,21 un si Heer, 32 200 Männa. 2,22 Dzue dr Schtamm Benjamin: si Firscht Abidan, dr Bue(Suhn) vum Gidoni, 2,23 un si Heer, 35 400 Männa - 2,24 so daß alli, de ins Laga Ephraim ghäre, sin nohch ihre Heerschare zsämme 108 100 Männa. Un sie solle di dritte bim Üszug si.

2,25 Nohch Norde soll si des Banner vum Laga Dan mit sinene Heerschare: si Firscht Ahïser, dr Bue(Suhn) Ammischaddais, 2,26 un si Heer, 62 700 Männa. 2,27 Näbe nem soll sich lagere dr Schtamm Asser: si Firscht Pagïl, dr Bue(Suhn) Ochrans, 2,28 un si Heer, 41 500 Männa. 2,29 Dzue dr Schtamm Naftali: si Firscht Ahira, dr Bue(Suhn) Enans, 2,30 un si Heer, 53 400 Männa - 2,31 so daß alli, de ins Laga Dan ghäre, sin zsämme 157 600 Männa. Un sie solle di letschte si bim Üszug mit ihrem Banner.

2,32 Des isch de Zahl dr Israelite nohch ihre Sippe, Laga un Heerschare: (a) 603 550 Männa. 2,33 Aba (a) d Levite wäre unda d Israelite nit mitzehlt, we dr HERR s Moses bpfohle het. 2,34 Un d Israelite hän alles gmacht, we dr HERR s Moses bpfohle het; we sie bi ihrem Bannern glagert hän, so zehn sie üs, jeda bi sinem Gschlecht un sinere Sippe.


S´3. Kapitel

Aarons Familie. S´Amt vu d Levite

3,1 Des isch des Gschlecht Aarons un Moses zue der Ziit, do dr HERR mit Moses gschwätzt het uf däm Berg Sinai. 3,2 Un des sin de Näme vu d Buebä(Sühn) Aarons: Dr Erschtgeborene Nadab, dnohch Abihu, Eleasar un Itamar. 3,3 Des sin de Näme vu d Buebä(Sühn) Aarons, de (a) zue Prieschta (Pfarra) gsalbt ware un däne ma d Händ fillt zum Prieschtatum. 3,4 Aba (a) Nadab un Abihu schterbe vor rem HERRN, als sie fremdes Fiir opferte vor rem HERRN in dr Wüschte Sinai, un sie hän keini Buebä(Sühn). Eleasar aba un Itamar vusähe Prieschtadenscht unda ihrem Vada (Babbe) Aaron.

3,5 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 3,6 Bring d Schtamm Levi dzue un schtell sie vor d Prieschta Aaron, daß sie nem dene. (a) 3,7 Sie soll (a) d Denscht fir nen un fir di ganz Gmeind vusähe vor dr Schtiftshitte un so (b) ihr Amt bi dr Wohnig üsebe 3,8 un solle alles Gerät vu d Schtiftshitte in ihri Obhut nähmä un d Denscht fir de Israelite vusähe un ihr Amt bi dr Wohnig üsebe. (a) 3,9 Un dü sollsch de Leviten däm Aaron un sinene Sehn ibage als Gabe vu d Israelite. 3,10 Aaron aba un sini Buebä(Sühn) sollsch dü bschtelle, daß sie uf ihr Prieschtaamt achthän. (a) Wenn ä Fremde sich naht, so soll la(er) schterbe.

3,11 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 3,12 Lueg, ich ha de (a) Levite gnumme üs d Israelite schtatt alle (b) Erschtgeburt, de d Mueterschoß durchbricht in Israel, so daß de Levite mir ghäre solle. 3,13 Denn de Erstgeburte sin mi. An däm Dag, do ich alli Erschtgeburt gschla ha in Ägypteland, do heiligte ich mir alli Erschtgeburt in Israel, vum Mensch a bis uf des Vieh, daß sie mir ghäre solle. Ich bi dr HERR.

D Gschlechta dr Levite un ihr Denscht

3,14 Un dr HERR schwätzt mit Moses in dr Wüschte Sinai un sait: 3,15 Zehl de Buebä(Sühn) Levi nohch ihre Sippe un Gschlechta, alles, was männlich isch, ä Monet alt un driba. 3,16 Eso het Moses sie zehlt nohch rem Wort vum HERRN, we na(er) nem bpfohle het.

3,17 Un des ware de Buebä(Sühn) Levis mit Name: (a) Gerschon, (b) Kehat un Merari. 3,18 De Name aba vu d Buebä(Sühn) Gerschons nohch ihre Gschlechta ware: Libni un Schimi. 3,19 De Buebä(Sühn) Kehats nohch ihre Gschlechta ware: Amram, Jizhar, Hebron un Usïl. 3,20 De Buebä(Sühn) Meraris nohch ihre Gschlechta ware: Machli un Muschi. Des sin de Gschlechta Levis nohch ihre Sippe. 3,21 Des sin de Gschlechta vu Gerschon: de Libniter un de Schimiter. 3,22 Ihri Zahl war 7500, alles, was männlich war, ä Monet alt un driba. 3,23 Un de Gschlechta vu d Gerschoniter solle sich lagere hinda dr Wohnig nohch Weschte. 3,24 Ihr Firscht isch Eljasaf, dr Bue(Suhn) Laëls. 3,25 Un sie solle a d Schtiftshitte in Obhut nähmä de Wohnig un des Zelt un sini Deckene un d Vorhang in d Dire dr Schtiftshitte, 3,26 de Umhäng am Vorhof un d Vorhang in dr Dire vum Vorhof, der de Wohnig un d Altar umgit, un ihri Seila un was sunscht zue ihrem Amt ghärt .

3,27 Des sin de Gschlechta vu Kehat: de Amramiter, de Jizhariter, de Hebroniter un de Usïliter, 3,28 alles, was männlich war, ä Monet alt un driba, a Zahl 8600, de d Denscht am Heiligtum vusähe. 3,29 De Gschlechta vu d Buebä(Sühn) Kehat solle sich lagere a d Site dr Wohnig nohch Süde. 3,30 Ihr Firscht isch (a) Elizafan, dr Bue(Suhn) Usïls. 3,31 Un sie solle in Obhut nähmä d Lade, d Disch, d Laichta, de Altäre un alli Geräte vum Heiligtum, a däne sie dene, un d Vorhang un was sunscht zue ihrem Amt ghärt . (a) 3,32 Aba dr Firscht iba alli Firschte vu d Levite soll Eleasar si, d Bue(Suhn) Aarons, vum Prieschta, als Aufsicht iba de, weli d Denscht am Heiligtum vusähe.

3,33 Des sin de Gschlechta Meraris: de Machliter un de Muschiter, 3,34 de a Zahl ware 6200, alles, was männlich war, ä Monet alt un driba. 3,35 Ihr Firscht isch Zurïl, dr Bue(Suhn) Abihajils. Sie solle sich lagere a d Site dr Wohnig nohch Norde. 3,36 Un ihr Amt solle si, in Obhut neh de Bretta un Riegel un Säulene un Feß vu d Wohnig un alli ihri Geräte un was sunscht zue ihrem Amt ghärt , 3,37 dzue de Säulene um d Vorhof mit ihre Feß un Pfleck un Seila. 3,38 Aba vor d Wohnig, vor dr Schtiftshitte, nohch Oschte solle sich lagere Moses un Aaron un sini Buebä(Sühn), daß sie uf des Heiligtum achthän fir de Israelite. Wenn sich ä Fremde naht, so soll la(er) schterbe. 3,39 Alli Levite zsämme, de Moses mit Aaron zehlt hän nohch ihre Gschlechta nohch rem Wort vum HERRN, alles, was männlich war, ä Monet alt un driba, ware 22 000.

D Üslösung dr Erstgeburte

3,40 Un dr HERR sait zue Moses: Zehl alli Erschtgeburt, was männlich isch unda d Israelite, ä Monet alt un driba, un nimm de Zahl ihra Näme uf. 3,41 Un dü sollsch mir - denn ich bi dr HERR - (a) de Levite üssundere schtatt alla Erschtgeburt vu d Israelite un däm Vieh vu d Levite schtatt alla Erschtgeburt unda däm Vieh vu d Israelite. 3,42 Un Moses het zehlt, we nem dr HERR bpfohle het, alli Erschtgeburt unda d Israelite, 3,43 un de Zahl dr Näme alla männliche Erschtgeburt, ä Monet alt un driba, war 22 273.

3,44 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 3,45 Nimm de Levite schtatt alla Erschtgeburt unda d Israelite un däm Vieh vu d Levite schtatt ihrem Vieh, daß de Levite mir ghäre solle. Ich bi dr HERR. 3,46 Aba als Lesegeld fir de 273 Erstgeburten vu d Israelite, de de Zahl dr Leviten ibaschtiegt, 3,47 sollsch dü fünf Lot Silba ufhebe fir jede Kopf. Nohch däm Gwicht, we´s am Heiligtum gilt, sollsch dü sie ufhebe, des Lot zue zwanzig Gramm. 3,48 Un dü sollsch des Silba fir de, weli ibazehlig sin unda nene, Aaron un sinene Sehn als Lesegeld ge. 3,49 Do nimmt Moses des Lesegeld vu däne, de de Zahl dr Levite ibaschtiege. 3,50 Vu d Erschtgeborene dr Israelite nimmt da(er) 1365 Lot Silba nohch rem Gwicht, we´s am Heiligtum gilt, 3,51 un git's Aaron un sinene Sehn nohch rem Wort vum HERRN, we dr HERR s Moses bpfohle het.


S´4. Kapitel

D Denscht vu d Levite bim Ufbruch vum Laga

4,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un Aaron un sait: 4,2 Nimm de Summe dr Buebä(Sühn) Kehat üs d Sehn Levi uf nohch ihre Gschlechta un Sippene, 4,3 vu (a) (b) driißig Johr a un driba bis ins fuchzigschte Johr, alli, de zum Denscht kumme, daß sie ihri Arbet den a dr Schtiftshitte. 4,4 Des soll aba des Amt vu d Buebä(Sühn) Kehat a d Schtiftshitte si: dr Denscht am Hochheilige. 4,5 Wenn des Heer ufbricht, so solle Aaron un sini Buebä(Sühn) inegoh un d innere Vorhang abneh un de Lade mit däm Gsetz dmit umhiille 4,6 un druf ä Decki vu Dachsfell lege un obe druf ä ganz blaui Decki üsbreite un ihri Schtange durchschtecke 4,7 un iba d Schaubrottisch au ä blaui Deck üsbreite un druf lege d Schissle un Leffel, d Schalene un Kannene vum Trankopfa, un des Schaubrot soll druf liege. 4,8 Un sie solle driba üsbreite ä scharlachroti Decki un sie mit eina Decki üs Dachsfell abdecke un sini Schtangene durchschtecke 4,9 un solle ä blaui Decki nähmä un dmit umhiille d (a) Laichta un sini Lampe (Funzle) mit sinene Lechtscherene un Pfanne un alli Elgefäße, de zum Denscht ghäre, 4,10 un solle um des alles ä Decki üs Dachsfell doe un solle´s uf Tragschtange lege. 4,11 Ebeso solle sie au iba d (a) goldene Altar ä blaui Decki üsbreite un sie abdecke mit eina Decki üs Dachsfell un sini Schtange durchschtecke. 4,12 Alli Geräte, womit sie Denscht den im Heiligtum, solle sie nähmä un in ä blaui Decki doe un sie mit einare Decki vu Dachsfell abbedecke un uf Tragschtangene lege. 4,13 Sie solle au de Asche vum Altar fäge un ä Decki üs rotem Purpur iba nen üsbreite 4,14 un alli sini Geräte druf lege, womit sie a nem Denscht den: Kohlepfanne, Gable, Schufle, Becke, alli Geräte vum Altar; un solle driba üsbreite ä Decki üs Dachsfell un sini Schtangene durchschtecke. 4,15 Wenn etze Aaron un sini Buebä(Sühn) bim Ufbruch vum Heer des alles üsgrichtet hän un des Heilige un all sini Geräte abdeckt hän, dann(dnoh) solle de Buebä(Sühn) Kehat kumme, (a) um´s z trage. (b) Sie solle aba des Heilige selba nit arihre, daß sie nit schterbe. Des isch´s, was de Buebä(Sühn) Kehat vu d Schtiftshitte z trage hän. 4,16 Un Eleasar, däm Bue(Suhn) Aarons, vum Prieschta, isch avuträut des El zum Lecht un de Schpezarei zum Räuchawerk un des tägliche Schpeiseopfa un des Salbel un de Ufsicht iba di ganz Wohnig un alles, was drin isch a heiligem Gerät. 4,17 Un dr HERR schwätzt mit Moses un Aaron un sait: 4,18 Ihr sollte d Schtamm vu d Gschlechta dr Kehatiter nit zgrund go losse unda d Levite, 4,19 sundern des sollte ihr mit tene doe, dmit sie läbä un nit schterbe, wenn sie däm Hochheilige nahe(kumme): Aaron un sini Buebä(Sühn) solle inegoh un ä jede naschtelle zue sinem Amt un zue sinere Traglascht. 4,20 De aba solle nit selba inegoh, au nur ä Nuu (a) des Heilige a z luege, daß sie nit schterbe.

4,21 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 4,22 Nimm au de Summe dr Buebä(Sühn) Gerschon uf nohch ihre Sippene un Gschlechta, 4,23 vu driißig Johr a un driba bis ins fuchzigschte Johr, un schtell alli, de zum Denscht kumme, a, daß sie ihr Amt üsebe a d Schtiftshitte. 4,24 Des soll aba des Amt vu d Gschlechta dr Gerschoniter si, was sie doe un trage solle: 4,25 Sie solle d Debbick vu d Wohnig, dr Schtiftshitte, trage, ihri Decki un de Decki vu Dachsfelle, de obedriiba isch, un d Vorhang in dr Dire vu d Schtiftshitte 4,26 un de Umhäng vum Vorhof un d Vorhang in dr Dire vum Dor am Vorhof, der d Wohnig un d Altar umgit, un ihri Seila un alli Geräte ihrems Denscht un alles, was zue ihrem Amt ghärt . 4,27 Nohch däm Wort Aarons un vu sinene Buebä(Sühn) soll alla Denscht dr Buebä(Sühn) Gerschon bassiere, alles, was sie trage un doe solle, un ihr sollte zueluegä, daß sie alles üsrichte, was sie z trage hän. 4,28 Des soll des Amt dr Gschlechta vu d Gerschoniter si a d Schtiftshitte, un ihr Denscht soll bassiere (a) unda dr Leitig Itamars, vum Bue(Suhn) Aarons, vum Prieschta.

4,29 D Buebä(Sühn) Merari nohch ihre Gschlechta un Sippene sollsch dü au bschtelle, 4,30 vu driißig Johr a un driba bis ins fuchzigschte Johr, alli, de zum Denscht kumme, daß sie ihr Amt üsebe a d Schtiftshitte. 4,31 Des alles soll ihr Denscht a d Schtiftshitte si, daß sie trage d Bretta vu d Wohnig un ihri Riegel un Säule un Feß, 4,32 dzue de Säule um d Vorhof un ihri Feß un Pfleck un Seila mit all ihrem Gerät, ganz we s ihr Amt erfordert. Un ihr sollte ne de einzelne Geräte zuewiese, de sie z trage hän. 4,33 Des isch des Amt vu d Gschlechta dr Buebä(Sühn) Merari, alles, was sie üsrichte solle a dr Schtiftshitte unda dr Leitig Itamars, vum Bue(Suhn) Aarons, vum Prieschta.

4,34 Un Moses un Aaron samt d Firschte vu d Gmeind zehlte de Kehatiter nohch ihre Gschlechta un Sippene, 4,35 vu driißig Johr a un driba bis ins fuchzigschte, alli, de zum Denscht kumme, daß sie ihr Amt üsebe a d Schtiftshitte. 4,36 Un ihri Summe war 2750. 4,37 Des isch de Summe vu d Gschlechta dr Kehatiter, alli, de z dene hän a dr Schtiftshitte un de Moses un Aaron zehlte nohch rem Wort vum HERRN, des durch Moses ergange war.

4,38 D Buebä(Sühn) Gerschon wäre au zehlt nohch ihre Gschlechta un Sippene, 4,39 vu driißig Johr a un driba bis ins fuchzigschte, alli, de zum Denscht kumme, daß sie ihr Amt a d Schtiftshitte üsebe. 4,40 Un ihri Summe war 2630. 4,41 Des isch de Summe vu d Gschlechta dr Buebä(Sühn) Gerschon, alli, de z dene hän a d Schtiftshitte un de Moses un Aaron zehlte nohch rem Wort vum HERRN.

4,42 D Buebä(Sühn) Merari wäre au zehlt nohch ihre Gschlechta un Sippene, 4,43 vu driißig Johr a un driba bis ins fuchzigschte, alli, de zum Denscht kumme, daß sie ihr Amt a d Schtiftshitte üsebe. 4,44 Un ihri Summe war 3200. 4,45 Des isch de Summe vu d Gschlechta dr Buebä(Sühn) Merari, de Moses un Aaron zehlte nohch rem Wort vum HERRN, des durch Moses ergangen war.

4,46 D Summe alla Levite, de Moses un Aaron samt d Firschte Israels zehlte nohch ihre Gschlechta un Sippene, 4,47 vu driißig Johr a un driba bis ins fuchzigschte, alli, de zum Denscht kumme, daß sie ihr Amt üsebe a d Schtiftshitte un Laschte trage, 4,48 war 8580. 4,49 Sie wäre bschtellt nohch rem Wort vum HERRN, des durch Moses ergange war, jeda zue sinem Amt un zue sinere Traglascht, we dr HERR s Moses bpfohle het.


S´5. Kapitel

Vufahre bi Unreiheit, bi Vusindigung un bi Vudacht vu Ehebruch

5,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 5,2 Bfiehl d Israelite, daß sie (a) üs däm Laga schicken alli Üssätzige un (b) alli, de Eiterfluß hän un (c) de a Dode unrein wore sin. 5,3 Manne(Männa) we Wieba solle ihr (a) nüsschicke vor des Laga, daß sie nit des Laga unrein mache, dorin (b) ich unda äich wohn. 5,4 Un d Israelite hän´s so gmacht un schicke sie üsä vor des Laga, we dr HERR zue Moses gsait het.

5,5 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 5,6 (a) Sag d Israelite: Wenn ä Ma odr ä Wieb irgendei Sinde gege ä Mensch doet un sich dmit a däm HERRN vusindigt, so lit ä Schuld uf fene. 5,7 Un sie solle ihri Sinde bekannt mache, de sie doe hän, un solle ihri Schuld voll zruckge un driba üsä d fünfte Deil dzuedoe un däm ge, a däm sie sich vuschuldet hän. 5,8 Isch aba nemads do, däm ma's zruckge ka, so soll ma's däm HERRN ge fir d Prieschta zsämme mit däm Widder dr Vusehnig, mit däm d Prieschta fir nen de Sühnung vollzeht. 5,9 eso solle alli Abgabe vu alle heilige Gabe vu d Israelite, de sie däm Prieschta bringe, däm Prieschta ghäre. (a) 5,10 Un was jemads heiligt, des soll au däm Prieschta ghäre; un was jemads däm Prieschta git, des soll nem au ghäre.

5,11 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 5,12 Sag d Israelite un schwätz zue nene: Wenn irgendeinem Ma´s Wieb nem untreu wird un sich a nem vusindigt 5,13 un jemads bi ihr lit un s bliebt däm Ma vuborge un s wird nit entdeckt, daß sie unrein wore isch, un s isch kei Ziige gege sie do, denn sie isch nit däbi erwischt wore, 5,14 un d Geischt dr Eifasucht kummt iba nen, daß sa(er) uf si Wieb eifasichtig wird, sie isch unrein odr nit unrein: 5,15 so soll d Ma sie zum Prieschta bringe un ä Opfa ihretwege darbringe, ä Zehntel Scheffel Gerschtenmehl, un na(er) soll kei El druf gieße noh Weihrauch druf doe. Denn s isch ä Eifasuchtsopfa, ä Erinnerungsopfa, des Schuld ans Lecht bringt. 5,16 Un dr Prieschta soll sie rafihre un vor d HERRN schtelle 5,17 un heiliges Wassa nähmä in ä irdenes Gfäß un Schtaub vum Boden vu d Schtiftshitte ins Wassa doe. 5,18 Un na(er) soll des Wieb vor d HERRN schtelle un ihr Haupthaar lese un des Erinnerungsopfa, des ä Eifasuchtsopfa isch, uf ihri Hand lege. Un dr Prieschta soll in sinere Hand des bittare, fluechbringende Wassa ha 5,19 un soll de Wieb beschwöre un zue nare sage: Het kei Ma bi dir gläge un bisch dü dinem Ma nit untreu wore, daß dü di unrein gmacht hesch, so soll dir des bittare, fluechbringende Wassa nit schade. 5,20 Wenn dü aba dinem Ma untreu wore bisch, daß dü unrein wore bisch, un het jemads bi dir gläge üßa dinem Ma, - 5,21 so soll d Prieschta mit nem Vuwünschungsschwur des Wieb beschwöre un zue nare sage: Dr HERR mach di Name zum Fluech un zue d Vuwünschung unda dinem Volk, dodurch, daß dr HERR dini Hüfte schwinde un di Ranze schwelle losst. 5,22 So gang etze des fluechbringende Wassa in di Ranze, daß di Ranze schwelle un dini Hüfte schwinde! Un des Wieb soll sage: Amen! Amen! 5,23 Dann(Dnoh) soll d Prieschta d Fluech uf ä Zettel schriebe un mit däm bittare Wassa abwäsche 5,24 un soll däm Wieb vum (a) bittare, fluechbringende Wassa z trinke ge. Un wenn des fluechbringende, bittare Wassa in sie gange isch, 5,25 soll d Prieschta vu ihra Hand des Eifersuchtsopfa nähmä un als Schpeiseopfa vor rem HERRN schwinge un uf däm Altar opfare, nämlich: 5,26 er soll ä Hampfle vum Schpeiseopfa nähmä als Gedenkopfa un s uf däm Altar in Rauch ufgoh losse un dnohch däm Wieb des Wassa z trinke ge. 5,27 Un wenn sie des Wassa trunke het un unrein isch un sich a ihrem Ma vusindigt het, so wird des fluechbringende Wassa in sie go un ihr zum End wäre, daß ihr d Ranze schwelle un d Hüfte schwinde wird, un s wird däm Wieb zum Fluech wäre unda ihrem Volk. 5,28 Het sich aba ä solches Wieb nit unrein gmacht, sundern isch sie rein(sufa), so wird's ihr nit schade, un sie ka schwanga wäre.

5,29 Des eso isch des Eifasuchtsgsetz: Wenn ä Wieb ihrem Ma untreu isch un unrein wird 5,30 odr wenn d Geischt dr Eifasucht iba ä Ma kummt un na(er) uf si Wieb eifasichtig wird, so schtellt er sie vor d HERRN, un d Prieschta doets mit ihr alles nohch rem Gsetz. 5,31 Un dr Ma soll fräi si vu Schuld; aba de Wieb soll ihri Schuld trage.


S´6. Kapitel

Des Gsetz iba d Gottgweihte

6,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 6,2 Sag d Israelite un schwätz zue nene: Wenn jemads, Ma odr Wieb, des besundere Gelübde doet, sich däm HERRN z weihen, (a) 6,3 so soll la(er) sich (a) (b) vum Wi un schtarke Getränke enthalte; Wiirzwi un schtarke Wiirztrank soll la(er) au nit trinke, au nigs, was üs Wibeere gmacht wird; er soll nit frischi noh gedörrti Wibeere ässä. 6,4 Solang si Gelübde währt, soll la(er) nigs ässä, was ma vum Wischtock nimmt, vu d unriefen bis zue d ibariefe Triebel. 6,5 Solang de Ziit vu sinem Gelübde währt, soll kei (a) Schermessa iba si Schädel fahre. Bis de Ziit um isch, fir de na(er) sich däm HERRN gweiht het, isch scha(er) heilig un soll des Hoor uf sinem Schädel fräi wachse losse. 6,6 Während d ganze Ziit, fir de na(er) sich däm HERRN gweiht het, soll la(er) zue keinem Dode go. 6,7 Na(Er) soll sich au (a) nit unrein mache bim Dod vu sinem Vada (Babbe), vu sinere Muetter, vu sinem Brueda odr vu sinere Schweschta; denn des Gelübde vu sinem Gott isch uf sinem Kopf. 6,8 Während d ganze Ziit vu sinem Gelübdes soll la(er) däm HERRN heilig si. 6,9 Wenn aba jemads näbe nem pletzlig schtirbt un dodurch si geweihte Kopf unrein wird, so soll la(er) si Schädel schere a däm Dag, do na(er) wieda rein wird, des isch (a) am siebte Dag. 6,10 Un am achte Dag soll la(er) (a) zwei Turtelduebe odr zwei anderi Duebe zum Prieschta bringe vor de Dire dr Schtiftshitte. 6,11 Un dr Prieschta soll di eine als Sündopfa un di anderi als Brandopfa darbringe un nen entsühne, wel la(er) sich a nem Dode vuunreinigt un dodurch vusindigt het. Dann(Dnoh) soll la(er) si Schädel a dämselbe Dag vu naiem heilige, 6,12 daß sa(er) sich däm HERRN weiht fir de Ziit vu sinem Gelübde. Un na(er) soll ä einjähriges Schof bringe als Schuldopfa. Aba de vorige Däg solle umsunscht gsi si, wel si gweihte Schädel unrein wore isch.

6,13 Des isch des Gsetz vum Gottgweihte: Wenn de Ziit vu sinem Gelübde um isch, so soll ma nen vor de Dire dr Schtiftshitte fihre. 6,14 Un na(er) soll däm HERRN si Opfa bringe, ä einjähriges Schof ohni Fehla als Brandopfa un ä einjähriges Schof ohni Fehla als Sündopfa un ä Widder ohni Fehla als Dankopfa 6,15 un ä Kratte(Zeine) mit ungsiirte Weihe vu fienschtem Mehl, mit El vumengt, un ungsiirti Flade, mit El bschtriche, un was dzue ghärt a Schpeiseopfa un Trankopfa. 6,16 Un dr Prieschta soll's vor d HERRN bringe un soll si Sündopfa un si Brandopfa zuerichte. 6,17 Un d Widder soll la(er) däm HERRN als Dankopfa zuerichte samt d Kratte(Zeine) mit däm ungsiirte Brot un soll au si Schpeiseopfa un si Trinkopfa darbringe. 6,18 Un dr Gweihte (a) soll si gweihte Schädel schere vor d Dire dr Schtiftshitte un soll si gweihtes Haupthoor nähmä un ufs Fiir werfe, des unda däm Dankopfa brennt. 6,19 Un dr Prieschta soll ä kochti Vordakeule vum Widder nähmä un ä ungsierti Weihe üs d Kratte(Zeine) un ä ungsiirte Flade un soll's däm Gweihte uf sini Händ(Pfode) lege, nohchdäm ma(er) si gweihtes Hoor abgschore het. 6,20 Un (a) dr Prieschta soll's vor rem HERRN schwinge. Des isch dr heilige Adeil fir d Prieschta samt d Bruscht vum Schwingopfa un dr Keule vum Hebopfa. Dnohch darf dr Geweihte Wi trinke.

6,21 Des isch des Gsetz vum Gottgweihte, der si Opfa däm HERRN globt het, wägä sinem Gelübde, abgsähe vu däm, was sa(er) sunscht noh vumag. We er globt het, soll la(er) doe noh rem Gsetz vu sinem Gelübde.

Dr priesterliche Sege

6,22 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 6,23 Schwätz mit Aaron un sinene Sehn un sag: So solle ihr schwätze zue d Israelite, wenn ihr sie (a) (b) segne: 6,24 (a) Dr HERR segne dich un (b) behetet dich; 6,25 dr HERR (a) lasse si Gsicht laichte iba dir un isch dir (b) gnädig; 6,26 dr HERR hebe si (a) Agsicht iba dich un git dir (b) (c) Friede. 6,27 Denn ihr sollt mi Name uf d Israelite lege, daß ich sie segne.

S´7. Kapitel

Weihegabe vu d Schtammesfirschte zue d Iweihung vu d Schtiftshitte

7,1 Un als Moses de Wohnig ufgrichtet un sie gsalbt un gheiligt het mit all ihrem Grät, dzue au d Altar mit all sinem Grät gsalbt un gheiligt het, (a) 7,2 do opfate de Firschte Israels, de Kepf ware in ihrem Sippene; denn sie ware de Firschte unda d Schtämm un sin gschtande iba däne, de zehlt ware. 7,3 Un sie bringe ihri Gabe vor d HERR: sechs gladini Kärre un zwöelf Rinda, ei Kärre fir zwei Firschte un ei Schtier fir ei Firscht, un sie bringe sie vor de Wohnig.

7,4 Un dr HERR sait zue Moses: 7,5 Nimm's vu nene fir d Denscht a d Schtiftshitte un gib's d Levite, jedem fir si Denscht. 7,6 Do nimmt Moses de Kärre un Rinda un git sie d Levite. 7,7 Zwei Kärre un vier Rinda git da(er) d Sehn Gerschon fir ihr Denscht. 7,8 Un vier Kärre un acht Rinda git da(er) d Sehn Merari fir ihr Denscht unda d Leitig (a) Itamars, vum Bue(Suhn) Aaron, vum Prieschta. 7,9 D Sehn Kehat aba git da(er) nigs, wel sie d Denscht am Heiligtum hän un´s (a) uf ihre Schultare trage hän meßte.

7,10 Un de Firschte opfate zue d Iweihung vum Altar a däm Dag, do na(er) gsalbt wird, un opfere ihri Gabe vor rem Altar. 7,11 Un dr HERR sait zue Moses: Loß jede Dag je ei (a) (b) Firscht si Opfa bringe zue d Iweihung vum Altar. 7,12 Am erschte Dag opfat sini Gabe Nachschon, dr Bue(Suhn) Amminadabs, vum Schtamm Juda. 7,13 Un sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,14 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,15 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,16 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,17 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böck un fünf eijährigi Schof. Des war de Gabe Nachschons, vum Bue(Suhn) Amminadabs.

7,18 Am zweite Dag opfat Netanel, dr Bue(Suhn) Zuars, dr Firscht Issachars. 7,19 Sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,20 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,21 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,22 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,23 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böck un fünf eijährigi Schof. Des sin de Gabe Netanels, vum Bue(Suhn) Zuars.

7,24 Am dritte Dag dr Firscht dr Buebä(Sühn) Sebulons, Eliab, dr Bue(Suhn) Helons. 7,25 Sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,26 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,27 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,28 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,29 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böcke un fünf eijährigi Schof. Des sin de Gabe Eliabs, vum Bue(Suhn) Helons. 7,30 Am vierte Dag dr Firscht dr Buebä(Sühn) Rubens, Elizur, dr Bue(Suhn) Schedëurs. 7,31 Sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,32 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,33 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,34 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,35 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böck un fünf eijährigi Schof. Des sin de Gabe Elizurs, vum Bue(Suhn) Schedëurs.

7,36 Am fünfte Dag dr Firscht dr Buebä(Sühn) Simeons, Schelumïl, dr Bue(Suhn) Zurischaddais. 7,37 Sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,38 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,39 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,40 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,41 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böck un fünf eijährigi Schof. Des sin de Gabe Schelumïls, vum Bue(Suhn) Zurischaddais.

7,42 Am sechschte Dag dr Firscht dr Buebä(Sühn) Gads, Eljasaf, dr Bue(Suhn) Deguëls. 7,43 Sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,44 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,45 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,46 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,47 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böck, fünf eijährigi Schof. Des sin de Gabe Eljasafs, vum Bue(Suhn) Deguëls.

7,48 Am siebte Dag dr Firscht dr Buebä(Sühn) Ephraims, Elischama, dr Bue(Suhn) Ammihuds. 7,49 Sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,50 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,51 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,52 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,53 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böck, fünf eijährigi Schof. Des sin de Gabe Elischamas, vum Bue(Suhn) Ammihuds.

7,54 Am achte Dag dr Firscht dr Buebä(Sühn) Manasses, Gamlïl, dr Bue(Suhn) Pedazurs. 7,55 Sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,56 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,57 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,58 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,59 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böck, fünf eijährigi Schof. Des sin de Gabe Gamlïls, vum Bue(Suhn) Pedazurs.

7,60 Am ninte Dag dr Firscht dr Buebä(Sühn) Benjamins, Abidan, dr Bue(Suhn) vum Gidoni. 7,61 Sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,62 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,63 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,64 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,65 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böck, fünf eijährigi Schof. Des sin de Gabe Abidans, vum Bue(Suhn) vum Gidoni.

7,66 Am zehnte Dag dr Firscht dr Buebä(Sühn) Dans, Ahïser, dr Bue(Suhn) Ammischaddais. 7,67 Sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,68 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,69 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,70 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,71 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böck, fünf eijährigi Schof. Des sin de Gabe Ahïsers, vum Bue(Suhn) Ammischaddais.

7,72 Am elfte Dag dr Firscht dr Buebä(Sühn) Assers, Pagïl, dr Bue(Suhn) Ochrans. 7,73 Sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,74 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,75 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,76 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,77 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böck, fünf eijährigi Schof. Des sin de Gabe Pagïls, vum Bue(Suhn) Ochrans.

7,78 Am zwöelfte Dag dr Firscht dr Buebä(Sühn) Naftalis, Ahira, dr Bue(Suhn) Enans. 7,79 Sini Gabe war ä silbani Schissle, hundatdrießig Lot schwer, ä silbani Schale, siebzig Lot schwer nohch rem Gwicht vum Heiligtum, beidi voll fienschtem Mehl, mit El vumengt, zum Schpeiseopfa, 7,80 dzue ä goldene Leffel, zehn Lot schwer, voll Räuchawerk, 7,81 ä junge Schtier, ä Widder, ä eijähriges Schof zum Brandopfa, 7,82 ä Ziegebock zum Sündopfa, 7,83 un zum Dankopfa zwei Rinda, fünf Widder, fünf Böck, fünf eijährigi Schof. Des sin de Gabe Ahiras, vum Bue(Suhn) Enans.

7,84 Des ware de Gabe dr Firschte Israels zue d Iweihung vum Altar zue d Ziit, do na(er) gsalbt wird: zwöelf silbani Schissle, zwöelf silbani Schale, zwöelf goldeni Leffel, 7,85 jedi Schissle hundatdrießig Lot Silba un jedi Schale siebzig Lot schwer. S Gwicht vum Silba alla Tepf war zweidäusendvierhundart Lot nohch rem Gwicht vum Heiligtum. 7,86 Un vu d zwöelf goldene Leffel voll Räuchawerk het jeda zehn Lot nohch rem Gwicht vum Heiligtum, so daß d Summe vum Gold dr Leffel hundatzwanzig Lot war. 7,87 D Summe vu d Tierli zum Brandopfa war zwöelf jungi Schtier, zwöelf Widder, zwöelf eijährigi Schof samt ihrem Schpeiseopfa un zwöelf Ziegeböck zum Sündopfa. 7,88 Un d Summe vu d Tierli zum Dankopfa war vieräzwanzig jungi Schtier, sechzig Widder, sechzig Böck, sechzig eijährigi Schof. Des war de Iweihung vum Altar, als sa(er) gsalbt wird.

7,89 Un als Moses in de Schtiftshitte goht, um mit Nem(Ihm) z schwätze, do het da(er) ghärt ä Schtimm zue sich schwätze vum (a) Gnadethron, der uf dr Lade mit däm Gsetz war, zwische d beidi Cherubim; un (b) (c) (d) Er het zue nem gschwätzt.


S´8. Kapitel

Vu däm goldene Laichta

8,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 8,2 (a) schwätzt mit Aaron un sag zue nem: Wenn dü de Lampe (Funzle) ufsetzesch, sollsch dü sie so anesetzä, daß alli siebä vum Laichta nohch vorwärts scheine. 8,3 Un Aaron doets so un setzt d Lampe (Funzle) so uf, daß sie vum Laichta nohch vorwärts schient, we dr HERR s Moses bpfohle het. 8,4 D Laichta aba war üs triebenem Gold, si Schaft un sini Bloeme. Nohch däm Bild, des dr HERR däm Moses zeigt het, het da(er) d Laichta gmacht.

Weihe vu d Levite

8,5 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 8,6 Nimm üs d Israelite de Levite un reinig sie. 8,7 So sollsch dü aba mit nene doe, wenn dü sie reinigsch: (a) Dü sollsch Wassa zue d Entsündigung uf sie schpritze, un sie solle (b) alli ihri Hoor ganz abschere un ihri Kleida wäsche un sich so sufa mache. 8,8 Dann(Dnoh) solle sie ä junge Schtier nähmä un dzue als Schpeiseopfa fienes (fäines) Mehl, mit El vumengt. Un ä andere junge Schtier sollsch dü zum Sündopfa nähmä 8,9 un sollsch de Levite vor d Schtiftshitte bringe un di ganz Gmeind dr Israelite vusammle 8,10 un d Levite vor d HERRN bringe. Un d Israelite solle ihri Händ uf d Levite lege, 8,11 un Aaron soll d Levite vor rem HERRN darbringe als Schwingopfa vu d Israelite, dmit sie d Denscht vum HERRN vusähe kenne. 8,12 Un de Levite solle ihri Händ uf d Schädel vum junge Schtier lege, un eina soll zum Sündopfa, dr andere zum Brandopfa däm HERRN darbrocht wäre, um fir d Levite Sühne z schaffe. 8,13 Un dü sollsch d Levite vor Aaron un sini Buebä(Sühn) schtelle un däm HERRN als Schwingopfa darbringe 8,14 un sollsch so de Levite absundere vu d Israelite, (a) daß sie mir ghäre. 8,15 Dnohch solle sie higo, um ihr Amt a d Schtiftshitte üsebä. So sollsch dü sie sufa mache un als Schwingopfa darbringe; 8,16 denn sie sin mir als Gabe ibage üs d Middi vu d Israelite, un (a) ich ha sie mir gnumme schtatt allem, was zerscht d Mueterschoß durchbricht, nämlich schtatt d Erschtgeburt alla Israelite. 8,17 Denn alli Erschtgeburt unda d Israelite ghärt mir, vu Mensch un Vieh. A däm Dag, wo ich alli Erschtgeburt in Ägypteland gschla ha, heiligte ich sie mir 8,18 un nimm d Levite schtatt alla Erschtgeburt unda d Israelite 8,19 un (a) gib sie üs d Middi vu d Israelite als Gabe Aaron un sinene Sehn, daß sie des Amt üsebe solle fir de Israelite a d Schtiftshitte un fir d Israelite Sühne zschaffe, (b) dmit´s nit unda d Israelite ä Plage ge doet, wenn sie sich zum Heiligtum nahen wen.

8,20 Moses un Aaron samt d ganze Gmeinde dr Israelite hän mit d Levite alles gmacht, we dr HERR s Moses bpfohle het. 8,21 Un d Levite hän sich entsündigt un hän ihri Kleida gwäsche, un Aaron bringt d Levite vor rem HERRN als Schwingopfa dar un schafft fir sie Sühne, daß sie rein wäre. 8,22 Dnohch gehn sie hi, um a d Schtiftshitte ihr Amt üszebe vor Aaron un sinene Sehn. We dr HERR s Moses bpfohle het iba d Levite, so hän sie´s mit tene gmacht.

Denschtalta vu d Levite

8,23 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 8,24 Des isch's, was fir de Leviten gilt: Vu (a) (b) fünfezwanzig Johr a un driba solle sie zum Denscht kumme un ihr Amt üsebe a d Schtiftshitte, 8,25 aba vum fuchzigschte Johr a solle sie fräi si vum Amt un solle nimi dene, 8,26 sundern nur ihre Breda helfe bim Denscht a d Schtiftshitte; des Amt aba soll sie nimi üsebe. So sollsch dü mit d Levite doe, daß jeda si Denscht vusieht.

S´9. Kapitel

Vorschrifte fir des Passafescht

(vgl. 2. Moses 12; 3. Moses 23,5-8)

9,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses in d Wüschte Sinai im zweite Johr, nohchdäm sie üs Ägypteland zoge ware, im erschte Monet un sait: 9,2 Loß de Israelite Passa halte zue d feschtgsetzte Ziit; 9,3 am vierzehnte Dag den Monet gege Obend zue d feschtgsetzte Ziit solle ihr s halte nohch all sinene Satzige un Ordnige.

9,4 Un Moses schwätzt mit d Israelite, daß sie des Passa halte. 9,5 Un sie halte Passa am vierzehnten Dag vum erschte Monet gege Obend in d Wüschte Sinai; ganz, we dr HERR s Moses bpfohle het, so hän d Israelite doe.

9,6 Do ware ä baar Manne(Männa) (a) unrein wore a nem tote Mensch, so daß sie nit Passa halte kenne a däm Dag. De kumme vor Moses un Aaron am gliche Dag 9,7 un sage zue nem: Mir sin unrein wore a nem tote Mensch. Wurum solle ma(mir) zruckschtoh, daß ma(mir) unsari Gabe däm HERRN nit bringe derfe zue d feschtgsetzte Ziit mit d Israelite? 9,8 Moses sait zue nene: Warte, i(ich) will härä, was äich dr HERR bfiehlt.

9,9 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 9,10 Sag d Israelite: Wenn jemads unda äich odr unda äire Nohchkumme unrein wore isch a nem Dode odr uf fare wiete Reise isch, so soll la(er) trozdäm däm HERRN Passa halte, 9,11 aba erscht im zweite Monet am vierzehnten Dag gege Obend, un soll s mit ungsiirtem Brot un bittare Kräuta ässä. 9,12 Un sie solle nigs dvu ibriglo bis zum Morge, au kei Knoche dvu vubreche un solle's ganz nohch dr Ordnig vum Passa halte. 9,13 Wer aba rein(sufa) isch un wer nit uf fare Reise isch un undaloßt s, des Passa zue halte, der soll üsgrottet wäre üs sinem Volk, wel la(er) sini Gabe nit zue d feschtgsetzte Ziit däm HERRN brocht het. Na(Er) soll sini Sinde trage. 9,14 Un wenn ä Fremdling bi äich wohnt un au däm HERRN Passa halte will, so soll la(er)'s halte nohch d Satzig un d Ordnig vum Passa. Einalei Satzig soll bi äich si fir d Fremdling we fir d Iheimische.

D Wolke- un Fiirsiili iba dr Schtiftshitte

9,15 Un a däm Dag, do d Wohnig ufgrichtet wore isch, het ä (a) Wolke d Wohnig vudeckt, d Hitte vum Gsetz, un vum Obend bis zum Morge schtoht sie iba d Wohnig we ä feurige Schien. 9,16 So isch´s bassiert di ganzi Ziit, daß de Wolke sie vudeckt het un bi Nacht ä feurige Schien. 9,17 Sooft sich aba de Wolke vum Zelt erhobe het, breche d Israelite uf; un wo de Wolke sich nabglosse het, do hän sich de Israelite glagert. (a) 9,18 Nohch däm Wort vum HERRN breche sie uf, un nohch sinem Wort lagere sie sich. Solange de Wolke uf dr Wohnig bliebt, so lang lagere sie sich. 9,19 Un wenn de Wolke vieli Däg schtohbliebe isch iba dr Wohnig, so beachte de Israelite de Wiesige vum HERRN un zehn nit wida. 9,20 Un wenn de Wolke uf dr Wohnig nur wenig Däg bliebt, so lagere sie sich nohch rem Wort vum HERRN un breche uf nohch rem Wort vum HERRN. 9,21 Wenn de Wolke do war vum Obend bis zum Morge un sich dann(dnoh) erhobe het, so zehn sie wida; odr wenn sie sich bi Dag odr bi Nacht erhobe het, so breche sie au uf. 9,22 Wenn sie aba zwei Däg odr ä Monet odr noh länga uf dr Wohnig bliebe isch, so lagerte de Israelite un zehn nit wida; un wenn sie sich dann(dnoh) erhobe het, so breche sie uf. 9,23 Denn nohch däm HERRN Bfehl lagerte sie sich, un noh däm HERRN Bfehl breche sie uf un beachte so de Wiesige vum HERRN, we na(er) sie durch Moses bpfohle het.

S´10. Kapitel

Vum Blose dr Päpere (Trompete)

10,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 10,2 Mache dir zwei (a) Päpere (Trompeten) vu triebenem Silba un gebruuche sie, um de Gmeinde zsämmezruefe un wenn des Heer ufbreche soll. 10,3 Wenn ma mit beide blost, soll sich bi dir vusammle de ganz Gmeind vor d Dire dr Schtiftshitte. 10,4 Wenn ma nur mit einare blost, so solle sich bi dir vusammle de Firschte, de Kepf iba de däusende in Israel. 10,5 Wenn na(ihr) aba lut päpere, so soll s Laga ufbreche, des nohch Oschte zue liet. 10,6 Un wenn na(ihr) zum zweite Mol lut päpare, so soll des Laga ufbreche, de nohch Süde zue liet. Denn wenn sie wietazeh solle, so solle ihr lut päpare. 10,7 Wenn aba de Gmeinde sich vusammle soll, solle na(ihr) nur blose un nit lut päpare. 10,8 Es solle aba blose mit d Päpere d Buebä(Sühn) Aarons, d Prieschta; un des soll ä ewigi Ordnig si fir äich un äiri Nohchkumme.

10,9 Wenn na(ihr) in d Kreg zehn in äirem Land gege äiri Gegna(Feinde), de äich agriffä, so (a) soll na(ihr) lut päpare mit d Päpere (Trompete), daß a äich denkt wird vor rem HERRN, äirem Gott, un na(ihr) errettet wäre vor äire Gegna(Feinde). 10,10 Eso, wenn ihr frehlich sin (a) (b) (c) a äire Feschte un a äire Naimonde, solle na(ihr) mit d Päpare blose bi äire Brandopfa un Dankopfa, dmit Gott a äich denkt. Ich bi dr HERR, äicha Gott. 10,11 Am (a) zwanzigschte Dag im zweite Monet vum zweite Johr erhob sich de Wolke vu dr Wohnig vum Gsetz. 10,12 Un d Israelite breche uf üs d Wüschte Sinai, un de Wolke macht halt in d Wüschte Paran. 10,13 So breche sie zum erschte Mol uf nohch rem Wort vum HERRN durch Moses, (a) 10,14 nämlich (a) des Banner vum Laga dr Buebä(Sühn) Juda bricht zerscht uf, Heerschar nohch Heerschar, un iba ihr Heer bfihlt Nachschon, dr Bue(Suhn) Amminadabs. 10,15 Un iba des Heer vum Schtamme dr Buebä(Sühn) Issachar bfihlt Netanel, dr Bue(Suhn) Zuars. 10,16 Un iba des Heer vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Sebulon bfihlt Eliab, dr Bue(Suhn) Helons.

10,17 Dann(Dnoh) het ma d Wohnig zerlegt, un s breche uf d Buebä(Sühn) Gerschon un Merari un trage d Wohnig. 10,18 Dnohch bricht uf des Banner vum Laga Ruben, Heerschar nohch Heerschar, un iba ihr Heer bfihlt Elizur, dr Bue(Suhn) Schedëurs. 10,19 Un iba des Heer vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Simeon bfihlt Schelumïl, dr Bue(Suhn) Zurischaddais, 10,20 un Eljasaf, dr Bue(Suhn) Deguëls, iba des Heer vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Gad. 10,21 Dann(Dnoh) breche uf de Kehatiter un trage di heilige Geräte; un ma richtet d Wohnig uf, bis de nohchkume sin. 10,22 Dnohch bricht uf des Banner vum Laga dr Buebä(Sühn) Ephraim, Heerschar nohch Heerschar, un iba ihr Heer bfihlt Elischama, dr Bue(Suhn) Ammihuds, 10,23 un Gamlïl, dr Bue(Suhn) Pedazurs, iba des Heer vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Manasse, 10,24 un Abidan, dr Bue(Suhn) vum Gidoni, iba des Heer vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Benjamin. 10,25 Dnohch bricht uf des Banner vum Laga dr Buebä(Sühn) Dan als letschtes alla Laga, Heerschar nohch Heerschar, un Ahïser, dr Bue(Suhn) Ammischaddais, bfihlt iba ihr Heer, 10,26 un Pagïl, dr Bue(Suhn) Ochrans, iba des Heer vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Asser, 10,27 un Ahira, dr Bue(Suhn) Enans, iba des Heer vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Naftali. 10,28 So breche de Israelite uf, Heerschar nohch Heerschar.

10,29 Un Moses sait zue sinem Schwaga (a) (b) Hobab, däm Bue(Suhn) (c) (d) Reguïls, üs Midian: Mir zehn dohi in des Land, vum däm dr HERR gsait het: «Ich will´s äich ge." Kumm etze mit uns(us), so wen ma(mir) Guetes a dir doe, denn dr HERR het Israel Guetes zuegsait. 10,30 Er aba git zantwort: I(Ich) will nit mit äich, sundern in mi Land zue minare Vuwandtschaft zeh. 10,31 Moses sait: Vuloß uns(us) doch nit, denn dü weisch, wo ma(mir) in dr Wüschte uns(us) lagere solle, un dü sollsch unsa Aug si. 10,32 Un wenn dü mit uns(us) zehsch - was dr HERR Guetes a uns(us) doet, des wen ma(mir) a dir doe.

10,33 So zehn sie vum Berg vum HERRN dräi Däg wiet, un d Lade vum Packt(Abkumme) vum HERRN zeht vor rene her de dräi Däg, um ne z zeigä, wo sie ruehe solle. 10,34 Un de (a) Wolke vum HERRN war bi Dag iba ne, wenn sie üs däm Laga zehn. (b)

10,35 Un wenn d Lade ufbroche isch, so het Moses gsait: (a) (b) (c) (d) (e) (f) (g) HERR, schtand uf! Loß dini Gegna(Feinde) vudeilt wäre un alli, de di hasse, uf d flucht si vor dir! 10,36 Un wenn sie sich niedagloße hän, so het da(er) gsait: Kumm wieda, HERR, zue d Mengi dr däusende in Israel!


S´11. Kapitel

Moses gregt Baischtand. S schtängande Volk wird gschtroft

11,1 Un des Volk het klagt vor d Ohre vum HERRN, daß ses nem schlecht goht. Un als ses dr HERR ghärt het, brennt si Zorn (Wuet) uf, un (a) des Fiir vum HERRN lodert uf unda ne un frißt am Rande vum Laga. 11,2 Do brellt des Volk zue Moses, un Moses bittet d HERR; do vuschwindet des Fiir. 11,3 Un ma het d Platz Tabera gheiße, wel do des Fiir vum HERRN unda ne ufelodert war.

11,4 Des fremde Volk aba unda ne war gierig wore. Do fange au d Israelite wieda a z hiile un sage: Wer wird uns(us) Fleisch z ässä ge? 11,5 Mir denke a de Fisch, de ma in Ägypte umsunscht gässä hän, un a de Kürbisse, de Melonen, d Lauch, de Zwiebeln un d Knoblauch. 11,6 Etze aba isch unsari Seele matt, denn unsari Auge sähn nigs als des Manna. 11,7 S war aba des (a) Manna we Koriandersame un azsäh we Bedolachharz. 11,8 Un s Volk lauft hi un her un sammlet un zerriebt´s mit Mühlene odr zerschtoßts im Mörser un kochts in Tepf un macht sich Weihe drus; un s het ä Gschmack we Elkueche. 11,9 Un wenn bi Nacht dr Tau iba des Laga rabku isch, so isch des Manna mit druf rabku.

11,10 Als etze Moses des Volk hiile ghärt het, alli Gschlechta mitänanda, jede in d Dire vu sinem Zelt, do brennt dr Zorn (Wuet) vum HERRN arg. Un au Moses ärgert`s. 11,11 Un Moses sait zue däm HERRN: Wurum bekümmersch dü di Knecht? Un wurum find i(ich) kei Gnade vor dine Auge, daß dü de Lascht vum ganze Volks uf mi legsch? 11,12 Hab i(ich) denn all des Volk gregt odr uf d Welt kumme lo , daß dü zue ma(mir) sage kennscht: Trag´s in dine Ärm, we ä Amme ä Kind trait, in des Land, des dü ihre Vädere zuegeschwore hesch? 11,13 Woher soll i(ich) Fleisch nähmä, um´s all däm Volk z ge? Sie hiile vor ma(mir) un schwätze: Gib uns(us) Fleisch z ässä. 11,14 I(Ich) vumag all des Volk nit ällei z trage, denn s isch ma(mir) z schwer. 11,15 Willsch dü aba doch so mit ma(mir) doe, so (a) bring mi leba um, wenn andascht i(ich) Gnade vor dine Auge gfunde ha, dmit i(ich) nit mi Ungliick aluege mueß.

11,16 Un dr HERR sait zue Moses: Sammel mir siebzig Männa unda d (a) (b) Älteschte Israels, vu däne dü weisch, daß sie Älteschte im Volk un sini Amtlit sin, un bring sie vor de Schtiftshitte un schtell sie dert vor dich, 11,17 so will ich nabkumme un dert mit dir schwätze un vu dinem Geischt, der uf dir isch, nähmä un uf sie lege, dmit sie mit dir de Lascht vum Volks trage un dü nit ällei trage mueß.

11,18 Un zum Volk sollsch dü sage: (a) Heiligt äich fir morge, so solle ihr Fleisch z ässä ha; denn äicha Hiile isch vor d Ohre vum HERRN kumme, do ihr sage: "Wer git uns(us) Fleisch z ässä? Denn s isch uns(us) guet gange in Ägypte." Drum wird äich dr HERR Fleisch z ässä ge, 11,19 nit nur ei Dag, nit zwei, nit fünf, nit zehn, nit zwanzig Däg lang, 11,20 sundern ä Monet lang, bis ihr's nimi schmecke kennt un s äich zum Ekel wird, wel ihr d HERR rüssgworfe hän, der unda äich isch, un wel ihr vor nem ghiilt un gsait hän: Wurum sin ma(mir) üs Ägypte gange?

11,21 Un Moses sait: Sechshundatdausend Männa Fueßvolk sin´s, mit däne i(ich) läb, un dü saisch: Ich will ne Fleisch ge, daß sie ä Monet lang z ässä hän. 11,22 Kann ma so vieli Schof un Rinda schlachte, daß ses fir sie gnoe isch? Odr ka ma alli Fisch vum Meeres ifange, daß ses fir sie gnoe isch? 11,23 Dr HERR aba sait zue Moses: Isch denn (a) (b) de Hand vum HERRN z kurz? Aba dü sollsch etzed sä, ob sich dir mi Wort erfillt odr nit.

11,24 Un Moses goht üsä un het däm Volk de Wort vum HERRN gsait un vusammlet siebzig Männa üs d Älteschte vum Volk un schtellt sie rings um d Schtiftshitte. 11,25 Do kummt dr HERR abe in d Wolke un schwätzt mit nem un nimmt vu däm Geischt, der uf nem war, un legt nen uf de siebzig Älteschte. Un als d Geischt uf fene rueht, grote sie in Vuzickig(Wahn) we Prophete un häre nit uf.

11,26 S ware aba noh zwei Männa im Laga bliebe; dr eine hieß Eldad, dr andere Medad. Un d Geischt kummt iba sie, denn sie ware au ufgschriebe, jedoch nit nüsgange zue d Schtiftshitte, un sie grote in Vuzickig(Wahn) im Laga. 11,27 Do lauft ä junge Ma hi un sait´s Moses un sait: Eldad un Medad sin in Vuzickig(Wahn) im Laga. 11,28 Do antwort Josua, dr Bue(Suhn) Nuns, der däm Moses dent vu sinere jungend a, un sait: Moses, mi Herr, wehre ne! 11,29 Aba Moses sait zue nem: Eifasch dü wägä mir? Wollte Gott, daß alli im Volk däm HERRN Prophete wäre un dr HERR si Geischt iba sie kumme losst! 11,30 Drauf kehrt Moses zum Laga zruck mit d Älteschte Israels.

11,31 Do hob sich ä Wind, vum HERRN gschickt, un het (a) Wachtle kumme lo vum Meer un het sie uf s Laga flege lo, ä Dagesreise wiet rings um´s Laga, zwei Elle hoch uf fem Bode. 11,32 Do macht sich des Volk uf un sammlet Wachtle d ganze Dag un di ganz Nacht un d andere ganze Dag; un wer am wenigschte sammlet, der sammlet hundat Scheffel. Un sie hän sie rings um des Laga üsbreitet, um sie z trockne. 11,33 Als aba des Fleisch noh zwische ihre Zähn war un bvor´s ganz ufbruucht war, do brennt dr Zorn vum HERRN gege des Volk, un er schlat sie mit na arg große Plog. 11,34 Drum heißt der Platz «Luschtgräba», wel ma dert des gierige Volk begrub. 11,35 Vu d «Luschtgräban» aba zeht des Volk wida nohch Hazerot, un sie bliebe in Hazerot.


S´12. Kapitel

Mirjam wird üssätzig

12,1 Do schwätze Mirjam un Aaron gege Moses wägä sinem Wieb, dr Kuschiterin, de na(er) gnumme het. Na(Er) het sich nämlich ä kuschitisches Wieb gnumme. (a) 12,2 Un sie sage: schwätzt denn dr HERR ällei durch Moses? schwätzt er nit au durch uns(us)? Un dr HERR het´s ghärt. 12,3 Aba Moses war ä arg demetige Mensch, me als alli Mensche uf d Erde. 12,4 Un gli druf sait dr HERR zue Moses un zue Aaron un zue Mirjam: Gehn üsä, ihr dräi, zue dr Schtiftshitte! Un sie gehn alli dräi üsä. 12,5 Do (a) kummt dr HERR abe in d Wolkesiile un kummt in de Dire dr Schtiftshitte un reft Aaron un Mirjam, un de gehn beidi hi. 12,6 Un er sait: Häre mi Wort: Isch jemads unda äich ä Prophet vum HERRN, däm will ich mi kundmache in Gsichten odr will mit nem schwätze in Träumen. 12,7 Aba so schtoht´s nit mit minem Knecht Moses; (a) ihm isch mi ganzes Huus avuträut. 12,8 (a) (b) Vu Mund zue Mund schwätz ich mit nem, nit durch dunkli Worte odr Glichnisse, un na(er) sieht d HERR in sinere Gschtalt. Wurum hän ihr äich denn nit gfirchtet, gege mi Knecht Moses z schwätze? 12,9 Un d Zorn (Wuet) vum HERRN brennt gege sie, un er drillt sich wäg; 12,10 au wich d Wolke vu d Schtiftshitte. Un lueg, (a) do war Mirjam üssätzig we Schnee. Un Aaron drillt sich zue Mirjam un wird gwahr, daß sie üssätzig isch, 12,11 un sait zue Moses: Ach, mi Herr, loß de Sinde nit uf uns(us) bliebe, mit der ma(mir) dumm doe un uns(us) vusindigt hän. 12,12 Loß Mirjam nit si we ä Totgeborenes, des vu sinere Muetter Leib kummt un scho d Hälfti vu sinem Fleische gschwunden isch. 12,13 Moses aba brellt zum HERRN: Ach Gott, (a) heile sie! 12,14 Dr HERR sait zue Moses: Wenn ihr Vada (Babbe) ihr ins Gsicht gschpuckt hät, würd sie nit siebä Däg sich schäme? (a) Loß sie abgsundert si siebä Däg üßahalb vum Laga; dnohch soll sie wieda ufgnumme wäre. 12,15 So wird Mirjam siebä Däg abgsundert üßahalb vum Laga. Un des Volk zeht nit wida, bis Mirjam wieda ufgnumme wird. 12,16 Dnohch bricht des Volk vu Hazerot uf un lagert sich in dr Wüschte Paran.

S´13. Kapitel

Üssendig un Rückkehr vu d Kundschafta

(vgl. 5. Moses 1,19-25)

13,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait:13,2 Sende Männa üs, de des Land Kanaan erkunde, des ich d Israelite ge will, üs jedäm Schtamm ihra Vädare je ei Ma, luta Älteschti. 13,3 Do schickte Moses üs dr Wüschte Paran nohch rem Wort vum HERRN luta Männa üs, de Kepf ware unda d Israelite. 13,4 Un sie hän ghieße: Schammua, dr Bue(Suhn) Sakkurs, vum Schtamm Ruben; 13,5 Schafat, dr Bue(Suhn) Horis, vum Schtamm Simeon; 13,6 (a) Kaleb, dr Bue(Suhn) Jefunnes, vum Schtamm Juda; 13,7 Jigal, dr Bue(Suhn) Josef, vum Schtamm Issachar; 13,8 (a) Hoschea, dr Bue(Suhn) Nuns, vum Schtamm Ephraim; 13,9 Palti, dr Bue(Suhn) Rafus, vum Schtamm Benjamin; 13,10 Gaddïl, dr Bue(Suhn) Sodis, vum Schtamm Sebulon; 13,11 Gaddi, dr Bue(Suhn) Susis, vum Schtamm Josef, vu Manasse; 13,12 Ammïl, dr Bue(Suhn) Gemallis, vum Schtamm Dan; 13,13 Setur, dr Bue(Suhn) Michaels, vum Schtamm Asser; 13,14 Nachbi, dr Bue(Suhn) Wofsis, vum Schtamm Naftali; 13,15 Gëuël, dr Bue(Suhn) Machis, vum Schtamm Gad. 13,16 Des sin de Name vu d Männa, de Moses üsgsandt het, um des Land z erkunde. Aba Hoschea, (a) (b) d Bue(Suhn) Nuns, het Moses Josua gruefe (gheiße).

13,17 Als sie etze Moses üssandt het, des Land Kanaan z erkunde, sait da(er) zue nene: Zehn do nuf ins Südland un gehn uf d Berg 13,18 un luege äich des Land a, we´s isch, un des Volk, des drin wohnt, ob's schtark odr schwach isch, weng odr viel sin; 13,19 un was ses fir ä Land isch, drin sie huuse, ob's guet odr schlecht isch; un was ses fir Schtädt sin, in däne sie huuse, ob sie in Zeltderfa odr feschte Schtädt huuse; 13,20 un we d Bode isch, ob fett odr maga, un ob Baim do sin odr nit. Sin mutig un bringe vu d Fricht vum Land mit. S war aba ebe um de Ziit dr erschte Witrube.

13,21 Un sie gehn nuf un erkundete des Land vu d Wüschte Zin bis nohch Rehob, vu wo ma nohch Hamat goht. 13,22 Sie gehn nuf ins Südland un kumme bis nohch Hebron; do hän Ahiman, Scheschai un Talmai gläbt, de Buebä(Sühn) Anaks. Hebron aba war bäut worde siebä Johr vor Zoan in Ägypte. 13,23 Un sie kumme bis a d Bach Eschkol un hän dert ä Räbä abgschnitte mit einem Witrübel un trage sie z zweit uf einare Schtange, dzue au Granatepfel un Fiege. 13,24 D Platz heißt Bach Eschkol nohch dr Trube, de de Israelite dert abgschnitte hän. *d. . Trubebach.

13,25 Un nohch vierzig Däg, als sie des Land erkundet hän, kähre sie um, 13,26 gehn hi un kumme zue Moses un Aaron un zue d ganze Gmeinde dr Israelite in d Wüschte Paran nohch (a) (b) (c) (d) (e) Kadesch un bringe ne un d ganze Gmeinde Kund, we´s schtoht, un len sie de Fricht vum Land aluege. 13,27 Un sie vuzehle ne un sage: Mir sin in des Land kumme, in des ihr uns(us) gschickt hän; s fleßt wirklich (a) Milch un Honig drin, un des sin sini Fricht. 13,28 Aba des Volk isch schtark, des drin wohnt, un de Schtädt sin bfeschtigt un arg groß; un ma(mir) hän dert au Anaks Buebä(Sühn) gsähne. 13,29 S huuse d Amalekiter im Südland, d Hetita un Jebusita un Amorita huuse uf däm Berg, d Kanaanita aba huuse am Meer un am Jordan. 13,30 (a) Kaleb aba het des Volk bschwichtigt, des gege Moses gmurrt het, un sait: Len uns(us) nufzeh un des Land inähme, denn ma(mir) kenne´s ibawältige. 13,31 Aba de Männa, de mit nem nufzoge ware, sage: Mir vumege nit nufzzehe gege des Volk, denn sie sin uns(us) z schtark. 13,32 Un sie bringe iba des Land, des sie erkundet hän, ä beses Gschwätz uf unda d Israelite un sage: Des Land, durch des ma(mir) gange sin, um´s zue erkunde, frißt sini Bwohna, un alles Volk, des ma(mir) drin gsäh hän, sin Lit vu großa Längi. 13,33 Mir hän dert au Riese gsäh, Anaks Buebä(Sühn) üs däm Gschlecht vu d Riese, un ma(mir) ware in unsare Auge we Heigumba un ware´s au in ihre Auge.


S´14. Kapitel

14,1 Do fahrt di ganz Gmeinde uf un brellt, un des Volk hiilt di ganz Nacht. (a) 14,2 Un alli Israelite (a) (b) (c) hän gschtängert gege Moses un Aaron, un di ganz Gmeinde sait zue nene: Ach daß ma(mir) in Ägypteland gschtorbe wäre odr noh in dr Wüschte schterbe däte! 14,3 (a) Wurum fihrt uns(us) dr HERR in des Land, dmit ma(mir) durchs Schwert flalle un unsari Wieba un unsari Kinda ä Raub wäre? Isch's nit bessa, ma(mir) zehn wieda nohch Ägypte? 14,4 Un eina sait zum andere: Len uns(us) ä Hauptma iba uns(us) setzä un wieda nohch Ägypte zeh! 14,5 Moses aba un Aaron (a) falle uf ihr Gsicht vor d ganze Vusammlig (Bagasch) dr Gmeinde dr Israelite. 14,6 Un Josua, dr Bue(Suhn) Nuns, un Kaleb, dr Bue(Suhn) Jefunnes, de au des Land erkundet hän, vurisse ihri Kleida (a) 14,7 un sage zue dr ganze Gmeinde dr Israelite: Des Land, des ma(mir) durchzogen hän, um´s zue erkunde, isch arg guet. 14,8 Wenn dr HERR uns(us) gnädig isch, so wird da(er) uns(us) in des Land bringe un nes uns(us) ge, (a) ä Land, drin Milch un Honig fleßt. 14,9 Falle nur nit ab vum HERRN un firchtet äich nit vor rem Volk des Landes, denn ma(mir) wen sie (a) we Brot uffrässä. S isch ihr Schutz vu nene gwiche, dr HERR aba isch mit uns(us). Firchte äich nit vor ne!

14,10 Aba des ganze Volk sait, ma soll sie (a) schteinige. Do (b) erschient de Herrlichkeit vum HERRN iba dr Schtiftshitte alle Israelite. 14,11 Un dr HERR sait zue Moses: We lang läschtert mich des Volk? Un we lang wen sie nit a mich glaube trotz all der Zeiche, de ich unda ne doe ha? 14,12 Ich will sie mit dr Pescht schla un sie (a) vutilge un dich zue nem größere un mächtigere Volk mache als des. 14,13 Moses aba sait zum HERRN: Dann(Dnoh) wäre's de Ägypta härä; denn dü hesch des Volk mit dinere Kraft üs ihra Middi rüsgfihrt. 14,14 Au wird ma´s sage zue d Bwohna vu däm Land, de ghärt hän, daß dü, HERR, unda däm Volk bisch, daß dü vu Agsicht gsähne wirsch un di Wolke iba ne schtoht un daß dü, HERR, vor ne hergosch in dr (a) Wolkesiile am Dag un in dr Fiirsiile bi Nacht. (b) 14,15 Würdesch dü etze des Volk umbringe we ei Ma, so däte de Velka, de solch ä Gschwätz iba dich härä, sage: 14,16 Dr HERR vumocht´s nit, des Volk in des Land z bringe, des sa(er) ne z ge gschwore het; drum het da(er) sie higschlachtet in dr Wüschte. (a) (b) 14,17 So loß etze di Kraft, oh Herr, groß si, we dü gsait hesch: "14,18 Dr HERR isch geduldig un vu großa Barmherzigkeit un vugit Missetate un Ibatretige, aba na(er) losst nemads ungschtroft, sundern suecht heim de Missetate vu d Vädare a d Kinda bis ins dritte un vierte Glied.» 14,19 So vugib etze de Missetat däm Volk nohch dinere große Barmherzigkeit, we dü au däm Volk vuge hesch vu Ägypte a bis dona. (a)

14,20 Un dr HERR sait: Ich ha vuge, we dü´s erbete hesch. 14,21 Aba so gwiss ich läbt un (a) alli Welt mit d Herrlichkeit vum HERRN voll wäre soll: 14,22 alli de Männa, de mi Herrlichkeit un mini Zeiche gsähne hän, de ich doe ha in Ägypte un in dr Wüschte, un mich etze zehnmol vusuecht un uf mi Schtimm nit ghert hän, 14,23 vu däne soll keina des Land sä, des ich ihre Vädere z ge gschwore ha; au keina soll´s säh, der mich gläschtert het. (a) (b) 14,24 Nur minem Knecht (a) Kaleb, wel ä andere Geischt in nem isch un na(er) mir treu nohchgange isch, den will ich in des Land bringe, in des sa(er) kumme isch, un sini Nohchkumme solles inähme, 14,25 während de Amalekiter un Kanaanita in dr Ebene wohne bliebe. Morge wendet äich un zehn in d Wüschte uf d Wäg zum Schilfmeer!

14,26 Un dr HERR schwätzt mit Moses un Aaron un sait: 14,27 (a) We lang murrt de besi Gmeinde gege mich? Ich ha des Murre vu d Israelite, womit sie gege mich gmurrt hän, ghärt . 14,28 Drum sag zue nene: So wohr ich läb, sait dr HERR: ich will mit äich doe, was ihr vor mine Ohre gsait hän. 14,29 Äiri Leiba (Ränze) solle in der Wüschte vufalle. Alli, de ihr zehlt sin vu zwanzig Johr a un driba nüs, de ihr gege mich (a) gmurrt hän, 14,30 gwiß, ihr solle nit in des Land kumme, iba des ich mi Hand zum Schwur erhobe ha, äich drin wohen z losse, üßa Kaleb, däm Bue(Suhn) Jefunnes, un Josua, däm Bue(Suhn) Nuns. 14,31 Äiri Kinda aba, vu däne ihr gsait hän: Sie wäre ä Raub si, de will ich inebringe, daß sie des Land kennelerne, des ihr vuwerfe. 14,32 Aba äiri eigene Leiba (Ränze) solle in der Wüschte vufalle. 14,33 Un äiri Kinda solle Schäfa (Hirte) si in d Wüschte (a) (b) (c) vierzig Johr un äiri Untreui trage, bis äiri Leiba (Ränze) ufgriebe sin in d Wüschte. 14,34 Nohch der Zahl der vierzig Däg, in däne ihr des Land erkundet hän - jede Dag soll ä Johr gelte -, (a) solle ihr vierzig Johr äiri Schuld trage, uf (b) daß ihr innewerde, was ses isch, wenn ich d Hand abze. 14,35 Ich, dr HERR, ha´s gsait, un gwiß, des will ich au doe mit d ganze bese Gmeind, de sich gege mich empört het. In d Wüschte solle sie ufgriebe wäre un dert schterbe.

14,36 So schterbe vor rem HERRN durch ei Plag alli de Männa, de Moses üsgsandt het, um des Land zue erkunde, un de zruchkumme ware un di ganz Gmeind gege nen zum Murre vuleitet hän, (a) (b) 14,37 dodurch daß sie iba des Land ä beses Gschwätz ufbrocht hän. 14,38 Aba Josua, dr Bue(Suhn) Nuns, un Kaleb, dr Bue(Suhn) Jefunnes, bliebe am Läbä vu d Männa, de gange ware, um des Land zue erkunde.

14,39 Als Moses de Wort alle Israelite gsait het, do träuert des Volk arg. 14,40 Un sie mache sich freh am Morge uf un zehn uf de Hechi vum Gebirge un sage: (a) Do sin ma(mir) un wen nufzeh in des Land, vu däm dr HERR gsait het; denn ma(mir) hän gsindigt. 14,41 Moses aba sait: Wurum wen ihr des Wort vum HERRN ibaträte? S wird äich nit glinge. 14,42 Zehn nit nuf - denn dr HERR isch nit unda äich -, daß ihr nit gschla wäre vor äire Gegna(Feinde). 14,43 Denn d Amalekita un Kanaanita schtehn äich dert gegeiba, un ihr wäre durchs Schwert falle, wel ihr äich vum HERRN abgwendet hän, un dr HERR wird nit mit äich si. 14,44 Aba sie ware so vumesse un zehn nuf uf de Hechi vum Gebirge; aba d Lade vum Abkumme vum HERRN un Moses wichen nit üs däm Laga. 14,45 Do kumme d Amalekita un Kanaanita, de uf däm Berg ghuust hän, rab un schlen un vuschprengte sie bis nohch (a) (b) Horma.


S´15. Kapitel

Vu Schpeis- un Trankopfa

15,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 15,2 schwätz mit d Israelite un sag zue nene: Wenn ihr in des Land kumme, des ich äich als Wohnig ge wir, 15,3 un ihr däm HERRN Fiiropfa darbringe wen vu Rinda odr vu Schof, s isch ä Brandopfa odr ä Schlachtopfa odr um ä bsunderes Gelübde zue erfille odr als fräiwilligi Gabe odr bi äire Feschte, um däm HERRN ä liebliche Gruch z mache, 15,4 dann(dnoh) soll, wer etze sini Gabe däm HERRN opfare will, als (a) Schpeiseopfa (b) ä Zehntel fienes(fäines) Mehl dzuedoe, vumengt mit einare viertel Kanne El, 15,5 un als (a) (b) (c) Trinkopfa au ä viertel Kanne Wi zum Brandopfa odr zum Schlachtopfa, zue jedäm Schof, des gopfart wird. 15,6 Wenn aba ä Widder gopfart wird, sollsch dü als Schpeiseopfa darbringe zwei Zehntel fienes(fäines) Mehl, mit einare drittel Kanne El vumengt, 15,7 un als Trinkopfa au ä drittel Kanne Wi. Des sollsch dü däm HERRN zum liebliche Gruch opfare. 15,8 Willsch dü aba ä Rind zum Brandopfa odr zum bsundere Gelübdeopfa odr zum Dankopfa däm HERRN darbringe, 15,9 so sollsch dü zum Rind als Schpeiseopfa hizuedoe dräi Zehntel fienes(fäines) Mehl, mit einare halbe Kanne El vumengt, 15,10 un als Trinkopfa au ä halbi Kanne Wi. Des isch ä Fiiropfa fir d HERRN zum liebliche Gruch. 15,11 So sollsch dü doe mit nem Schtier, mit nem Widder, mit nem Schof odr mit einare Ziege. 15,12 We de Zahl dr Opfa, so soll au de Zahl dr Schpeiseopfa un Trinkopfa si. 15,13 Wer ä Iheimische isch, der soll´s so hebed, wenn na(er) däm HERRN opfare will ä Fiiropfa zum liebliche Gruch. 15,14 Un wenn ä Fremdling bi äich wohnt odr unda äich bi äire Nohchkumme läbt un will däm HERRN ä Fiiropfa zum liebliche Gruch darbringe, so soll la´s(er´s) hebed we ihr. 15,15 Fir de ganzi Gmeind gelte nur ei Satzig, fir äich we au fir de Fremdlinge. Ei ewigi Satzig soll des si fir äiri Nohchkumme, daß vor rem HERRN dr Fremdling isch we ihr. (a) 15,16 Einalei Gsetz, einalei Recht soll gelte fir äich un fir d Fremdling, der bi äich wohnt.

15,17 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 15,18 Schwätz mit d Israelite un sag zue nene: Wenn ihr in des Land kumme, in des ich äich bringe wir, 15,19 un ihr ässä vum Brot vum Land, so solle ihr däm HERRN ä Opfagabe darbringe: 15,20 Als (a) (b) Erschtling äires Teigs solle ihr ä Weihe als Opfagabe darbringe. We de Opfagabe vu d Tenne, 15,21 so solle ihr au däm HERRN d Erschtling äires Teigs ge fir alli Ziit.

Iba Sinde üs Vusähe un üs Absicht

15,22 (a) Un wenn ihr üs Vusähe eins der Gebote nit den, de dr HERR däm Moses gsait het, 15,23 irgendeins vu allem, was dr HERR äich durch Moses bpfohle het, vu däm Dag a, do na(er) agfange het zue gebiete, un fortan fir alli Ziit, - 15,24 wenn etze ohni Wissen vu d Gmeinde ebis vusähe wird, so soll di ganz Gmeinde ä junge Schtier als Brandopfa darbringe zum liebliche Gruch fir d HERRN samt sinem Schpeiseopfa un Trinkopfa, we´s recht isch, un ä Ziegebock als Sündopfa. 15,25 Un so soll d Prieschta fir di ganz Gmeinde dr Israelite Sühne schaffe, un s wird dene vuge si; denn s war ä Vusähe. Wenn sie des ihri Gabe darbringe zum Fiiropfa fir d HERRN un ihr Sündopfa vor rem HERRN fir ihr Vusähe, 15,26 so wird's vuge d ganze Gmeinde dr Israelite, dzue au däm Fremdling, der unda äich wohnt, wel des ganze Volk a nem solche Vusähe teilhet.

15,27 Wenn aba ä Einzelne üs Vusähe sindige wird, so soll la(er) ä eijährigi Ziege zum Sündopfa bringe. (a) 15,28 Un d Prieschta soll Sühne schaffe vor rem HERRN fir den, der üs Vusähe gsindigt het, daß sa(er) fir nen Sühne schafft un nem vuge wird. 15,29 Un s soll einalei Gsetz gelte fir de, de ä Vusähe begehe, fir d Iheimische unda d Israelite un fir d Fremdling, der unda äich wohnt.

15,30 Wenn aba ä Einzelne (a) (b) üs Absicht frevelt, s isch ä Iheimische odr Fremdling, so het der d HERRN gscholte. Na(Er) soll üsgrottet wäre üs sinem Volk; 15,31 denn na(er) het vum HERRN s Wort vuachtet un si Gebot broche. Ja, der soll üsgrottet wäre; sini Schuld bliebt uf fem.

Schtrof fir Sabbatschändung

15,32 Als etze de Israelite in dr Wüschte ware, finde sie ä Ma, der (a) Holz ufgläse het am Sabbatdag. 15,33 Un de nen däbi gfunde hän, we na(er) Holz ufgläse het, bringe nen zue Moses un Aaron un vor di ganz Gmeinde. 15,34 Un sie lege nen gfange, denn s war nit klar bschtimmt, was ma mit nem doe soll. (a) 15,35 Dr HERR aba sait zue Moses: (a) (b) Der Ma soll den Dod schterbe; di ganz Gmeinde soll nen schteinige druße vor rem Laga. 15,36 Do fihrt di ganz Gmeinde nen üsä vor des Laga un schteinigte nen, so daß sa(er) schtirbt, we dr HERR däm Moses bpfohle het.

Vu d Quaste a d Kleida

15,37 Un dr HERR sait zue Moses: 15,38 Schwätz mit d Israelite un sag zue nene, daß sie un ihri Nohchkumme sich (a) (b) Quaste mache a d Zipfel ihra Kleida un (c) blaui Schniir a de Quaste vu d Zipfel doe. 15,39 Un dzue solle de Quaste äich dene: sooft ihr sie sähn, solle ihr a alli Gebote vum HERRN denke un sie doe, dmit ihr äich nit vu äirem Herz noh vu äire Auge vufihre len un abgöttisch wäre, 15,40 sundern ihr solle a alli mini Gebote denke un sie doe, daß ihr heilig sin äirem Gott. 15,41 Ich bi dr HERR, äicha Gott, der äich üs Ägypteland gfihrt het, daß ich äich Gott bi, ich, dr HERR, äicha Gott.

S´16. Kapitel

Ufruhr un Untagang vu d Rotte Korach

16,1 Un (a) Korach, d Bue(Suhn) Jizhars, vum Bue(Suhn) Kehats, vum Bue(Suhn) Levis, (b) (c) dzue Datan un Abiram, de Buebä(Sühn) Eliabs, un On, d Bue(Suhn) Pelets, de Buebä(Sühn) Rubens, 16,2 de (a) mucke uf gege Moses, dzue zweihundatunfuchzig Männa unda d Israelite, Vorschteha dr Gmeinde, vu d Vusammlig bruefeni, namhafti Lit. 16,3 Un sie vusammle sich gege Moses un Aaron un sage zue nene: Ihr gehn z wiet! Denn di ganz Gmeinde, sie alli sin heilig, un dr HERR isch unda ne. Wurum hebt ihr äich hoch iba de Gmeinde vum HERRN?

16,4 Als Moses des ghärt het, (a) flegt da(er) uf si Gsicht(Visasch) 16,5 un sait zue Korach un zue sinere ganze Rotte: Morge wird dr HERR kunddoe, (a) wer nem ghärt , wer heilig isch un zue nem kumme(nahe) soll; wär ra(er) üsgwählt, der soll zue nem nahe(kumme). 16,6 Des mache morge: Nähme äich Pfanne, Korach un sini ganzi Rotte, 16,7 un legt Fiir inä un mache Räuchawerk druf vor rem HERRN. Wär dann(dnoh) dr HERR üsgwählt, der isch heilig. Ihr gehn z wiet, ihr Buebä(Sühn) Levi!

16,8 Un Moses sait zue Korach: Horche doch, ihr Buebä(Sühn) Levsi! 16,9 Isch's äich z weng, daß äich dr Gott Israels (a) (b) üsgsondert het üs dr Gmeinde Israel, nem z nahen, dmit ihr äicha Amt üsebe a dr Wohnig vum HERRN un vor de Gmeinde träte, um ihra z dene? 16,10 Na(Er) het dich un mit dir alli dini Breda, de Buebä(Sühn) Levis, zue sich nahe losse; un ihr sueche etze au des Prieschtatum? 16,11 Dü un dini ganzi Rotte, ihr mache ä Ufruhr gege d HERRN! S isch nit Aaron, gege den ihr murrt. 16,12 Un Moses schickt nen un het Datan un Abiram ruefä lo, de Buebä(Sühn) Eliabs. Sie aba sage: Mir kumme nit! 16,13 Isch's nit gnoe, daß dü uns(us) üs däm Land gfihrt hesch, drin Milch un Honig fleßt, un uns(us) umbringsch in dr Wüschte? Muesch dü au noh iba uns(us) herrsche? 16,14 We fain hesch dü uns(us) brocht in (a) ä Land, drin Milch un Honig fleßt, un hesch uns(us) Äcker un Wiberge zum Erbdeil ge! Willsch dü d Lit au d Auge üsrieße? Mir kumme nit! 16,15 Do wird Moses arg wetig un sait zue däm HERRN: Wend dich nit zue ihre Opfa. Ich ha (a) nit ei Esel vu nene gnumme un ha keinem vu nene ä Leid doe.

16,16 Un Moses sait zue Korach: Dü un dini ganzi Rotte, ihr solle morge vor d HERRN kumme, dü un sie un Aaron. 16,17 Un jeda nihmt sini Pfanne un legt Räuchawerk druf, un träte hi vor d HERRN, jeda mit sinere Pfanne, zweihundatunfuchzig Pfanne; au dü un Aaron, jeda mit sinere Pfanne. 16,18 Un jeda nimmt sini Pfanne un legt Fiir inä un doet Räuchawerk druf, un sie kumme vor de Dire vu d Schtiftshitte un Moses un Aaron au. 16,19 Un Korach vusammlet gege sie di ganz Gmeinde vor d Dire dr Schtiftshitte.

Do erschient de (a) Herrlichkeit vum HERRN vor d ganze Gmeinde. 16,20 Un dr HERR schwätzt mit Moses un Aaron un sait: 16,21 Schiede äich vu d Gmeinde, dmit ich sie im Nu vutilg. (a) 16,22 Sie flege aba uf ihr Gsicht(Visasch) un sage: Ach Gott, der dü bisch der (a) (b) Gott vum Läbänsgeischt fir alles Fleisch, (c) wenn ei einzige Ma gsindigt het, willsch dü drum gege di ganz Gmeinde wüte? 16,23 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 16,24 Sage d Gmeinde: Gehn ringsum zruck vu d Wohnig Korachs un Datans un Abirams. 16,25 Un Moses schtoht uf un goht zue Datan un Abiram, un di Älteschte Israels folg nem nohch; 16,26 un na(er) schwätzt mit dr Gmeinde un sait: Gehn vu d Zelte dr gottlose Mensche un rihre nigs a, was sie hän, dmit ihr nit au umkumme durch all ihra Sinde. 16,27 Un sie gehn wäg vu d Wohnig Korachs, Datans un Abirams. Datan aba un Abiram gehn üsä un kumme a de Dire ihra Zelte mit ihre Wieba un Sehn un kleine Kinda. 16,28 Un Moses sait: Dodra solle ihr merke, daß mich dr HERR gschickt het, alli de Werke z doe, un daß i(ich) sie nit doe üs minem eigene Herz: 16,29 Wär sie schterbe, we alli Mensche schterbe, odr heimgsuecht, we alli Mensche heimgsuecht wäre, so het mi d HERR nit gschickt; 16,30 wird aba dr HERR ebis Näjes(Naies) schaffe, daß d Bode si Mul (Gosch) ufdoet un sie vuschlugt mit allem, was sie hän, daß sie lebändig abe zue d Dode fahre, so wäre ihr erkenne, daß de Lit d HERRN gläschtert hän. 16,31 (a) Un als sa(er) alli de Wort beendet het, vuriß d Bode unda ne 16,32 un doet ihr Mul (Gosch) uf un vuschlingt sie mit ihre Sippe, mit alle Mensche, de zue Korach ghert hän, un mit all ihra Habe. 16,33 Un sie fahre lebändig zue d Dode abe mit allem, was sie hän, un d Bode deckt sie zue, un sie kumme um, midde üs d Gmeinde üsä. 16,34 Un ganz Israel, de um sie her ware, flohe vor ihrem Gschrei; denn sie hän denkt: Daß uns(us) d Bode nit au frässä (vuschlinge) ka!

16,35 Un (a) (b) Fiir fahrt üs vum HERRN un het de zweihundatunfuchzig Männa gfräße, de des Räuchawerk gopfert hän.


S´17. Kapitel

17,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait:17,2 Sag (a) (b) Eleasar, däm Bue(Suhn) vum Prieschta Aaron, daß sa(er) de Pfanne ufhebt üs däm Brand un schtrai des Fiir wiet wäg. 17,3 Denn de Pfanne vu d Sinda, de umkumme sin, ghäre däm Heiligtum. Ma schla sie zue breite Blech, daß ma d Altar dmit ibazeht; denn sie hän sie hibrocht vor d HERRN, so daß sie gheiligt sin; sie solle d Israelite ä Zeiche si. 17,4 Un Eleasar, d Prieschta, nimmt de kupfane Pfanne, de de Vubrennte herbrocht hän, un schlat sie zue Blech, um d Altar zue ibazeh; 17,5 als Mahnzeiche fir d Israelite, daß (a) kei Fremde, der nit vum Gschlecht Aarons isch, sich naht, um Räuchawerk z opfare vor rem HERRN, dmit´s nem nit gang we Korach un sinere Rotte goht, we dr HERR zue nem gsait het durch Moses. 17,6 Am andere Morge aba (a) murrt di ganz Gmeinde dr Israelite gege Moses un Aaron, un sie sage: Ihr hän vum HERRN s Volk umbrocht. 17,7 Un als sich de Gmeinde vusammlet gege Moses un Aaron, drille sie sich zue dr Schtiftshitte: Un lueg, do wird sie deckt vu d Wolke, un de Herrlichkeit vum HERRN erschient. 17,8 Un Moses un Aaron gehn hi vor de Schtiftshitte. 17,9 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 17,10 Hebt äich wäg üs der Gmeinde; ich will sie im Nu vutilge! Un sie flege uf ihr Gsicht. 17,11 Un Moses sait zue Aaron: Nimm de Pfanne un doe Fiir inä vum Altar un lege Räuchawerk druf un gang schnell zue dr Gmeinde un schaff fir sie (a) Sühne; denn dr (b) Zorn isch vum HERRN üsgange, un d Plage het agfange. 17,12 Un Aaron doet, we nem Moses gsait het, un lauft midde unda di Gmeinde; un lueg, d Plage het scho agfange unda däm Volk. Do räuchert da(er) un schafft Sühne fir des Volk 17,13 un schtoht zwische d Dode un d Lebändige. Do wird dr Plage gwehrt. 17,14 De aba gschtorbe ware a d Plage, ware vierzehndäusendsiebehundat, üßa däne, de mit Korach gschtorbe sin. 17,15 Un Aaron kummt wieda zue Moses vor de Dire dr Schtiftshitte, un d Plage war gwehrt.

Aarons schpriesenderda Bengel(Schtäckä)

17,16 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 17,17 Schwätz mit d Israelite un nimm vu nene zwöelf Schtäb, vu jedäm Firscht ihre Sippe je eina, un schrib vu jedäm d Name uf si Bengel(Schtäckä). 17,18 Aba d Name Aarons sollsch dü schriebe uf d Bengel(Schtäckä) Levis. Denn fir jede Kopf ihra Sippe soll je ei Bengel(Schtäckä) si. 17,19 Un lege sie in dr Schtiftshitte vor dr Lade ane mit däm Gsetz, (a) wo ich mich äich beziig. 17,20 Un (a) wer ich erwähle wir, däm si Bengel(Schtäckä) wird grene(schpriese). So will ich des Murren vu d Israelite, mit däm sie gege äich murre, schtille (abscheide).

17,21 Moses schwätzt mit d Israelite, un alli ihri Firschte gän nem zwöelf Schtäb, jeda Firscht je ei Bengel(Schtäckä), nohch ihre Sippene, un dr Bengel(Schtäckä) Aarons war au unda ihre Schtäb. 17,22 Un Moses legt de Schtäb vor rem HERRN ane in dr Hitte vum Gsetz. 17,23 Am nägschte Morge, als Moses in de Hitte vum Gsetz goht, findet da(er) d Bengel(Schtäckä) Aarons vum Huus Levi gren un de Blete ware ufgange un Mandle dra(hänge). 17,24 Un Moses trait de Schtäb alli üsä vum HERRN zue alle Israelite, daß sie s sähn, un jeda nimmt si Bengel(Schtäckä). 17,25 Dr HERR aba sait zue Moses: (a) Trag d Bengel(Schtäckä) Aarons wieda vor d Lade mit däm Gsetz, dmit da(er) vuwahrt wird zum Zeiche fir di Ufmucka, daß ihr Murre vor mir ufhert un sie nit schterbe. 17,26 Moses doet, we nem dr HERR bpfohle het.

17,27 Un d Israelite sage zue Moses: Lueg, ma(mir) vuderbe un kumme um; ma(mir) wäre alli vutilgt un kumme um. 17,28 Wer sich naht zue dr Wohnig vum HERRN, der schtirbt. Solle ma(mir) denn ganz un gar undagoh?


S´18. Kapitel

18,1 Un dr HERR sait zue Aaron: Dü un dini Buebä(Sühn, Sehn) un di Sippe, ihr solle (a) (b) d Schuld trage, wenn ä Vufehlig gmacht wird am Heiligtum; un dü un dini Buebä(Sühn) mit dir, ihr solle de Schuld trage, wenn ä Vufehlig gmacht wird bi äirem Prieschtadenscht. 18,2 Aba dini Breda üs däm Schtamm vu dinem Vada (Babbe) (a) Levi sollsch dü zue dir nähmä, daß sie bi dir sin un dir dene; dü aba un dini Buebä(Sühn) mit dir solle dene vor dr Hitte vum Gsetz. 18,3 Un sie solle dir dene un d Denscht a d ganze Schtiftshitte vusähe. Doch zum Werkziig(Grät) vum Heiligtum un zum Altar solle sie nit kumme(nahe), dmit nit beidi schterbe, sie un ihr, 18,4 sundern sie solle bi dir si, daß sie ihr Denscht vusähe a d Schtiftshitte, alles, was des Amt erfordert; un kei Fremde soll sich näbe äich zum Denscht nahe. 18,5 So vusähe etze d Denscht am Heiligtum un d Denscht am Altar, dmit etze nimi ä (a) Zorn (Wuet) kummt iba de Israelite. 18,6 Denn lueg, ich ha de Levite, äiri Breda, gnumme üs d Israelite äich zum Gschenk, als de däm HERRN zue eige ge sin, dmit sie des Amt üsebe a d Schtiftshitte. (a) 18,7 Dü aba un dini Buebä(Sühn, Sehn) mit dir, ihr solle uf äicha Prieschtaamt achtha, daß ihr dene in alle Ufgabe am Altar un drinne hinda däm Vorhang; denn äicha Prieschtaamt gib ich äich zum Gschenk. (a) Wenn ä Fremde sich naht, so soll la(er) schterbe.

18,8 Un dr HERR het zue Aaron gsait: Lueg, des ibaloss ich dir bi däm Denscht a mine Opfagabe: vu alle heilige Gabe vu d Israelite gib ich dir ä Adeil, dir un dine Sehn(Sühn), als ewiges Arecht. (a) (b) (c) 18,9 Des sollsch dü han vu d hochheilige Gabe, soweit sie nit vubrennt wäre: alli ihri Gabe bi alle ihre Schpeiseopfa un bi alle ihre Sündopfa un bi alle ihre Schuldopfa, de sie mir gän; als Hochheiliges gib ich`s dir un dine Sehn. 18,10 Am hochheilige Platz sollsch dü´s ässä. Was männlich isch, darf dvu ässä; denn s soll dir heilig si. 18,11 Au des soll dir ghäre: de heilige Abgabe vu ihre Gabe, vu alle Schwingopfa vu d Israelite gib ich sie dir un dine Sehn un Techtare mit dir als ewiges Arecht. Wer rein(sufa) isch in dinem Huus, darf dvu ässä. 18,12 Alles Beschte vum El un alles Beschte vum Wi un Korn, d Erschtlingsgabe, de sie däm HERRN bringe, ha ich dir ge. 18,13 (a) (b) D Erschtlinge, de sie däm HERRN bringe vu allem, was in ihrem Land isch, soll dir ghäre. Wer rein(sufa) isch in dinem Huus, darf dvu ässä. 18,14 Alles Gebannte in Israel soll dir ghäre. (a) 18,15 Alles, was zerscht d Mueterschoß durchbricht bi allem Fleisch, s isch Mensch odr Vieh, des sie däm HERRN bringe, soll dir ghäre. Doch sollsch dü de Erschtgeburt vumä Mensch üslese losse, un de Erschtgeburt vumä schlechte Vieh sollsch dü au üslese losse. (a) (b) 18,16 Dü sollsch´s aba üslese, wenn's ä Monet alt isch, un dü sollsch`s (a) üslese losse nohch dr Ordnig, de dir ge isch, um fünf Silbaschtickle nohch rem Gwicht vum Heiligtum, des Silbaschtickle zue zwanzig Gramm. 18,17 Aba de Erschtgeburt vumä Rind, vumä Schof odr eina Ziege sollsch dü nit üslese losse; denn sie sin heilig. Ihr Bloet sollsch dü a d Altar gieße, un ihr Fett sollsch dü in Rauch ufgoh losse als Fiiropfa fir d HERRN zum liebliche Gruch. 18,18 Ihr Fleisch soll dir ghäre, we au de Bruscht vum Schwingopfa un d rechti Schultare dir ghäre. 18,19 Alli heilige Opfagabe, de de Israelite däm HERRN darbringe, ha ich dir ge un dine Sehn un dine Techtare mit dir als ewiges Arecht. Des soll ä (a) (b) Salzbund si fir imma vor rem HERRN fir dich un fir dini Nohchkumme mit dir.

18,20 Un dr HERR sait zue Aaron: Dü sollsch in ihrem Land kei Erbguet bsitze, au kei Adeil unda ne ha; denn (a) (b) (c) (d) (e) (f) ich bi di Adeil un di Erbguet inmidde dr Israelite. 18,21 D Sehn Levi aba ha ich (a) alle Zehnte ge in Israel zum Erbguet fir ihr Amt, des sie a d Schtiftshitte üsebe. 18,22 Allweg solle sich de Israelite nit zue d Schtiftshitte nahe, dmit sie nit Sinde uf sich lade un schterbe, 18,23 sundern de Levite solle des Amt üsebe a d Schtiftshitte, un sie solle de Schuld fir ihri Vufehlig trage; des isch ä ewige Ordnig bi äire Nohchkumme. Un sie solle unda d Israelite kei Erbguet bsitze; 18,24 denn d Zehnte vu d Israelite, wo sie däm HERRN als Opfagabe gän, ha ich d Levite zum Erbguet bschtimmt; drum ha ich zue nene gsait, daß sie unda d Israelite kei Erbguet bsitze solle.

18,25 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 18,26 Schwätz mit d Levite un sag zue nene: Wenn ihr d Zehnte nähme vu d Israelite, der ich äich vu nene bschtimmt ha als äicha Erbguet, so solle ihr dvu ä heiligi Abgabe däm HERRN ge, je d Zehnte vu däm Zehnte; 18,27 un de äiri heiligi Abgabe soll äich agrechnet wäre, als gäbe na(ihr) Korn vu d Tenne un Wi üs d Kelter. 18,28 So solle au ihr de heilige Abgabe däm HERRN ge vu allem äires Zehnte, de ihr nähme vu d Israelite, un solle de heilige Abgabe fir d HERRN däm Prieschta Aaron ge. 18,29 Vu allem, was äich ge wird, solle ihr däm HERRN de heilige Abgabe ge, vu allem Beschte de dvu gebührendi heilige Gabe. 18,30 Un sag zue nene: Wenn ihr eso des Beschte dvu als heilige Abgabe nähme, so soll's d Levite agrechnet wäre we ä Ern(Ertrag) vu d Tenne un we ä Ern(Ertrag) vu d Kelter. 18,31 Ihr derfä´s ässä in alle Derfa (Käffa), ihr un äiri Kinda; denn´s isch (a) äicha Lohn fir äicha Amt a d Schtiftshitte. 18,32 Ihr den däbi nit Sinde uf äich lade, wenn ihr des Beschte dvu abgän, un den de heilige Gaben vu d Israelite nit entweihe un nit schterbe.


´19. Kapitel

Vum Reinigungswassa

19,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un Aaron un sait: 19,2 Des isch de Ordnig vum Gsetz, des dr HERR bpfohle het: Sage d Israelite, daß sie zue dir fihre ä (a) rötliche Kuh ohni Fehla, a dr (b) kei Gebreche isch un (c) uf de noh ne ä Joch kumme isch. 19,3 Un gen sie däm Prieschta Eleasar; dr soll sie üsä vor des Laga fihre un dert vor sinene Aug schlachten losse. 19,4 Un dr Prieschta Eleasar soll ebis vu ihrem Bloet mit sinem Finga nähmä un in Richtung uf de Schtiftshitte (a) siebemol schpritze, 19,5 un na(er) soll de Kuh vor sinene Aug vubrenne losse, ihr (a) Fell un ihr Fleisch, dzue ihr Bloet samt ihrem Mischt. (b) 19,6 Un dr Prieschta soll Zedernholz un Ysop un scharlachrote Wulle nähmä un uf de brennende Kuh werfena 19,7 un soll (a) sini Kleida wäsche un sinene Leib (Ranze) mit Wassa abwäsche un dnohch ins Laga go un dreckig si bis zum Obend. 19,8 Un dr sie vubrennt het, soll au sini Kleida mit Wassa wäsche un sinene Leib (Ranze) mit Wassa abwäsche un dreckig si bis zum Obend. 19,9 Un ä reine(echta) Ma soll de Asche vu dr Kuh sammle un sie druße vor rem Laga a ä reine Platz schiitte, dmit sie dert vuwahrt wäre fir de Gmeinde dr Israelite fir des Reinigungswasser; s isch ä Sündopfa. 19,10 Un sella, dr de Asche dr Kuh gsammlet het, soll sini Kleida wäsche un dreckig si bis zum Obend.

.Und des soll ä ewige Ordnig si fir de Israelite un de Fremdlinge, de unda äich huuse: 19,11 Wer irgendeinen toten Mensch arihrt, dr wird siebä Däg dreckig si. 19,12 Na(Er) soll sich mit däm Reinigungswasser entsündigen am dritte Däg un am siebte Däg, so wird da(er) sufa. Un wenn na(er) sich nit am dritte Däg un am siebte Däg entsündigt, so wird da(er) nit sufa. 19,13 Wenn aba jemads irgendeinen toten Mensch arihrt un sich nit entsündigen will, so macht da(er) de Wohnig vum HERRN (a) dreckig, un solch ä Mensch soll üsgrottet wäre üs Israel. Wel des Reinigungswasser nit iba nen gesprengt isch, isch scha(er) dreckig; sini Dreck bliebe a nem.

19,14 Des isch des Gsetz: Wenn ä Mensch in sinem Zelt schtirbt, soll jeda, dr in des Zelt goht, un wer im Zelt isch, dreckig si siebä Däg. 19,15 Au jedes offene Gfäß, uf des kei Deckel bunde isch, wird dreckig. 19,16 Au wer uf däm freien Feld ä brihrt, dr mit däm Schwert erschlagen isch, odr ä Gestorbenen odr vumä Mensch Gebein odr ä Grab arihrt, dr isch dreckig siebä Däg. 19,17 So soll ma etze fir d Unreinen Asche nähmä vum verbrannten Sündopfa un fließendes Wassa druf doe in ä Gfäß. 19,18 Un ä reine(echta) Ma soll Ysop nähmä un ins Wassa tauchen un des Zelt bschprenge un alli Töpf un alli Lit, de drin sin; ebeso au d, dr vumä Dode Gebein odr ä Erschlagenen odr Gestorbenen odr ä Grab brihrt het. 19,19 S soll aba dr Reine d Unreinen am dritte Däg un am siebte Däg bschprenge un nen am siebte Däg entsündigen, un dr soll sini Kleida wäsche un sich mit Wassa abwäsche, so wird da(er) am Obend sufa. (a) 19,20 Wer aba dreckig wird un sich nit entsündigen will, dr soll üsgrottet wäre üs dr Gmeinde; denn na(er) het des Heiligtum vum HERRN dreckig gmacht un isch nit mit Reinigungswasser besprengt; drum isch scha(er) dreckig. 19,21 Un des soll äich ä ewige Ordnig si. Un au dr, dr mit däm Reinigungswasser gesprengt het, soll sini Kleida wäsche, un wer des Reinigungswasser brihrt, dr soll dreckig si bis zum Obend. 19,22 Un ällei, was dr Unreine brihrt, wird dreckig wäre, un wer nen brihrt, soll dreckig si bis zum Obend.


20. Kapitel

Mirjams Dod. Moses Zwiefel bim Haderwasser

20,1 Un de ganzi Gmeinde dr Israelite kummt in de (a) Wüschte Zin im erschte Monet, un des Volk lagerte sich in Kadesch. Un (b) Mirjam schtirbt dert un wird dert beerdige.

20,2 a Un de Gmeinde het kei Wassa, un sie vusammle sich gege Moses un Aaron. 20,3 Un des Volk haderte mit Moses un sait: Ach daß ma(mir) umkumme wäre, als unsari Breda umkamen vor rem HERRN! 20,4 Wurum hän ihr de Gmeinde vum HERRN in de Wüschte brocht, daß ma(mir) do schterbe mit unsam Viecha? 20,5 Un wurum hän ihr uns(us) üs Ägypte gfihrt a däne bese Platz, wo ma nit saje ka, wo nit Fiege noh Weinstöcke noh Granatäpfel sin un au kei Wassa zum Trinken isch? 20,6 Do gehn Moses un Aaron vu dr Gmeinde wäg zue d Dire dr Schtiftshitte un flege uf ihr Gsicht(Visasch), un de Herrlichkeit vum HERRN erschient nene.

20,7 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 20,8 Nimm d Bengel(Schtäckä) un vusammel de Gmeinde, dü un di Brueda Aaron, un schwätzt zum Felse vor ihrem Aug; dr wird si Wassa ge. So sollsch dü nene Wassa üs däm Felse hervorbringen un de Gmeinde zsuffe ge un ihr Viecha. 20,9 Do nimmt Moses d (a) Bengel(Schtäckä), dr vor rem HERRN lit, we na(er) nem bpfohle het. 20,10 Un Moses un Aaron vusammle de Gmeinde vor rem Felse, un na(er) sait zue nene: Horche, ihr Unfolgsamen, (a) wäre ma(mir) äich wohl Wassa hervorbringen kenne üs däm Felse? 20,11 Un Moses erhob sini Hand un schlat d Felse mit däm Bengel(Schtäckä) zweimol. Do kummt viel Wassa üsä, so daß de Gmeinde trinke ka un ihr Viecha. 20,12 Der HERR aba sait zue Moses un Aaron: Wel ihr nit a mi glaubt hän un mi nit gheiligt hän vor d Israelite, drum sollt ihr de Gmeinde nit ins Land bringe, des i(ich) nene ge wäre. (a) (b) (c) (d) (e)

20,13 Das isch des (a) Haderwasser, wo de Israelite mit däm HERRN schtänkere un na(er) sich heilig a nene erwies. 20,14 Un Moses schickt Botschaft üs Kadesch zum Kenig dr (a) (b) (c) Edomiter: So losst dir di Brueda Israel sag: Dü kennsch all de Abmehe, de uns(us) betroffen het, 20,15 daß unsari Vädare noh Ägypte hinabgezogen sin un ma(mir) lang Ziit in Ägypte ghuust hän un daß de Ägypta uns(us) un unsari Vädare schlecht behandelt hän. 20,16 Un ma(mir) brellä zum HERRN; dr het unsari Schtimm ghärt un ä (a) Engel gschickt un uns(us) üs Ägypte gfihrt. Un lueg, ma(mir) sin in Kadesch, eina Schtadt a dinere Grenze. 20,17 Loß uns(us) durch di Land zeh. Mir wen nit durch Äcker odr Wiberge go, au nit Wassa üs d Brunne trinke. Di Landstraße wen ma(mir) zeh, nit zue d Rechte noh zue d Linke mach platz, bis ma(mir) durch di Gebiet hindurchgekommen sin. (a) (b) (c) 20,18 Edom aba sait zue nene: Dü sollsch nit hindurchziehen, odr i(ich) wäre dir mit däm Schwert entgegentreten. 20,19 Di Israelite sag zue nem: Mir wen uf dr gebahnten Schtroß zeh, un wenn ma(mir) vu dinem Wassa trinke, ma(mir) un unsa Viecha, so wen ma(mir)'s zahle. Mir wen nigs als nur zue Fueß hindurchziehen. 20,20 Na(Er) aba sait: Dü sollsch nit hindurchziehen. Un de Edomiter zehn üs, nene entgegä, mit mächtigem Heer un schtarker Hand. 20,21 So weigerten sich de Edomiter, Israel zue gestatten, durch ihr Gebiet zue zeh. Un Israel wich nene üs.

Aarons Dod

20,22 Un de Israelite breche uf vu Kadesch un kumme mit dr ganze Gmeinde a d Berg Hor. (a) 20,23 Un dr HERR schwätzt mit Moses un Aaron am Berg Hor a dr Grenze vum Land dr Edomiter un sait: 20,24 Aaron soll vusammelt wäre zue sinene Vädere; denn na(er) soll nit in des Land kumme, des i(ich) d Israelite ge ha, wel ihr minem Mul (Gosch) unghorsam gsi sin bi däm Haderwasser. 20,25 Nimm aba Aaron un sinene Bue(Suhn) Eleasar un fihr sie uf d Berg Hor 20,26 un (a) zeh Aaron sini Kleida üs un zeh sie sinem Bue(Suhn) Eleasar a. Un Aaron soll dert zue sinene Vädere vusammelt wäre un schterbe. 20,27 Do doet Moses, we nem dr HERR bpfohle het, un sie schtiege uf d Berg Hor vor dr ganze Gmeinde. 20,28 Un Moses zeht Aaron sini Kleida üs un zeht sie sinem Bue(Suhn) Eleasar a. (a) (b) Un Aaron schtirbt dert obe uf däm Berg. Moses aba un Eleasar schtiege rab vum Berg. 20,29 Un als de ganzi Gmeinde luegt, daß Aaron dod war, (a) wehklage sie nen driißig Däg, des ganzi Huus Israel.

21. Kapitel

Sieg iba de Kanaanita im Südland

21,1 Un als dr Kenig vu Arad, dr Kanaanita, dr im Südland gwohnt het, ghärt het, daß Israel rahkummt uf däm Wäg vu Atarim, zeht er in d Kampf gege Israel un fihrt etliche gfange. (a) (b) 21,2 Do gelobte Israel däm HERRN ä Gelübde un sait: Wenn dü des Volk in mi Hand gibsch, so will i(ich) a ihrem Schtädt d (a) (b) (c) (d) (e) Bann vollstrecken. 21,3 Un dr HERR ghärt het uf de Schtimm Israels un git de Kanaanita in ihri Hand, un sie vollstreckten d Bann a nene un ihrem Schtädt, un ma gheiße het de Gegend (a) (b) Horma*. 21,4 (a) Do breche sie uf vum Berg Hor in Richtung uf des Schilfmeer, um des Land dr Edomiter zue umgehen. Un des Volk wird verdrossen uf däm Wäg 21,5 un schwätzt gege Gott un gege Moses: Wurum hesch dü uns(us) üs Ägypte gfihrt, daß ma(mir) schterbe in dr Wüschte? Denn s isch kei Brot noh Wassa do, un uns(us) ekelt vor der mageren Ässä. 21,6 Do schickt dr HERR (a) feurige Schlange unda des Volk; de bissen des Volk, daß vieli üs Israel schterbe. 21,7 Do kumme sie zue Moses un sag: Mir hän (a) gsindigt, daß ma(mir) gege d HERRN un gege di gsait hän. Bitte d HERRN, daß sa(er) de Schlange vu uns(us) nihmt. Un Moses bittet fir des Volk. 21,8 Do sait dr HERR zue Moses: Mache dir ä (a) (b) eherne Schlange un richte sie a eina Stange hoch uf. Wer gebissen isch un luegt sie a, dr soll läbä. 21,9 Do macht Moses ä eherne Schlange un richte sie hoch uf. Un wenn jemanden ä Schlange biß, so luegt er de eherne Schlange a un bliebt läbä.

Zug bis a d Arnon un ins Moabitaland

21,10 Un de Israelite zehn üs un lagerten sich in Obot. 21,11 Un vu Obot zehn sie üs un lagerten sich in Ije-Abarim, in dr Wüschte öschtlich vu Moab. 21,12 Vu do zehn sie wida un lagerten sich am Bach Sered. 21,13 Vu do zehn sie wida un lagerten sich in dr Wüschte südlich vum Arnon, dr in d Gegend dr Amorita entspringt; denn dr Arnon isch de Grenze Moabs zwische Moab un d Amorita. 21,14 Drum heißt s in däm (a) (b) Buech vu d Kreg vum HERRN: «Das Waheb in Sufa un de Bäche am Arnon 21,15 un d Schtich dr Bäche, dr sich hizeht zue d Schtadt Ar un sich lehnt a de Grenze Moabs." 21,16 Un vu do zehn sie noh Beer. Das isch dr Brunne, vum dr HERR zue Moses gsait het: Versammle des Volk, i(ich) will nene Wassa ge. 21,17 Domols sang Israel des Led: «Brunnen, schtiegt uf! Singet vu nem: 21,18 Das isch dr Brunne, d de Firschte grabe hän; de Edlen im Volk hän nen grabe mit däm Zepter, mit ihrem Stäben." Un vu Beer zehn sie noh Mattana 21,19 un vu Mattana noh Nahalïl; un vu Nahaliël noh Bamot-Baal; 21,20 un vu Bamot-Baal in des Tal, des im Feld vu Moab lit bi däm Gipfel vum Pisga, dr hinunterblickt uf des Jordantal.

Sieg iba de Kenig Sihon un Og

21,21 (a) Un Israel schickt Laufbursch(Bote) zue Sihon, däm Kenig dr Amorita, un glo hän nem sag: 21,22 Loß mi durch di Land zeh. Mir wen nit abbiegen in de Äcker noh in de Weingärten, wen au vum Brunnenwasser nit trinke; de Landstraße wen ma(mir) zeh, bis ma(mir) durch di Gebiet hindurchgekommen sin. (a) 21,23 Aba Sihon gschtattete d Israelite nit d Zug durch si Gebiet, sundern sammlet si ganzes Kriegsvolk un zeht üs, Israel entgegä in de Wüschte. Un als sa(er) noh Jahaz kummt, kämpfte er gege Israel. 21,24 Israel aba schlat nen mit dr Schärfe vum Schwerts un nimmt si Land ä vum Arnon bis a d Jabbok un bis zue d Ammonitern; des Gebiet dr Ammonita aba reichte bis Jaser. 21,25 So nimmt Israel alli de Schtädt ä un gwohnt het in ällei Schtädt dr Amorita, in Heschbon un in ällei sinene Ortschaften. 21,26 Denn Heschbon war de Schtadt Sihons, vum Kenig dr Amorita, un na(er) het zvor mit däm Kenig dr Moabita gekämpft un nem all si Land abgewonnen bis zum Arnon. 21,27 Drum sait ma im Led:

.Kommt noh Heschbon, daß ma de Schtadt Sihons bäut un aufrichte. 21,28 Denn Fiir isch üs Heschbon gfahre, ä Flamme vu dr Schtadt Sihons; de het gfrässä Ar in Moab un gässä(vuzehrt) de Höhän am Arnon. 21,29 Mai dir, Moab! Dü Volk vum (a) (b) Kemosch bisch vulore! Ma het sini Buebä(Sühn) in de Flucht gschla un sini Techta gfange gfihrt zue Sihon, däm Kenig dr Amorita. 21,30 Sini Herrlichkeit isch znicht wore vu Heschbon bis noh Dibon, sie isch kappüt bis noh Nofach, bis noh Medeba. 21,31 So gwohnt het Israel im Land dr Amorita.

21,32 Un Moses schickt Kundschafter üs noh Jaser; un sie eroberten s mit sinene Ortschaften un vutriebe de Amorita, de drin ware, 21,33 (a) un drille sich un zehn nuf d Wäg noh Baschan. Do zeht nene entgegä Og, dr Kenig vu Baschan, mit sinem ganze Kriegsvolk, um bi Edreï zue kämpfen. 21,34 Un dr HERR sait zue Moses: Fircht di nit vor nem, denn i(ich) ha nen in di Hand ge mit Land un Lit, un dü sollsch mit nem doe, we dü mit (a) Sihon, däm Kenig dr Amorita, doe hesch, dr in Heschbon gwohnt het. 21,35 Un sie schlat nen un sini Buebä(Sühn) un si ganzes Kriegsvolk, bis keina me ibrig bliebt, un nähmä des Land ä.


22. Kapitel

Bileam soll Israel vufluechen, aba na(er) mueß s segnen

22,1 Dnohch zehn de Israelite wida un lagerten sich im Jordantal dr Moabita gegeiba Jericho. 22,2 Un Balak, dr Bue(Suhn) Zippors, luegt ällei, was Israel d Amorita azogä het. 22,3 Un de Moabita firchte sich arg vor rem Volk, des so groß war, un d Moabitern graute vor d Israelite. 22,4 Un sie sag zue d Älteschte dr Midianita: Etze wird der Haufe uffrässä, was um uns(us) herum isch, we ä Rind des Gras uf däm Feld abfrißt. Balak aba, dr Bue(Suhn) Zippors, war zue der Ziit Kenig dr Moabita. 22,5 Un na(er) schickt Laufbursch(Bote) üs zue (a) (b) (c) Bileam, däm Bue(Suhn) Beors, noh Petor, des am Euphrat lit, ins Land dr Buebä(Sühn) vu sinem Volks, um nen herbeizurufen, un glo hän nem sag: Lueg, s isch ä Volk üs Ägypte zoge, des deckt des ganzi Land un lagert ma(mir) gegeiba. 22,6 So kumm etze un verfluche ma(mir) des Volk, denn s isch ma(mir) zue mächtig; villicht ka ich's dann(dnoh) schlat un üs däm Land vutriebe; denn i(ich) wiß: wen dü segnesch, dr isch gsegnet, un wen dü verfluchst, dr isch vufluecht. 22,7 Un de Älteschte dr Moabita gehn hi mit d Älteschte dr Midianita un hän d (a) Lohn fir des Wahrsagen in ihrem Händ(Pfode) un kumme zue Bileam un sage nem de Wort Balaks. 22,8 Un na(er) sait zue nene: Bliebe do iba Nacht, so will i(ich) äich sage, we ma(mir)'s dr HERR sag wird. Do bliebe de Firschte dr Moabita bi Bileam.

22,9 Un Gott kummt zue Bileam un sait: Wer sin de Lit, de bi dir sin? 22,10 Bileam sait zue Gott: Balak, dr Bue(Suhn) Zippors, dr Kenig dr Moabita, het zue ma(mir) gschickt: 22,11 Lueg, ä Volk isch üs Ägypte zoge un deckt des ganzi Land. So kumm etze un verfluche s; villicht ka i(ich) dann(dnoh) mit nem kämpfen un s vutriebe. 22,12 Gott aba sait zue Bileam: Gang nit mit nene, verfluche des Volk au nit; denn s isch gsegnet. 22,13 Do schtoht Bileam am Morge uf un sait zue d Firschte Balaks: Gehn hi in äich Land; denn dr HERR will's nit gestatten, daß i(ich) mit äich zeht.

22,14 Un de Firschte dr Moabita mache sich uf, kumme zue Balak un sag: Bileam weigert sich, mit uns(us) zue zeh. 22,15 Do schickt Balak noh me un noh mächtigere Firschte, als sälli ware. 22,16 Als de zue Bileam kumme, sag sie zue nem: So losst dir sag Balak, dr Bue(Suhn) Zippors: Wehre di doch nit dgege, zue ma(mir) zue zeh; 22,17 denn i(ich) will di hoch ehren, un was dü ma(mir) saisch, des will i(ich) doe; kumm doch un verfluche ma(mir) des Volk. 22,18 Bileam git zantwort un sait zue d Gesandten Balaks: (a) Wenn ma(mir) Balak si Huus voll Silba un Gold gäbe, so kennt i(ich) doch nit ibaträte des Wort vum HERRN, vu minem Gottes, nit im Kliene noh im Greschte. 22,19 So bliebe au ihr etze do de Nacht, daß i(ich) erfahre, was dr HERR wida mit ma(mir) schwätze wird. 22,20 Do kummt Gott in dr Nacht zue Bileam un sait zue nem: Sin de Manne(Männa) kumme, di zue ruefä, so mach di uf un zeh mit nene; doch nur was i(ich) dir sag wäre, sollsch dü doe.

22,21 Do schtoht Bileam am Morge uf un sattelte sini Eselin un zeht mit d Firschte dr Moabita. 22,22 Aba dr Zorn (Wuet) Gottes gibt driba, daß sa(er) nazeht. Un dr (a) Engel vum HERRN kummt in d Wäg, um nem zue wiedaschtehn. Na(Er) aba ritt uf vu sinere Eselin, un zwei Knecht ware mit nem. 22,23 Un de Eselin luegt d Engel vum HERRN uf däm Wäg schtoh (a) mit nem bloßen Schwert in vu sinere Hand. Un de Eselin wich vum Wäg ab un goht uf däm Feld; Bileam aba schlat sie, um sie wieda uf d Wäg zue bringe. 22,24 Do kummt dr Engel vum HERRN uf d Pfad zwische d Weinbergen, wo uf beidi Site Muurene ware. 22,25 Un als de Eselin d Engel vum HERRN luegt, drängt hän sie sich a de Mure un klemmte Bileam d Fueß ä a dr Mure, un na(er) schlat sie noh me. 22,26 Do goht dr Engel vum HERRN wida un kummt a ä enge Schtell, wo kei Platz me war auszuweichen, nit zue d Rechte noh zue d Linke. 22,27 Un als de Eselin d Engel vum HERRN luegt, flegt sie in de Knie unda Bileam. Do gibt dr Zorn (Wuet) Bileams, un na(er) schlat de Eselin mit däm Stecken. 22,28 Do doet dr HERR dr Eselin d Mul (Gosch) uf, un sie sait zue Bileam: Was hab i(ich) dir doe, daß dü mi etze draimol gschla hesch?a 22,29 Bileam sait zue d Eselin: Wel dü Muetwille mit ma(mir) triebsch! Ach daß i(ich) etzed ä Schwert in dr Hand het, i(ich) wot di umbringe! 22,30 Di Eselin sait zue Bileam: Bin i(ich) nit di Eselin, uf dr dü geritten bisch vu jeher bis uf däne Dag? War s je mi Art, s so mit dir zue tribä? Na(Er) sait: Nei. 22,31 Do ufdoe het dr HERR däm Bileam de Aug, daß sa(er) d Engel vum HERRN uf däm Wäg schtoh luegt mit nem bloßen Schwert in vu sinere Hand, un na(er) buckt sich un flegt ane uf si Gsicht(Visasch). 22,32 Un dr Engel vum HERRN sait zue nem: Wurum hesch dü di Eselin etze draimol gschla? Lueg, i(ich) ha mi ufgmacht, um dir zue wiedaschtehn; denn di Wäg isch vukehre in minem Aug. 22,33 Un de Eselin het mi gsähne un isch ma(mir) draimol ausgewichen. Sunscht, wenn sie ma(mir) nit ausgewichen wär, so het i(ich) di etzed umbrocht, aba de Eselin am Läbä wäre. 22,34 Do sait Bileam zum Engel vum HERRN: I(Ich) ha gsindigt; i(ich) hab's jo nit gwißt, daß dü ma(mir) entgegenstandest uf däm Wäg. Un etze, wenn dir's nit gfallt, will i(ich) wieda umkähre. 22,35 Der Engel vum HERRN sait zue nem: Zieh hi mit d Manne(Männa), aba nigs anderes, als was i(ich) zue dir sag wäre, sollsch dü schwätze. So zeht Bileam mit d Firschte Balaks.

22,36 Als Balak ghärt het, daß Bileam kummt, zeht er üs, nem entgegä noh Ar in Moab, des am Arnon lit, a dr äußerschte Grenze, 22,37 un sait zue nem: Hab i(ich) nit zue dir gschickt un di ruefä losse? Wurum bisch dü denn nit zue ma(mir) kumme? Meinsch dü, i(ich) kennt di nit ehren? 22,38 Bileam git zantwort nem: Lueg, i(ich) bi zue dir kumme, aba we ka i(ich) ebis anderes schwätze, als was ma(mir) Gott in d Mul (Gosch) git? Nur des ka i(ich) schwätze! 22,39 So zeht Bileam mit Balak, un sie kumme noh Kirjat-Huzot. 22,40 Un Balak opferte Rinda un Schof un schickt dvu a Bileam un a de Firschte, de bi nem ware.

22,41 Un am Morge nimmt Balak d Bileam un fihrt nen nuf noh (a) Bamot-Baal, daß sa(er) vu dert des ganzi Volk Israel überblicken ka.


23. Kapitel

23,1 Un Bileam sait zue Balak: Baue ma(mir) do siebä Altäre un schaffe ma(mir) her siebä jungi Schtier un siebä Widder. 23,2 Balak doet, we nem Bileam gsait het, un beidi, Balak un Bileam, opferten uf jeda Altar ä jungen Schtier un ä Widder. 23,3 Un Bileam sait zue Balak: Kumm zue dinem Brandopfa; i(ich) will higo, ob ma(mir) villicht dr HERR begegnet, daß i(ich) dir sag, was sa(er) ma(mir) zeige. Un na(er) goht hi uf ä kahlen Higel. 23,4 Un Gott trifft Bileam; er aba sait zue nem: Siebä Altäre hab i(ich) hergerichtet un uf jeda Altar ä jungen Schtier un ä Widder gopfart. 23,5 Der HERR aba git des Wort däm Bileam in d Mul (Gosch) un sait: Gang zruck zue Balak un sag so! 23,6 Un als sa(er) zue nem kummt, lueg, do schtoht er bi sinem Brandopfa samt ällei Firschte dr Moabita. 23,7 Do hebt Bileam a mit sinem Spruch un sait: Üs Aram het mi Balak, dr Kenig dr Moabita, holen losse vum Berg im Oschte: Kumm, verfluche ma(mir) Jakob! Kumm, verwünsche Israel! 23,8 We soll i(ich) flueche, däm Gott nit fluecht? We soll i(ich) verwünschen, d dr HERR nit verwünscht? 23,9 Denn vu dr Hechi dr Felse sieht i(ich) nen, un vu d Higel lueg i(ich) nen. Lueg, des Volk wird abgesondert huuse un sich nit zue d Heide rechnen. 23,10 Wer ka zehle d (a) Schtaub Jakobs, au nur d vierten Deil Israels? Mini Seele möge schterbe d Dod dr Grechte, un mi End wäre we ihr End!

23,11 Do sait Balak zue Bileam: Was doesch dü ma(mir) a? I(Ich) ha di holen losse, um minem Gegna(Feinde) zue flueche, un lueg, dü segnesch. 23,12 Na(Er) git zantwort un sait: Muß i(ich) nit des hebed un (a) schwätze, was ma(mir) dr HERR in d Mul (Gosch) git? 23,13 Balak sait zue nem: Kumm doch mit ma(mir) a ä anderem Platz, vu wo üs dü nur si äußerstes End siehsch, aba nit ganz Israel, un verfluche s ma(mir) vu dert. 23,14 Un na(er) fihrt nen zum Späherfeld uf däm Gipfel vum Pisga un bäut het siebä Altäre un opferte uf jeda Altar ä jungen Schtier un ä Widder. 23,15 Un Bileam sait zue Balak: Kumm zue dinem Brandopfa, i(ich) aba will dert däm Herrgott träffä.

23,16 Un dr HERR trifft Bileam un git nem des Wort in sinene Mul (Gosch) un sait: Gang zruck zue Balak un sag so! 23,17 Un als sa(er) zue nem kummt, lueg, do schtoht er bi sinem Brandopfa samt d Firschte dr Moabita. Un Balak sait zue nem: Was het dr HERR gsait? 23,18 Un na(er) hebt a mit sinem Spruch un sait: Schtand uf, Balak, un her! Nimm zue Ohre, was i(ich) sag, dü Bue(Suhn) Zippors! 23,19 Gott isch nit ä Mensch, daß sa(er) leg, noh ä Menschenkind, daß nen ebis gereue. Sollte er ebis sag un nit doe? Sollte er ebis schwätze un nit hebed?a 23,20 Lueg, zue segnen isch ma(mir) bfohle; er het gsegnet, un i(ich) ka's nit wende. 23,21 Ma luegt kei Unheil in Jakob un kei End in Israel. Der HERR, si Gott, isch bi nem, un s juchz däm Kenig zue. 23,22 Gott, dr sie üs Ägypte gfihrt het, isch fir sie we des Horn vum Wildstiers. 23,23 Denn s git kei Zaubern in Jakob un kei Wahrsagen in Israel. Zue rechter Ziit wird Jakob un Israel gsait, weli Wunda Gott den. 23,24 Lueg, des Volk wird ufschtoh we ä junger Löwe un wird sich ufhebe (a) (b) we ä Löwe; s wird sich nit lege, bis s d Raub gässä(vuzehrt) un des Bloet dr Erschlagenen trinkt.

23,25 Do sait Balak zue Bileam: Dü sollsch s nit vufluechen noh segnen. 23,26 Bileam git zantwort un sait zue Balak: Hab i(ich) dir nit gsait, ällei, was dr HERR schwätzt, des wird i(ich) doe? 23,27 Balak sait zue nem: Kumm doch, i(ich) will di a ä anderem Platz fihre; villicht gfallt s Gott, daß dü sie ma(mir) dert verfluchst. 23,28 Un (a) Balak fihrt nen uf d Gipfel vum Berg (b) Peor, dr hinunterblickt uf des Jordantal. 23,29 Un Bileam sait zue Balak: Baue ma(mir) do siebä Altäre un schaffe ma(mir) her siebä jungi Schtier un siebä Widder. 23,30 Balak doet, we Bileam gsait het, un opferte uf jeda Altar ä jungen Schtier un ä Widder.


24. Kapitel

24,1 Als etze Bileam luegt, daß s däm HERRN gfallt, Israel zue segnen, goht da(er) nit we bisher uf Zeiche üs, sundern richte si Gsicht(Visasch) zue d Wüschte, 24,2 hebt sini Aug uf un luegt Israel, we sie lagerten noh ihrem Schtämm. Un dr Geischt Gottes kummt uf nen, 24,3 un na(er) hebt a mit sinem Spruch un sait: S sait Bileam, dr Bue(Suhn) Beors, s sait dr Ma, däm (a) de Aug ufdoe sin; 24,4 s sait dr Höra göttlicher Gsaite, dr vum Allmächtigen Offenbarig luegt, däm de Aug ufdoe wäre, wenn na(er) niederkniet: 24,5 We fain sin di Zelte, Jakob, un di Wohnige, Israel! 24,6 We de Däla, de sich üsbreite, we de Gärten a d Wassa, we de Aloebäume, de dr HERR pflanzt, we de Zedern a d Wassa. 24,7 Si Eima fleßt vu Wassa iba, un sini Saat het Wassa de Massig(Fülle). Si Kenig wird hecha wäre als Agag, un si Rich wird sich ufhebe. 24,8 Gott, dr nen üs Ägypte gfihrt het, isch fir nen we des Horn vum Wildstiers. Na(Er) wird de Velka, sini Vufolga, uffrässä un ihri Knochä(Bei) zermalmen un mit sinene Pfiel zerschmettern. 24,9 Na(Er) (a) (b) het sich higschtreckt, sich niedergelegt we ä Löwe un we ä junger Löwe - wer will nen ufschtäre? (c) (d) Gsegnet isch, wer di segnet, un vufluecht, wer di vufluecht!

24,10 Do gibt Balaks Zorn (Wuet) gege Bileam, un na(er) schlat de Händ(Pfode) zsämme un sait zue nem: I(Ich) ha di gerufen, daß dü mi Gegna(Feinde) vufluechen solltscht, un lueg, dü hesch sie etze draimol gsegnet. 24,11 Gang etze wäg in di Land! I(Ich) het denkt, i(ich) wot di ehren, aba dr HERR het dir de Ehri vuwehrt. 24,12 Bileam git zantwort nem: Hab i(ich) nit scho zue di Laufbursch(Bote) gsait, de dü zue ma(mir) sandtest: 24,13 Wenn ma(mir) Balak si Huus voll Silba un Gold gäbe, so kennt i(ich) doch a vum HERRN Wort nit vorbi un Beses un Guetes doe noh minem Herz, sundern was dr HERR schwätzt, des wird i(ich) au schwätze?a 24,14 Un etze lueg, i(ich) zeht zue minem Volk. So kumm, i(ich) will dir kunddoe, was des Volk dinem Volk doe wird zue d letschte Ziit. 24,15 Un na(er) hebt a mit sinem Spruch un sait: S sait Bileam, dr Bue(Suhn) Beors, s sait dr Ma, däm de Aug ufdoe sin, 24,16 s sait dr Höra göttlicher Gsaite un dr de s Wisse vum Hechschte het, dr de Offenbarig vum Allmächtigen luegt un däm de Aug ufdoe wäre, wenn na(er) niederkniet: 24,17 I(Ich) sieht nen, aba nit etzed; i(ich) lueg nen, aba nit vu nahem. S wird ä (a) (b) Schtern üs Jakob ufgoh un ä (c) Zepter üs Israel aufkommen un wird (d) zerschmettern de Schläfen dr Moabita un d Scheitel alli Buebä(Sühn) Sets. 24,18 (a) (b) Edom wird da(er) inähme, un Seïr, si Feind, wird undaworfe si; Israel aba wird Sieg hän. 24,19 Üs Jakob wird (a) dr Herrscha kumme un umbringen, was ibrig isch vu d Schtädt.

24,20 Un als sa(er) de Amalekiter luegt, hebt er a mit sinem Spruch un sait: Amalek isch des erschte unda d Mensch; aba (a) (b) zletscht wird s umkumme.

24,21 Un als sa(er) de (a) Keniter luegt, hebt er a mit sinem Spruch un sait: Fescht isch di Wohnig, un dü hesch di Nest in ä Fels bäut. 24,22 Trozdäm wird Kain ausgetilgt wäre. We lang noh, dann(dnoh) fihrt Assur di gfange wäg! 24,23 Un na(er) hebt abamols a mit sinem Spruch un sait: Ach, wer wird am Läbä bliebe, wenn Gott des doe wird? 24,24 Un Schiffe üs (a) Kittim wäre vuderbe (b) Assur un (c) Eber; des aba wird au umkumme.

24,25 Un (a) Bileam macht sich uf un zeht hi un kummt wieda in si Land, un Balak zeht sinene Wäg.


25. Kapitel

Israels Götzedenscht mit däm Baal-Peor. Der Eifa vum Pinhas fir d

HERRN

25,1 Un Israel lagerte in (a) Schittim. Do fangt des Volk a zue (b) huren mit d Techtare dr Moabita; 25,2 de luden des Volk zue d Opfa ihra Götta. Un des Volk ißt un bäte ihri Götta a. 25,3 Un Israel hängt sich a d (a) (b) Baal- Peor. Do gibt vum HERRN Zorn (Wuet) iba Israel, 25,4 un na(er) sait zue Moses: Nimm alli Obere vum Volks un (a) (b) hänge sie vor däm HERRN uf im Gsicht(Visasch) dr Sunne, dmit sich dr grimmige Zorn (Wuet) vum HERRN vu Israel wende. 25,5 Un Moses sait zue d Richtern Israels: (a) Töte ä jeda sini Lit, de sich a d Baal-Peor ghängt hän.

25,6 Un lueg, ä Ma üs Israel kummt un hole unda sini Breda ä (a) Midianiterin vor d Aug vum Moses un dr ganze Gmeinde dr Israelite, de do hiilä vor dr Dire dr Schtiftshitte. 25,7 Als des (a) Pinhas luegt, dr Bue(Suhn) Eleasars, vum Bue(Suhn) vum Prieschta Aaron, schtoht er uf üs dr Gmeinde un nimmt ä Spieß in sini Hand 25,8 un goht däm israelitischen Ma noh in de Kamma un durchstach sie beidi, d israelitischen Ma un de Wieb, durch ihrem Leib (Ranze). Do ghärt het de Plage uf unda d Israelite. 25,9 S ware aba durch de Plage umbrocht worde vierundzwanzigtausend. (a)

25,10 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 25,11 Pinhas, dr Bue(Suhn) Eleasars, vum Bue(Suhn) vum Prieschta Aaron, het minem Wuet vu d Israelite gewendet durch sinene Eifa um mi, daß i(ich) nit in minem Eifa de Israelite vutilgt. 25,12 Drum sag: Lueg, i(ich) gib nem minem (a) (b) (c) (d) Packt(Abkumme) vum Friede, 25,13 un der Packt(Abkumme) soll nem un sinene Nohchkumme des ewige Prieschtatum zuteilen, wel la(er) fir sinene Gott geeifert un fir de Israelite Sühne geschafft het. 25,14 Der israelitische Ma aba, dr erschlagen wird mit dr Midianiterin, hieß Simri, dr Bue(Suhn) Salus, dr Oberschte eina Sippe dr Simeoniter. 25,15 Di midianitische Wieb, de au erschlagen wird, hieß Kosbi, ä Dochta Zurs, vum Schädel vumä Geschlechtes unda d Midianitern.

25,16 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 25,17 Den d Midianitern Schadä un schlagt sie; (a) 25,18 denn sie hän äich Schadä doe mit ihra Lischt, de sie gege äich geübt hän durch d Peor un durch ihri Schweschta Kosbi, de Dochta vumä Obaschte dr Midianita, de erschlagen wird am Dag dr Plage, de um vum Peor wille kummt.

Neii Zählung dr Schtämm vum Volk

25,19 Un s isch bassiert noh dr Plage,

26. Kapitel

26,1 do sait dr HERR zue Moses un Eleasar, däm Bue(Suhn) vum Prieschta Aaron: 26,2 Nähme de Summe dr ganze Gmeinde dr Israelite uf, vu zwanzig Johr a un driba noh ihrem Sippen, alli, de wehrfehig sin in Israel. (a) 26,3 Un Moses un Eleasar, dr Prieschta, zählten sie im Jordantal dr Moabita gegeiba Jericho, 26,4 de zwanzig Johr alt ware un driba, we dr HERR s Moses bpfohle het. Des aba ware de Israelite, de üs Ägypte zoge ware:

26,5 a Ruben, dr Erschtgeborene Israels. Di Buebä(Sühn) Rubens aba ware: Henoch, vum des Gschlecht dr Henochiter kummt; Pallu, vum des Gschlecht dr Palluiter kummt; 26,6 Hezron, vum des Gschlecht dr Hezroniter kummt; Karmi, vum des Gschlecht dr Karmiter kummt. 26,7 Das sin de Gschlechta vu Ruben, un ihri Zahl war 43 730. 26,8 Aba de Buebä(Sühn) Pallus ware Eliab. 26,9 Un de Buebä(Sühn) Eliabs ware Nemuël un (a) Datan un Abiram. Das sin dr Datan un Abiram, de vu dr Vusammlig (Bagasch) bruefe ware, aba de sich gege Moses un Aaron auflehnten in dr Rotte Korach, als sie sich gege d HERRN auflehnten. 26,10 Un d Bode doet ihrem Mul (Gosch) uf un vuschlingt sie mit Korach, während de Rotte schtirbt, indäm des Fiir zweihundertundfünfzig Manne(Männa) fraß un sie zum Zeiche wäre. 26,11 Aba de Buebä(Sühn) Korachs schterbe nit alli.

26,12 Di Buebä(Sühn) Simeons noh ihrem Gschlechta ware: Jemuël, doher kummt des Gschlecht dr Jemuëliter; Jamin, doher kummt des Gschlecht dr Jaminiter; Jachin, doher des Gschlecht dr Jachiniter kummt; 26,13 (a) Serach, doher des Gschlecht dr Serachiter kummt; Schaul, doher des Gschlecht dr Schauliter kummt. 26,14 Das sin de Gschlechta vu Simeon, 22 200.

26,15 Di Buebä(Sühn) Gads noh ihrem Gschlechta ware: Zifjon, doher des Gschlecht dr Zifjoniter kummt; Haggi, doher des Gschlecht dr Haggiter kummt; Schuni, doher des Gschlecht dr Schuniter kummt; 26,16 Osni, doher des Gschlecht dr Osniter kummt; Eri, doher des Gschlecht dr Eriter kummt; 26,17 Arod, doher des Gschlecht dr Aroditer kummt; Areli, doher des Gschlecht dr Areliter kummt. 26,18 Das sin de Gschlechta dr Buebä(Sühn) Gads, a Zahl 40 500.

26,19 Di Buebä(Sühn) Judas ware: Na(Er) un Onan, de beidi im Land Kanaan schterbe. (a) 26,20 S ware aba de Buebä(Sühn) Judas noh ihrem Gschlechta: Schela, doher des Gschlecht dr Schelaniter kummt; Perez, doher des Gschlecht dr Pereziter kummt; Serach, doher des Gschlecht dr Serachiter kummt. 26,21 Aba de Buebä(Sühn) vum (a) Perez ware: Hezron, doher des Gschlecht dr Hezroniter kummt; Hamul, doher des Gschlecht dr Hamuliter kummt. 26,22 Das sin de Gschlechta Judas, a Zahl 76 500.

26,23 Di Buebä(Sühn) Issachars noh ihrem Gschlechta ware: Tola, doher des Gschlecht dr Tolaiter kummt; Puwa, doher des Gschlecht dr Puwaniter kummt; 26,24 Jaschub, doher des Gschlecht dr Jaschubiter kummt; Schimron, doher des Gschlecht dr Schimroniter kummt. 26,25 Das sin de Gschlechta Issachars, a Zahl 64 300.

26,26 Di Buebä(Sühn) Sebulons noh ihrem Gschlechta ware: Sered, doher des Gschlecht dr Serediter kummt; Elon, doher des Gschlecht dr Eloniter kummt; Jachleel, doher des Gschlecht dr Jachleeliter kummt. 26,27 Das sin de Gschlechta Sebulons, a Zahl 60 500. 26,28 Di Buebä(Sühn) Josef noh ihrem Gschlechta ware: Manasse un Ephraim. 26,29 (a) Di Buebä(Sühn) Manasses aba ware: Machir, doher kummt des Gschlecht dr Machiriter; Machir ziigt (zeugt) Gilead, doher kummt des Gschlecht dr Gileaditer. 26,30 Des sin de Buebä(Sühn) Gileads: Iëser, doher kummt des Gschlecht dr Iëseriter; Helek, doher kummt des Gschlecht dr Helekiter; 26,31 Asrïl, doher kummt des Gschlecht dr Asriëliter; Sichem, doher kummt des Gschlecht dr Sichemiter; 26,32 Schemida, doher kummt des Gschlecht dr Schemidaiter; Hefer, doher kummt des Gschlecht dr Heferiter. 26,33 Zelofhad aba war Hefers Bue(Suhn) un het keini Buebä(Sühn), sundern Techta; de hießen Machla, Noa, Hogla, Milka un Tirza. (a) 26,34 Das sin de Gschlechta Manasses, a Zahl 52 700.

26,35 Di Buebä(Sühn) Ephraims noh ihrem Gschlechta ware: Schutelach, doher kummt des Gschlecht dr Schutelachiter; Becha, doher kummt des Gschlecht dr Becheriter; Tahan, doher kummt des Gschlecht dr Tahaniter. 26,36 Di Buebä(Sühn) Schutelachs aba ware: Eran, doher kummt des Gschlecht dr Eraniter. 26,37 Das sin de Gschlechta dr Buebä(Sühn) Ephraims, a Zahl 32 500. Das sin de Buebä(Sühn) Josef noh ihrem Gschlechta.

26,38 Di Buebä(Sühn) Benjamins noh ihrem Gschlechta ware: Bela, doher kummt des Gschlecht dr Belaiter; Aschbel, doher kummt des Gschlecht dr Aschbeliter; Ahiram, doher kummt des Gschlecht dr Ahiramiter; 26,39 Schufam, doher kummt des Gschlecht dr Schufamiter; Hufam, doher kummt des Gschlecht dr Hufamiter. 26,40 Di Buebä(Sühn) Belas aba ware: Ard un Naaman, doher kummt des Gschlecht dr Arditer un Naamaniter. 26,41 Das sin de Buebä(Sühn) Benjamins noh ihrem Gschlechta, a Zahl 45 600.

26,42 Di Buebä(Sühn) Dans noh ihrem Gschlechta ware: Schuham, doher kummt des Gschlecht dr Schuhamiter. Das sin de Gschlechta Dans noh ihrem Gschlechta. 26,43 Alli Gschlechta dr Schuhamiter ware a Zahl 64 400.

26,44 Di Buebä(Sühn) Assers noh ihrem Gschlechta ware: Jimna, doher kummt des Gschlecht dr Jimniter; Jischwi, doher kummt des Gschlecht dr Jischwiter; Beria, doher kummt des Gschlecht dr Beriiter. 26,45 Aba de Buebä(Sühn) Berias ware: Heber, doher kummt des Gschlecht dr Heberiter; Malkïl, doher kummt des Gschlecht dr Malkiëliter. 26,46 Un de Dochta Assers hieß Serach. 26,47 Das sin de Gschlechta dr Buebä(Sühn) Assers, a Zahl 53 400.

26,48 Di Buebä(Sühn) Naftalis noh ihrem Gschlechta ware: Jachzeel, doher kummt des Gschlecht dr Jachzeeliter; Guni, doher kummt des Gschlecht dr Guniter; 26,49 Jezer, doher kummt des Gschlecht dr Jezeriter; Schillem, doher kummt des Gschlecht dr Schillemiter. 26,50 Das sin de Gschlechta vu Naftali noh ihrem Sippen, a Zahl 45 400.

26,51 Das isch de Summe dr Israelite, 601 730.

26,52 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 26,53 Diesen sollsch dü des Land üsdeile zum Erbe noh dr Zahl dr Name. 26,54 Dem Gschlecht, des groß isch a Zahl, sollsch dü viel zum Erbe ge, un däm Gschlecht, des gring isch a Zahl, weng; nem jede soll ma ge noh vu sinere Zahl. 26,55 (a) (b) Doch soll ma des Land durchs Los üsdeile; noh d Name dr Schtämm ihra Vädare soll sie ihr Erbdeil gregä. 26,56 Nohch däm Los sollsch dü ihr Erbe üsdeile zwische d vieli un wenigen.

Di Gschlechta dr Leviten

26,57 Un des isch de Summe dr Leviten noh ihrem Gschlechta: Gerschon, doher des Gschlecht dr Gerschoniter; Kehat, doher des Gschlecht dr Kehatiter; Merari, doher des Gschlecht dr Merariter. (a) (b) 26,58 Des sin de Gschlechta Levis: des Gschlecht dr (a) Libniter, des Gschlecht dr (b) Hebroniter, des Gschlecht dr Machliter, des Gschlecht dr Muschiter, des Gschlecht dr Korachiter. Kehat aba ziigt (zeugt) Amram. 26,59 Un Amrams Wieb hieß Jochebed, ä Dochta Levis, de nem uf d Welt kumme wird in Ägypte. Un sie gebar däm Amram Aaron un Moses un ihri Schweschta Mirjam. 26,60 Dem Aaron aba wäre uf d Welt kumme Nadab, Abihu, Eleasar un Itamar. 26,61 Nadab aba un Abihu schterbe, als sie fremdes Fiir darbrachten vor rem HERRN. (a) 26,62 Un ihri Summe war 23 000, ällei, was männlich war, vu nem Monet a un driba. Sie wäre nämlich nit zehlt zsämme mit d Israelite; denn ma git nene kei Erbe unda d Israelite.

26,63 Das isch de Summe dr Israelite, de Moses un Eleasar, dr Prieschta, zählten im Jordantal dr Moabita gegeiba Jericho. 26,64 Unter däne aba war keina me vu däne üs Israel, de Moses un Aaron, dr Prieschta, zehlt hän in dr Wüschte Sinai. (a) 26,65 Denn dr HERR het nene gsait, sie solle den Dod schterbe in dr Wüschte. (a) Un so bliebt keina vu nene ibrig als Kaleb, dr Bue(Suhn) Jefunnes, un Josua, dr Bue(Suhn) Nuns.


27. Kapitel

27,1 Un (a) (b) de Techta Zelofhads, vum Bue(Suhn) Hefers, vum Bue(Suhn) Gileads, vum Bue(Suhn) Machirs, vum Bue(Suhn) Manasses, vu d Gschlechta Manasses, vum Bue(Suhn) Josef, mit Name Machla, Noa, Hogla, Milka un Tirza kumme dzue 27,2 un kumme vor Moses un vor Eleasar, d Prieschta, un vor de Schtammesfirschte un de ganzi Gmeinde vor dr Dire dr Schtiftshitte un sag: 27,3 Unsa Vada (Babbe) isch gschtorbe in dr Wüschte un war nit mit unda dr Rotte, de sich (a) (b) gege d HERRN empörte, unda dr Rotte Korach, sundern isch um vu sinere eigene Sinde wille gschtorbe un het keini Buebä(Sühn). 27,4 Wurum soll denn unsares Vada (Babbe) Name in sinem Gschlecht undagoh, wel la(er) kei Bue(Suhn) het? Gen uns(us) au ä Erbguet unda d Breda unsares Vada (Babbe).

27,5 Moses hole ihri Sach vor d HERRN. 27,6 Un dr HERR sait zue nem: 27,7 Di Techta Zelofhads hän recht gsait. Dü sollsch nene ä Erbguet unda d Breda ihrem Vada (Babbe) ge un sollsch ihrem Vada (Babbe) Erbe nene zuwenden. 27,8 Un sag d Israelite: Wenn jemads schtirbt un kei Bue(Suhn) het, so sollt ihr si Erbe vu sinere Dochta zuwenden. 27,9 Het da(er) keini Dochta, sollt ihr's sinene Breda ge. 27,10 Het da(er) keini Breda, sollt ihr's d Breda vu sinem Vada (Babbe) ge. 27,11 Het si Vada (Babbe) keini Breda, sollt ihr's sinene nägschte Vuwandte ge, de nem angehören in sinem Gschlecht, dmit sie s in Hab un Guet nähmä. Das soll d Israelite Gsetz un Recht si, we dr HERR däm Moses bpfohle het.

Josua wird zum Nohchfolga vum Moses bestellt

27,12 (a) (b) Un dr HERR sait zue Moses: Schtieg uf des Berg Abarim un lueg uf des Land, des i(ich) d Israelite ge wäre. 27,13 Un wenn dü s gsähne hesch, sollsch dü au zue di Vädere vusammelt wäre, we di Brueda Aaron zue nene vusammelt isch, (a) 27,14 wel ihr minem Wort unghorsam gsi sin in dr Wüschte Zin, als de Gmeinde haderte un (a) ihr mi vor nene heilige solltet durch des Wassa. Das isch des Haderwasser zue Kadesch in dr Wüschte Zin.

27,15 Un Moses schwätzt mit däm HERRN un sait: 27,16 Der HERR, dr (a) Gott vum Lebensgeistes fir ällei Fleisch, wott ä Ma anesitzä iba de Gmeinde, 27,17 dr vor nene her üs- un eingeht un sie üs- un einführt, dmit de Gmeinde vum HERRN nit isch (a) (b) we de Schof ohni Schäfa (Hirte).

27,18 Un dr HERR sait zue Moses: Nimm aJosua zue dir, d Bue(Suhn) Nuns, ä Ma, in däm dr Geischt isch, un lege di Händ(Pfode) uf nen; 27,19 un loß nen träte vor d Prieschta Eleasar un vor de ganzi Gmeinde un bestelle nen vor ihrem Aug 27,20 un lege (a) (b) vu dinere Hoheit uf nen, dmit nem här de ganzi Gmeinde dr Israelite. 27,21 Un na(er) soll träte vor Eleasar, d Prieschta, dr soll fir nen (a) (b) mit d heilige Losen d HERRN bfroge. Nohch däm si Bfehl soll üs- un izeh er un alli Israelite mit nem un de ganzi Gmeinde. 27,22 Moses doet, we nem dr HERR bpfohle het, un nimmt Josua un glo hän nen träte vor d Prieschta Eleasar un vor de ganzi Gmeinde 27,23 un legt sini Hand uf nen un bestellte nen, we dr HERR durch Moses gsait het.


28. Kapitel

Gsetze iba de regelmäßigen Opfa vum Johr

28,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 28,2 Bfehl d Israelite un sag zue nene: Ihr sollt achthän, daß ihr zue d rechte Ziit mi Opfagabe darbringt, mi (a) Fiiropfaspeise ma(mir) zum lieblichen Gruch. 28,3 (a) Un sag zue nene: Des sin de Fiiropfa, de ihr däm HERRN opfare sollt: eijährigi Schof, de ohni Fehla sin, jede Dag zwei zum täglichen Brandopfa, 28,4 ä Schof am Morge, des andere gege Obend; 28,5 dzue ä Zehntel Scheffel fienem(fäinem) Mehl zum Schpeiseopfa, mit El vumengt, des gschtoße isch, ä viertel Kanne. 28,6 Das isch des tägliche Brandopfa, des ihr am Berg Sinai gopfart hän zum lieblichen Gruch, ä Fiiropfa fir d HERRN. 28,7 Dozue si Trinkopfa zue je nem Schof ä viertel Kanne. Im Heiligtum soll ma d Wi vum Trankopfers däm HERRN darbringen. 28,8 Das andere Schof sollsch dü gege Obend zurichten. Mit nem Schpeiseopfa we am Morge un mit sinem Trinkopfa sollsch dü s zurichten als Fiiropfa fir d HERRN zum lieblichen Gruch.

28,9 Am (a) Sabbatdag aba zwei eijährigi Schof ohni Fehla un zwei Zehntel fienem(fäinem) Mehl zum Schpeiseopfa, mit El vumengt, un si Trinkopfa. 28,10 Das isch des Brandopfa a jeda Sabbat üßa däm täglichen Brandopfa samt sinem Trinkopfa.

28,11 aAba am erschte Däg äira Monet sollt ihr däm HERRN ä Brandopfa opfare: zwei jungi Schtier, ä Widder, siebä eijährigi Schof ohni Fehla 28,12 un (a) je dräi Zehntel fienem(fäinem) Mehl zum Schpeiseopfa, mit El vumengt, zue je nem jungen Schtier un zwei Zehntel fienem(fäinem) Mehl zum Schpeiseopfa, mit El vumengt, zum ä Widder 28,13 un je ä Zehntel fienem(fäinem) Mehl zum Schpeiseopfa, mit El vumengt, zue je nem Schof. Das isch ä Brandopfa vum lieblichen Geruchs, ä Fiiropfa fir d HERRN. 28,14 Un was dzue ghärt a Trankopfa, soll si: ä halbe Kanne Wi zue je nem jungen Schtier, ä drittel Kanne zum Widder, ä viertel Kanne zue je nem Schof. Das isch des Brandopfa zum Neumond vumä jede Monet im Johr. 28,15 Dozue soll ma ä Ziegebock däm HERRN zum Sündopfa zurichten üßa däm täglichen Brandopfa un sinem Trinkopfa. 28,16 aAba am vierzehnten Dag vum erschte Monet isch des Passa vum HERRN. 28,17 Un am fuchzehnte Däg desselben Monet isch Festfeier. Siebä Däg soll ma ungsiirtes Brot ässä. 28,18 Am erschte Dag soll heilige Vusammlig (Bagasch) si; keini Arbet sollt ihr a däm Däg doe 28,19 un sollt däm HERRN Brandopfa darbringen: zwei jungi Schtier, ä Widder, siebä eijährigi Schof ohni Fehla 28,20 samt ihrem Schpeiseopfa: dräi Zehntel fienem(fäinem) Mehl, mit El vumengt, zue je nem jungen Schtier un zwei Zehntel zum Widder 28,21 un je ä Zehntel uf ä Schof unda d siebä Schof, 28,22 dzue ä Bock zum Sündopfa, um fir äich Sühne zue schaffe. 28,23 Un ihr sollt des ällei darbringen üßa däm Brandopfa am Morge, welches des tägliche Brandopfa isch. 28,24 Nohch der Art sollt ihr alli Däg, de siebä Däg lang, des Opfa zurichten als Fiiropfaspeise zum lieblichen Gruch fir d HERRN, üßa däm täglichen Brandopfa samt sinem Trinkopfa. 28,25 Am siebte Dag aba soll heilige Vusammlig (Bagasch) si; keini Arbet sollt ihr a däm Däg doe.

28,26 a Un am Dag dr Erschtling, wenn ihr des näji(naii) Schpeiseopfa däm HERRN opfart, a äirem Wuchefescht, soll heilige Vusammlig (Bagasch) si; keini Arbet sollt ihr a däm Däg doe. 28,27 Un ihr sollt däm HERRN als Brandopfa darbringen zum lieblichen Gruch: zwei jungi Schtier, ä Widder, siebä eijährigi Schof 28,28 samt ihrem Schpeiseopfa: dräi Zehntel fienem(fäinem) Mehl, mit El vumengt, zue je nem jungen Schtier, zwei Zehntel zum Widder 28,29 un je ä Zehntel zue je nem Schof vu d siebä Schof, 28,30 un ä Ziegebock, um fir äich Sühne zue schaffe. 28,31 Das ällei sollt ihr darbringen üßa däm täglichen Brandopfa mit sinem Schpeiseopfa. Ohne Fehla soll's si, dzue ihri Trinkopfa.


29. Kapitel

29,1 a Un am erschte Dag vum siebte Monet soll heilige Vusammlig (Bagasch) si; keini Arbet sollt ihr a däm Däg doe; ä Dag vum Posaunenblasens soll la(er) fir äich si. 29,2 Un ihr sollt als Brandopfa darbringen zum lieblichen Gruch fir d HERRN: ä jungen Schtier, ä Widder, siebä eijährigi Schof ohni Fehla, 29,3 dzue als Schpeiseopfa: dräi Zehntel fienem(fäinem) Mehl, mit El vumengt, zum jungen Schtier, zwei Zehntel zum Widder 29,4 un ä Zehntel zue je nem Schof vu d siebä Schof, 29,5 au ä Ziegebock zum Sündopfa, um fir äich Sühne zue schaffe, 29,6 üßa däm Brandopfa vum Neumondes un sinem Schpeiseopfa un üßa däm täglichen Brandopfa mit sinem Schpeiseopfa un mit ihrem Trankopfa, ihra Ordnig glich, zum lieblichen Gruch als ä Fiiropfa fir d HERRN.

29,7 aAm zehnten Dag des siebte Monet soll heilige Vusammlig (Bagasch) si, un ihr sollt faschte un keini Arbet a däm Däg doe, 29,8 sundern als Brandopfa däm HERRN zum lieblichen Gruch opfare: ä jungen Schtier, ä Widder, siebä eijährigi Schof ohni Fehla 29,9 mit ihrem Schpeiseopfa: dräi Zehntel fienem(fäinem) Mehl, mit El vumengt, zue däm jungen Schtier, zwei Zehntel zum Widder 29,10 un ä Zehntel zue je nem dr siebä Schof, 29,11 dzue ä Ziegebock zum Sündopfa üßa däm Sündopfa zue d Sehnig un däm täglichen Brandopfa mit sinem Schpeiseopfa un mit ihrem Trankopfa. (a)

29,12 aAm fuchzehnte Dag vum siebte Monet soll heilige Vusammlig (Bagasch) si; keini Arbet sollt ihr a däm Däg doe un sollt däm HERRN des Fäscht siebä Däg fäschtle 29,13 un sollt a Brandopfern darbringen, als Fiiropfa vum lieblichen Geruchs fir d HERRN: dreizehn jungi Schtier, zwei Widder, vierzehn eijährigi Schof ohni Fehla 29,14 samt ihrem Schpeiseopfa: dräi Zehntel fienem(fäinem) Mehl, mit El vumengt, zue je nem dr dreizehn jungen Schtier, zwei Zehntel zue je nem dr zwei Widder 29,15 un ä Zehntel zue je nem dr vierzehn Schof, 29,16 dzue ä Ziegebock zum Sündopfa üßa däm täglichen Brandopfa mit sinem Schpeiseopfa un sinem Trinkopfa. 29,17 Am zweite Däg: zwöelf jungi Schtier, zwei Widder, vierzehn eijährigi Schof ohni Fehla 29,18 mit ihrem Schpeiseopfa un ihrem Trankopfa zue d jungen Schtier, zue d Widdern un zue d Schof noh ihra Zahl, dr Ordnig glich, 29,19 dzue ä Ziegebock zum Sündopfa üßa däm täglichen Brandopfa mit sinem Schpeiseopfa un ihrem Trankopfa. 29,20 Am dritte Däg: elf jungi Schtier, zwei Widder, vierzehn eijährigi Schof ohni Fehla 29,21 mit ihrem Schpeiseopfa un ihrem Trankopfa zue d jungen Schtier, zue d Widdern un zue d Schof noh ihra Zahl, dr Ordnig glich, 29,22 dzue ä Bock zum Sündopfa üßa däm täglichen Brandopfa mit sinem Schpeiseopfa un sinem Trinkopfa. 29,23 Am vierten Däg: zehn jungi Schtier, zwei Widder, vierzehn eijährigi Schof ohni Fehla 29,24 samt ihrem Schpeiseopfa un ihrem Trankopfa zue d jungen Schtier, zue d Widdern un zue d Schof noh ihra Zahl, dr Ordnig glich, 29,25 dzue ä Ziegebock zum Sündopfa üßa däm täglichen Brandopfa mit sinem Schpeiseopfa un sinem Trinkopfa. 29,26 Am fünften Däg: nin jungi Schtier, zwei Widder, vierzehn eijährigi Schof ohni Fehla 29,27 samt ihrem Schpeiseopfa un ihrem Trankopfa zue d jungen Schtier, zue d Widdern un zue d Schof noh ihra Zahl, dr Ordnig glich, 29,28 dzue ä Bock zum Sündopfa üßa däm täglichen Brandopfa mit sinem Schpeiseopfa un sinem Trinkopfa. 29,29 Am sechste Däg: acht jungi Schtier, zwei Widder, vierzehn eijährigi Schof ohni Fehla 29,30 samt ihrem Schpeiseopfa un ihrem Trankopfa zue d jungen Schtier, zue d Widdern un zue d Schof noh ihra Zahl, dr Ordnig glich, 29,31 dzue ä Bock zum Sündopfa üßa däm täglichen Brandopfa mit sinem Schpeiseopfa un sinene Trankopfa. 29,32 Am siebte Däg: siebä jungi Schtier, zwei Widder, vierzehn eijährigi Schof ohni Fehla 29,33 samt ihrem Schpeiseopfa un ihrem Trankopfa zue d jungen Schtier, zue d Widdern un zue d Schof noh ihra Zahl, ihra Ordnig glich, 29,34 dzue ä Bock zum Sündopfa üßa däm täglichen Brandopfa mit sinem Schpeiseopfa un sinem Trinkopfa. 29,35 Am achte sollt ihr Fäschtvusammlig hebed; keini Arbet sollt ihr a däm Däg doe 29,36 un sollt als Brandopfa opfare, als Fiiropfa vum lieblichen Geruchs fir d HERRN: ä jungen Schtier, ä Widder, siebä eijährigi Schof ohni Fehla 29,37 samt ihrem Schpeiseopfa un ihrem Trankopfa zum jungen Schtier, zum Widder un zue d Schof noh ihra Zahl, dr Ordnig glich, 29,38 dzue ä Bock zum Sündopfa üßa däm täglichen Brandopfa mit sinem Schpeiseopfa un sinem Trinkopfa. 29,39 Das ällei sollt ihr däm HERRN darbringen a äire Feschte, üßa däm, was ihr globt un fräiwillig gen a Brandopfern, Schpeiseopfa, Trankopfa un Dankopfare.


30. Kapitel

30,1 Un Moses gsait het d Israelite ällei, was nem dr HERR bpfohle het.

Gsetze iba de Verbindlichkeit vu Gelübden

30,2 Un Moses schwätzt mit d Kepf dr Schtämm Israels un sait: Des isch's, was dr HERR bpfohle het:

30,3 Wenn jemads däm HERRN ä Glübde den odr ä Eid schwert, daß sa(er) sich zue ebis verpflichten will, so soll la(er) si Wort nit brechen, sundern ällei doe, we s iba sini Lippen gange isch. (a) 3.Moses 27,2-25; 5.Moses 23,22; Ri 11,35; Pred 5,3.4

30,4 Wenn ä Wieb däm HERRN ä Glübde den un sich zue ebis verpflichtet, solang sie im Huus ihrem Vada (Babbe) un ledig isch, 30,5 un ihr Vada (Babbe) härt vu ihrem Glübde un ihra Verpflichtung, de sie sich ufglegt het, un na(er) schweigt dzue, so gelte alli ihri Glübde, un jede Verpflichtung, de sie sich ufglegt het, soll au gelte. 30,6 Wenn aba ihr Vada (Babbe) ihr's vuwehrt a däm Däg, do er's härt, so gilt des Glübde un de Verpflichtung nit, de sie sich ufglegt het, un dr HERR wird ihr gnädig si, wel ihr Vada (Babbe) s ihr vuwehrt het.

30,7 Wird sie aba vumä Ma Wieb un lit noh ä Glübde uf ihr odr het sie unbedacht ebis versprochen, durch des sie sich bunde het, 30,8 un ihr Ma härt s un schweigt dzue a dämselbe Däg, so gilt ihr Glübde un ihri Verpflichtung, de sie sich ufglegt het. 30,9 Wenn aba ihr Ma ihr's vuwehrt a däm Däg, do er's härt, so macht da(er) sie ihrem Gelübdes ledig, des uf ihr lit, un ihrem unbedachten Versprechens, durch des sie sich bunde het; un dr HERR wird ihr gnädig si.

30,10 Das Glübde eina Witwe odr eina Vuschtoßene, ällei, was sie sich ufglegt het, des gilt fir sie.

30,11 a Wenn ä Wieb im Huus ihrem Ma ebis globt un sich mit nem Eide bindet 30,12 un ihr Ma härt s un schweigt dzue un vuwehrt s ihr nit, so gelte alli ihri Glübde un ällei, wozue sie sich verpflichtet het. 30,13 Macht aba ihr Ma sie ihrem Gelübdes ledig a däm Däg, do er's härt, so gilt des nit, was iba ihri Lippen gange isch, was sie globt odr wozue sie sich verpflichtet het; denn ihr Ma het sie ihrem Gelübdes ledig gmacht, un dr HERR wird ihr gnädig si. 30,14 Alli Glübde un alli Eide, mit däne sie sich verpflichtet het zue faschte, ka ihr Ma bschtätigt odr ufhebe, eso: 30,15 wenn na(er) dzue schweigt vu nem Däg zum anderem, so bekräftigt er alli ihri Glübde un Verpflichtungen, de uf ihr liege, wel la(er) geschwiegen het a däm Däg, do er's ghärt het; 30,16 het er's aba ghärt un hebt s erscht schpeta uf, so soll la(er) ihri Schuld schleipfe.

30,17 Das sin de Satzige, de dr HERR däm Moses bpfohle het, zwische Ma un Wieb, zwische Vada (Babbe) un Dochta, solang sie noh ledig isch in ihrem Vada (Babbe) Huus.


31. Kapitel

Sieg iba de Midianita un Verteilung dr Beute

31,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: Ü31,2 be (a) Rache fir de Israelite a d Midianitern, un dnohch sollsch dü (b) vusammelt wäre zue di Vädere. 31,3 Do schwätzt Moses mit däm Volk un sait: Rüstet unda äich Lit zum Kampf gege de Midianita, de de Rache vum HERRN a d Midianitern vollstrecken. 31,4 Üs jeda Schtamm je däusend Männa sollt ihr üs ällei Schtämm Israels in des Heer schicken. 31,5 Un sie nähmä üs d Tausendschaften Israels je däusend vumä Schtamm, zwöelfdusig Männa parrat zum Kampf. 31,6 Un Moses schickt sie mit Pinhas, däm Bue(Suhn) vum Prieschta Eleasar, in d Kampf, un na(er) het de heilige Geräte un de (a) Kriegstrompeten bi sich. 31,7 Un sie zehn üs zum Kampf gege de Midianita, we dr HERR s Moses bpfohle het, un (a) umbringe däte ällei, was männlich war. 31,8 Samt däne Erschlagenen umbringe däte sie au de Kenig dr Midianita, nämlich (a) Ewi, Rekem, Zue d, Hur un Reba, de fünf Kenig dr Midianita. Au (b) Bileam, d Bue(Suhn) Beors, umbringe däte sie mit däm Schwert. 31,9 Un de Israelite nähmä gfange de Wieba dr Midianita un ihri Kinda; all ihr Viecha, alli ihri Habe un alli ihri Sache raubten sie 31,10 un verbrannten mit Fiir alli ihri Schtädt, wo sie huuste, un alli ihri Zeltdörfer. 31,11 Un sie nähmä ällei Raub un ällei, was z neh war, Mensch un Viecha, 31,12 un bringe's zue Moses un zue Eleasar, däm Prieschta, un zue dr Gmeinde dr Israelite, nämlich de Gfangene un des genommene Viecha un des geraubte Guet, ins Laga im Jordantal dr Moabita gegeiba Jericho. 31,13 Un Moses un Eleasar, dr Prieschta, un alli Firschte dr Gmeinde goht nene entgegä, üsä vor des Laga.

31,14 Un Moses wird zornig iba de Hauptlit vum Heeres, de Hauptlit iba däusend un iba hundat, de üs däm Feldzug kumme, 31,15 un sait zue nene: Wurum hän ihr alli Wieba läbä losse? 31,16 Lueg, hän nit de de Israelite durch Bileams Rot abwendig gmacht, daß sie (a) (b) sich vusindigt hän am HERRN durch d Baal-Peor, so daß dr Gmeinde vum HERRN ä Plage widerfuhr? 31,17 (a) So umbringt etze ällei, was männlich isch unda d Kinda, un alli Wieba, de nimi Jumpfere sin; 31,18 aba alli Maidle, de unberührt sin, de len fir äich läbä. 31,19 Un lagert äich druße vor rem Laga siebä Däg, alli, de jemads umbrocht odr de Erschlagene agrihrt hän, daß ihr äich entsündigt am dritte un siebte Däg samt däne, de ihr gefangengenommen hän. (a) 31,20 Au alli Kleida un ällei Lederzeug un ällei Pelzwerk un alli hölzernen Geräte sollt ihr entsündigen.

31,21 Un Eleasar, dr Prieschta, sait zue däm Kriegsvolk, des in d Kampf zoge war: Des isch des Gsetz, des dr HERR däm Moses bpfohle het: 31,22 Gold, Silba, Kupfa, Ise, Zinn un Bläi 31,23 un ällei, was Fiir verträgt, sollt ihr durchs Fiir go losse, so wird s sufa; nur daß s mit däm Reinigungswasser entsündigt wäre. Aba ällei, was Fiir nit verträgt, sollt ihr durchs Wassa go losse. 31,24 Un ihr sollt äiri Kleida wäsche am siebte Däg, so d ihr sufa. Dnohch sollt ihr ins Laga kumme.

31,25 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 31,26 Nimm de gesamte Beute a Mensch un Viecha, de wäggfihrt wird, uf, dü un dr Prieschta Eleasar un de Kepf dr Sippen dr Gmeinde, 31,27 un git de ä Hälfti däne, de in d Kampf zoge sin un de Schlacht gschla hän, un de andere Hälfti dr ganze Gmeinde. (a) (b) 31,28 Dü sollsch aba fir d HERRN als Abgabe ufhebe vu d Kriegsleuten, de in d Kampf zoge ware, je ei vu fünfhundat, a Mensch, Rinda, Eseln un Schof. 31,29 Vu ihra Hälfti sollsch dü sie ufhebe un däm Prieschta Eleasar ge als Opfagabe fir d HERRN. 31,30 Aba vu dr Hälfti dr Israelite sollsch dü je ei vu fuchzig ufhebe, a Mensch, Rinda, Eseln un Schof un vu ällei Viecha, un sollsch sie d Leviten ge, de d Denscht vusähe a dr Wohnig vum HERRN. 31,31 Un Moses un dr Prieschta Eleasar gmacht hän, we dr HERR s Moses bpfohle het.

31,32 Un s betrug de Beute, soviel am Läbä bliebe war vum, was des Kriegsvolk erbeutet het, 675 000 Schof, 31,33 72 000 Rinda, 31,34 61 000 Esel; 31,35 a Mensch aba 32 000 Maidle, de nit vu Manne(Männa) brihrt ware. 31,36 Un de Hälfti, de däne ghärt het, de in d Kampf zoge ware, betrug 337 500 Schof; 31,37 dvu ware Abgabe fir d HERRN 675 Schof. 31,38 eso 36 000 Rinda; dvu ware Abgabe fir d HERRN 72. 31,39 eso 30 500 Esel; dvu ware Abgabe fir d HERRN 61. 31,40 eso 16 000 Mensch; dvu ware Abgabe fir d HERRN 32. 31,41 Un Moses git de Abgabe als Opfagabe fir d HERRN däm Prieschta Eleasar, we nem dr HERR bpfohle het. 31,42 Aba de andere Hälfti, de Moses fir de Israelite absonderte vum Adeil dr Kriegsleute, 31,43 nämlich de Hälfti, de dr Gmeinde zukam, betrug au 337 500 Schof, 31,44 36 000 Rinda, 31,45 30 500 Esel 31,46 un 16 000 Mensch. 31,47 Un Moses nimmt vu der Hälfti dr Israelite je ei vu fuchzig, sowohl vum Viecha als vu d Mensch, un git's d Leviten, de d Denscht versahen a dr Wohnig vum HERRN, we dr HERR s Moses bpfohle het.

31,48 Un s kumme a Moses rah de Afihra dr Tausendschaften vum Kriegsvolks, nämlich de Hauptlit iba däusend un iba hundat, 31,49 un sag zue nem: Mir, di Knecht, hän de Summe dr Kriegsleute ufgnumme, de unda unsam Bfehl gschtande sin, un s fehlt nit eina. 31,50 Drum bringe ma(mir) däm HERRN als Gabe, was jeda gfunde het a goldenem Grät, Kette, Armgeschmeide, Ringen, Ohrringen un Spangen, um fir uns(us) Sühne zue schaffe vor rem HERRN. (a) 31,51 Un Moses samt däm Prieschta Eleasar nimmt vu nene des Gold, allaläi Geschmeide. 31,52 Un ällei Gold, des de Hauptlit iba däusend un iba hundat als Opfagabe fir d HERRN darbrachten, wog 16 750 Lot. 31,53 Aba vu d Kriegsleuten het jeda nur fir sich selba Beute gmacht. 31,54 Un Moses un dr Prieschta Eleasar nähmä des Gold vu d Hauptlit iba däusend un iba hundat un bringe s in de Schtiftshitte, dmit s dzue dene, daß dr HERR gnädig dr Israelite denk. (a)


32. Kapitel

32,1 Di Buebä(Sühn) Ruben un de Buebä(Sühn) Gad hän arg viel Viecha un sähn des Land Jaser un Gilead a als gueti Weid (Heet) fir ihr Viecha 32,2 un kumme un sag zue Moses un zum Prieschta Eleasar un zue d Firschte dr Gmeinde: 32,3 Das Land Atarot, Dibon, Jaser, Nimra, Heschbon, Elale, Sibma, Nebo un Beon, 32,4 des dr HERR gschla het vor dr Gmeinde Israel, isch guet zue d Weid (Heet), un ma(mir), di Knecht, hän Viecha. 32,5 Un sie sag wieda: Hän ma(mir) Gnade vor dir gfunde, so git des Land di Knecht zue eigen un loß uns(us) nit iba d Jordan zeh.

32,6 Moses sait zue nene: Äiri Breda soll in d Kampf zeh, un ihr wen do bliebe? 32,7 Wurum macht ihr de Herz dr Israelite abwendig, daß sie nit hinüberziehen in des Land, des nene dr HERR ge wird? 32,8 So mache s au äiri Vädare, (a) als i(ich) sie aussandte vu Kadesch-Barnea, um des Land zue erkunden; 32,9 un als sie hinaufgekommen ware bis a d Bach Eschkol un des Land sähn, mache sie des Herz dr Israelite abwendig, daß sie nit in des Land wen, des nene dr HERR ge wot. 32,10 Un vum HERRN Zorn (Wuet) gibt zue d selben Ziit, un na(er) schwor: 32,11 Gwiß, (a) (b) de Lit, de üs Ägypte zoge sin, vu zwanzig Johr a un driba, soll des Land nit aluege, des i(ich) Abraham, Isaak un Jakob z ge gschwore ha, wel sie ma(mir) nit treu nohchgange sin, 32,12 üsgnumme (a) (b) Kaleb, dr Bue(Suhn) Jefunnes, vum Kenasiters, un Josua, dr Bue(Suhn) Nuns; denn sie sin däm HERRN treu nohchgange. 32,13 So gibt vum HERRN Zorn (Wuet) iba Israel, un na(er) glo hän sie hi un her in dr Wüschte zeh vierzig Johr, bis s zue End war mit däm ganze Gschlecht, des übelgetan het vor rem HERRN. 32,14 Un lueg, ihr sin ufträte a äira Vädare Schtatt, dmit de Sinda imma me wäre un au ihr d Zorn (Wuet) un Wuet vum HERRN gege Israel noh vermehrt. 32,15 Denn wenn ihr äich vu nem wendet, so wird da(er) des Volk noh länga in dr Wüschte losse, un ihr d's ganz zugrunde richten.

32,16 Do kumme sie rah un sag: Mir wen nur Schafhürden do bäue fir unsa Viecha un Schtädt fir unsari Kinda; 32,17 ma(mir) aba wen parrat vor Israel einherziehen, bis ma(mir) sie a ihrem Platz brocht hän. Unsere Kinda aba soll in d feschte Schtädt bliebe um dr Bwohna vum Land wille. 32,18 Mir wen nit heimkehren, bis vu d Israelite ä jeda si Erbe ignumme het. 32,19 Denn ma(mir) wen nit mit nene erben gegeiba vum Jordans, sundern (a) unsa Erbdeil soll uns(us) diesseits vum Jordans noh Oschte hi zuefalle (ge).

32,20 Moses sait zue nene: Wenn ihr des doe wen, so (a) rüstet äich zum Kampf vor rem HERRN. 32,21 Wer unda äich parrat isch, dr zeht iba d Jordan vor rem HERRN, bis sa(er) sini Gegna(Feinde) vertreibe vor sich her 32,22 un des Land folgsam wäre vor rem HERRN. Dnohch derfä ihr umkähre un d ohni Schuld si vor rem HERRN un vor Israel un sollt des Land zue eigen hän vor rem HERRN. 32,23 Wenn ihr des aba nit doe wen, lueg, so d ihr äich a däm HERRN versündigen un d äiri Sinde erkenne, wenn sie äich treffen wird. 32,24 So bäut etze Schtädt fir äiri Kinda un Hürde fir äich Viecha un den, was ihr gsait hän.

32,25 Di Buebä(Sühn) Gad un de Buebä(Sühn) Ruben sag zue Moses: Dini Knecht wäre doe, we mi Herr bpfohle het. 32,26 Unsere Kinda un Wieba, unsari Habe un all unsa Viecha soll in d Schtädt Gileads bliebe; 32,27 ma(mir) aba, di Knecht, wen alli parrat zum Heer in d Kampf zeh vor rem HERRN, we mi Herr gsait het.

32,28 Do bfehlt Moses ihretwegen däm Prieschta Eleasar un Josua, däm Bue(Suhn) Nuns, un d Kepf dr Sippen unda d Schtämm Israels 32,29 un sait zue nene: Wenn de Buebä(Sühn) Gad un de Buebä(Sühn) Ruben mit äich iba d Jordan zeh, alli parrat zum Kampf vor rem HERRN, un des Land äich folgsam isch, so gen nene des Land Gilead zue eigen. 32,30 Ziehen sie aba nit parrat mit äich niba, so soll sie mit äich erben im Land Kanaan. 32,31 Di Buebä(Sühn) Gad un de Buebä(Sühn) Ruben antworteten un sag: We dr HERR schwätzt zue di Knecht, so wen ma(mir) doe. 32,32 Mir wen parrat hinüberziehen vor rem HERRN ins Land Kanaan un unsa Erbguet bsitze diesseits vum Jordans.

32,33 Eso git Moses d Sehn Gad un d Sehn Ruben un däm halbe Schtamm Manasses, vum Bue(Suhn) Josef, des Kenigrich Sihons, vum Kenig dr Amorita, un des Kenigrich Ogs, vum Kenig vu Baschan, des Land samt d Schtädt ringsumher mit ihrem ganze Gebiet. (a) 32,34 Un de Buebä(Sühn) Gad bäue Dibon, Atarot, Aroër, 32,35 Atrot-Schofan, Jaser, Jogboha, 32,36 Bet-Nimra un Bet-Haram, feste Schtädt un Schafhürden. 32,37 Di Buebä(Sühn) Ruben bäue Heschbon, Elale, Kirjatajim, 32,38 Nebo, Baal-Meon un Sibma un gän d Schtädt, de sie bäue, ihri bisherigen Name.

32,39 Un de Buebä(Sühn) Machirs, vum Bue(Suhn) Manasses, goht noh Gilead un eroberten s un vutriebe de Amorita, de drin ware. 32,40 Do git Moses däm Machir, däm Bue(Suhn) Manasses, Gilead, un na(er) gwohnt het drin. 32,41 Jaïr aba, dr Bue(Suhn) Manasses, goht hi un eroberte ihri Derfa (Käffa) un gheiße het sie «Dörfer Jaiërs». (a) (b) 32,42 Nobach goht hi un eroberte Kenat mit sinene Ortschaften un gheiße het s Nobach noh sinem Name.


33. Kapitel

Verzeichnis dr Lagaplätze bim Wüschtenzug

33,1 Des sin de Lagaplätze dr Israelite, als sie üs Ägypte zoge sin mit ihrem Heer unda Moses un Aaron. 33,2 Un Moses schribt uf noh rem Bfehl vum HERRN ihri Wanderungen noh ihrem Lagaplätzen. Des sin ihri Lagaplätze uf ihrem Wanderungen:

33,3 Sie zehn üs vu (a) Ramses am fuchzehnte Dag vum (b) erschte Monet, däm zweite Däg vum Passa, durch (c) ä schtarke Hand, daß s alli Ägypta sähn, 33,4 als sie ebe de Erschtgeburt beerdige, de dr HERR unda nene gschla het; denn dr HERR het (a) (b) a ihrem Götta Gricht geübt. 33,5 Als sie vu Ramses auszogen, lagerten sie sich in Sukkot (a) 33,6 un zehn üs vu Sukkot un lagerten sich in Etam, des am Rande dr Wüschte lit. (a) 33,7 Vu Etam zehn sie üs un bliebe in Pi-Hahirot, des vor Baal-Zefon lit, un lagerten sich vor Migdol. (a) 33,8 Vu Pi-Hahirot zehn sie üs un (a) goht midde durchs Meer in de Wüschte un zehn dräi Däg in dr Wüschte Etam un lagerten sich in (b) Mara. 33,9 Vu Mara zehn sie üs un kumme noh Elim; do ware zwöelf Wassaquelle un siebzig Palmen, un sie lagerten sich dert. (a) 33,10 Vu Elim zehn sie üs un lagerten sich am Schilfmeer. 33,11 Vum Schilfmeer zehn sie üs un lagerten sich in dr Wüschte Sin. (a) 33,12 Vu dr Wüschte Sin zehn sie üs un lagerten sich in Dofka. 33,13 Vu Dofka zehn sie üs un lagerten sich in Alusch. 33,14 Vu Alusch zehn sie üs un lagerten sich in Rafidim; dert het des Volk kei Wassa zue trinke. (a) 33,15 Vu Rafidim zehn sie üs un lagerten sich in dr (a) Wüschte Sinai. 33,16 (a) Vu dr Wüschte Sinai zehn sie üs un lagerten sich bi d Lustgräbern. 33,17 Vu d Lustgräbern zehn sie üs un lagerten sich in Hazerot. 33,18 Vu Hazerot zehn sie üs un lagerten sich in Ritma. (a) 33,19 Vu Ritma zehn sie üs un lagerten sich in Rimmon-Perez. 33,20 Vu Rimmon-Perez zehn sie üs un lagerten sich in Libna. 33,21 Vu Libna zehn sie üs un lagerten sich in Rissa. 33,22 Vu Rissa zehn sie üs un lagerten sich in Kehelata. 33,23 Vu Kehelata zehn sie üs un lagerten sich im Berg Schefer. 33,24 Vum Berg Schefer zehn sie üs un lagerten sich in Harada. 33,25 Vu Harada zehn sie üs un lagerten sich in Makhelot. 33,26 Vu Makhelot zehn sie üs un lagerten sich in Tahat. 33,27 Vu Tahat zehn sie üs un lagerten sich in Tarach. 33,28 Vu Tarach zehn sie üs un lagerten sich in Mitka. 33,29 Vu Mitka zehn sie üs un lagerten sich in Haschmona. 33,30 Vu Haschmona zehn sie üs un lagerten sich in Moserot. 33,31 (a) Vu Moserot zehn sie üs un lagerten sich in Bene-Jaakan. 33,32 Vu Bene-Jaakan zehn sie üs un lagerten sich in Hor-Gidgad. 33,33 Vu Hor-Gidgad zehn sie üs un lagerten sich in Jotbata. 33,34 Vu Jotbata zehn sie üs un lagerten sich in Abrona. 33,35 Vu Abrona zehn sie üs un lagerten sich in (a) (b) Ezjon-Geba. 33,36 Vu Ezjon-Geba zehn sie üs un lagerten sich in dr (a) Wüschte Zin, des isch Kadesch. 33,37 (a) (b) Vu Kadesch zehn sie üs un lagerten sich a däm Berg Hor, a dr Grenze vum Land Edom. 33,38 Do goht dr Prieschta Aaron uf d Berg Hor noh rem Bfehl vum HERRN un schtirbt dert im vierzigsten Johr vum Auszugs dr Israelite üs Ägypteland am erschte Dag vum fünften Monet, 33,39 als sa(er) hundertdreiundzwanzig Johr alt war.

33,40 Un dr Kenig dr Kanaanita zue Arad, dr do gwohnt het im Süde vum Land Kanaan, ghärt het, daß de Israelite kumme. (a) 33,41 Un vum Berg Hor zehn sie üs un lagerten sich in Zalmona. 33,42 Vu Zalmona zehn sie üs un lagerten sich in Punon. 33,43 (a) Vu Punon zehn sie üs un lagerten sich in Obot. 33,44 Vu Obot zehn sie üs un lagerten sich in Ije-Abarim, in d Gegend dr Moabita. 33,45 Vu Ije-Abarim zehn sie üs un lagerten sich in (a) Dibon-Gad. 33,46 Vu Dibon-Gad zehn sie üs un lagerten sich in Almon-Diblatajim. 33,47 Vu Almon-Diblatajim zehn sie üs un lagerten sich in däm Berg Abarim öschtlich vum Nebo. (a) 33,48 Vu däm Berg Abarim zehn sie üs un lagerten sich im Jordantal dr Moabita gegeiba Jericho. (a) (b) 33,49 Sie lagerten sich aba am Jordan vu Bet-Jeschimot bis Abel-Schittim im Jordantal dr Moabita. (a)

Bfehl zue d Vertreibung dr Kanaanita

33,50 Un dr HERR schwätzt mit Moses im Jordantal dr Moabita gegeiba Jericho un sait: 33,51 (a) (b) Gsaite mit d Israelite un sag zue nene: Wenn ihr iba d Jordan gange sin in des Land Kanaan, 33,52 so sollt ihr alli Bwohna vutriebe vor äich her un alli ihri Götzenbilder un alli ihri gegossenen Bilda himache un alli ihri Opferhöhän vutilge 33,53 un sollt des Land inähme un drin huuse; denn äich ha i(ich) des Land ge, daß ihr's in Hab un Guet riße. 33,54 Un ihr sollt des Land üsdeile durchs Los unda äiri Gschlechta. Dem Gschlecht, des groß isch, sollt ihr ä großes Erbe ge, un däm, des klei isch, sollt ihr ä kliens Erbe ge. Worauf des Los fir jede flegt, des soll la(er) hän. Nohch d Schtämm äira Vädare sollt ihr's üsdeile. (a) 33,55 Wenn ihr aba de Bwohna vum Land nit vor äich her vertreibt, so wäre äich de, de ihr übriglaßt, zue Dorne in äire Aug wäre un zue Schtachle in äire Site un wäre äich agriffä in däm Land, in däm ihr wohnt. (a) (b) 33,56 So wird's dann(dnoh) bassiere, daß i(ich) äich doe wäre, we i(ich) denkt, nene zue doe.

34. Kapitel

Di Grenzen vum Land Kanaan

34,1 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 34,2 (a) Bfehl d Israelite un sag zue nene: Wenn ihr ins Land Kanaan kummt, so soll des Land, des äich als Erbdeil zufällt, des Land Kanaan si (b) noh däne Grenzen: 34,3 (a) Der Südzipfel äires Gebietes soll sich erstrecken vu dr Wüschte Zin a Edom entlang. Äiri Grenze im Süde soll üsgoh vum End vum Salzmeers, des im Oschte lit. 34,4 Un sie soll südlich vum Skorpionensteig sich nufzeh un hinübergehen noh Zin un wietago südlich vu Kadesch-Barnea un glange noh Hazar- Addar un hinübergehen noh Azmon 34,5 un sich vu Azmon zeh a d Bach Ägyptens, un ihr End isch a däm Meer.

34,6 Aba de Grenze noh Weschte zue soll si des großi Meer un sini Küste. Das isch äiri Grenze noh Weschte. 34,7 Di Grenze noh Norde zue soll de si: Ihr sollt sie zeh vum große Meer bis a d Berg Hor 34,8 un vum Berg Hor bis dohi, wo s noh Hamat goht, daß de Grenze weitergehe bi Zedad 34,9 un auslaufe noh Sifron, un ihr End isch bi Hazar-Enan. Das isch äiri Grenze noh Norde.

34,10 Un ihr sollt de Grenze noh Oschte zeh vu Hazar-Enan noh Schefam, 34,11 un de Grenze gang rab vu Schefam noh Ribla öschtlich vu Ajin. Dnohch gang sie rab un zeht sich hi längs dr Höhän öschtlich vum See Kinneret 34,12 un kummt rab a d Jordan, daß ihr End isch des Salzmeer. Das isch äich Land mit vu sinere Grenze ringsumher.

34,13 Un Moses bfehlt d Israelite: Das isch des Land, des ihr durchs Los unda äich teilen sollt, we dr HERR bpfohle het, s d nin Schtämm un däm halbe Schtamm z ge. 34,14 Denn dr Schtamm dr Buebä(Sühn) Ruben noh sinene Sippen un dr Schtamm dr Buebä(Sühn) Gad noh sinene Sippen un dr halbe Schtamm Manasse hän ihr Erbdeil gregä. (a) 34,15 Di zwei Schtämm un dr halbe Schtamm hän scho ihr Erbdeil diesseits vum Jordans gegeiba Jericho noh Oschte zue.

Name dr Manne(Männa), de des Land üsdeile soll

34,16 Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 34,17 Des sin de Name dr Manne(Männa), de des Land unda äich üsdeile soll: dr Prieschta (a) Eleasar un bJosua, dr Bue(Suhn) Nuns. 34,18 Dozue sollt ihr nähmä vu nem jede Schtamm ä Firschte, um des Land auszuteilen. 34,19 Un des sin de Name dr Manne(Männa): (a) Kaleb, dr Bue(Suhn) Jefunnes, vum Schtamm Juda; 34,20 Schemuël, dr Bue(Suhn) Ammihuds, vum Schtamm Simeon; 34,21 Elidad, dr Bue(Suhn) Kislons, vum Schtamm Benjamin; 34,22 Bukki, dr Bue(Suhn) Joglis, Firscht vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Dan; 34,23 Hannïl, dr Bue(Suhn) Efods, Firscht vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Manasse, vu d Sehn Josef; 34,24 Kemuël, dr Bue(Suhn) Schiftans, Firscht vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Ephraim; 34,25 Elizafan, dr Bue(Suhn) Parnachs, Firscht vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Sebulon; 34,26 Paltïl, dr Bue(Suhn) Asans, Firscht vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Issachar; 34,27 Ahihud, dr Bue(Suhn) Schelomis, Firscht vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Asser; 34,28 Pedahel, dr Bue(Suhn) Ammihuds, Firscht vum Schtamm dr Buebä(Sühn) Naftali. 34,29 Das sin de, däne dr HERR bfehlt, daß sie d Israelite des Erbe usdeile im Land Kanaan.

35. Kapitel

Vu d Schtädt dr Leviten un d Freistädten

35,1 (a) Un dr HERR schwätzt mit Moses im Jordantal dr Moabita gegeiba Jericho un sait: 35,2 Bfehl d Israelite, daß sie vu ihrem Erbteilen d Leviten Schtädt zue d Wohnig ge. Au Weidland um de Schtädt her sollt ihr d Leviten ge, (a) (b) 35,3 daß sie in d Schtädt huuse un uf d Weiden ihr Viecha un ihri Herden un alli ihri Dier(Tierli) hän. 35,4 Das Weidland aba vor d Schtädt, de ihr d Leviten gen, soll sich däusend Elle wiet druße um de Stadtmauer herum erstrecken. 35,5 So sollt ihr etze abmessen üßahalb dr Schtadt uf dr Site noh Oschte zweidusig Elle un uf dr Site noh Süde zweidusig Elle un uf dr Site noh Weschte zweidusig Elle un uf dr Site noh Norde zweidusig Elle, daß de Schtadt in dr Midde isch. Das soll nene als Weid (Heet) bi d Schtädt ghäre.

35,6 Un vu d Schtädt, de ihr d Leviten ge d, sollt ihr sechs zue Freistädten bschtimme, dmit (a) dohi abhaue ka, wer ä Totschlag doe het. Dozue aba sollt ihr noh zweievierzig Schtädt ge, 35,7 daß alli Schtädt, de ihr d Leviten gen, sin achtundvierzig mit ihrem Weidland. 35,8 (a) Ihr sollt me ge a Schtädt vum Hab un Guet dera, de viel bsitze unda d Israelite, un weniger vum Hab un Guet dera, de weng bsitze; ä jeda soll noh sinem Erbdeil, des nem zugedeilt wird, d Leviten Schtädt ge.

35,9 a Un dr HERR schwätzt mit Moses un sait: 35,10 Gsaite mit d Israelite un sag zue nene: Wenn ihr iba d Jordan ins Land Kanaan kummt, 35,11 sollt ihr Schtädt auswählen, daß sie fir äich Freistädte sin, wohi abhaue soll, wer ä Totschlag üs Vusähe den. 35,12 Un s soll unda äich de Schtädt ä Zueflucht si vor rem Bluträcher, daß dr nit schterbe mueß, dr ä Totschlag doe het, bis er vor dr Gmeinde vor Gricht gschtande het. 35,13 Un de Schtädt, de ihr zue Freistädten bschtimmt, soll sechs si. 35,14 Drei sollt ihr bschtimme diesseits vum Jordans un dräi im Land Kanaan. 35,15 Das sin de sechs Freistädte fir de Israelite un fir de Fremdlinge un de Beisassen unda äich, dmit dohi abhaue ka, wer ä Totschlag doe het üs Vusähe.

Gsetze iba Mord un iba Totschlag

(vgl. 5. Moses 19,4-13)

35,16 Wer jemads mit nem Ise schlat, daß sa(er) schtirbt, dr isch ä Mörda un soll den Dod schterbe. 35,17 Wirft er nen mit nem Schtei (Wackes), mit däm jemads umbrocht wäre ka, daß er dra schtirbt, so isch scha(er) ä Mörda un soll den Dod schterbe. 35,18 Schlägt er nen mit nem Holz, mit däm jemads totgeschlagen wäre ka, daß sa(er) schtirbt, so isch scha(er) ä Mörda un soll den Dod schterbe. 35,19 Der Bluträcher soll d Mörda zum Dod bringe; wo na(er) nem begegnet, soll la(er) nen umbringe. 35,20 Stößt er jemads üs Haß odr wirft er ebis uf nen mit Hindalischt, daß er schtirbt, 35,21 odr schlat da(er) nen üs Feindschaft mit vu sinere Hand, daß sa(er) schtirbt, so soll dr den Dod schterbe, dr nen gschla het; er isch ä Mörda. Der Bluträcher soll nen zum Dod bringe, wo na(er) nem begegnet.

35,22 Wenn na(er) nen aba üs Vusähe wirft ohni Feindschaft odr wirft irgend ebis uf nen ohni Absicht 35,23 odr wirft irgendeinen Schtei (Wackes) uf nen, woran ma schterbe ka, aba na(er) het's nit gsähne, so daß selle schtirbt, un na(er) isch nit si Feind, het nem au nigs Beses aden wen, 35,24 so soll de Gmeinde richten zwische däm, dr gschla het, un däm Bluträcher noh däne Rechtsordnige. 35,25 Un de Gmeinde soll d Totschläger erretten üs dr Hand vum Bluträchers un soll nen zruckbringe losse zue dr Freistadt, dohi er gflohe war. Un na(er) soll dert bliebe, bis dr Hohepriester schtirbt, d ma (a) mit däm heilige El gsalbt het. 35,26 Gehn aba dr Totschläger iba de Grenze vu sinere Freistadt, in de na(er) gflohe isch, 35,27 un dr Bluträcher findet nen üßahalb dr Grenze vu sinere Freistadt un schlat nen dod, so soll la(er) vum Bluts nit schuldig si. 35,28 Denn na(er) soll in vu sinere Freistadt bliebe bis zum Dod vum Hohenprieschta un noh rem Dod vum Hohenprieschta in des Land vu sinem Erbbesitzes zruckgo. 35,29 Das soll äich Gsetz un Recht fir imma si, iba all, wo ihr wohnt.

35,30 Wer ä Mensch erschlägt, d soll ma umbringe uf d Mul (Gosch) vu Ziige hi. (a) (b) Ä einzelner Ziige aba soll keini Aussage mache, um ä Mensch zum Dod zue bringe. 35,31 Un ihr sollt kei (a) Sühnegeld nähmä fir des Läbä vum Mörders; denn er isch vum Dod schuldig un soll den Dod schterbe. 35,32 Un ihr sollt kei Sühnegeld nähmä fir d, dr zue d Freistadt gflohe isch, daß sa(er) zruckgo darf, um im Land zue huuse, bis dr Prieschta schtirbt. 35,33 Un schändet des Land nit, drin ihr wohnt; denn wer vum Bloet schuldig isch, dr schändet des Land, un des Land ka nit entsühnt wäre vum Bloet, des drin vuschittet wird, üßa durch des Bloet däm si, dr s vuschittet het. (a) 35,34 (a) Macht des Land nit dreckig, drin ihr wohnt, drin au i(ich) wohne; denn i(ich) bi dr HERR, dr (b) midde unda d Israelite wohnt.


36. Kapitel

36,1 Un de Kepf dr Sippen dr Buebä(Sühn) Gileads, vum Bue(Suhn) Machirs, dr Manasses Bue(Suhn) war, vu d Gschlechta dr Buebä(Sühn) Josef, kumme rah un schwätze vor Moses un vor d Firschte, d Kepf dr Sippen Israels, 36,2 un sag: Der HERR het bpfohle unsam Herrn, daß ma des Land d Israelite durch des (a) Los zum Erbdeil ge soll. Au wird nem bpfohle vum HERRN, daß ma des Erbdeil Zelofhads, unsares Brueda, sinene Techtare ge soll. 36,3 Wenn de jemads üs d Schtämm Israels zue d Wieb nimmt, so wird des Erbdeil unsera Vädare weniger wäre, un so viel sie hän, wird zum Erbdeil vum Schtamm kumme, in d sie einheiraten; eso wird des Los unsares Erbdeil verringert. 36,4 Wenn denn etze des (a) Erloßjohr dr Israelite kummt, so wird ihr Erbdeil zum Erbdeil vum Schtamm kumme, in d sie eingeheiratet hän; eso wird des Erbdeil vum Schtamm unsera Vädare um des verringert, was sie hän.

36,5 Moses bfehlt d Israelite noh rem Bfehl vum HERRN un sait: Der Schtamm dr Buebä(Sühn) Josef het recht gsait. 36,6 Des isch's, was dr HERR bfiehlt iba de Techta Zelofhads: Loß sie hirote, we s nene gfallt; nur soll sie hirote in ä Gschlecht üs däm Schtamm ihrem Vada (Babbe), 36,7 dmit nit de Erbteile dr Israelite vu nem Schtamm a d anderem flege; denn ä jeda unda d Israelite soll feschthebä a däm Erbe vum Schtamm vu sinere Vädare. 36,8 Un alli Techta, de Erbdeil gregä unda d Schtämm Israels, soll hirote ä vum Gschlecht vum Schtamm ihrem Vada (Babbe), dmit ä jeda unda d Israelite des Erbe vu sinere Vädare bhalt 36,9 un nit ä Erbdeil vu nem Schtamm a d anderem flegt, sundern ä jeda soll feschthebä a sinem Erbe unda d Schtämm Israels.

36,10 We dr HERR s Moses bpfohle het, so gmacht hän de Techta Zelofhads, 36,11 (a) Machla, Tirza, Hogla, Milka un Noa, un hirote de Buebä(Sühn) ihra Oheime 36,12 üs däm Gschlecht dr Buebä(Sühn) Manasses, vum Bue(Suhn) Josef. Eso bliebt ihr Erbdeil bi däm Schtamm vum Gschlecht ihrem Vada (Babbe).

36,13 Das sin de Gebote un Rechte, de dr HERR durch Moses d Israelite bfehlt im Jordantal dr Moabita gegeiba Jericho.


Letschte Änderungen 08.08.2017 09:54:27 by Dietmar Wiesler (Copyright)
Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999