Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

D Erschte Bref vum Petrus uf Markgräfler Alemannisch

S`1. Kapitel

1,1 Petrus, ä Aposchtel Jesus Chrischti, a de üserwählte (a) Fremde, de vuschtrait huuse in Pontus, Galatien, Kappadozien, dr Provinz Asien un Bithynien, 1,2 de Gott, dr Vada (Babbe), (a) üsgwält het durch d Heiligung vum Geischt zum Folgsam si (Brav si) un zum agschpritzt si mit däm Bloet Jesus Chrischti:

Gott gib äich viel Gnade un Friede! 1,3 Globt isch Gott, dr Vada (Babbe) unsares Herrn Jesus Chrischtus, der uns(us) nohch sinere große Barmherzigkeit wiedagebore het zue einare lebändige (a) Hoffnig durch de Uferschtehig Jesus Chrischti vu d Dote, 1,4 zue nem ewige un fleckelose un unvuwelkliche (a) Erbe, des ufbwahrt (ufghebt) wird im Himmel fir äich, 1,5 de ihr üs Gottes Macht durch d Glaube (a) bwahrt sin zue d Seligkeit, de parat isch, daß sie bekannt wird zue dr letschte Ziit. 1,6 Dann(Dnoh) den ihr äich fräie, (a) (b) de ihr etzed ä kleini Ziit, wenn s si soll, trurig sin in manchali Afechtig, 1,7 dmit äicha Glaube als echt un viel koschtbara bfunde wird als des vugängliche (a) (b) Gold, des durchs Fiir gläutert wird, zum Lob, Pries un Ehri, wenn er zeigt (offenbart) wird; Jesus Chrischtus. 1,8 Däm hän ihr nit gsähne un hän nen doch leb(lieb); un etze (a) (b) glaube ihr a nen, obwohl ihr nen nit sähn; ihr den äich aba fräie mit riesiga un herrlicha Fräid(Freud), 1,9 wenn ihr des Ziel äires Glaube hän, nämlich d Seele ihri Seligkeit.

1,10 Nohch dr Seligkeit (a) hän gsuecht un gforscht d Prophete, de vu d Gnade gwissagt (vorusgsait) hän, de fir äich bschtimmt isch, 1,11 un hän gforscht, uf welchi un was fir ä Ziit dr Geischt Chrischti ditet, der in dene war un zvor beziigt het (a) d Liede, de iba d Chrischtus kumme solle, un d Herrlichkeit dnohch. 1,12 Däne isch zeigt worde, daß sie nit sich selbscht, sundern äich dene solle mit däm, was äich etze vukindigt isch durch de, de äich des Evangelium vukindigt hän durch d heilige Geischt, der vum Himmel gschickt isch, - (a) was au d Engel säh wotte. 1,13 Drum (a) umgirtet d Lende äires Gmets, sin nichtern un den äiri Hoffnig ganz uf d Gnade, de äich abote wird in d Offenbarig Jesus Chrischti. 1,14 Als folgsami Kinda gän äich nit d Luscht hi, däne ihr freha in d Ziit äira Dümmi dent hän; 1,15 sundern we der, der äich gruefe het, heilig isch, sollt au ihr heilig si in äirem ganze Wandel. 1,16 Denn s schtoht gschriebe (3. Moses 19,2): "Ihr sollt heilig si, denn i(ich) bi heilig." 1,17 Un do ihr den als Vada (Babbe) aruefe den, der (a) ohni Asähe vu d Lit jede richet nohch sinem Werk, so (b) fihrt äicha Läbä, solang ihr do in d Fremdi wielt, in Gottesfurcht; 1,18 (a) (b) denn ihr wißt, daß ihr nit mit vugänglichem Silba odr Gold erlest sin vu äirem (c) nichtige Wandel nohch dr Vädare Art, 1,19 sundern mit däm diire (a) Bloet Chrischti als vumä unschuldige un fleckelose (b) (c) Lamm. 1,20 Na(Er) isch zwar zvor üsgwält, bvor d Welt Grund glegt wird, aba zeigt (offenbart) am End vu d Ziit um airetwille, (a) 1,21 de ihr durch nen glaube a Gott, der nen uferweckt het vu d Dote un nem d Herrlichkeit ge het, dmit ihr Glaube un Hoffnig zue Gott hän.

1,22 Hän ihr äiri Seele sufa gmacht im Folgsam (Brav si) si dr Wohret zue echta Bruedalebi, so hän äich undaänanda bschtändig leb(lieb) üs reinem Herze. 1,23 Denn ihr sin (a) (b) wiedagebore nit üs vugänglichem, sundern üs ewigem Some, nämlich (c) üs däm lebändige Wort Gottes, des do bliebt. 1,24 Denn "alles Fleisch isch we Gras un alli sini Herrlichkeit we`s Gras vu d Blueme. S Gras isch vudorrt un d Blueme abglalle; 1,25 aba s Herrn Wort bliebt in Ewigkeit" (Jesaja 40,6-8). Des isch aba des Wort, wel (des) unda äich vukindigt isch.


S`2. Kapitel

S Gottesvolk

2,1 So (a) legt etze ab alli Bosheit un alle Lug un Haichelei un Näid un alles üble Gschwätz 2,2 un (a) sin gierig nohch dr vuninftige echte Milch we kleini (b) Buscheli (Buzele, Babies), dmit ihr durch sie zuelege (greßa wäre) zue äirem Heil, 2,3 do ihr jo gschmeckt hän, daß dr Herr fründlig isch. (a) 2,4 Zue nem kumme als zum lebändige (a) (b) Schtei (Wackes), der vu d Mensch rüssgworfe isch, aba bi Gott üserwählt un koschtbar. 2,5 Un au ihr (a) (b) len äich als lebändige Schtei (Wackes) bäue zue nem geistliche Huus un zue d heilige Pfarra, z opfare (c) geischtlichi Opfa, de Gott ä freud sin durch Jesus Chrischtus. 2,6 Drum schtoht in dr Schrift (Jesaja 28,16): "Lueg, i(ich) leg in Zion ä üsgwählte, koschtbare Eckschtei; un wer a nen glaubt, der soll nit zschande wäre." 2,7 Fir äich etze, de ihr glaubt, isch scha(er) koschtbar; fir de Ungläubige aba isch "der Schtei (Wackes), den de Bäulit rüssgworfe hän un der zum Eckschtei wore isch, 2,8 ä (a) Schtei (Wackes) zum Draschtoße un ä Fels zum Ärganiss" (Psalm 118,22; Jesaja 8,14); (b) sie schtoße sich a nem, wel sie nit a s Wort glaube, wozue sie au bschtimmt sin. 2,9 Ihr aba sin des userwählte Gschlecht, (a) (b) (c) keniglichi Pfarra, s heilige Volk, des (d) (e) Volk des Gott ghärt, daß ihr vukündige sollt de Wohltate vu nem, der äich bruefe het (f) vu dr Nacht zue sinem wundabare Lecht; 2,10 de ihr dertmols "nit ä Volk" ware, etze aba "Gottes Volk" sin, un dertmols nit in d Gnade ware, etze aba in d Gnade sin (Hosea 2,25). (a)

Wandle in dr Welt

2,11 Lebi Breda, i(ich) vumahn äich als (a) Fremdi un Wandara: Wäck z bliebe vu fleischlicha Luscht, de gege d Seele schtrietet, 2,12 un fihre ä rechtschaffenes Läbä unda d Heide, dmit de, de äich vuliigne als Ibeltäta, (a) äiri guete Werke aluege un Gott priese am Dag vu dr Heimsuechig.

2,13 Sin folgsam alla menschliche Ordnig wägä däm Herrn sinem wille, isch`s d Kenig als däm Obaschte 2,14 odr d Schtatthalta als däne, de vu nem gschickt sin zue d Bschtrofig vu d Ibeltäta un zum Lob dära, de Guetes den. 2,15 Denn des isch dr Wille Gottes, daß ihr mit guete Tade de wo nigs wisse un dumme Lit s Maul schtopfe - (a) (b) 2,16 als de (a) (b) Fräie, un nit als hätte na d Fräiheit zum Deckmantel vu d Bosheit, sundern als d Knecht Gottes. 2,17 (a) Ehrt jede, hän d Breda leb (lieb), (b) firchte Gott, ehrt d Kenig!

Sklave

2,18 Ihr (a) (b) Sklave, ordnet äich in alla Angscht d Herre unda, nit ällei d guete un fründlige, sundern au d wundaliche (komische). 2,19 Denn des isch Gnade, wenn jemads vor Gott wägem Gwisse wägä des Schlechte(Übel) duldet un liedet s Unrecht. 2,20 Denn was isch des fir ä Sach, wenn ihr wägä schlechte Tade gschla wäre un des geduldig dulde? Aba (a) (b) wenn ihr wägä guete Tade liede un s ertrage, des isch Gnade bi Gott. 2,21 (a) (b) Denn dzue sin ihr bruefe, do au Chrischtus glitte het fir äich un äich ä Vorbild hindalosst, däm ihr nohchfolge sollt in sinene Fößschtapfe; 2,22 däm(er), der (a) keini Sinde doe het un in däm sinem Mul (Gosch) sich (b) kei Lug findet; 2,23 der keinen bleidigt het, als sa bleidigt wird, nit droht het, als sa glitte het, na(er) schtellt`s aba däm anheim, der grecht richtet; 2,24 der (a) unsari Sinde selbscht nuftrage het a sinem Leib (Ranze) (b) uf s Holz, dmit ma(mir), (c) dr Sinde abgschtorbe, dr Grechtigkeit läbä. Durch sini Wunde sin na heil wore. 2,25 Denn ihr ware (a) we irrendi Schof; aba ihr sin etze bekehrt (umkert) zue däm (b) Schäfa (Hirte) un Bischof äira Seele.

S`3. Kapitel

Wieba un Männa

3,1 Eso (a) sollt ihr Wieba äich äire Männa untaordne, dmit au de, de nit a s Wort glaube, (b) durch s Läbä ihra Wieba ohni Wort gwunne wäre, 3,2 wenn sie sähn, we ihr in Reinheit un Gottesfurcht läbt. 3,3 Aira Schmuck soll nit si üs Hoorflechte, goldeni Kette odr schene Kleida, (a) (b) 3,4 sundern dr vuschteckte Mensch im Herz im ewige Schmuck im sanfte un schtille (bscheide) Geischt: des isch guet vor Gott. 3,5 Denn so hän sich vorziite au de heilige Wieba gschmickt, de ihri Hoffnig uf Gott setze un sich ihre Männa untaordnete, 3,6 we Sara Abraham hörig war un nen (a) Herr gheiße het; dere Techta sin ihr wore, wenn ihr recht den un äich durch nigs beirre len.

3,7 Eso, ihr Männa, wohnt vuninftig mit tene zsämme un gen däm wiebliche Gschlecht als däm schwächere Ehri. Denn au de Wieba sin Miterbe vu d Gnade vum Läbä, un äicha gmeinsames Bätä soll nit vuhindat wäre. (a) (b)

D Gemeinde

3,8 Etzed aba sin allisamt glichgsinnt, mitleidig, bredalich, barmherzig, demitig. 3,9 (a) Vugelte nit Beses mit Besem odr Scheltwort mit Scheltwort, sundern segnet vielme, wel ihr dzue bruefe sin, daß ihr d Sege ererbt. 3,10 Denn "wer des Läbä liebt (leb het) un gueti Däg säh will, der (a) heetet sini Zunge, daß sie nigs Beses sait, un sini Lippe, daß sie nit bschiesse. 3,11 Na(Er) wende sich ab vum Bese un doet Guetes; na(er) suecht Friede un jag nem nohch. 3,12 Denn d Auge vum Herrn sähn uf d Grechte, un sini Ohre häre uf ihr Gebet; s Agsicht(d Visasch) vum Herrn aba isch(schtoht) gege de, de Beses den" (Psalm 34,13-17).

3,13 Un wer isch's, der äich schade kennt, wenn ihr däm Guete nocheifat? 3,14 Un wenn ihr au (a) (b) liedet um dr Grechtigkeit wille, so sin ihr doch selig. Firchte äich nit vor ihrem Drohe un vuschreckt nit; 3,15 heiligt aba Chrischtus d Herr in äire Herz. Sin alliziit parat zue d Vuantwortig vor jedem, der vu äich Antwort fordat iba de Hoffnig, de in äich isch, 3,16 un des mit Sanftmuet un Gottesfurcht, un hän ä guetes Gwisse, dmit de, de äich vuliigne, zschande wäre, wenn sie äire guete Wandel in Chrischtus bschimpfe. 3,17 Denn s isch bessa, wenn s Gottes Wille isch, daß ihr wägä guete Tade liedet als wägä bese Tade.

D Herrschaft Chrischti iba alli

3,18 Denn au Chrischtus het eimol (a) fir d Sinde glitte, dr Grechte fir di Ungrechte, dmit da(er) äich zue Gott fihrt, un isch dod nohch rem Fleisch, aba lebändig gmacht nohch rem Geischt. 3,19 In nem isch scha(er) au higange un het (a) predigt d Geischta im Gfängnis (Loch), 3,20 de dertmols unghorsam ware, als Gott üsgharrt un Geduld ka het zue d Ziit Noahs, als ma de Arche bäut het, (a) (b) in der wenig, nämlich acht Seele, grettet wäre durchs Wassa durch. 3,21 Des isch ä Vorbild vu d (a) Daufi(Taufi), de etzed au äich rettet. Denn in ihr wird nit dr Dräck vum Leib (Ranze) abgwäsche, sundern ma(mir) bitte Gott um (b) ä guetes Gwisse, durch d Uferschtehig Jesus Chrischti, 3,22 der isch (a) zue d Rechte Gottes, ufgfahre genn Himmel, un de sin nem folgsam d Engel un de Gwaltige un de Mächte.

S`4. Kapitel

Vum Liede un Läbä vu Chrischte

4,1 Wel etze Chrischtus im Fleisch glitte het, so mache äich au parrat mit dämselbe Sinn (Gmeht); denn wer im Fleisch glitte het, der het ufghert mit d Sinde, 4,2 daß sa(er) etze de noh ibrigi Ziit im Fleisch nit d Luscht dr Mensche, sundern däm Wille Gottes läbt. 4,3 Denn s isch genoe, daß ihr (a) (b) de vugangeni Ziit zuebrocht hän nohch heidnischem Wille, als ihr ä Läbä gfihrt hän in Uswiichs, Luscht, Bsufe, Frässaräi, Sufaräi un schreckliche Götzedenscht.

4,4 Des isch ne fremdt, daß ihr äich nimi mit tene schtirzt in desselbe weschte, wilde Triebe, un sie läschtere; 4,5 aba sie wäre Antwort ge meße däm, (a) der parat isch, z richte di Lebändige un di Dote. 4,6 Denn dzue isch au (a) d Dote s Evangelium vukindigt, daß sie zwar nohch Menscheart grichtet wäre im Fleisch, aba nohch Gottes Art des Läbä hän im Geischt.

4,7 S isch aba nooch kumme des End alla Sacha. (a) (b) So sin etze besunne un nichtern zum Gebet. 4,8 Vor alle Dinge hän undaänanda bschtändige Lebi (Liebe); denn "d Lebi (Liebe) (a) deckt au vieli Sinde zue" (Sprich 10,12). 4,9 Hän (a) ä offenes Huus undaänanda ohni Murre (Motze). 4,10 Un dent änanda, jeda mit dr Gabe, de na(er) gregt het, als gueti Huushalta vu mancha Gnade Gottes: 4,11 wenn jemads predigt, daß sa`s(er's) sait als Gottes Wort; (a) wenn jemads dent, daß sa`s(er`s) doet üs dr Kraft, de Gott gwährt, dmit in alle Dinge Gott globt wird durch Jesus Chrischtus. Däm(Ihm) isch d Ehri un Gwalt vu Ewigkeit zue Ewigkeit! Amen.

Vum Üsharre in dr Vufolgig

4,12 Ihr Lebi, len äich durch de (a) Hitzi nit bfremde, de äich widafahrt zue äira Vusuechig, als gschieht äich ebis Komisches, 4,13 sundern (a) (b) fräije äich, daß ihr mit Chrischtus liedet, (c) dmit ihr au zue d Ziit dr Offenbarig vu sinere Herrlichkeit Fräid(Freud) un Wunne hän. 4,14 (a) Selig sin ihr, wenn ihr gscholte wäre wägäm Name Chrischti, denn (b) dr Geischt, der ä Geischt dr Herrlichkeit un Gottes isch, rueht uf äich. 4,15 Nemad aba unda äich lied als ä Mörda odr Deb odr Ibeltäta odr als eina, der in ä fremdes Amt grieft. 4,16 Liedet da(er) aba als ä Christ, so schämt da(er) sich nit, sundern (a) ehrt Gott mit däm Name. 4,17 Denn de Ziit isch do, daß des Gricht (a) (b) afangt am Huus Gottes. Wenn aba zerscht a uns(us), was wird s fir ä End nähmä mit däne, de däm Evangelium Gottes nit glaube? 4,18 Un wenn d Grechte kum grettet wird, wo wird dann(dnoh) d Gottlose un Sinda bliebe? 4,19 Drum solle au de, de nohch Gottes Wille liede, nem (a) ihri Seele abfehle als däm treue Schepfa un Guetes doe.

S`5. Kapitel

D Älteschte un d Gemeinde

5,1 D Älteschte unda äich vumahn i(ich), dr (a) Mitälteschte un (b) Ziige vu d Liede Chrischti, der i(ich) au (c) deilhab a d Herrlichkeit, de zeigt (offenbart) wäre soll: 5,2 (a) (b) Weidet d Herde Gottes, de äich abfohle isch; achtet uf sie, nit zwunge, sundern fräiwillig, we s Gott gfallt; (c) nit wägem schändliche Gwinn, sundern vu Herzensgrund uf; 5,3 (a) (b) nit als Herre iba d Gemeinde, sundern als (c) Vorbilda vu d Herde. 5,4 So das sa, wenn erschiene wird d (a) Erzhirte, de ewig (b) (c) Krone vu d Herrlichkeit gregä.

5,5 Eso, ihr Jingeri, (a) ordne äich d Älteschte unda.

Alli aba mitänanda halte fescht a d Demuet; denn (b) (c) (d) (e) Gott widaschtoht d Hochmetige, aba d Demetige git da(er) Gnade. 5,6 So demetige äich etze unda di gwaltig Hand Gottes, dmit da(er) äich hoch hebt zue sinere Ziit. (a) 5,7 Alli äiri Sorge werfe uf nen; denn na(er) sorgt fir äich. (a) (b) (c)

5,8 Sin (a) nichtern un wache; denn äicha Fäind (Gegna), (b) (c) dr Deufel, goht umä we ä brellende Löwe un suecht, wen na frässä (vuschlinge) ka. 5,9 Däm widaschtoht, fescht im Glaube, un wißt, daß ebede Liede iba äiri Breda in dr Welt go den.

Greß

5,10 D Gott alla Gnade aba, der äich bruefe het zue sinere ewige Herrlichkeit in Chrischtus Jesus, der wird äich, de ihr (a) ä kleini Ziit liedet, ufrichte, schtärke, kraft ge, grinde. 5,11 Däm(Ihm) isch d Macht vu Ewigkeit zue Ewigkeit! Amen.

5,12 Durch (a) Silvanus, d treue Brueda, we i(ich) mein, ha i(ich) äich ä bitzele gschriebe, z vumahne un z beziige, daß des de rechti Gnade Gottes isch, in der ihr schtehn. 5,13 S greßt äich üs Babylon d Gemeinde, de mit äich üserwählt isch, un mi Bue(Suhn) (a) Markus. 5,14 Greßt äich undaänanda mit däm Kuß dr Lebi (Liebe). Friede isch mit äich alle, de ihr in Chrischtus sin!


Des isch ä Bäitrag vu Dietmar Wiesler fir me Evangelium im Netz (Copyright) Dez. 1999