Wida dra gsi am:23.03.2012 18:20:33
Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

D KlAGELEDA VUM JEREMIAS

1. Kapitel

Jerusalem klagt un fleht um Hilfe

1,1 We lit de Schtadt so vulo, de voll Volks war! Sie isch (a) we ä Witwe, de Fürstin unda d Mensch, un de ä Kenigin in d Ländern war, mueß etze dene. 1,2 Sie hiile vum Nacht, daß ihr de Träne iba de Backen laufe. S isch (a) nemads unda ällei ihrem Liebhabern, dr sie treschtet. Alli ihri Freunde sin ihr untreu un ihri Gegna(Feinde) wore. 1,3 Juda isch gfange in Elend un schwerem Denscht, s wohnt unda d Heide un findet keini Rueh; alli sini Vufolga kumme rah un agriffä s. 1,4 Di Schtroße noh Zion liege wescht, wel nemads uf ä Fäscht kummt. Alli Tore dr Schtadt schtoh wescht, ihri Prieschta jommere, ihri Jumpfere aluege jammervoll drii, un sie isch trurig. 1,5 Ihre Find sin obedruf, ihrem Gegna(Feinde) goht's guet; denn dr HERR het iba de Schtadt Jamma brocht um ihra große Sinde wille, un ihri Kinda sin gfange vor rem Feind dahingezogen. 1,6 S isch vu dr Dochta Zion alli Schmuck dohi. Ihre Firschte sin we Hirsche, de keini Weid (Heet) find un matt vor rem Vufolga herlaufen.

1,7 Jerusalem denkt in der Ziit, do sie elend un vulo isch, we viel Guetes sie vu alters her ka het, we aba all ihr Volk daniedersank unda vum Feind Hand un ihr nemads half. Ihre Gegna(Feinde) aluege uf sie rab un scheltte iba ihrem Untagang (Abgsofe). 1,8 Jerusalem het sich vusindigt; drum mueß sie si we ä unreines Wieb. Alli, de sie ehrten, verschmähän sie etzed, wel sie (a) ihri Nackedei (Blöße) aluege; sie aba seufzt un het sich abbringt. 1,9 Ihr Unflat klebt a ihrem Saum. Sie het nit gemeint, daß s ihr zletscht so go wird. Sie isch jo greulich heruntergestoßen un het dzue nemads, dr sie treschtet. «Ach HERR, lueg a mi Elend; denn dr Feind triumphiert!" 1,10 Der Feind (a) het sini Hand glegt a alli ihri Kleinode. Jo, sie mueß zusehen, daß (b) de Heide in ihr Heiligtum gehn, während dü bpfohle hesch, sie solle nit in di Gmeinde kumme. 1,11 Alles Volk seufzt un goht noh Brot, s git sini Kleinode um Ässä, um si Läbä zue gregä. «Ach HERR, lueg doch un schau, we vuachtet i(ich) bi!"

1,12 Äi(ich) ällei, de ihr vorbäigoht, sag i(ich): «Schaut doch un luege, ob irgendei Schmerz isch we mi Schmerz, dr mi getroffen het; denn dr HERR het Jamma iba mi brocht am Däg vu sinem grimmigen Zorn (Wuet)s. 1,13 Na(Er) het ä Fiir üs dr Hechi in mi Knochä(Bei) gschickt un losst s wüten. Na(Er) het minem Feß ä Netz gschtellt un mi rückwärts flege losse; er het mi zue d Wüschte gmacht, daß i(ich) fir imma siech bi. 1,14 Schwer isch des Joch wägä ma(mir) Sinde; durch sini Hand sin sie zusammengeknüpft. Sie sin ma(mir) uf d Hals kumme, so daß ma(mir) alli mi Kraft vugange isch. Der Herr het mi in de Gwalt dera ge, gege de i(ich) nit aufkommen ka. 1,15 Der Herr het vutramt alli mi Schtarke, de i(ich) het; er het gege mi ä Fäscht üsruefe losse, um mi jungi Mannschaft zue vuderbe. (a) Der Herr het de Kelter getreten dr Jungfrau, dr Dochta Juda. 1,16 Dodribar weine i(ich) so, un mi Aug fleßt vu Träne; denn dr Treschta, dr mi Seele erquicken soll, isch wietem vu ma(mir). Mini Kinda sin dohi; denn dr Feind het de Oberhand gwunne."

1,17 Zion streckt ihri Händ(Pfode) üs, un doch isch nemads do, dr sie treschtet; denn dr HERR het gege Jakob sini Gegna(Feinde) ringsum aufgeboten, so daß Jerusalem zwische nene si mueß (a) we ä unreines Wieb.

1,18 Der HERR isch Grecht, denn (a) (b) i(ich) bi sinem Wort unghorsam gsi. Horche, alli Velka, un schaut minem Schmerz! Mini Jumpfere un Jünglinge sin in de Gfangeschaft gange. 1,19 I(Ich) reft mi Freunde, aba sie len mi im Stich. Mini Prieschta un mi Älteschte sin in dr Schtadt vuschmachtet, sie go noh Brot, um ihr Läbä zue gregä. 1,20 Ach HERR, lueg doch, we bang isch ma(mir), daß ma(mir)'s im Leib (Ranze) dvu mai den! Mir dreht sich des Herz im Leib (Ranze) um, wel i(ich) so unghorsam gsi bi. Draußen het mi des Schwert un im Huus het mi dr Dod wägä ma(mir) Kinda bschtohle. 1,21 Ma härt's wohl, daß i(ich) seufze, un doch ha i(ich) kei Treschta; alli mi Gegna(Feinde) härä mi Ungliick un (a) fräie sich, daß dü s gmacht hesch. So loß doch d Dag kumme, d dü vuzehle hesch, daß s nene go soll we ma(mir). 1,22 Loß alli ihri Bosheit vor di kumme un richte sie zue, we dü mi zugerichtet hesch um alli wägä ma(mir) Missetat wille; denn wägä ma(mir) Süfzger sin viel, un mi Herz isch trurig.


2. Kapitel

Jammat iba de Untagang Judas un Jerusalems

2,1 We het dr Herr de Dochta Zion mit sinem Zorn (Wuet) überschüttet! Na(Er) het de Herrlichkeit Israels vum Himmel uf d Bode gworfe; er het nit denkt a sinene (a) Fußschemel am Däg vu sinem Zorn (Wuet)s. 2,2 Der Herr het alli Wohnige Jakobs ohni Erbarmen vutilgt, er het de Burgen dr Dochta Juda abbroche in sinem Wuet un geschleift. Na(Er) het vuschandelt(entwaiht) ihr Kenigrich un ihri Firschte. 2,3 Na(Er) het alli Macht Israels in sinem grimmigen Zorn (Wuet) vubroche, er het sini rechti Hand zurückgezogen, als dr Feind kummt, un het in Jakob gewütet we ä flammendes Fiir, des ällei ringsum gässä(vuzehrt). 2,4 Na(Er) het sinene Bogen gespannt we ä Feind; sini rechti Hand het da(er) gfihrt we ä Find un het ällei umbrocht, was lieblich azluege war im Zelt dr Dochta Zion, un het sinene Wuet we Fiir ausgeschüttet. 2,5 Der Herr isch we ä Feind wore, er het Israel vutilgt. Na(Er) het kappüt alli Paläste un het de Burgen vunichtet; er het dr Dochta Juda viel Jamma un Leid brocht. 2,6 Na(Er) het si eignes Zelt zerwühlt we ä Garte un sini Wohnig vunichtet. Der HERR het in Zion (a) Fiirdig un Sabbat vugässä losse, un in sinem grimmigen Zorn (Wuet) (b) glo hän er Kenig un Prieschta schänden. 2,7 Der Herr het sinene Altar rüssgworfe un si Heiligtum vuschandelt(entwaiht). Na(Er) het de Muurene ihra Paläste in vum Feind Händ(Pfode) ge, daß sie im Huus vum HERRN Gschrei (Geblär) obe hän we a nem Fiirdig. 2,8 Der HERR denkt zue vunichte de Mure dr Dochta Zion; er het de (a) Meßschnur iba de Muurene zoge un sini Hand nit abbringt, bis er sie vutilgt. Na(Er) glo hän Mure un Wall trauern un mitänanda flege. 2,9 Ihre Tore sin def in d Bode gesunken; er het ihri Riegel vubroche un znicht gmacht. Ihr Kenig un ihri Firschte sin unda d Heide, wo sie des Gsetz nit ebe kenne, un ihri Prophete hän keini Gesichte vum HERRN. 2,10 Di Älteschte dr Dochta Zion hocke uf dr Erde un sin schtill, sie werfe Schtaub uf ihri Kepf un hän d Sack agzoge. Di Jumpfere vu Jerusalem senken ihri Kepfe zue d Erde.

2,11 I(Ich) ha ma(mir) schier de Aug ausgeweint, mi Leib (Ranze) den ma(mir) mai, mi Herz isch uf d Bode ausgeschüttet iba däm Jamma dr Dochta vu minem Volks, wel de Säuglinge un Unmindige uf d Gasse in dr Schtadt vuschmachte. 2,12 Zue ihrem Müttern schwätze sie: Wo isch Brot un Wi?, do sie uf d Gasse in dr Schtadt vuschmachte we de tödlich Verwundeten un in d Ärm ihra Mütter d Geischt aufgeben.

2,13 Ach dü Dochta Jerusalem, wäm soll i(ich) di vuglichä, un we soll i(ich) dir zureden? Dü Jungfrau, Dochta Zion, wäm soll i(ich) di vuglichä, dmit i(ich) di treschte? Denn di Schadä isch groß we des Meer. Wer ka di heile? 2,14 Dini Prophete hän dir trigarischi un törichte Gesichte vuzehle un dir di Schuld nit zeige (offenbart), wodurch sie di Wif abgewandt het, sundern sie hän di Wort härä losse, de Trug ware un di vufihrte. (a) (b) 2,15 Alli, de vorbäigo, klatschen in de Händ(Pfode), pfeifen un schittle d Schädel iba de Dochta Jerusalem: (a) (b) Isch des de Schtadt, vu dr ma gsait het, sie isch de allerschönste, a dr sich ällei Land freut? 2,16 Alli di Gegna(Feinde) riße ihr Mul uf iba di, pfeifen un knirschen mit d Zähnen un schwätze: «Ha! ma(mir) hän sie vutilgt! Das isch dr Dag, d ma(mir) begehrt hän; ma(mir) hän's gregt, ma(mir) hän's erlebt." 2,17 Der HERR het doe, was sa(er) vorka ha; er het si Wort erfillt, des sa(er) längscht zvor bpfohle het. Na(Er) het ohni Erbarmen kappüt, er het d Feind iba di juble losse un het de Macht dinere Find hoch gmacht .

2,18 Schreie lut zum Herrn, klage, dü Dochta Zion, loß Dag un Nacht Träne herabfließen we ä Bach; her nit uf dmit, un di Augepfel lasse nit ab! 2,19 Schtand vum Nacht uf un schreie zue Beginn jeda Nachtwache, schütte di Herz üs vor rem Herrn we Wassa. Hebe di Händ(Pfode) zue nem uf um vum Läbä dinere jungen Kinda wille, de vor Hunga vuschmachte a ällei Schtroßecke!

2,20 HERR, lueg un lueg doch, wen dü so vudorbe hesch! Sollen denn de Wieba (a) (b) ihrem Leib (Ranze) Frucht ässä, de Kindli, de ma uf Händ(Pfode) trait? Sollen denn Prophete un Prieschta in däm Heiligtum vum Herrn erschlagen wäre? 2,21 S gläge sin in d Gasse uf dr Erde Bebli un Alte; mi Jumpfere un Jünglinge sin durchs Schwert gflogä. Dü hesch umbrocht am Däg vu dinem Zorn (Wuet)s, dü hesch ohni Erbarmen gschlachtet. 2,22 Dü hesch vu ällei Site her mi Gegna(Feinde) gerufen we zue nem Fiirdig, so daß nemads am Däg vum Zorn (Wuet)s vum HERRN gflohe un ibrigbliebe isch. Di i(ich) uf d Händ(Pfode) trage un großzoge ha, de het dr Feind umbrocht.


3. Kapitel

Jammat un Troscht vumä Leidenden

3,1 I(Ich) bi dr Ma, dr Elend aluege mueß durch de Ruete vum Grimmes Gottes. 3,2 Na(Er) het mi gfihrt un go losse in de Dunkle un nit ins Lecht. 3,3 Na(Er) het sini Hand gewendet gege mi un hebt hoch sie gege mi Dag fir Dag. 3,4 Na(Er) het ma(mir) Fleisch un Huut alt gmacht un mi Gebein zerschla. 3,5 Na(Er) het mi ringsum igschlosse un mi mit Bitternis un Abmehe umgeben. 3,6 Na(Er) het mi in Dunkle versetzt we de, de längscht dod sin. 3,7 Na(Er) het mi ummauert, daß i(ich) nit üsä ka, un mi in herti Fessle glegt. 3,8 Un wenn i(ich) au schreie un ruef, so schtopfe er sich de Ohre zue vor minem Gebet. (a) (b) 3,9 Na(Er) het minem Wäg vermauert mit Quadern un minem Pfad zum Irrweg gmacht. 3,10 Na(Er) het uf mi gelauert we ä Bär, we ä Löwe im Vuborgene. 3,11 Na(Er) losst mi d Wäg vufehle, er het mi zerfleischt un znicht gmacht. 3,12 Na(Er) het sinene Bogen gespannt un mi däm Pfeil zum Ziel ge. 3,13 Na(Er) het ma(mir) sini Pfiel in de Niere geschossen. 3,14 I(Ich) bi ä Hohn fir mi ganzes Volk un jede Dag (a) ihr Spottlied. 3,15 Na(Er) het mi mit Bitterkeit gesättigt un mit Wermut getränkt. 3,16 Na(Er) het mi uf Kiesel bißen losse, er druckt mi ane in de Asche. 3,17 Mini Seele isch üs däm Friede vutriebe; i(ich) ha des Guete vugässä. 3,18 I(Ich) ha gsait: Mi Ruhm un mi Hoffnig uf d HERRN sin dohi. 3,19 Bedenk doch, we i(ich) so elend un vulo, mit Wermut un Bitterkeit getränkt bi!

3,20 Dü wirsch jo dra gedenken, denn mi Seele sait ma(mir)'s. 3,21 Des nihmt i(ich) zue Herz, drum hoffe i(ich) noh: 3,22 Di Güte vum HERRN isch's, daß ma(mir) nit gar üs sin, sini Barmherzigkeit het noh kei End, (a) 3,23 sundern sie isch alli Morge neu, un di Treui isch groß. 3,24 Der HERR (a) (b) isch mi Deil, sait mi Seele; drum will i(ich) uf nen hoffen. 3,25 Denn dr HERR isch fründlig däm, dr uf nen harrt, un däm Mensch, dr noh nem froge. 3,26 S isch ä köstlich Ding, geduldig si un (a) uf de Hilfe vum HERRN hoffen. 3,27 S isch ä köstlich Ding fir ä Ma, daß sa(er) des Joch in vu sinere klei schleipfe. 3,28 Na(Er) hocke einsam un schweige, wenn Gott s nem ufglegt, 3,29 un schteck sinene Mul (Gosch) in d Schtaub; villicht isch noh Hoffnig. 3,30 Na(Er) (a) git de Backe dar däm, dr nen schlat, un lasse sich viel Schmach aden. 3,31 (a) Denn dr HERR vuschtößt nit ewig; 3,32 sundern na(er) trurig wohl un erbarmt sich wieda noh vu sinere große Güte. 3,33 Denn nit vu Herz plagt un trurig er de Mensch.

3,34 Wenn ma alli Gfangene uf Erde unda de Feß kumm 3,35 un vumä Ma Recht vor rem Allahechschte beugt 3,36 un vumä Mensch Sach vudrillt, - soll des dr Herr nit aluege? 3,37 Wer darf denn sag, daß des bassiert ohni vum Herrn Befehla 3,38 un daß nit Beses un Guetes kummt üs däm Mul (Gosch) vum Allahechschte? 3,39 Was murre denn de Lit im Läbä? Jeda murre gege sini Sinde! 3,40 Len uns(us) erforschen un prefä unsere Wandel un uns(us) zum HERRN umkähre! 3,41 Len uns(us) unsa Herz samt d Händ(Pfode) ufhebe zue Gott im Himmel! 3,42 Mir, (a) ma(mir) hän gsindigt un sin unghorsam gsi, drum hesch dü nit vuge. 3,43 Dü hesch di in Zorn (Wuet) gehüllt un uns(us) vufolgt un ohni Erbarmen umbrocht. 3,44 Dü hesch di mit eina Wolke vudeckt, daß kei Gebet durch ka. 3,45 Dü hesch uns(us) zue Kehricht un Dräck gmacht unda d Mensch. 3,46 Alli unsari Gegna(Feinde) riße ihr Mul uf iba uns(us). 3,47 Mir wäre gedrückt un plagt mit Angscht un Angscht.

3,48 Wassabäch rinnen üs minem Aug iba d Jamma dr Dochta vu minem Volks. 3,49 Mini Aug fleße un kenne's nit losse, un s isch kei Aufhören do, 3,50 bis dr HERR vum Himmel herabschaut un dori luegt. (a) 3,51 Mi Aug macht ma(mir) Schmerz wägä all dr Techta wägä ma(mir) Schtadt.

3,52 Mini Gegna(Feinde) hän mi ohni Grund gejagt we ä Vogel. 3,53 Sie hän mi Läbä in dr Gruebe znicht gmacht un Schtei (Wackes) uf mi gworfe. 3,54 Wassa het mi Schädel überschwemmt; do sait i(ich): Etze bi i(ich) vulore. 3,55 I(Ich) reft aba di Name a, HERR, nab üs dr Gruebe, 3,56 un dü erhörtest mi Schtimm: «Verbirg di Ohre nit vor minem Süfzgen un Brellä!" 3,57 Dü nahtest di zue ma(mir), als i(ich) di anrief, un saisch: Fircht di nit! 3,58 Dü firsch, Herr, mi Sach un erlösest mi Läbä. 3,59 Dü siehsch, HERR, we ma(mir) Unrecht bassiert; hilf ma(mir) zue minem Recht! 3,60 Dü siehsch, we sie Rache ebe wen, un kennsch alli ihri s denke gege mi. 3,61 HERR, dü hersch ihr Schmähän un alli ihri Anschläge gege mi, 3,62 de Gsaite wägä ma(mir) Find un ihr Gschwätz iba mi d ganze Dag. 3,63 Sieh doch: ob sie hocke odr ufschtoh, singen sie iba mi (a) Spottlieder. 3,64 Vergilt nene, HERR, we sie vudent hän!a 3,65 Loß nene des Herz vuschtockt wäre, loß sie di Fluech fühlen! 3,66 Verfolge sie mit Wuet un vutilg sie unda däm Himmel vum HERRN.


4. Kapitel

Zions Elend un Schmach

4,1 We isch des Gold so ganz dunkel un des fieni(fäini) Gold so häßlich wore, un we liege de Edelschtei a ällei Schtroßecke vudeilt! 4,2 Di edlen Kinda Zions, däm Golde gli gachtet, we sin sie etze d irdenen Töpfen gli, de ä Töpfa macht! 4,3 Au Schakale gehn ihrem Jungen de Buse un säugen sie; aba de Dochta vu minem Volks isch unbarmherzig (a) we ä Strauß in dr Wüschte. 4,4 Dem Säugling klebt sini Zunge a sinem Gaumen vor Durscht; de kleinen Kinda verlangen noh Brot, un nemads isch do, dr's nene bricht. 4,5 Di freher leckere Speisen ässä, vuschmachte etzed uf d Gasse; de freher uf Purpur trage wäre, de meße etzed im Dräck liege. 4,6 Di Missetat dr Dochta vu minem Volks isch greßa als de (a) Sinde Sodoms, (b) des pletzlig undagoht, un keini Hand kummt zue Hilfe.

4,7 Zions Firschte ware reine(echta) als dr Schnee un wieße als Milch; ihr Leib (Ranze) war rötlicher als Korallen, ihr Ussähe war we Saphir. 4,8 Etze aba isch ihri Gschtalt so dunkel vor Schwärze, daß ma sie uf d Gasse nit wißet da; ihri Huut hängt a d Knochen, un sie sin so dürr we ä Holzscheit. 4,9 Den durchs Schwert Erschlagenen goht s bessa als däne, de vor Hunga schterbe, de gschunde ware un umkamen üs Mangel a Fricht vum Acka. 4,10 S hän de barmherzigsten Wieba (a) ihri Kinda selbscht kochen meße, dmit sie zue ässä hän in däm Jamma dr Dochta vu minem Volks. 4,11 Der HERR het sinene Wuet austoben losse, er het sinene grimmigen Zorn (Wuet) ausgeschüttet; er het in Zion ä Fiir angesteckt, des au ihri Grundfesten gässä(vuzehrt) het.

4,12 S het's de Kenig uf Erde nit glaubt noh alli Lit in dr Welt, daß dr Find un Feind zum Dor Jerusalems izeh kennt. 4,13 S isch aba bassiere wägä dr Sinde ihra Prophete un wägä dr Missetaten ihra Prieschta, de dert dr Grechte Bloet vuschittet hän. 4,14 Sie irrten hi un her uf d Gasse we de Blindä un ware mit Bloet bsudelt, daß ma ihri Kleida nit arihre ka; 4,15 ma reft nene zue: (a) «Weicht, ihr Unreinen! Gehn, weicht, rihrt nigs a!" Wenn sie haue ab un umherirrten, so gsait het ma au unda d Heide: «Sie soll nit länga bi uns(us) bliebe." 4,16 Des HERRN Zorn (Wuet) het sie vudeilt; er will sie nimi aluege. Di (a) Prieschta ehrte ma nit, un (b) (c) a d Alten übte ma keini Barmherzigkeit.

4,17 Nohch imma blickten unsre Aug üs noh nichtiger Hilfe, bis sie med wäre; un ma(mir) warte uf ä Volk, des uns(us) doch nit helfe ka. 4,18 Ma jagte uns(us), daß ma(mir) uf unsari Gasse nit go kenne. Do kummt unsa End; unsari Däg sin üs, unsa End isch kumme. 4,19 Unsre Vufolga ware schnella als de Adla unda däm Himmel. Uf d Bergen hän sie uns(us) vufolgt un in dr Wüschte uf uns(us) gelauert. 4,20 Der Gesalbte vum HERRN, dr unsa Lebensodem war, isch gfange worde in ihrem Gruebe; ma(mir) aba denkt hän: «In sinem Schatte wen ma(mir) läbä unda d Mensch." 4,21 Jo, fräie di nur un isch frehlich, dü Dochta Edom, de dü wohnest im Land Uz! Denn (a) (b) (c) dr Kelch wird au zue dir kumme, daß dü bsoffe wirsch un di entblößest. 4,22 (a) Dini Schuld isch abdoe, dü Dochta Zion; dr Herr wird di nit me wägfihre losse. (b) (c) Aba di Schuld, dü Dochta Edom, wird da(er) heimsueche un di Sinde aufdecken.


5. Kapitel

Gebet vum Volk in vu sinere defschte Erniedrigung

5,1 Bedenk, HERR, we s uns(us) goht; schau un lueg a unsri Schmach! 5,2 Unsa Erbe isch d Fremde zdeil wore un unsri Hiisa d Ausländern. 5,3 Mir sin Waise un hän kei Vada (Babbe); unsri Mütter sin we Witwe. 5,4 Unsa Wassa meße ma(mir) um Geld trinke; unsa eignes Holz meße ma(mir) zahle. 5,5 Mit däm Joch uf unsam Hals tribt ma uns(us), un wenn ma(mir) au med sin, losst ma uns(us) doch keini Rueh. 5,6 Mir mußten Ägypte un Assur de Hand hinhalten, um uns(us) a Brot zue satt ässä. 5,7 Unsre Vädare hän gsindigt un läbä nimi, ma(mir) aba meße ihri Schuld schleipfe. (a) (b) 5,8 Knecht herrsche iba uns(us), un nemads isch do, dr uns(us) vu ihra Hand errettet. 5,9 Mir meße unsa Brot unda Gfahr fir unsa Läbä holen, bedroht vu däm Schwert in dr Wüschte. 5,10 Unsre Huut isch vubrennt we in nem Ofe vum schrecklichen Hunga. 5,11 Sie hän de Wieba in Zion gschändet un de Jumpfere in d Schtädt Judas. 5,12 Firschte wäre vu nene gehenkt, un de Alten het ma nit geehrt. (a) 5,13 Jünglinge mußten Mühlsteine schleipfe un Bebli bim Holztragen hiflege. 5,14 S hocke de Älteschte nimi im Dor un de Jünglinge nimi bim Saitenspiel. 5,15 Unsres Herz Fräid(Freud) het ä End, unsa Reigen isch in Wehklagen vukehre. 5,16 (a) Di Krone isch vu unsam Schädel gflogä. O mai, daß ma(mir) so gsindigt hän! 5,17 Drum isch au unsa Herz krank, un unsri Aug sin treb wore 5,18 um vum Berg Zion wille, wel la(er) so wescht lit, daß de Füchse driba laufe.

5,19 Aba dü, HERR, dr dü ewiglich bleibest un di Thron vu Gschlecht zue Gschlecht, 5,20 wurum willsch dü uns(us) so ganz vugässä un uns(us) lebenslang so ganz vulo? 5,21 (a) Bringe uns(us), HERR, zue dir zruck, daß ma(mir) wieda heimkommen; erneure unsri Däg we vor alters! 5,22 Hesch dü uns(us) denn ganz rüssgworfe, un bisch dü allzusehr iba uns(us) erzürnt?


Letschte Änderungen Oktober 26, 2005 by Dietmar Wiesler (Copyright)
Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999