Wida dra gsi am:23.03.2012 18:20:33
Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

S BUECH VUM JOSUA

1. Kapitel

Zue düstung fir d Einzug in des verheißene Land

1,1 Nohchdem Moses, dr Knecht vum HERRN, gschtorbe war, sait dr HERR zue Josua, däm Bue(Suhn) Nuns, Moses Diena: 1,2 Mi Knecht (a) Moses isch gschtorbe; so mach di etze uf un zeh iba d Jordan, dü un des ganzi Volk, in des Land, des i(ich) nene, d Israelite, ge ha. 1,3 Jede Platz, uf de äiri Fußsohlen träte wäre, ha i(ich) äich ge, we i(ich) Moses zuegsait ha. (a) 1,4 Vu dr Wüschte bis zum Libanon un vum große Schtrom Euphrat bis a des großi Meer gege Sonnenuntergang, des ganzi Land dr Hetita, soll äich Gebiet si. 1,5 S soll dir nemads wiedaschtehn di Läbä lang. We i(ich) mit Moses gsi bi, so will i(ich) au mit dir si. (a) (b) I(Ich) will di nit vulo noh vu dir mach platz. 1,6 Sei (a) getroscht un unvuzagt; denn dü sollsch däm Volk des Land üsdeile, des i(ich) nene zum Erbe ge will, we i(ich) ihrem Vädere gschwore ha. 1,7 Sei nur getroscht un ganz unvuzagt, daß dü (a) (b) (c) hebsch un doesch in ällei Dingen noh rem Gsetz, des dir Moses, mi Knecht, bpfohle het. Mach platz nit dvu, nit zue d Rechte noh zue d Linke, dmit dü s recht üsrichte kasch, wohi dü au gohsch. 1,8 Un loß des Buech des Gsetz nit vu dinem Mul (Gosch) kumme, sundern (a) betrachte s Dag un Nacht, daß dü hebsch un doesch in ällei Dingen noh däm, was drin gschriebe schtoht. Dann(Dnoh) wird s dir uf di Wäg gelingen, un dü wirsch s recht üsrichte. 1,9 Lueg, i(ich) ha dir bpfohle, daß dü getroscht un unvuzagt bisch. Loß dir nit grauen un entsetze di nit; denn dr HERR, di Gott, isch mit dir in ällei, was dü doe wirsch.

1,10 Do bfehlt Josua d Amtleuten vum Volks un sait: 1,11 Gehn durch des Laga un bfiehlt däm Volk un sage: Schafft äich Vorrat; denn noh dräi Däg d ihr do iba d Jordan go, daß ihr rikumme un des Land einnehmt, des äich dr HERR, äich Gott, ge wird. 1,12 (a) (b) Un zue d Rubenitern, Gaditern un däm halbe Schtamm Manasse sait Josua: 1,13 Denkt a des Wort, des äich Moses, dr Knecht vum HERRN, bpfohle het: Der HERR, äich Gott, het äich zue d Rueh brocht un äich des Land ge. 1,14 Äiri Wieba un Kinda un äich Viecha len im Land bliebe, des äich Moses ge het, diesseits vum Jordans. Ihr aba sollt, so vieli vu äich streitbare Manne(Männa) sin, vor äire Breda parrat hinüberziehen un nene helfe, 1,15 bis dr HERR äiri Breda au zue d Rueh hole we äich, daß au sie inähme des Land, des nene dr HERR, äich Gott, ge wird. Dann(Dnoh) sollt ihr wieda zruckgo in äich Land, des äich Moses, dr Knecht vum HERRN, zum Hab un Guet ge het diesseits vum Jordans, gege d Ufgang dr Sunne. 1,16 Un sie antworteten Josua un sag: Alles, was dü uns(us) bpfohle hesch, des wen ma(mir) doe, un wo dü uns(us) hinsendest, do wen ma(mir) higo. 1,17 We ma(mir) Moses hörig gsi sin, so wen ma(mir) au dir hörig si; nur, daß dr HERR, di Gott, mit dir isch, we na(er) mit Moses war! 1,18 Wer dinem Mul (Gosch) unghorsam isch un nit ghert di Wort in ällei, was dü uns(us) gebietest, dr soll schterbe. (a) Sei nur getroscht un unvuzagt!


2. Kapitel

Di Kundschafter in Jericho

2,1 Josua aba, dr Bue(Suhn) Nuns, schickt vu Schittim zwei Manne(Männa) heimlich als Kundschafter üs un gsait het nene: Gehn hi, luege des Land a, au Jericho. Di gehn hi un kumme in des Huus eina Hure, de hieß (a) (b) (c) Rahab, un kähre dert ä. 2,2 Do wird däm Kenig vu Jericho vurote(agsait,aditet): Lueg, s sin in der Nacht Manne(Männa) vu Israel inekumme, um des Land zue erkunden. 2,3 Do schickt dr Kenig vu Jericho zue Rahab un glo hän ihr sag: Gib de Manne(Männa) üsä, de zue dir in di Huus kumme sin; denn sie sin kumme, um des ganzi Land zue erkunden. 2,4 Aba de Wieb vuschteckt de beidi Manne(Männa) un sait: Jo, s sin Manne(Männa) zue ma(mir) inekumme, aba i(ich) wußt nit, woher sie ware. 2,5 Un als ma de Stadttore zueschleße wot, als s finschta wird, gehn sie üsä, un i(ich) wiß nit, wo sie higange sin. Jagt nene schnell noh, dann(dnoh) d ihr sie packe. 2,6 Sie aba het sie uf des Dach schtiege losse un unda d Flachsstengeln versteckt, de sie uf däm Dach üsbreitet het. 2,7 Di aba jagten d Manne(Männa) noh uf däm Wäg zum Jordan bis a de Furten, un ma schloß des Dor zue, als de druße ware, de nene nochgjagt sin. 2,8 Un bvor de Manne(Männa) sich schlofe lege, schtiegt sie zue nene nuf uf des Dach 2,9 un sait zue nene: I(Ich) wiß, daß dr HERR äich des Land ge het; denn (a) ä Angscht vor äich isch iba uns(us) gfalle, un alli Bwohna vum Land sin vor äich feige wore. 2,10 Denn ma(mir) hän ghärt , we dr HERR (a) des Wassa im Schilfmeer üstrocknet het vor äich her, als ihr üs Ägypte zogt, un was ihr d beidi Kenige dr Amorita, (b) Sihon un Og, gegeiba vum Jordans doe hän, we ihr a nene d Bann vollstreckt hän. 2,11 Un sietdäm ma(mir) des ghärt hän, (a) (b) isch unsa Herz vuzagt, un s wagt keina me, vor äich zue atmen; denn (c) dr HERR, äich Gott, isch Gott obe im Himmel un nab uf Erde. 2,12 So schwert ma(mir) etze bi däm HERRN, wel i(ich) a äich Barmherzigkeit doe ha, daß au ihr (a) a vu minem Vada (Babbe) Huus Barmherzigkeit den, un gen ma(mir) ä sicheres Zeiche, 2,13 daß ihr läbä len minem Vada (Babbe), mi Muetter, mi Breda un mi Schweschtare un ällei, was sie hän, un uns(us) vum Dod errettet. 2,14 Di Manne(Männa) sag zue ihr: Den ma(mir) nit Barmherzigkeit un Treui a dir, wenn uns(us) dr HERR des Land git, so wen ma(mir) selbscht vum Dod si, sofern dü unsari Sach nit vurotsch. 2,15 Do glo hän Rahab sie a nem Seil durchs Fenschta abe; denn ihr Huus war a dr Stadtmauer, un sie gwohnt het a dr Mure. 2,16 Un sie sait zue nene: Gehn uf des Berg, daß äich nit begegnen, de äich nohchjage, un vuschtecke äich dert dräi Däg, bis sie zruckkumme, de äich nohchjage; dnohch goht äiri Schtroß. 2,17 Di Manne(Männa) aba sag zue ihr: Mir wen d Eid so ilöse, d dü uns(us) hesch schwören losse: 2,18 Wenn ma(mir) ins Land kumme, so sollsch dü des rote Seil in des Fenschta knüpfen, durch des dü uns(us) herniedergelassen hesch, un zue dir ins Huus vusammle di Vada (Babbe), di Muetter, di Breda un vu dinem Vada (Babbe) ganzes Huus. 2,19 Un wer zue d Dire vu dinem Huus herausgeht, däm si Bloet kummt iba nen, aba ma(mir) sin unschuldig; doch des Bloet alli, de in dinem Huus sin, soll iba uns(us) kumme, wenn Hand a sie glegt wird. 2,20 Un wenn dü ebis vu der unsera Sach vurotsch, so sin ma(mir) vum Eides los, d dü uns(us) hesch schwören losse. 2,21 Sie sait: S isch, we ihr sait! un glo hän sie go. Un sie gehn wäg. Un sie knüpfte des rote Seil ins Fenschta. 2,22 Sie aba gehn wäg un kumme ufs Berg un bliebe dräi Däg dert, bis de zruchkumme ware, de nene nochgjagt sin. Denn sie hän sie gsuecht uf ällei Schtroße un doch nit gfunde. 2,23 Do kähre de beidi Manne(Männa) um un gehn vum Berg rab un hocke iba un kumme zue Josua, däm Bue(Suhn) Nuns, un vuzehle nem ällei, was nene begegnet war, 2,24 un sag zue Josua: Der HERR het uns(us) des ganzi Land in unsari Händ(Pfode) ge, un (a) s sin au alli Bwohna vum Land vor uns(us) feige wore.

3. Kapitel

3,1 Un Josua macht sich freh uf, un sie zehn üs (a) Schittim un kumme a d Jordan, er un alli Israelite, un bliebe dert iba Nacht, bvor sie hinüberzogen. 3,2 Nohch dräi Däg aba gehn de Amtlit durchs Laga 3,3 un bpfohle däm Volk: Wenn ihr de Lade vum Packt(Abkumme) vum HERRN, äires Gottes, luege un we de Prieschta üs däm Schtamm Levi sie schleipfe, so brecht uf vu äirem Platz un goht ihr noh; 3,4 doch daß zwische äich un ihr ä Abstand isch vu ungfähr zweidusig Ellen! Ihr sollt ihr nit zue nooch kumme. Aba ihr mehn jo wisse, uf welem Wäg ihr go sollt; denn ihr sin d Wäg bisher noh nit gange. 3,5 Un Josua sait zum Volk: (a) Heiligt äich, denn morge wird dr HERR Wunda unda äich doe. 3,6 Un zue d Prieschta (Pfarra) sait da(er): (a) Hebt de Bundeslade uf un goht vor däm Volk her! Do hoben sie de Bundeslade uf un gehn vor rem Volk her. 3,7 Un dr HERR sait zue Josua: Hiit will i(ich) afange, (a) di groß zue mache vor ganz Israel, dmit sie wisse: (b) we i(ich) mit Moses gsi bi, so wäre i(ich) au mit dir si. 3,8 Un dü bpfiehlt d Prieschta (Pfarra), de de Bundeslade schleipfe, un sag: Wenn ihr a des Wassa vum Jordans herankommt, so bliebe im Jordan schtoh.

3,9 Un Josua sait zue d Israelite: Herzu! Häre de Wort vum HERRN, äires Gottes! 3,10 Dodra sollt ihr merken, daß ä lebendiger Gott unda äich isch un daß er vor äich vutriebe wird de Kanaanita, Hetita, Hiwita, Perisita, Girgaschiter, Amorita un Jebusita: 3,11 Lueg, de Lade vum Packt(Abkumme) vum Herrschers iba alli Welt wird vor äich hergoh in d Jordan. 3,12 So riße etze zwöelf Manne(Männa) üs d Schtämm Israels, üs jeda Schtamm ä. 3,13 Wenn dann(dnoh) de Fußsohlen dr Prieschta, de de Lade vum HERRN, vum (a) (b) (c) Herrschers iba alli Welt, schleipfe, in däm Wassa vum Jordans stillstehen, so wird des Wassa vum Jordans, des vu obe rabfleßt, nit wieda laufe, sundern schtoh bliebe we ä einzige Wall. 3,14 Als etze des Volk üs sinene Zelten auszog, um durch d Jordan zue go, un als de Prieschta de Bundeslade vor rem Volk hertrugen 3,15 un a d Jordan kumme un ihri Feß vorn ins Wassa täuche - dr Jordan aba war de ganzi Ziit dr Ernte iba alli sini Ufa getreten -, 3,16 do schtoht des Wassa, des vu obe herniederkam, ufgrichtet we ä einzige Wall, arg wiet, bi dr Schtadt Adam, de zue d Site vu Zaretan lit; aba des Wassa, des zum Meer hinunterlief, zum Salzmeer, des nimmt ab un floß ganz wäg. So goht des Volk durch gegeiba vu Jericho. (a) (b) 3,17 Un de Prieschta, de de Lade vum Packt(Abkumme) vum HERRN trage, gschtande sin schtill im Trochene midde im Jordan. Un ganz Israel goht uf trockenem Boden durch, bis des ganzi Volk iba d Jordan kumme war.


4. Kapitel

Denksteine vum Durchzugs

4,1 Als etze des Volk ganz iba d Jordan gange war, sait dr HERR zue Josua: 4,2 Nähme äich üs däm Volk zwöelf Manne(Männa), üs jeda Schtamm ä, 4,3 un bfiehlt nene: Hebt midde üs däm Jordan zwöelf Schtei (Wackes) uf vu dr Schtell, wo de Feß dr Prieschta stillstehen, un hole sie mit äich niba, un legt sie in däm Laga ane, wo ihr de Nacht bliebe d. 4,4 Do reft Josua de zwöelf Manne(Männa), de na(er) bestellt het üs Israel, üs jeda Schtamm ä, 4,5 un sait zue nene: Gehn niba vor dr Lade vum HERRN, äires Gottes, midde in d Jordan, un ä jeda hebe ä Schtei (Wackes) uf sini Schulta, noh dr Zahl dr Schtämm Israels, 4,6 dmit sie ä Zeiche sin unda äich. Wenn (a) äiri Kinda schpeta eimol froge: Was bedite äich de Schtei (Wackes)?, 4,7 so sollt ihr nene sag: Wel des Wassa vum Jordans weggeflossen isch vor dr Lade vum Packt(Abkumme) vum HERRN, als sie durch d Jordan goht, soll de Schtei (Wackes) fir Israel ä ewiges Adenke si. 4,8 Do gmacht hän de Israelite, we nene Josua bpfohle het, un trage zwöelf Schtei (Wackes) midde üs däm Jordan, we dr HERR zue Josua gsait het, noh dr Zahl dr Schtämm Israels, un bringe sie mit sich niba in des Laga un lege sie dert ane.

4,9 Un Josua richte zwöelf Schtei (Wackes) uf midde im Jordan, wo de Feß dr Prieschta gschtande hän, de de Bundeslade trage; de sin noh dert bis uf d hiitige Dag.

4,10 Di Prieschta aba, de de Lade trage, gschtande sin midde im Jordan, bis ällei ausgerichtet war, was dr HERR däm Josua bpfohle het, däm Volk zue sag, gnau we Moses däm Josua bpfohle het. Un des Volk goht schnell niba. 4,11 Als etze des Volk ganz hinübergegangen war, do goht de Lade vum HERRN au niba un de Prieschta vor rem Volk her. 4,12 Un de Rubeniter un Gaditer un dr halbe Schtamm Manasse gehn parrat vor d Israelite her, we Moses zue nene gsait het. (a) 4,13 An vierzigtausend zum Kreg gerüstete Manne(Männa) gehn vor rem HERRN her zum Kampf ins Jordantal vu Jericho. 4,14 An däm Däg (a) macht dr HERR d Josua groß vor ganz Israel. Un sie firchte nen, we sie Moses gefürchtet hän, si Läbä lang.

4,15 Un dr HERR sait zue Josua: 4,16 Bfehl d Prieschta (Pfarra), de de Lade mit däm Gsetz schleipfe, daß sie üs däm Jordan heraufschtiege. 4,17 Do bfehlt Josua d Prieschta (Pfarra): Schtiege ruf üs däm Jordan! 4,18 Un als de Prieschta, de de Lade vum Packt(Abkumme) vum HERRN trage, üs däm Jordan rufschtiege un mit ihrem Fußsohlen ufs Trockene kumme, kummt des Wassa vum Jordans wieda a sini Platz un floß we dvor iba alli sini Ufa. 4,19 S war aba dr zehnte Dag vum erschte Monet, als des Volk üs däm Jordan heraufstieg. Un sie lagerten sich in (a) Gilgal, öschtlich dr Schtadt Jericho. 4,20 Un de zwöelf Schtei (Wackes), de sie üs däm Jordan gnumme hän, richte Josua uf in Gilgal 4,21 un sait zue Israel: (a) Wenn äiri Kinda schpeta eimol ihri Vädare froge: Was bedite de Schtei (Wackes)?, 4,22 so sollt ihr nene kunddoe un sag: Israel goht uf trockenem Boden durch d Jordan, 4,23 als dr HERR, äich Gott, d Jordan vor äich austrocknete, bis ihr hinübergegangen wart, we dr HERR, äich Gott, am Schilfmeer doe het, des sa(er) vor uns(us) austrocknete, bis ma(mir) hindurchgegangen ware; (a) (b) 4,24 dmit alli Velka uf Erde de Hand vum HERRN erkenne, we mächtig sie isch, un d HERRN, äire Gott, firchte alliziit.


5. Kapitel

5,1 Als etze alli Kenig dr Amorita, de gegeiba vum Jordans noh Weschte zue huuste, un alli Kenig dr Kanaanita am Meer ghärt hän , we dr HERR (a) des Wassa vum Jordans üstrocknet het vor d Israelite, bis sie hinübergegangen ware, do (b) verzagte ihr Herz, un s dräut(wagt) keina me zue atmen vor Israel. 5,2 Zue der Ziit sait dr HERR zue Josua: Mache dir (a) schteinerni Messa un (b) beschnied de Israelite we scho freher. 5,3 Do macht sich Josua schteinerni Messa un beschnitt de Israelite uf däm Higel dr Vorhäute. 5,4 Un des isch dr Grund, wurum Josua sie bschnitte het: des ganzi Volk, des üs Ägypte zoge war, de Manne(Männa), alli Kriegsleute, ware undawägs in dr Wüschte gschtorbe, als sie üs Ägypte zehn. 5,5 Un des ganzi Volk, des auszog, war bschnitte gsi; aba des ganzi Volk, des undawägs in dr Wüschte uf d Welt kumme war, als sie üs Ägypte zehn, des war nit bschnitte. 5,6 Denn de Israelite wanderten vierzig Johr in dr Wüschte, bis s mit däm ganze Volk, d Kriegsmännern, de üs Ägypte zoge ware, zue End gange war, wel sie dr Schtimm vum HERRN nit ghert hän; we denn dr HERR nene gschwore het, (a) sie solle des Land nit aluege, des dr HERR, we na(er) ihrem Vädere gschwore het, uns(us) ge wot, ä Land, drin Milch un Honig fleßt. 5,7 Ihre Buebä(Sühn), de na(er) a ihra Statt het aufwachsen losse, beschnitt Josua; denn sie ware noh unbeschnitten un undawägs nit bschnitte worde. 5,8 Un als des ganzi Volk bschnitte war, bliebe sie a ihrem Platz im Laga, bis sie genesen ware. 5,9 Un dr HERR sait zue Josua: Hiit ha i(ich) de Schande Ägyptens vu äich abgewälzt. Un de Platz wird (a) Gilgal gnennt bis uf däne Dag.

5,10 a Un als de Israelite in Gilgal des Laga ufgschla hän, halte sie Passa am vierzehnten Däg vum Monet am Obend im Jordantal vu Jericho 5,11 un ässä vum Korn (Getreide) vum Land am Dag noh rem Passa, nämlich ungsiirtes Brot un greschteti Kerner. An ebe däm Däg 5,12 ghärt het des (a) Manna uf, wel sie etzed vum Korn (Getreide) vum Land ässä, so daß Israel vum nägschte Dag a kei Manna me het. Sie ässä scho vu dr Ernte vum Land Kanaan in däm Johr.

Der Firscht iba des Heer vum HERRN kumme(erschiene) däm Josua

5,13 Un s isch bassiert, als Josua bi Jericho war, daß er sini Aug ufhebt un gewahr wird, daß (a) ä Ma nem gegeüberstand un ä bloßes Schwert in vu sinere Hand het. Un Josua goht zue nem un sait zue nem: Gehörst dü zue uns(us) odr zue unsari Gegna(Feinde)? 5,14 Na(Er) sait: Nei, sundern i(ich) bi dr Firscht iba des Heer vum HERRN un bi etzed kumme. Do flegt Josua uf si Gsicht(Visasch) zue d Erde ane, bäte a un sait zue nem: Was sait mi Herr sinem Knecht? 5,15 Un dr Firscht iba des Heer vum HERRN sait zue Josua: (a) Zieh di Schoeh vu di Feß; denn de Platz, druf dü schtohsch, isch heilig. Un so doet Josua.

6. Kapitel

6,1 Jericho aba war vuschlosse un vuwahrt vor d Israelite, so daß nemads heraus- odr inekumme ka. 6,2 Aba dr HERR sait zue Josua: Sieh, i(ich) ha Jericho samt sinem Kenig un sinene Kriegsleuten in di Hand ge. 6,3 Loß alli Kriegsmänner rings um de Schtadt herumgehen eimol, un doe so sechs Däg lang. 6,4 Un loß siebä Prieschta siebä Päpare schleipfe vor dr Lade her, un am siebte Däg zeht siebemol um de Schtadt, un loß de Prieschta de Päpare blose. 6,5 Un wenn ma de Päpere bläst un s lang tönt, so soll des ganzi Kriegsvolk ä großes Kregsgschrei ufhebe, wenn ihr d Schall dr Päpere härt. Dann(Dnoh) wird de Stadtmauer einfallen, un des Kriegsvolk soll nufschtiege, ä jeda stracks vor sich hi.

6,6 Do reft Josua, dr Bue(Suhn) Nuns, de Prieschta un sait zue nene: Hole de Bundeslade, un siebä Prieschta soll siebä Päpare schleipfe vor dr Lade vum HERRN. 6,7 Zum Volk aba sait da(er): Gehn hi un zeht um de Schtadt; un de Kriegsleute soll vor dr Lade vum HERRN hergoh. 6,8 Als Josua des däm Volk gsait het, trage de siebä Prieschta siebä Päpare vor dr Lade vum HERRN her un gehn un bliesen de Päpare, un de Lade vum Packt(Abkumme) vum HERRN goht nene noh. 6,9 Un de Kriegsleute gehn vor d Prieschta (Pfarra) her, de de Päpare bliesen, un des ibrigi Volk goht dr Lade noh, un ma blost immerfort de Päpare. 6,10 Josua aba bfehlt däm Kriegsvolk un sait: Ihr sollt kei Kregsgschrei ufhebe noh äiri Schtimme härä losse, noh soll ä Wort üs äirem Mul (Gosch) go bis uf d Dag, a däm i(ich) zue äich sag: «Macht ä Kregsgschrei!" Dann(Dnoh) sollt ihr des Kregsgschrei ufhebe. 6,11 So glo hän er de Lade vum HERRN rings um de Schtadt zeh eimol, un sie kumme zruck in des Laga un bliebe drin iba Nacht. 6,12 Un Josua macht sich freh am Morge uf, un de Prieschta trage de Lade vum HERRN. 6,13 So trage de siebä Prieschta de siebä Päpare vor dr Lade vum HERRN her un bliesen immerfort de Päpare; un de Kriegsleute gehn vor nene her, un des ibrigi Volk goht dr Lade vum HERRN, un ma blost immerfort de Päpare. 6,14 Am zweite Däg gehn sie au eimol um de Schtadt un kumme zruck ins Laga. So gmacht hän sie sechs Däg. 6,15 Am siebte Däg aba, als de Morgeröti ufgoht, mache sie sich freh uf un zehn in dselbe Art siebemol um de Schtadt; nur a däm Dag zehn sie siebemol um de Schtadt. 6,16 Un bim siebte Mol, als de Prieschta de Päpare bliesen, sait Josua zum Volk: Macht ä Kregsgschrei! Denn dr HERR het äich de Schtadt ge. 6,17 Aba de Schtadt un ällei, was drin isch, soll (a) däm Bann vum HERRN vufalle si. (b) (c) Nur de Hure Rahab soll am Läbä bliebe un alli, de mit ihr im Huus sin; denn sie het de Laufbursch(Bote) vuborge, de ma(mir) aussandten. 6,18 Allein heete äich (a) (b) vor rem Gebannten un len äich nit gelüsten, ebis vum Gebannten z neh un des Laga Israels in Bann un Ungliick zue bringe. 6,19 Aba ällei Silba un Gold samt däm kupfernen un eisernen Grät soll däm HERRN gheiligt si, daß s zum Schatz vum HERRN kummt. 6,20 Do erhob des Volk ä Kregsgschrei, un ma blost de Päpare. Un als des Volk d Hall dr Päpare ghärt het, erhob s ä großes Kregsgschrei. Do (a) flegt de Mure um, un des Volk schtiegt zue d Schtadt nuf, ä jeda stracks vor sich hi. So eroberten sie de Schtadt 6,21 un vollstreckten d Bann a ällei, was in dr Schtadt war, mit dr Schärfe vum Schwerts, a Ma un Wieb, jung un alt, Rinda, Schof un Eseln.

6,22 aAba Josua sait zue d beidi Manne(Männa), de des Land erkundet hän: Gehn in des Huus dr Hure un fihrt de Wieb vu do üsä mit ällei, was sie het, we ihr s ihr gschwore hän. 6,23 Do gehn de Manne(Männa), de Kundschafter, inä un fihre Rahab üsä samt ihrem Vada (Babbe) un ihra Muetter un ihrem Breda un ällei, was sie het, un ihr ganzes Gschlecht un bringe sie (a) üßahalb vum Lagas Israels unda. 6,24 Aba de Schtadt verbrannten sie mit Fiir un ällei, was drin war. Nur des Silba un Gold un de kupfernen un eisernen Geräte gmacht hän sie zum Schatz in des Huus vum HERRN. 6,25 (a) Rahab aba, de Hure, samt däm Huus ihrem Vada (Babbe) un ällei, was sie het, (b) glo hän Josua läbä. Un sie bliebt in Israel huuse bis uf däne Dag, wel sie de Laufbursch(Bote) vuborge het, de Josua gschickt het, um Jericho auszukundschaften.

6,26 Zue der Ziit glo hän Josua schwören: Vufluecht vor rem HERRN isch dr Ma, dr sich aufmacht un de Schtadt Jericho wieda ufbäut! (a) Wenn na(er) ihrem Grund legt, des koste nen sinene erstgeborenen Bue(Suhn), un wenn na(er) ihri Tore hockt, des koste nen sinene jingschte Bue(Suhn)! 6,27 So war dr HERR mit Josua, daß ma nen rühmte im ganze Land.


7. Kapitel

Achans Diebstahl

7,1 Aba de Israelite vergriffen sich a däm Gebannten; denn Achan, dr Bue(Suhn) Karmis, vum Bue(Suhn) Sabdis, vum Bue(Suhn) Serachs, vum Schtamm Juda, (a) nimmt ebis vum Gebannten. Do gibt dr Zorn (Wuet) vum HERRN iba de Israelite.

7,2 Un Josua schickt Manne(Männa) üs vu Jericho noh Ai, des bi Bet-Awen lit öschtlich vu Bethel, un sait zue nene: Gehn nuf un erkundet des Land. Un als sie nufgange ware un Ai erkundet hän, 7,3 kumme sie zue Josua zruck un sag zue nem: Loß nit des ganzi Kriegsvolk nufzeh, sundern etwa zwei- odr draidusig Ma soll nufzeh un Ai schlat, dmit nit des ganzi Volk sich derthi bmeh; denn ihra sin wenig. 7,4 So zehn nuf vum Volk etwa draidusig Ma; aba sie haue ab vor d Manne(Männa) vu Ai. 7,5 Un de Manne(Männa) vu Ai erschlugen vu nene etwa sechsunddreißig Ma; sie hän sie nämlich vum Dor bis zue d Steinbrüchen gejagt un am Schtich erschlagen. Do verzagte des Herz vum Volks un ward zue Wassa. 7,6 Josua aba vuriß sini Kleida un flegt uf si Gsicht(Visasch) zue d Erde vor dr Lade vum HERRN bis zum Obend samt d Älteschte Israels, un sie werfe Schtaub uf ihr Schädel. 7,7 Un Josua sait: Ach, Herr HERR, wurum hesch dü des Volk iba d Jordan gfihrt un gibsch uns(us) in de Händ(Pfode) dr Amorita, um uns(us) umzubringen? O daß ma(mir) doch gegeiba vum Jordans bliebe wäre! 7,8 Ach, Herr, was soll i(ich) sag, nohchdäm Israel sinene Gegna(Feinde) d Rucke gwischt het? 7,9 Wenn des de Kanaanita un alli Bwohna vum Land härä, so wäre sie uns(us) umringen un unsari Name üsrotte vu dr Erde. Was willsch dü dann(dnoh) fir di große Name doe?a

7,10 Do sait dr HERR zue Josua: Schtand uf! Wurum liegsch dü do uf dinem Gsicht(Visasch)? 7,11 Israel het sich vusindigt, sie hän minem Packt(Abkumme) ibaträte, d i(ich) nene bpfohle ha, un hän vum Gebannten gnumme un gschtohle un hän's verheimlicht un zue ihrem Geräten glegt. 7,12 Drum ka Israel nit bschtoh vor sinene Gegna(Feinde), sundern sie meße ihrem Gegna(Feinde) d Rucke kehren; denn sie sin däm Bann vufalle. I(Ich) wäre etze nit mit äich si, wenn ihr nit des Gebannte üs äira Midde tilgt. 7,13 Schtand uf, heilige des Volk un sag: (a) Heiligt äich uf morge! Denn des sait dr HERR, dr Gott Israels: S isch Gebanntes in dinere Midde, Israel; drum kasch dü nit bschtoh vor di Gegna(Feinde), bis ihr des Gebannte vu äich den. 7,14 Un morge freh sollt ihr herzutreten, ä Schtamm noh rem anderem; un was fir ä Schtamm dr HERR treffen wird, dr soll herzutreten, ä Gschlecht noh rem anderem; un welches Gschlecht dr HERR treffen wird, des soll herzutreten, ä Huus noh rem anderem; un welches Huus dr HERR treffen wird, des soll herzutreten, Ma fir Ma. 7,15 Un wer so mit däm Gebannten angetroffen wird, d soll ma mit Fiir vubrenne mit ällei, was sa(er) het, wel la(er) d Packt(Abkumme) vum HERRN ibaträte un ä Schand (Frevel) in Israel gmacht het het.

7,16 Do macht sich Josua freh am Morge uf un glo hän Israel herzutreten, ä Schtamm noh rem anderem; un s wird getroffen dr Schtamm Juda. (a) (b) 7,17 Un als sa(er) de Gschlechta Judas herzutreten glo hän, wird getroffen des (a) Gschlecht dr Serachiter. Un als sa(er) des Gschlecht dr Serachiter herzutreten glo hän, wird Sabdi getroffen. 7,18 Un als sa(er) si Huus herzutreten glo hän, Ma fir Ma, wird getroffen Achan, dr Bue(Suhn) Karmis, vum Bue(Suhn) Sabdis, vum Bue(Suhn) Serachs, üs däm Schtamm Juda. 7,19 Un Josua sait zue Achan: Mi Bue(Suhn), git däm HERRN, däm Gott Israels, de Ehri un bekenne s nem un sag ma(mir), was dü doe hesch, un verhehle ma(mir) nigs. 7,20 Do git zantwort Achan Josua un sait: Gwiß, (a) (b) (c) (d) i(ich) ha mi vusindigt a däm HERRN, däm Gott Israels. So ha i(ich) doe: 7,21 I(Ich) luegt unda dr Beute ä koschtbare babylonischen Mandel un zweihundat Lot Silba un ä Stange vu Gold, fuchzig Lot schwer; dnohch gelüstete mi, un i(ich) nimmt s. Un lueg, s isch verscharrt in dr Erde in minem Zelt un des Silba drunda. 7,22 Do schickt Josua Laufbursch(Bote) hi, de liefen zum Zelt; un lueg, s war verscharrt in sinem Zelt un des Silba drunda. 7,23 Un sie nähme's üs däm Zelt un bringe's zue Josua un zue ällei Israelite un lege's ane vor rem HERRN. 7,24 Do (a) nähmä Josua un ganz Israel mit nem Achan, d Bue(Suhn) Serachs, samt däm Silba, däm Mandel un dr Stange vu Gold, sini Buebä(Sühn) un Techta, sini Rinda un Esel un Schof, si Zelt un ällei, was sa(er) het, un fihre sie nuf ins Tal Achor. 7,25 Un Josua sait: Wel dü uns(us) trurig hesch, so betrübe di dr HERR a däm Däg. (a) Un ganz Israel steinigte nen un isch vubrennt sie mit Fiir. Un als sie sie gschteinigt hän, 7,26 mache sie iba nem ä große Schteihufä; dr isch bliebe bis uf däne Dag. So kehrt sich dr HERR ab vum Wuet vu sinem Zorn (Wuet)s. Drum nennt ma däne Platz (a) (b) «Tal Achor»* bis uf däne Dag.


8. Kapitel

8,1 Un dr HERR sait zue Josua: Fircht di nit un verzage nit! Nimm mit dir des ganzi Kriegsvolk un mache di uf un zeh nuf noh Ai! Sieh, i(ich) ha d Kenig vu Ai samt sinem Volk in vu sinere Schtadt un sinem Land in di Händ(Pfode) ge. 8,2 Un dü sollsch mit Ai un sinem Kenig doe, (a) we dü mit Jericho un sinem Kenig doe hesch, nur daß ihr (b) de Beute un des Viecha unda äich teilen sollt. Lege ä Hinterhalt hinda de Schtadt! 8,3 Do macht sich Josua uf un des ganzi Kriegsvolk, um noh Ai hinaufzuziehen. Un Josua bschtimmt dräißigtausend streitbare Manne(Männa) un schickt sie üs bi Nacht 8,4 un bfehlt nene: Luege zue, ihr sollt dr Hinterhalt si hinda dr Schtadt. Entfernt äich aba nit allzu wiet vu dr Schtadt un sin allisamt parat! 8,5 I(Ich) aba un des ganzi Kriegsvolk, des bi ma(mir) isch, wen nooch a de Schtadt heranrücken. Un wenn sie üszehe uns(us) entgegä we des erschte Mol, so wen ma(mir) vor nene fliehen, 8,6 dmit sie uns(us) nohchjage, bis ma(mir) sie vu dr Schtadt weglocken. Denn sie wäre denken, ma(mir) fliehen vor nene (a) we des erschte Mol. Un wenn ma(mir) vor nene fliehen, 8,7 sollt ihr hervorbrechen üs däm Hinterhalt un de Schtadt inähme; denn dr HERR, äich Gott, wird sie in äiri Händ(Pfode) ge. 8,8 Wenn ihr aba de Schtadt ignumme hän, so steckt sie mit Fiir a un den noh rem Wort vum HERRN. Lueg, i(ich) hab's äich bpfohle.

8,9 So schickt sie Josua hi. Un sie zehn in d Hinterhalt un lagerten sich zwische Bethel un Ai, westlich vu Ai. Josua aba bliebt de Nacht unda däm Volk 8,10 un macht sich freh am Morge uf un ordnete des Volk un zeht nuf mit d Älteschte Israels vor rem Volk her noh Ai. 8,11 Un des ganzi Kriegsvolk, des bi nem war, zeht nuf, un sie kumme nooch vor de Schtadt un lagerten sich nördlich vu Ai, so daß nur ä Tal war zwische nene un Ai. 8,12 Na(Er) het aba etwa fünfdusig Ma gnumme un in d Hinterhalt glegt zwische Bethel un Ai westlich vu dr Schtadt. 8,13 Un sie schtelle des Volk vum ganze Lagas, des nördlich vor dr Schtadt war, so uf, daß si End reichte bis westlich vu dr Schtadt. Un Josua zeht hi in der Nacht midde in des Tal.

8,14 Als aba dr Kenig vu Ai des luegt, mache de Manne(Männa) dr Schtadt sich schnell freh uf un zehn üs a ä bestimmten Platz noh rem Jordantal zue, um Israel zum Kampf zue begegnen, er mit sinem ganze Kriegsvolk. Denn er wußt nit, daß nem ä Hinterhalt glegt war uf dr anderem Site dr Schtadt. 8,15 Josua aba un ganz Israel schtelle sich, als däte sie vor nene gschla, un haue ab uf däm Wäg zue d Wüschte. 8,16 Do wird des ganzi Volk in dr Schtadt zsämmegruefe, um nene nachzujagen. Un sie jagten Josua noh un wäre vu dr Schtadt weggelockt, 8,17 so daß nit ä Ma in Ai un Bethel zurückblieb, dr nit üsgzoge wär, um Israel nachzujagen, un len de Schtadt uff schtoh un jagten Israel noh.

8,18 Do sait dr HERR zue Josua: Schtreck de Lanze in dinere Hand üs uf Ai zue; denn i(ich) will s in di Hand ge. Un als Josua de Lanze in vu sinere Hand gege de Schtadt ausstreckte, 8,19 do bricht dr Hinterhalt schnell uf üs sinem Versteck, un sie liefen, nohchdäm ma(er) sini Hand üsgschtreckt het, un kumme in de Schtadt un nähmä sie ä un eilten un schtecke sie mit Fiir a. 8,20 Un de Manne(Männa) vu Ai drille sich um un sähn hinda sich un sähn d Rauch dr Schtadt ufschtiege gen Himmel un vumochte nit zue fliehen, nit hierhin noh derthi. Denn des Volk, des zue d Wüschte floh, kehrt um gege de, de nene nochgjagt sin. 8,21 Un als Josua un ganz Israel sähn, daß dr Hinterhalt de Schtadt ignumme het, wel vu dr Schtadt Rauch aufstieg, kähre sie um un schlat de Manne(Männa) vu Ai. 8,22 Un de in dr Schtadt kumme au üsä nene entgegä, un de Manne(Männa) vu Ai gerieten midde unda Israel, vu dona un vu dorther. Un sie erschlugen sie, bis nemads me vu nene ibrigbliebt noh verwitsch ka, 8,23 un packt d Kenig vu Ai lebändig un bringe nen zue Josua. 8,24 Un als Israel alli Inwohna vu Ai umbrocht het uf däm Feld un in dr Wüschte, wohi sie nene nachgejagt ware, un alli durch de Schärfe vum Schwerts gfalle un umkumme ware, do kehrt sich ganz Israel gege Ai un schlat s mit dr Schärfe vum Schwerts. 8,25 Un alli, de a däm Däg flege, Manne(Männa) un Wieba, ware zwöelfdusig, alli Lit vu Ai. 8,26 Josua aba zeht nit eher sini Hand zruck, mit dr er de Lanze üsgschtreckt het, bis dr Bann vollstreckt war a ällei Einwohnern vu Ai. 8,27 Nur des Viecha un de Beute dr Schtadt deilt Israel unda sich noh rem Wort vum HERRN, des sa(er) Josua bpfohle het. 8,28 Un Josua het brennt Ai ane un macht s zue nem Schutthaufen fir imma, dr noh hiit daliegt, 8,29 un (a) glo hän d Kenig vu Ai a ä Baum hänge bis zum Obend. Als aba de Sunne undagange isch, bfehlt er, daß ma sinene Leiche vum Baum nähmä soll, un sie werfe nen unda des Stadttor un mache ä große Schteihufä iba nem, dr bis uf däne Dag do isch.

Altarbau un Verkündigung vum Gsetz

8,30 Domols (a) bäut het Josua däm HERRN, däm Gott Israels, ä Altar uf däm Berg Ebal, 8,31 (a) (b) we Moses, dr Knecht vum HERRN, d Israelite bpfohle het, we gschriebe schtoht im Gesetzbuch vum Moses: ä Altar vu unversehrten Schtei (Wackes), de mit keinem Ise behauen ware. Un sie opferten däm HERRN druf Brandopfa un bringe Dankopfa dar, 8,32 un na(er) schribt dert uf de Schtei (Wackes) (a) ä Abschrift vum Gsetz, des Moses vor d Aug dr Israelite gschriebe het. 8,33 (a) (b) (c) Un ganz Israel schtoht mit sinene Älteschte un Amtleuten un Richtern zue beidi Site dr Lade gegeiba d Prieschta (Pfarra) üs däm Schtamm Levi, de de Lade vum Packt(Abkumme) vum HERRN trage, de Fremdlinge sowohl als au de Iheimische, de ä Hälfti zum Berg Garizim hi un de andere Hälfti zum Berg Ebal hi, we Moses, dr Knecht vum HERRN, vormols bpfohle het, des Volk Israel zue segnen. 8,34 Dnohch glo hän er üsruefe alli Wort vum Gsetz, d Segen un d Fluech, ganz we s gschriebe schtoht im Gesetzbuch. 8,35 S war kei Wort, des Moses bpfohle het, des Josua nit het üsruefe losse vor dr ganze Gmeinde Israel un vor d Wieba un Kinda un Fremdlingen, de mit nene zehn.

9. Kapitel

Di Lischt dr Gibeoniter

9,1 Als des etze alli Kenig ghärt hän , de gegeiba vum Jordans ware uf däm Berg un im Hiigelland un am ganze Ufa vum große Meeres noh rem Libanon hi, nämlich de Hetita, Amorita, Kanaanita, Perisita, Hiwita un Jebusita, 9,2 find sie sich zsämme, um imetig gege Josua un gege Israel zue kämpfen.

9,3 Aba de Birga vu Gibeon ghärt hän , was Josua mit aJericho un (a) Ai doe het. 9,4 Do erdachten au sie ä Lischt, gehn hi un versahen sich mit Ässä un nähmä alte Säck uf ihri Esel un alte, zerrissene, geflickte Weinschläuche 9,5 un alte, geflickte Schoeh a ihri Feß un zehn alte Kleida a, un ällei Brot, des sie mit sich nähmä, war hert un zerbröckelt. 9,6 Un sie gehn zue Josua ins Laga noh Gilgal un sag zue nem un zue d Manne(Männa) Israels: Mir kumme üs fernen Landen; so schleßt etze ä Packt(Abkumme) mit uns(us). 9,7 Do sag de Manne(Männa) Israels zue d (a) Hiwita: Vielliecht wohnt ihr midde unda uns(us); we kennte ma(mir) dann(dnoh) (b) ä Packt(Abkumme) mit äich schleße? 9,8 Sie aba sag zue Josua: Mir sin di Knecht. Josua sait zue nene: Wer sin ihr, un woher kummt ihr? 9,9 Sie sag: Dini Knecht sin üs arg fernen Landen kumme um vum Namens vum HERRN, vu dinem Gottes, wille; denn ma(mir) hän vu nem ghärt ällei, was sa(er) in Ägypte doe het, 9,10 un ällei, was sa(er) d beidi Kenige dr Amorita gegeiba vum Jordans doe het, Sihon, däm Kenig vu Heschbon, un Og, däm Kenig vu Baschan, dr zue Aschtarot gwohnt het. (a) 9,11 Drum sag unsari Älteschte un alli Bwohna unsares Land zue uns(us): Nähme Ässä mit äich uf de Reise un goht nene entgegä un sage zue nene: Mir sin äiri Knecht. So schleßt etze ä Packt(Abkumme) mit uns(us)! 9,12 Des unsa Brot, des ma(mir) üs unsari Hiisa zue unsera Ässä mitnahmen, war noh warm, als ma(mir) zue äich auszogen, etze aba, lueg, isch s hert un zerbröckelt; 9,13 un de Weinschläuche ware neu, als ma(mir) sie fillä, un lueg, sie sin vurisse; un de unsari Kleida un Schoeh sin alt wore iba dr arg lange Reise. 9,14 Do nähmä de Obaschte vu ihra Ässä, aba (a) befragten d Mul (Gosch) vum HERRN nit. 9,15 Un Josua macht Friede mit nene un schloß ä Packt(Abkumme) mit nene, daß sie am Läbä bliebe solle. Un de Obaschte dr Gmeinde schworen s nene.

9,16 Aba dräi Däg, nohchdäm sie mit nene ä Packt(Abkumme) gschlosse hän, kummt s vor sie, daß sälli üs ihra Nechi wäre un midde unda nene huuste. 9,17 Denn als de Israelite wida zehn, kumme sie am dritte Däg zue ihrem Schtädt; de hießen Gibeon, Kefira, Beerot un Kirjat-Jearim. 9,18 Aba de Israelite erschlugen sie nit, wel nene de Obaschte dr Gmeinde gschwore hän bi däm HERRN, däm Gott Israels. Als aba de ganzi Gmeinde gege de Obaschte murrte, 9,19 sag alli Obaschte zue dr ganze Gmeinde: Mir hän nene gschwore bi däm HERRN, däm Gott Israels; drum kenne ma(mir) sie nit antasten. 9,20 Aba des wen ma(mir) doe: Len sie läbä, daß nit ä (a) (b) Zorn (Wuet) iba uns(us) kummt um vum Eides wille, d ma(mir) nene gschwore hän. 9,21 Un de Obaschte sag wida zue nene: Len sie läbä, dmit sie Holzhauer un Wasserschöpfer sin fir de ganzi Gmeinde, we nene de Obaschte gsait hän. 9,22 Do reft sie Josua un schwätzt mit nene un sait: Wurum hän ihr uns(us) bschiese un gsait: «Wir sin arg wiet vu euch», wo ihr doch midde unda uns(us) wohnt? 9,23 Drum sollt ihr vufluecht si un sollt nit ufhäre, Knecht zue si, de Holz hauen un Wassa schepfe fir des Huus vu minem Gottes. 9,24 Do sage sie Josua: S wird di Knecht vurote(agsait,aditet), daß dr HERR, di Gott, sinem Knecht Moses bpfohle ha, daß sa(er) äich des ganzi Land ge un vor äich her alli Bwohna vum Land vutilge wott. Do firchte ma(mir) arg fir unsa Läbä un hän des so gmacht. 9,25 Etze aba, lueg, ma(mir) sin in di Händ(Pfode); was di guet un recht dünkt, mit uns(us) zue doe, des doe. 9,26 Un so doet da(er) mit nene un rettet sie üs dr Hand dr Israelite, daß sie sie nit umbringe däte. 9,27 So macht sie Josua a däm Däg zue (a) Holzhauern un Wasserschöpfern fir de Gmeinde un d Altar vum HERRN bis uf däne Dag, (b) (c) a dr Platz, de na(er) erwählen wird.


10. Kapitel

10,1 Als aba Adoni-Zedek, dr Kenig vu Jerusalem, ghärt het, daß Josua Ai erobert un a nem d Bann vollstreckt un mit Ai samt sinem Kenig doe het, we na(er) mit Jericho un sinem Kenig doe het, un daß de vu Gibeon Friede mit Israel gmacht het un midde unda nene huuste, (a) (b) 10,2 firchte sie sich arg; denn Gibeon war ä großi Schtadt we ä dr Königsstädte un greßa als Ai, un alli sini Birga streitbare Manne(Männa). 10,3 Un Adoni-Zedek, dr Kenig vu Jerusalem, schickt zue Hoham, däm Kenig vu Hebron, un zue Piram, däm Kenig vu Jarmut, un zue Jafia, däm Kenig vu Lachisch, un zue Debir, däm Kenig vu Eglon, un glo hän nene sag: 10,4 Kummt ruf zue ma(mir) un helft ma(mir), daß ma(mir) Gibeon schlat; denn s het mit Josua un d Israelite Friede gmacht. 10,5 Do sammle sich un zehn nuf de fünf Kenig dr Amorita, dr Kenig vu Jerusalem, dr Kenig vu Hebron, dr Kenig vu Jarmut, dr Kenig vu Lachisch, dr Kenig vu Eglon mit ihrem ganze Kriegsvolk un belagerten Gibeon un kämpften gege de Schtadt.

10,6 Aba de vu Gibeon schickte zue Josua ins Laga noh Gilgal un len nem sag: Zieh di Hand nit ab vu di Knecht; kumm schnell zue uns(us) ruf, rette un hilf uns(us)! Denn s hän sich gege uns(us) vusammelt alli Kenig dr Amorita, de uf däm Berg huuse. 10,7 Do zeht Josua nuf vu Gilgal un des ganzi Kriegsvolk mit nem un alli streitbaren Manne(Männa). 10,8 Un dr HERR sait zue Josua: Fircht di nit vor nene; denn i(ich) ha sie in di Händ(Pfode) ge. Nemad unda nene wird vor dir bschtoh kenne. 10,9 So kummt Josua pletzlig iba sie; denn de ganzi Nacht war er rabzoge vu Gilgal. 10,10 Un dr HERR erschreckte sie vor Israel, daß sie ä großi Schlacht schlat bi Gibeon, un sie jagten nene noh, d Wäg nab noh Bet-Horon, un schlat sie bis noh Aseka un Makkeda hi. 10,11 Un als sie vor Israel haue ab d Wäg nab noh Bet-Horon, glo hän dr HERR großi Schtei (Wackes) vum Himmel uf sie flege bis Aseka, daß sie schterbe. Un vu nene schterbe viel me durch de (a) (b) Hagelsteine, als de Israelite mit däm Schwert umbringe däte.

10,12 Domols schwätzt Josua mit däm HERRN a däm Däg, do dr HERR de Amorita vor d Israelite dahingab, un na(er) sait in Gegenwart Israels: Sunne, schtand schtill zue Gibeon, un Mond, im Tal Ajalon! 10,13 Do (a) schtoht de Sunne schtill, un dr Mond bliebt schtoh, bis sich des Volk a sinene Gegna(Feinde) grächt het. Isch des nit gschriebe im (b) Buech vum Redlichen? So bliebt de Sunne schtoh midde am Himmel un beeilte sich nit unterzugehen schier ä ganze Dag. 10,14 Un s war kei Dag däm gli, nit dvor noh dnohch, daß dr HERR so uf de Schtimm vumä Mensch ghärt het; denn (a) dr HERR gschtritte het fir Israel. 10,15 Josua aba kehrt ins Laga noh Gilgal zruck un ganz Israel mit nem. (a)

10,16 Aba de fünf Kenig ware gflohe un hän sich versteckt in dr Höhle bi Makkeda. 10,17 Do wird Josua vurote(agsait,aditet): Mir hän de fünf Kenig gfunde, vuborge in dr Höhle bi Makkeda. 10,18 Josua sait: So wälzt großi Schtei (Wackes) vor d Igang dr Höhle un stellt Manne(Männa) dvor, de sie bewachen; 10,19 ihr aba, bliebe nit schtoh, sundern jagt äire Gegna(Feinde) noh un faßt sie vu hinte; len sie nit in ihri Schtädt verwitsch; denn dr HERR, äich Gott, het sie in äiri Händ(Pfode) ge. 10,20 Un als Josua un Israel sie ganz gschla hän in der arg große Schlacht - was ibrigbliebt vu nene, entkam in de feschte Schtädt -, 10,21 do kummt des ganzi Volk ins Laga zruck zue Josua noh Makkeda mit Friede, un s dräut(wagt) nemads, gege Israel sini Zunge zue regen. 10,22 Josua aba sait: Macht d Igang dr Höhle uf un hole de fünf Kenig üsä zue ma(mir)! 10,23 Sie gmacht hän so un bringe de fünf Kenig zue nem üs dr Höhle: d Kenig vu Jerusalem, d Kenig vu Hebron, d Kenig vu Jarmut, d Kenig vu Lachisch, d Kenig vu Eglon. 10,24 Als aba de fünf Kenig zue nem herausgebracht ware, reft Josua alli Manne(Männa) Israels zue sich un sait zue d Obaschte vum Kriegsvolks, de mit nem zehn: Kummt her un hockt äiri Feß uf d Knick der Kenig. Un sie kumme un hocke ihri Feß uf ihrem Knick. 10,25 Un Josua sait zue nene: Firchte äich nit un erschreckt nit, sin getroscht un unvuzagt; denn ebeso wird dr HERR ällei äire Gegna(Feinde) doe, gege de ihr kämpft. 10,26 Un Josua schlat sie dnohch dod un hängt sie a fünf Baim, un sie hingen a d Baim bis zum Obend. 10,27 Als aba (a) de Sunne undagange isch, bfehlt er, daß ma sie vu d Baim nähmä un in de Höhle werfe soll, in de sie sich verkrochen hän. Un sie lege großi Schtei (Wackes) vor d Igang dr Höhle. Di sin noh do bis uf däne Dag.

10,28 An däm Dag eroberte Josua au Makkeda un schlat s mit dr Schärfe vum Schwerts samt sinem Kenig un vollstreckte d Bann a dr Schtadt un a ällei, de drin ware, un glo hän nemads ibrig un doet mit däm Kenig vu Makkeda, we na(er) mit däm Kenig vu Jericho doe het.

10,29 Do zehn Josua un ganz Israel mit nem vu Makkeda noh Libna un kämpften gege Libna. 10,30 Un dr HERR git au des mit sinem Kenig in de Hand Israels; un er schlat de Schtadt mit dr Schärfe vum Schwerts un alli, de drin ware, un glo hän nemads drin ibrig un doet mit ihrem Kenig, we na(er) mit däm Kenig vu Jericho doe het.

10,31 Dnohch zehn Josua un ganz Israel mit nem vu Libna noh Lachisch, un na(er) belagerte de Schtadt un kämpfte gege sie. 10,32 Un dr HERR git au Lachisch in de Händ(Pfode) Israels, daß sie s am nägschte Dag eroberten un s schlat mit dr Schärfe vum Schwerts un alli, de drin ware, ganz we sie mit Libna doe hän.

10,33 Zue der Ziit zeht Horam, dr Kenig vu Geser, nuf, um Lachisch zue helfe; aba Josua schlat nen un si Kriegsvolk, bis nemads ibrigbliebt. 10,34 Un Josua zeht vu Lachisch mit ganz Israel noh Eglon un belagerte de Schtadt un kämpfte gege sie; 10,35 un sie eroberten sie a däm Dag un schlat sie mit dr Schärfe vum Schwerts, un Josua vollstreckte d Bann a ällei, de drin ware, a däm Däg, ganz we na(er) mit Lachisch doe het. 10,36 Dnohch zeht Josua nuf mit ganz Israel vu Eglon noh Hebron, un sie kämpften gege de Schtadt 10,37 un eroberten sie un schlat sie mit dr Schärfe vum Schwerts, samt ihrem Kenig un ällei ihrem Schtädt un ällei, de drin ware; un na(er) glo hän nemads ibrig, ganz we na(er) mit Eglon doe het, un vollstreckte a nem d Bann un a ällei, de drin ware. 10,38 Do kehrt Josua um mit ganz Israel noh Debir un kämpfte gege de Schtadt 10,39 un eroberte sie samt ihrem Kenig un ällei ihrem Schtädt, un sie schlat sie mit dr Schärfe vum Schwerts un vollstreckten d Bann a ällei, de drin ware, un na(er) glo hän nemads ibrig. We er mit Hebron doe het un we na(er) mit Libna un sinem Kenig doe het, so doet da(er) au mit Debir un sinem Kenig.

10,40 So schlat Josua des ganzi Land uf däm Berg un im Süde un im Hiigelland un a d Abhängen mit ällei sinene Kenige un glo hän nemads ibrig un (a) vollstreckte d Bann a ällei, was Odem het, we dr HERR, dr Gott Israels, bpfohle het. 10,41 Un na(er) schlat sie vu Kadesch-Barnea a bis Gaza un des ganzi Land (a) Goschen bis Gibeon 10,42 un unterwarf alli de Kenig mit ihrem Land uf eimol; denn dr HERR, dr Gott Israels, gschtritte het fir Israel.

10,43 Un Josua kehrt ins Laga noh Gilgal zruck mit ganz Israel. (a)


11. Kapitel

Sieg am Wassa vu Merom un Eroberung vum nördlichen Kanaan

11,1 Als aba Jabin, dr Kenig vu Hazor, des ghärt het, schickt da(er) zue Jobab, däm Kenig vu Madon, un zum Kenig vu Schimron un zum Kenig vu Achschaf 11,2 un zue d Kenige, de im Norde uf däm Berg un im Jordantal südlich vu Kinneret un im Hiigelland un uf d Higel vu Dor am Meer huuste, 11,3 zue d Kanaanita im Oschte un Weschte, d Amorita, Hetita, Perisita un Jebusita uf däm Berg, dzue d Hiwita am Fuße vum Berg Hermon, im Land Mizpe. 11,4 De zehn üs mit ihrem ganze Heer, ä großes Volk, so viel we dr Sand am Meer, un arg vieli Ross un Kärre. 11,5 Alli de Kenig vusammle sich un kumme un lagerten sich gemeinsam am Wassa vu Merom, um mit Israel zue kämpfen.

11,6 Un dr HERR sait zue Josua: Fircht di nit vor nene! Denn morge um de Ziit will i(ich) sie alli vor Israel dahingeben un sie erschlagen; ihri Ross sollsch dü lähmen un ihri Kärre mit Fiir vubrenne. 11,7 Do kumme Josua un des ganzi Kriegsvolk mit nem pletzlig iba sie am Wassa vu Merom un ibafalle sie. 11,8 Un dr HERR git sie in de Händ(Pfode) Israels, un sie schlat sie un jagten nene noh bis Sidon, dr große Schtadt, un bis (a) Misrefot-Majim un bis a de Ebene vu Mizpe im Oschte un erschlugen sie, bis nemads me unda nene ibrigbliebt. 11,9 Do doet Josua mit nene, we dr HERR nem gsait het, un lähmte ihri Ross un isch vubrennt ihri Kärre 11,10 un kehrt um zue der Ziit un eroberte Hazor un erschlat sinene Kenig mit däm Schwert; denn Hazor war dvor de Hauptschtadt alli der Kenigrich. 11,11 Un sie erschlugen alli, de drin ware, mit dr Schärfe vum Schwerts un (a) vollstreckten d Bann a nene, un nigs bliebt ibrig, was Odem het, un na(er) isch vubrennt Hazor mit Fiir. 11,12 Dozue eroberte Josua alli Schtädt der Kenig mit ihrem Kenige un erschlat sie mit dr Schärfe vum Schwerts un vollstreckte d Bann a nene, we Moses, dr Knecht vum HERRN, bpfohle het. 11,13 Doch de Schtädt, de uf ihrem Higel gschtande sin, isch vubrennt Israel nit; sundern Hazor ällei isch vubrennt Josua. 11,14 Un de ganzi Beute der Schtädt un des Viecha deilten de Israelite unda sich; aba alli Mensch erschlugen sie mit dr Schärfe vum Schwerts, bis sie vutilgt ware, un len nigs ibrig, was Odem het. (a) 11,15 We dr HERR däm Moses, sinem Knecht, un Moses däm Josua bpfohle het, so doet Josua, daß nigs fehlte a ällei, was dr HERR däm Moses bpfohle het.

Das ganzi Land in dr Hand Israels

11,16 So nimmt Josua des ganzi Land ä, des Berg un ällei, was im Süde lit, un des (a) ganzi Land Goschen un des Hiigelland un des Jordantal un des Berg Israel mit sinem Hiigelland, 11,17 vum kahlen Berg a, des ufschtiegt noh Seïr hi bis noh Baal-Gad in dr Ebene bim Berg Libanon, am Fuße vum Berg Hermon. Alli ihri Kenig nimmt da(er) gfange un schlat sie ane un tötete sie. 11,18 Na(Er) kämpfte aba ä lang Ziit mit däne Kenige. 11,19 S war keini Schtadt, de Friede macht mit d Israelite, üsgnumme de (a) Hiwita, de in Gibeon huuste; sundern sie eroberten sie alli im Kampf. 11,20 So isch bassiert s vum HERRN, daß ihr Herz (a) vuschtockt wird, im Kampf Israel zue begegnen, dmit sie mit däm (b) Bann gschla däte un nene keini Gnade gschieht, sundern sie vutilgt däte, we dr HERR däm Moses bpfohle het.

11,21 a Zue der Ziit kummt Josua un rottete üs de Anakiter vum Berg, vu Hebron, vu Debir, vu Anab un vum ganze Berg Juda un vum ganze Berg Israel, un na(er) vollstreckte a nene d Bann mit ihrem Schtädt 11,22 un glo hän keini Anakiter ibrig im Land dr Israelite üßa in Gaza, in (a) (b) Gat, in Aschdod; dert bliebe ä baar vu nene ibrig.

11,23 So nimmt Josua des ganzi Land ä, ganz so, we dr HERR zue Moses gsait het, un git s Israel zum Hab un Guet, nem jede Schtamm si Deil. Un (a) des Land war zue d Rueh kumme vum Kriege.


12. Kapitel

12,1 Des sin de Kenig vum Land, de de Israelite schlat un dere Land sie einnahmen gegeiba vum Jordans gege Sonnenaufgang vum Arnonfluß a bis a d Berg Hermon un des ganzi Jordantal im Oschte:

12,2 Sihon, dr Kenig dr Amorita, dr in Heschbon gwohnt het un herrschte vu Aroër a, des am Ufa vum Arnonflusses lit, un vu dr Midde vum Tals a un iba des halbe Gilead bis a d Jabbokfluß, de Grenze dr Ammonita, (a) 12,3 un iba des Jordantal bis a de Ostseite vum Sees Kinneret un bis a de Ostseite vum Meeres im Jordantal - des isch des Salzmeer - uf Bet-Jeschimot zue un im Süde bis nab a de Abhänge vum Gebirges Pisga. 12,4 Dozue des Gebiet vum Kenig Og vu Baschan, dr noh vu d Riesen ibrigbliebe war un in Aschtarot un Edreï gwohnt het (a) (b) 12,5 un herrschte iba d Berg Hermon, iba Salcha un iba ganz Baschan bis a des Gebiet dr Geschuriter un Maachatiter un iba des halbe Gilead bis zum Gebiet Sihons, vum Kenig vu Heschbon. 12,6 Moses, dr Knecht vum HERRN, un de Israelite hän sie gschla. Un Moses, dr Knecht vum HERRN, (a) het ihr Land d Rubenitern, Gaditern un däm halbe Schtamm Manasse zum Hab un Guet ge.

12,7 Des sin de Kenig vum Land, de Josua un de Israelite schlat, diesseits vum Jordans im Weschte, vu Baal- Gad im Tal bim Berg Libanon bis a des kahli Berg, des ansteigt noh Seïr. Un Josua git des Land d Schtämm Israels zum Hab un Guet, nem jede si Deil, 12,8 was uf d Gebirgen, im Hiigelland, im Jordantal, a d Abhängen, in dr Wüschte un im Süde war, de (a) Hetita, Amorita, Kanaanita, Perisita, Hiwita un Jebusita: 12,9 dr Kenig vu aJericho, dr Kenig vu (a) Ai, des zue d Site vu Bethel lit, 12,10 (a) dr Kenig vu Jerusalem, dr Kenig vu Hebron, 12,11 dr Kenig vu Jarmut, dr Kenig vu Lachisch, 12,12 dr Kenig vu Eglon, dr Kenig vu Geser, 12,13 dr Kenig vu (a) (b) Debir, dr Kenig vu Geder, 12,14 dr Kenig vu (a) Horma, dr Kenig vu (b) Arad, 12,15 dr Kenig vu (a) Libna, dr Kenig vu Adullam, 12,16 dr Kenig vu (a) Makkeda, dr Kenig vu Bethel, 12,17 (a) (b) (c) dr Kenig vu Tappuach, dr Kenig vu Hefer, 12,18 dr Kenig vu Afek, dr Kenig vu Saron, 12,19 (a) dr Kenig vu Madon, dr Kenig vu Hazor, 12,20 dr Kenig vu Schimron-Meron, dr Kenig vu Achschaf, 12,21 dr Kenig vu Taanach, dr Kenig vu Megiddo, (a) 12,22 dr Kenig vu (a) Kedesch, dr Kenig vu (b) Jokneam am Karmel, 12,23 dr Kenig vu Dor, des a d Higel vu Dor lit, dr (a) Kenig vu Mensch in Galiläa, 12,24 dr Kenig vu (a) Tirza. Das sin zsämme einunddreißig Kenig.


13. Kapitel

Di Verteilung vum Land wird angeordnet

13,1 Als etze Josua alt war un alt, sait dr HERR zue nem: Dü bisch alt wore un alt, un vum Land bliebe noh arg viel izneh, 13,2 nämlich alli Bfehl dr Philista un ganz (a) Geschur, 13,3 vum Schihor a, dr vor Ägypte fleßt, bis zum Gebiet Ekrons noh Norde, des d Kanaanita zuegrechnet wird, fünf Firschte dr Philista, nämlich vu Gaza, Aschdod, Aschkelon, Gat un Ekron, un dzue de Awiter 13,4 im Süde; des ganzi Land dr Kanaanita un Meara, des d Sidoniern ghärt , bis Afek, bis a de Grenze dr Amorita; 13,5 dzue des Land dr Gebaliter un dr ganzi Libanon gege Sonnenaufgang, vu Baal-Gad am Fuße vum Gebirges Hermon bis derthi, wo s noh Hamat goht. 13,6 Alli, de uf däm Berg huuse, vum Libanon a bis noh Misrefot-Majim, alli Sidonier: I(Ich) will sie vutriebe vor d Israelite; wirf nur des Los drum, um sie auszuteilen unda Israel, we i(ich) dir bpfohle ha. 13,7 So deile etze des Land zum Hab un Guet unda de nin Schtämm un unda d halbe Schtamm Manasse. 13,8 Denn de (a) Rubeniter un Gaditer hän mit däm anderem halbe Schtamm Manasse ihr Erbdeil gregt, des nene Moses git gegeiba vum Jordans im Oschte, we s nene Moses, dr Knecht vum HERRN, ge het 13,9 vu Aroër a, des am Ufa vum Arnonflusses lit, un vu dr Schtadt midde im Tal un de ganzi Ebene vu Medeba bis Dibon 13,10 un alli Schtädt Sihons, vum Kenig dr Amorita, dr in Heschbon herrschte, bis a de Grenze dr Ammonita, 13,11 dzue Gilead un des Gebiet vu (a) (b) (c) Geschur un Maacha un des ganzi Berg Hermon un ganz Baschan bis Salcha, 13,12 des ganzi Rich Ogs vu Baschan, dr in Aschtarot un Edreï herrschte un dr noh ibrigbliebe war vu d Riesen. Moses aba het sie gschla un vutriebe. 13,13 Di Israelite vutriebe aba de vu Geschur un vu Maacha nit, sundern s huuste beidi, Geschur un Maacha, midde unda Israel bis uf däne Dag. 13,14 Aba däm Schtamm dr (a) (b) (c) Leviten git da(er) kei Erbdeil; denn de Fiiropfa vum HERRN, vum Gottes Israels, ghäre nene; er selbscht isch ihr Erbdeil, we na(er) nene zuegsait het. 13,15 (a) So git Moses däm Schtamm dr Buebä(Sühn) (b) Ruben fir ihri Gschlechta 13,16 als ihr Gebiet: des Land vu Aroër a, des am Ufa vum Arnonflusses lit, un de Schtadt midde im Tal mit ällei ebenen Feld bis Medeba; 13,17 Heschbon un alli sini Schtädt, de im ebenen Feld liege, Dibon, Bamot-Baal un Bet-Baal-Meon, 13,18 Jahaz, Kedemot, Mefaat. 13,19 Kirjatajim, Sibma, Zeret-Schahar uf däm Berg in dr Talebene, 13,20 Bet-Peor, de Abhänge am Pisga un Bet-Jeschimot 13,21 un alli Schtädt dr Ebene un des ganzi Rich Sihons, vum Kenig dr Amorita, dr in Heschbon herrschte un d Moses schlat samt d Firschte Midians - Ewi, Rekem, Zue d, Hur un Reba -, d Gwaltige vum Kenig Sihon, de im Land huuste. 13,22 Dozue umbringe däte de Israelite (a) (b) Bileam, d Bue(Suhn) Beors, d Wahrsaga, mit däm Schwert üßa d scho vu nene Erschlagenen. 13,23 Un de Grenze dr Buebä(Sühn) Ruben war dr Jordan. Das isch des Erbdeil dr Buebä(Sühn) Ruben fir ihri Gschlechta, de Schtädt mit ihrem Gehöften.

13,24 Dem Schtamm dr Buebä(Sühn) (a) Gad fir ihri Gschlechta git Moses 13,25 als ihr Gebiet: Jaser un alli Schtädt in Gilead un des halbe Land dr Ammonita bis Aroër, des öschtlich vu Rabba lit, 13,26 un vu Heschbon bis Ramat-Mizpe un Betonim un vu Mahanajim bis zum Gebiet vu Lo-Dabar, 13,27 im Tal aba Bet-Haram, Bet-Nimra, Sukkot un Zafon, was ibrig war vu däm Rich Sihons, vum Kenig vu Heschbon, d Jordan un si Gebiet bis ans End vum Sees Kinneret, gegeiba vum Jordans im Oschte. 13,28 Das isch des Erbdeil dr Buebä(Sühn) Gad fir ihri Gschlechta, de Schtädt mit ihrem Gehöften.

13,29 Dem halbe Schtamm dr Buebä(Sühn) Manasse fir ihri Gschlechta git Moses 13,30 als ihr Gebiet: ganz (a) Baschan, vu Mahanajim a, des ganzi Rich Ogs, vum Kenig vu Baschan, un alli (b) Derfa (Käffa) Jaïrs, de in Baschan liege, nämlich sechzig Schtädt. 13,31 Un des halbe Gilead, Aschtarot, Edreï, de Königsstädte Ogs vu Baschan, git da(er) d Sehn Machirs, vum Bue(Suhn) Manasses, - nämlich dr Hälfti dr Buebä(Sühn) Machir - fir ihri Gschlechta.

13,32 Das sin de Bfehl, de Moses ausgedeilt het in däm Jordantal dr Moabita, gegeiba vum Jordans öschtlich vu Jericho. 13,33 Aba (a) däm Schtamm Levi git Moses kei Erbdeil; denn dr HERR, dr Gott Israels, isch selbscht ihr Erbdeil, we na(er) nene zuegsait het.


14. Kapitel

14,1 Des aba sin de Bfehl, de de Israelite als Erbdeil erhielten im Land Kanaan, de unda sie ausgedeilt hän dr Prieschta (a) Eleasar un Josua, dr Bue(Suhn) Nuns, un de Kepf dr Sippen unda d Schtämm Israels. 14,2 Sie deilten de Bfehl (a) durchs Los unda sie, we dr HERR durch Moses bpfohle het, sie d neuneinhalb Schtämm z ge. 14,3 Denn d zweieinhalb Schtämm het Moses Erbdeil ge gegeiba vum Jordans; (a) (b) d Leviten aba het da(er) kei Erbdeil unda nene ge. 14,4 Denn de Buebä(Sühn) Josef bestanden üs zwei Schtämm, Manasse un Ephraim. Den Leviten aba git ma kei Adeil am Land, sundern (a) Schtädt zum Wohnen samt Weideplätzen fir ihr Viecha, des sie besaßen. 14,5 We dr HERR däm Moses bpfohle het, so gmacht hän de Israelite un vudeilte des Land.

Kalebs Erbdeil

14,6 Do kumme dzue de vu Juda zue Josua in Gilgal; un (a) (b) Kaleb, dr Bue(Suhn) Jefunnes, dr Kenasiter, sait zue nem: Dü weisch, was dr HERR zue Moses, däm Ma Gottes, gsait het meinet- un dinetwege in Kadesch-Barnea. 14,7 I(Ich) war vierzig Johr alt, als mi Moses, dr Knecht vum HERRN, aussandte vu Kadesch-Barnea, um des Land zue erkunden, un (a) i(ich) nem Bericht git noh bestem Wissen. 14,8 Aba mi Breda, de mit ma(mir) nufzoge ware, mache däm Volk des Herz vuzagt; i(ich) aba goht däm HERRN, minem Gott, treulich. 14,9 Do schwor Moses a däm Däg un sait: Das Land, des di Fueß rotlos(beträte) het, soll di un dinere Nohchkumme Erbdeil si fir imma, wel dü däm HERRN, minem Gott, treulich gfolgt bisch. 14,10 Un etze lueg, dr HERR het mi am Läbä wäre, we na(er) ma(mir) zuegsait het. S sin etze fünfundvierzig Johr her, daß dr HERR des zue Moses gsait het, als Israel in dr Wüschte umherzog. Un etze lueg, i(ich) bi hiit fünfundachtzig Johr alt 14,11 un bi noh hiit so stark, we i(ich) war a däm Däg, do mi Moses aussandte. We mi Kraft dertmols war, so isch sie noh etzed, zue kämpfen un üs- un einzuziehen. 14,12 So git ma(mir) etze des Berg, vum dr HERR gsait het a däm Däg; denn dü hesch's ghärt am selben Däg, daß dert de aAnakiter huuse un großi un feste Schtädt sin. Vielliecht wird dr HERR mit ma(mir) si, dmit i(ich) sie vertreibe, we dr HERR zuegsait het. 14,13 Do segnet nen Josua un git Kaleb, däm Bue(Suhn) Jefunnes, Hebron zum Erbdeil. (a) (b) 14,14 Drum wird Hebron des Erbdeil Kalebs, vum Bue(Suhn) Jefunnes, vum Kenasiters, bis uf däne Dag, (a) wel la(er) däm HERRN, däm Gott Israels, treulich gfolgt war. 14,15 Aba (a) Hebron hieß vorziite Schtadt vum Arba, dr dr greschte Mensch war unda d Anakitern. Un (b) des Land war zue d Rueh kumme vum Kriege.

15. Kapitel

Grenzen vum Schtamm Juda

15,1 Das Los vum Schtamm (a) Juda fir sini Gschlechta lit gege de (b) Grenze Edoms hi, noh dr Wüschte Zin zue im äußerschte Süde. 15,2 Sini Südgrenze goht vum End vum Salzmeers, vu vu sinere südlichen Schpitze, 15,3 un goht dann(dnoh) südwärts vum Skorpionensteig un goht wida noh Zin un fihrt nuf südlich vu Kadesch-Barnea bis niba noh Hezron un fihrt nuf noh Addar un biegt um noh Karka 15,4 un brihrt Azmon un läuft üs am Bach Ägyptens, so daß des End dr Grenze des Meer wird. Das isch äiri Grenze noh Süde. 15,5 Di Ostgrenze isch des Salzmeer bis dert, wo dr Jordan hineinfließt. Di Nordgrenze beginnt am Meer dert, wo dr Jordan hineinfließt, 15,6 un fihrt nuf noh Bet-Hogla un zeht sich hi nördlich vu Bet-Araba un kummt ruf zum (a) Schtei (Wackes) Bohans, vum Bue(Suhn) Rubens, 15,7 un fihrt nuf noh Debir vum Tal Achor un wendet sich nordwärts noh Gelilot, gegeiba dr Wägli vu Adummim, de südlich vum Bachtal lit. Dnohch goht sie zum Wassa vu En-Schemesch un läuft üs zue d (a) Quelle Rogel. 15,8 Dnohch fihrt sie nuf zum (a) Tal vum Bue(Suhn) Hinnoms südlich vum Berghangs dr Jebusita - des isch Jerusalem - un kummt nuf uf d Gipfel vum Berg, dr westlich vor rem Tal Hinnom lit un a dr Nordecke dr Ebene Refaïm. 15,9 Dnohch kummt sie vum Berggipfel zue d Quelle Neftoach un läuft üs zue d Schtädt vum Gebirges Efron un neigt sich noh Baala - des isch (a) (b) (c) Kirjat-Jearim - 15,10 un biegt um vu Baala noh Weschte zum Berg Seïr un goht a dr Nordseite vum Gebirges Jearim - des isch Kesalon - un kummt rab noh Bet- Schemesch un goht durch (a) (b) Timna 15,11 un kummt üsä am Nordhang vum Berg Ekron un zeht sich noh Schikkaron un goht niba zum Berg vu Baala un kummt üsä bi Jabneel, so daß ihr End des Meer isch. 15,12 Di Westgrenze aba isch des großi Meer un si Gestade. Das isch de Grenze vu Juda ringsumher fir sini Gschlechta.

Kaleb erhält Hebron. Otnïl erobert Debir

15,13 (a) (b) Kaleb aba, däm Bue(Suhn) Jefunnes, wird si Deil ge midde unda Juda, we dr HERR däm Josua bpfiehlt, nämlich de Schtadt vum Arba, vum Vada (Babbe) Anaks, des isch Hebron. 15,14 Un Kaleb vutriebt vu dert de dräi Buebä(Sühn) Anaks: Scheschai, Ahiman un Talmai, de Nohchkumme Anaks, 15,15 un zeht vu dert nuf gege de Inwohna vu Debir. Debir aba hieß vorziite Kirjat-Sefer. 15,16 Un Kaleb sait: Wer Kirjat-Sefer schlat un erobert, däm will i(ich) mi Dochta Achsa zue d Wieb ge. (a) 15,17 Do eroberte s (a) Otnïl, dr Bue(Suhn) vum Kenas, vum Brueda Kalebs. Un Kaleb git nem sini Dochta Achsa zue d Wieb. 15,18 Un s isch bassiert, als sie zue nem kummt, beredete er sie, ä Acka zue fordare vu ihrem Vada (Babbe). Un sie schtiegt vum Esel. Do sait Kaleb zue ihr: Was willsch dü? 15,19 Sie sait: Gib ma(mir) ä Segensgabe; denn dü hesch mi noh rem dürrin Südland ge; git ma(mir) au Wassaquelle! Do git da(er) ihr de oberen un de unteren Quellen.

Di Schtädt vum Schtamm Juda

15,20 Des isch des Erbdeil vum Schtamm Juda fir sini Gschlechta. 15,21 Un de Schtädt vum Schtamm Juda noh dr Grenze vu Edom zue, im Südland, ware de: Kabzeel, Eder, Jagur, 15,22 Kina, Dimona, Adada, 15,23 Kedesch, Hazor, Jitnan, 15,24 Sif, Telem, Bealot, 15,25 Hazor-Hadatta, Kerijot-Hezron - des isch Hazor -, 15,26 Amam, Schema, Molada, 15,27 Hazar-Gadda, Heschmon, Bet-Pelet, 15,28 Hazar-Schual, Beerscheba un sini Ortschaften, 15,29 Baala, Ijim, Ezem, 15,30 Eltolad, Kesil, Horma, 15,31 Ziklag, Madmanna, Sansanna, 15,32 Bet-Lebaot, Schilhim, En-Rimmon. Das sin neunundzwanzig Schtädt mit ihrem Gehöften.

15,33 Im Hiigelland aba ware (a) (b) Eschtaol, Zora, Aschna, 15,34 Sanoach, En-Gannim, Tappuach, Enam, 15,35 Jarmut, Adullam, Socho, Aseka, 15,36 Schaarajim, Aditajim, Gedera un Gederotajim. Das sin vierzehn Schtädt mit ihrem Gehöften.

15,37 Zenan, Hadascha, Migdal-Gad, 15,38 Dilan, Mizpe, Jokteel, 15,39 Lachisch, Bozkat, Eglon, 15,40 Kabbon, Lachmas, Kitlisch, 15,41 Gederot, Bet-Dagon, Naama, Makkeda. Das sin sechzehn Schtädt mit ihrem Gehöften.

15,42 Libna, Eter, Aschan, 15,43 Jiftach, Aschna, Nezib, 15,44 Keïla, aAchsib, Marescha. Das sin nin Schtädt mit ihrem Gehöften.

15,45 a Ekron mit sinene Ortschaften un Gehöften. 15,46 Vu Ekron noh rem Meere zue ällei, was noh dr Site vu Aschdod un sinene Gehöften lit: 15,47 aAschdod mit sinene Ortschaften un Gehöften, (a) Gaza mit sinene Ortschaften un Gehöften bis a d Bach Ägyptens, un de Grenze isch des großi Meer un si Gestade.

15,48 Uf däm Berg aba ware Schamir, Jattir, Socho, 15,49 Danna, Kirjat-Sanna - des isch Debir -, 15,50 Anab, Eschtemo, Anim, 15,51 Goschen, Holon, Gilo. Das sin elf Schtädt mit ihrem Gehöften.

15,52 Arab, Duma, Eschan, 15,53 Janum, Bet-Tappuach, Afeka, 15,54 Humta, Kirjat-Arba - des isch Hebron -, Zior. Das sin nin Schtädt mit ihrem Gehöften.

15,55 Maon, Karmel, Sif, Jutta, 15,56 Jesreel, Jokdeam, Sanoach, 15,57 Kajin, Gibea, Timna. Das sin zehn Schtädt mit ihrem Gehöften.

15,58 Halhul, Bet-Zue d, Gedor, 15,59 Maarat, Bet-Anot, Eltekon. Das sin sechs Schtädt mit ihrem Gehöften. Tekoa, Efrata - des isch Bethlehem -, Peor, Etam, Kulon, Tatam, Sores, Kerem, Gallim, Bet-Ter, Manocho. Das sin elf Schtädt mit ihrem Gehöften. * *Der Abschnitt ab Tekoa isch nur in dr griechischen Übersetzung ibaliefert.

15,60 Kirjat-Baal - des isch (a) (b) Kirjat-Jearim -, Rabba; zwei Schtädt mit ihrem Gehöften.

15,61 In dr Wüschte aba ware Bet-Araba, Middin, Sechacha, 15,62 Nibschan un de Salzstadt un En-Gedi. Das sin sechs Schtädt mit ihrem Gehöften.

15,63 Di Jebusita aba huuste in Jerusalem, un Juda ka sie nit vutriebe. So bliebe de aJebusiter mit däne vu Juda in Jerusalem huuse bis uf däne Dag.


16. Kapitel

Erbdeil dr Josefstämme

16,1 Das Los vum Schtamm aJosef nimmt sinene Afang am Jordan bi Jericho, a d Wassa vu Jericho im Oschte. Vu Jericho a goht de Grenze durch de Wüschte uf des Berg noh Bethel 16,2 un kummt vu Bethel üsä noh Lus un goht durch zum Gebiet dr Arkiter noh Atarot 16,3 un zeht sich abe westwärts zum Gebiet dr Jafletiter bis a des Gebiet vum unteren Bet-Horon un bis noh Geser, un ihr End isch am Meer.

16,4 Un de Buebä(Sühn) Josef, Manasse un Ephraim, erhielten ihr Erbdeil. 16,5 Das Gebiet vum Schtamm Ephraim fir sini Gschlechta: Di Grenze vu sinem Erbdeil ostwärts war Atrot-Addar bis zum oberen Bet-Horon 16,6 un läuft üs bis zum Meer; bi Michmetat, des im Norde lit, biegt sie um ostwärts noh Taanat-Silo un goht do durch öschtlich vu Janoach 16,7 un kummt rab vu Janoach noh Atarot un Naara un wirft a Jericho un läuft üs am Jordan. 16,8 Vu Tappuach goht de Grenze westwärts zum Bach Kana, un ihr End isch am Meer. Das isch des Erbdeil vum Schtamm Ephraim fir sini Gschlechta; 16,9 dzue alli Schtädt mit ihrem Gehöften, de (a) fir Ephraim üsgsondert ware midde unda däm Erbdeil vum Schtamm Manasse. 16,10 Un sie vutriebe de Kanaanita nit, de in (a) (b) Geser huuste. So bliebe de Kanaanita midde unda Ephraim bis uf däne Dag un wäre fronpflichtig.


17. Kapitel

17,1 Un des Los flegt fir d Schtamm Manasse, denn na(er) isch Josef erschtgeborena Bue(Suhn), un s flegt uf (a) (b) Machir, d erstgeborenen Bue(Suhn) Manasses, d Vada (Babbe) Gileads, denn na(er) war ä Kregsma, un s wäre nem zdeil Gilead un Baschan. 17,2 Uf de anderem Buebä(Sühn) Manasses aba noh ihrem Gschlechta flegt des Los au, nämlich uf de Buebä(Sühn) aAbïsers, de Buebä(Sühn) Heleks, de Buebä(Sühn) Asriëls, de Buebä(Sühn) Sichems, de Buebä(Sühn) Hefers un de Buebä(Sühn) Schemidas. Das sin de Nohchkumme Manasses, vum Bue(Suhn) Josef, de Manne(Männa) noh ihrem Gschlechta.

17,3 Aba (a) Zelofhad, dr Bue(Suhn) Hefers, vum Bue(Suhn) Gileads, vum Bue(Suhn) Machirs, vum Bue(Suhn) Manasses, het keini Buebä(Sühn), sundern (b) (c) nur Techta un ihri Name sin de: Machla, Noa, Hogla, Milka, Tirza. 17,4 Un sie kumme vor d Prieschta Eleasar un vor Josua, d Bue(Suhn) Nuns, un vor de Obaschte un sag: Der HERR het Moses bpfohle, daß sa(er) uns(us) soll la(er)bdeil ge unda unsari Breda. Un ma git nene Erbdeil unda d Breda ihrem Vada (Babbe) noh rem Bfehl vum HERRN. 17,5 S flege aba uf Manasse zehn Erbteile üßa däm Land Gilead un Baschan, des gegeiba vum Jordans lit; 17,6 denn de Techta Manasses gregä Erbdeil unda sinene Sehn. Das Land Gilead aba wird d anderem Sehn Manasses zdeil.

17,7 Un de Grenze Manasses war vu Asser a noh Michmetat, des öschtlich vu Sichem lit, un reicht rechts a des Gebiet vu En-Tappuach; 17,8 des Land vu Tappuach wird däm Manasse zdeil, aba Tappuach selbscht a dr Grenze Manasses wird Ephraim zdeil. 17,9 Dnohch kummt sie rab zum Bach Kana a dr Südseite vum Baches; de Schtädt ghäre Ephraim inmidde dr Schtädt Manasses. Di Grenze Manasses aba goht wida a dr Nordseite vum Baches un endet am Meer; 17,10 Ephraim lit südwärts, Manasse nordwärts, un des Meer isch de Grenze. Manasse wirft a Asser im Norde un a Issachar im Oschte.

17,11 a S het aba Manasse in d Gegend vu Issachar un Asser: Bet-Schean un sini Ortschaften, Jibleam un sini Ortschaften un de Inwohna vu Dor un sini Ortschaften un de vu En-Dor un sini Ortschaften, de vu Taanach un sini Ortschaften un de vu Megiddo un sini Ortschaften samt d dräi Höhän. 17,12 Un dr Schtamm Manasse ka de Schtädt nit erobern, sundern de Kanaanita vumochte im Land zue bliebe. 17,13 Als aba de Israelite mächtig wäre, mache sie de Kanaanita fronpflichtig; aba sie vutriebe sie nit völlig. (a)

17,14 Do schwätze de Nohchkumme Josef mit Josua un sag: Wurum hesch dü ma(mir) nur ä Los un ä Erbdeil ge? I(Ich) bi doch ä großes Volk, do mi dr HERR so gsegnet het. 17,15 Do sait Josua zue nene: Wel dü ä großes Volk bisch, so gang nuf ins Waldgebirge un rode dert fir di im Land dr Perisita un Refaïter, wenn dir des Berg Ephraim zue eng isch. 17,16 Do sag de Nohchkumme Josef: Das Berg wird nit Platz gnoe fir uns(us) hän; dzue git s iserne Kärre bi ällei Kanaanita, de im ebenen Land huuse, bi däne zue Bet-Schean un sinene Ortschaften un bi däne in dr Ebene Jesreel. 17,17 Josua sait zum Huus Josef, zue Ephraim un Manasse: Dü bisch ä großes Volk, un wel dü so stark bisch, sollsch dü nit nur ä Los hän, 17,18 sundern des Berg soll di si, wo dr Wald isch; dert kasch dü roden, un na(er) soll di si, so wiet er reicht; dann(dnoh) wirsch dü de Kanaanita vutriebe, obwohl sie iserne Kärre hän, denn dü wirsch mächtiga si als sie. * *Nohch anderer Überlieferung: denn sie sin mächtig.


18. Kapitel

Verteilung vum noh ibrige Land. Benjamins Erbdeil

18,1 Un s vusammlet sich de ganzi Gmeinde dr Israelite in (a) (b) (c) (d) Silo un richte dert de Schtiftshitte uf, un des Land war nene undaworfe.

18,2 Un s ware noh siebä Schtämm vu Israel, de ihr Erbdeil nit gregä hän. 18,3 Un Josua sait zue Israel: We lang sin ihr so lässig, daß ihr nit higehn, des Land izneh, des äich dr HERR, dr Gott äira Vädare, ge het? 18,4 Nähme äich üs jeda Schtamm dräi Manne(Männa), dmit i(ich) sie schick un sie sich ufmache un durchs Land go un s ufschriebe noh ihrem Erbteilen un wieda zue ma(mir) kumme. 18,5 Teilt des Land in siebä Deil! Juda soll bliebe uf sinem Gebiet im Süde, un des Huus Josef soll bliebe uf sinem Gebiet im Norde. 18,6 Ihr aba, schribt de siebä Deil vum Land uf un den ma(mir)'s kund; dann(dnoh) will i(ich) fir äich des Los werfe do vor rem HERRN, unsam Gott. 18,7 Denn de (a) Leviten gregä kei Adeil unda äich, sundern des Prieschtatum vum HERRN isch ihr Erbdeil. Gad aba un Ruben un dr halbe Schtamm Manasse hän ihr Deil gregä gegeiba vum Jordans im Oschte, des nene Moses, dr Knecht vum HERRN, ge het. 18,8 Do mache sich de Manne(Männa) uf un gehn hi. Un Josua bfehlt nene, als sie auszogen, des Land ufzschribe, un sait: Gehn hi un durchwandert des Land; schribt s uf un kehrt zue ma(mir) zruck, dmit i(ich) fir äich do des Los werfe vor rem HERRN in Silo. 18,9 So gehn de Manne(Männa) hi un durchzogen des Land un schrieben's uf in ä Buech, Schtadt fir Schtadt, in siebä Deil, un kumme wieda zue Josua ins Laga noh Silo. 18,10 Do wirft Josua des Los fir sie in Silo vor rem HERRN un vudeilt dert des Land unda de Israelite, nem jede Schtamm si Deil.

18,11 Do flegt des Los vum Schtamm (a) Benjamin fir sini Gschlechta, un si Gebiet war zwische Juda un Josef. 18,12 Un sini Grenze war a dr Nordseite vum Jordan a un goht nuf uf d Hang nördlich vu Jericho un kummt ufs Berg westwärts un goht üs noh dr Wüschte vu (a) Bet-Awen 18,13 un goht vu do noh Lus - des isch (a) (b) Bethel - a d Schtich südwärts vu Lus un kummt nab noh Atrot-Addar a d Berg, dr südwärts lit vum unteren Bet-Horon. 18,14 Dnohch neigt sie sich un biegt in ihrem westlichen Deil noh Süde um vum Berg a, dr südlich vor Bet-Horon lit, un endet bi Kirjat-Baal - des isch (a) Kirjat- Jearim -, eina Schtadt in Juda. Das isch de Site noh Weschte. 18,15 Aba uf dr Site noh Süde läuft de Grenze vu (a) Kirjat-Jearim a un goht zerscht noh Weschte un läuft dann(dnoh) hi zue d Quelle Neftoach 18,16 un goht nab a d Fueß vum Berg, dr vor rem Tal vum Bue(Suhn) Hinnoms lit, a dr Nordecke dr Ebene Refaïm, un goht rab durchs Tal Hinnom am Südhang dr Jebusiterstadt un kummt nab zue d Quelle Rogel 18,17 un zeht sich nordwärts un läuft hi noh En-Schemesch un läuft hi noh Gelilot gegeiba dr Wägli vu Adummim un kummt nab zum Schtei (Wackes) Bohans, vum Bue(Suhn) Rubens, 18,18 un goht zum Hang nördlich vu Bet-Araba un kummt nab noh Bet- Araba 18,19 un goht zum Hang nördlich vu Bet-Hogla, un ihr End isch am nördlichen Ufa vum Salzmeers, dert, wo dr Jordan hineinfließt. Das isch de Südgrenze. 18,20 Aba de Site noh Oschte soll dr Jordan begrenzen. Das isch des Erbdeil Benjamins in sinene Grenzen ringsumher fir sini Gschlechta.

18,21 Di Schtädt aba vum Schtamm Benjamin fir sini Gschlechta sin de: Jericho, Bet-Hogla, Emek-Keziz, 18,22 Bet-Araba, Zemarajim, Bethel, 18,23 Awim, Para, Ofra, 18,24 Kefar-Ammoni, Ofni, Geba. Das sin zwöelf Schtädt mit ihrem Gehöften.

18,25 Gibeon, Rama, Beerot, 18,26 Mizpe, Kefira, Moza, 18,27 Rekem, Jirpeel, Tarala, 18,28 Zela, Elef un de Schtadt dr aJebusiter - des isch Jerusalem -, Gibea, Kirjat-Jearim; vierzehn Schtädt mit ihrem Gehöften. Das isch des Erbdeil vum Schtamm Benjamin fir sini Gschlechta.


19. Kapitel

Das Erbdeil dr ibrige sechs Schtämm

19,1 Dnohch flegt des zweite Los uf d Schtamm (a) Simeon fir sini Gschlechta; un ihr Erbdeil war inmidde vum Erbdeil vu Juda. 19,2 Un s ward nene zum Erbdeil (a) Beerscheba, Schema, Molada, 19,3 Hazar-Schual, Baala, Ezem, 19,4 Eltolad, Betul, Horma, 19,5 Ziklag, Bet-Markabot, Hazar-Susa, 19,6 Bet-Lebaot, Scharuhen. Das sin dreizehn Schtädt mit ihrem Gehöften. 19,7 Ajin, Rimmon, Eter, Aschan. Das sin vier Schtädt mit ihrem Gehöften, 19,8 dzue alli Gehöfte, de um de Schtädt liege, bis Baalat-Beer; des isch Rama im Südland. Das isch des Erbdeil vum Schtamm Simeon fir sini Gschlechta. 19,9 Denn des Erbdeil vum Schtamm Simeon isch vum Adeil vum Schtamm Juda gnumme. Wel dr Adeil vum Schtamm Juda zue groß fir nen war, drum erbte dr Schtamm Simeon midde in däm si Erbdeil.

19,10 Das dritte Los flegt uf d Schtamm (a) Sebulon fir sini Gschlechta. Un de Grenze vu sinem Erbdeil war bis Sarid 19,11 un goht nuf westwärts noh Marala un wirft a Dabbeschet un dann(dnoh) a d Bach, dr gegeiba vu Jokneam fleßt, 19,12 un wendet sich vu Sarid gege Sonnenaufgang bis a des Gebiet Kislot-Tabor un läuft hi noh Daberat un reicht nuf noh Jafia. 19,13 Un vu do goht sie gege Oschte noh Gat-Hefer un Et-Kazin un läuft hi noh Rimmon, neigt sich noh Nea 19,14 un biegt um im Norde noh Hannaton un endet im Tal vu Jiftach-El. 19,15 Dozue Kattat, (a) Nahalal, Schimron, Jidala un Bethlehem. Das sin zwöelf Schtädt mit ihrem Gehöften. 19,16 Das isch des Erbdeil vum Schtamm Sebulon fir sini Gschlechta; des sin sini Schtädt un Gehöfte.

19,17 Das vierte Los flegt uf d Schtamm (a) Issachar fir sini Gschlechta. 19,18 Un si Gebiet war Jesreel, Kesullot, (a) Schunem, 19,19 Hafarajim, Schion, Anaharat, 19,20 Rabbit, Kischjon, Ebez, 19,21 Remet, En-Gannim, En-Hadda, Bet- Pazzez; 19,22 un de Grenze wirft a Tabor, Schahazajim, Bet-Schemesch, un ihr End isch am Jordan. Sechzehn Schtädt mit ihrem Gehöften. 19,23 Das isch des Erbdeil vum Schtamm Issachar fir sini Gschlechta, de Schtädt mit ihrem Gehöften.

19,24 Das fünfte Los flegt uf d Schtamm (a) Asser fir sini Gschlechta. 19,25 Un si Gebiet war Helkat, Hali, Bäte, Achschaf, 19,26 Alammelech, Amad, Mischal, un de Grenze wirft im Weschte a d Karmel un a d Fluß Libnat 19,27 un wendet sich gege Oschte noh Bet- Dagon un wirft a Sebulon un a des Tal Jiftach-El nordwärts, wirft a Bet- Emek, Negïl un läuft hi noh Kabul zue d Linke, 19,28 Abdon, Rehob, Hammon, Kana bis noh Sidon, dr große Schtadt, 19,29 un wendet sich noh Rama bis zue dr feschte Schtadt Tyrus un wendet sich noh Hosa un endet am Meer. Dozue Mahaleb, aAchsib, 19,30 Umma, Afek, Rehob. Zweiundzwanzig Schtädt mit ihrem Gehöften. 19,31 Das isch des Erbdeil vum Schtamm Asser fir sini Gschlechta, de Schtädt mit ihrem Gehöften.

19,32 Das sechste Los flegt uf d Schtamm (a) Naftali fir sini Gschlechta. 19,33 Un sini Grenze war vu Helef, vu dr Eiche bi Zaanannim a, dzue Adami- Nekeb un Jabneel, bis Lakkum un endet am Jordan; 19,34 un de Grenze wendet sich westwärts noh Asnot-Tabor un läuft vu do noh Hukkok un wirft noh Sebulon im Süde un a Asser im Weschte un a d Jordan im Oschte. 19,35 Un feste Schtädt sin: Ziddim, Zer, Hammat, Rakkat, Kinneret, 19,36 Adama, Rama, Hazor, 19,37 Kedesch, Edreï, En-Hazor, 19,38 Jiron, Migdal-El, Horem, (a) Bet-Anat, Bet-Schemesch. Neunzehn Schtädt mit ihrem Gehöften. 19,39 Das isch des Erbdeil vum Schtamm Naftali fir sini Gschlechta, de Schtädt mit ihrem Gehöften.

19,40 Das siebte Los flegt uf d Schtamm (a) Dan fir sini Gschlechta. 19,41 Un des Gebiet vu sinem Erbdeil war Zora, Eschtaol, Ir-Schemesch, 19,42 Schaalbim, Ajalon, Jitla, 19,43 Elon, (a) Timna, Ekron, 19,44 Elteke, Gibbeton, Baalat, 19,45 Jehud, Bene-Berak, Gat-Rimmon, 19,46 Me-Jarkon, Rakkon mit däm Gebiet bi aJafo. 19,47 Dem Schtamm Dan aba goht si Gebiet vulore, un na(er) zeht nuf un kämpfte gege Leschem un eroberte un schlat s mit dr Schärfe vum Schwerts un nimmt s ä un gwohnt het drin un gheiße het s Dan noh vu sinem Vada (Babbe) Name. (a) 19,48 Das isch des Erbdeil vum Schtamm Dan fir sini Gschlechta, de Schtädt mit ihrem Gehöften.

19,49 Un als sie des ganzi Land ausgedeilt hän, noh sinene Gebieten, gän de Israelite däm Josua, däm Bue(Suhn) Nuns, ä Erbdeil in ihra Midde 19,50 un gän nem noh rem Bfehl vum HERRN de Schtadt, de na(er) forderet, nämlich (a) (b) Timnat-Serach uf däm Berg Ephraim. Dann(Dnoh) bäut het da(er) de Schtadt uf un gwohnt het drin.

19,51 Das sin de Erbteile, de (a) Eleasar, dr Prieschta, un Josua, dr Bue(Suhn) Nuns, un de Kepf dr Sippen unda d Schtämm Israels durchs Los usdeile in (b) Silo vor rem HERRN, vor dr Dire dr Schtiftshitte; un sie vollendeten so de Verteilung vum Land.


20. Kapitel

20,1 Un dr HERR schwätzt mit Josua un sait: 20,2 Sage d Israelite: Bestimmt unda äich (a) Freistädte, vu däne i(ich) äich durch Moses gsait ha. 20,3 Dohi ka ä Totschläger fliehen, dr jemads üs Vusähe un ohni Vorsatz erschlägt, dmit sie äich ä Freistatt sin vor rem Bluträcher. 20,4 Un wer zue eina der Schtädt flieht, soll druße vor rem Stadttor schtoh bliebe un vor d Älteschte dr Schtadt sini Sach vorbringen; dann(dnoh) soll sie nen zue sich in de Schtadt nähmä un nem Platz ge, bi nene zue huuse. 20,5 Un wenn dr Bluträcher nem nachjagt, soll sie d Totschläger nit in sini Händ(Pfode) ibage, wel la(er) ohni Vorsatz sinene Nächschte erschlagen het un nem dvor nit feind gsi isch. 20,6 So soll la(er) in dr Schtadt huuse, bis sa(er) vor dr Gmeinde vor Gricht gschtande het un bis dr Hohepriester gschtorbe isch, dr zue selle Ziit im Amt si wird. Dann(Dnoh) darf dr Totschläger zruckkumme in sini Schtadt un in si Huus, zue d Schtadt, üs dr er gflohe isch. 20,7 Do weihten sie (a) Kedesch in Galiläa uf däm Berg Naftali un Sichem uf däm Berg Ephraim un (b) Kirjat-Arba - des isch Hebron - uf däm Berg Juda; 20,8 un gegeiba vum Jordans, im Oschte vu Jericho, (a) bestimmten sie Bezer in dr Wüschte uf dr Ebene in d Gegend vum Schtamm Ruben un Ramot in Gilead in d Gegend vum Schtamm Gad un Golan in Baschan in d Gegend vum Schtamm Manasse. 20,9 Das ware de Schtädt, bschtimmt fir alli Israelite un de Fremdlinge, de in ihra Midde huuste, daß dohi fliehen kennt, wer jemads üs Vusähe erschlägt, dmit da(er) nit schtirbt durch d Bluträcher, bis sa(er) vor dr Gmeinde gschtande het.

21. Kapitel

Wohnunge dr Leviten

(vgl. 1. Chr 6,39-66)

21,1 (a) (b) Do kumme dzue de Kepf dr Sippen unda d Leviten zum Prieschta Eleasar un zue Josua, däm Bue(Suhn) Nuns, un zue d Kepf dr Sippen unda d Schtämm Israels 21,2 un schwätze mit nene in Silo im Land Kanaan un sag: Der HERR het bpfohle durch Moses, daß ma uns(us) Schtädt ge soll, um drin zue huuse, un dzue Weideplätze fir unsa Viecha. 21,3 Do gän de Israelite d Leviten vu ihrem Erbteilen noh rem Bfehl vum HERRN de Schtädt un ihri Weideplätze.

21,4 Un des Los flegt uf de Gschlechta dr Kehatiter, un s wäre unda d Leviten d Sehn vum Prieschta Aaron durchs Los zugedeilt dreizehn Schtädt vum Schtamm Juda, vum Schtamm Simeon un vum Schtamm Benjamin. (a) 21,5 Den ibrige Sehn Kehat aba wäre durchs Los zugedeilt zehn Schtädt vu d Gschlechta vum Schtamm Ephraim, vum Schtamm Dan un vum halbe Schtamm Manasse. 21,6 Aba d Sehn Gerschon wäre durchs Los zugedeilt dreizehn Schtädt vu d Gschlechta vum Schtamm Issachar, vum Schtamm Asser un vum Schtamm Naftali un vum halbe Schtamm Manasse in Baschan. 21,7 Den Sehn Merari wäre fir ihri Gschlechta zugedeilt zwöelf Schtädt vum Schtamm Ruben, vum Schtamm Gad un vum Schtamm Sebulon. 21,8 So gän de Israelite d Leviten durchs Los de Schtädt un ihri Weideplätze, we dr HERR durch Moses bpfohle het.

21,9 Vu däm Schtamm Juda un vum Schtamm Simeon gän sie de Schtädt, de sie mit Name nannten, 21,10 d Sehn Aaron vum Gschlecht dr Kehatiter üs d Leviten; denn des erschte Los war nene zdeil wore. 21,11 Sie gän nene (a) de Schtadt vum Arba, vum Vada (Babbe) Anaks, - des isch Hebron - uf däm Berg Juda un ihri Weideplätze um sie her. 21,12 Aba des Ackerland dr Schtadt mit ihrem Gehöften gän sie (a) (b) Kaleb, däm Bue(Suhn) Jefunnes, zue sinem Hab un Guet. 21,13 Sie gän d Sehn vum Prieschta Aaron de Freistadt fir de Totschläger: Hebron un sini Weideplätze, Libna un sini Weideplätze, 21,14 Jattir un sini Weideplätze, Eschtemoa un sini Weideplätze, 21,15 Holon un sini Weideplätze, Debir un sini Weideplätze, 21,16 Ajin un sini Weideplätze, Jutta un sini Weideplätze, (a) Bet-Schemesch un sini Weideplätze, nin Schtädt vu däne zwei Schtämm.

21,17 Vu däm Schtamm Benjamin aba gän sie vier Schtädt: Gibeon un sini Weideplätze, Geba un sini Weideplätze, 21,18 aAnatot un sini Weideplätze, Alelemet un sini Weideplätze, 21,19 so daß alli Schtädt dr Buebä(Sühn) Aaron, dr Prieschta, ware dreizehn mit ihrem Weideplätzen.

21,20 Di Gschlechta dr ibrige Buebä(Sühn) Kehat, de Leviten, erhielten als ihrem Losanteil vum Schtamm Ephraim vier Schtädt: 21,21 Sie gän nene de Freistadt fir de Totschläger: (a) Sichem un sini Weideplätze uf däm Berg Ephraim, ferner Geser un sini Weideplätze, 21,22 Kibzajim un sini Weideplätze, Bet- Horon un sini Weideplätze. 21,23 Vu däm Schtamm Dan vier Schtädt: Elteke un sini Weideplätze, Gibbeton un sini Weideplätze, 21,24 Ajalon un sini Weideplätze, Gat- Rimmon un sini Weideplätze. 21,25 Vu däm halbe Schtamm Manasse zwei Schtädt: Taanach un sini Weideplätze, Gat-Rimmon un sini Weideplätze, 21,26 so daß alli Schtädt dr Gschlechta dr ibrige Buebä(Sühn) Kehat ware zehn mit ihrem Weideplätzen.

21,27 Den Sehn Gerschon aba üs d Gschlechta dr Leviten wäre ge vum halbe Schtamm Manasse zwei Schtädt: de Freistadt fir de Totschläger: (a) Golan in Baschan un sini Weideplätze, ferner Beëschtera un sini Weideplätze. 21,28 Vu däm Schtamm Issachar vier Schtädt: Kirschjon un sini Weideplätze, Daberat un sini Weideplätze, 21,29 Jarmut un sini Weideplätze, En- Gannim un sini Weideplätze. 21,30 Vu däm Schtamm Asser vier Schtädt: Mischal un sini Weideplätze, Abdon un sini Weideplätze, 21,31 Helkat un sini Weideplätze, Rehob un sini Weideplätze. 21,32 Vu däm Schtamm Naftali dräi Schtädt: de Freistadt fir de Totschläger: (a) Kedesch in Galiläa un sini Weideplätze, ferner Hammot-Dor un sini Weideplätze, Kartan un sini Weideplätze, 21,33 so daß alli Schtädt vum Gschlecht dr Gerschoniter ware dreizehn mit ihrem Weideplätzen.

21,34 Den Gschlechta dr Buebä(Sühn) Merari aba, d noh ibrige Leviten, wäre ge vum Schtamm Sebulon vier Schtädt: Jokneam un sini Weideplätze, Karta un sini Weideplätze, 21,35 Dimna un sini Weideplätze, Nahalal un sini Weideplätze. 21,36 Vu däm Schtamm Ruben vier Schtädt: de Freistadt fir de Totschläger: (a) Bezer un sini Weideplätze, ferner Jahaz un sini Weideplätze, 21,37 Kedemot un sini Weideplätze, Mefaat un sini Weideplätze. 21,38 Vu däm Schtamm Gad vier Schtädt: de Freistadt fir de Totschläger: (a) Ramot in Gilead un sini Weideplätze, 21,39 ferner Mahanajim un sini Weideplätze, Heschbon un sini Weideplätze, Jaser un sini Weideplätze, 21,40 so daß alli Schtädt dr Buebä(Sühn) Merari noh ihrem Gschlechta, dr noh ibrige Leviten, ware zwöelf noh ihrem Los.

21,41 Alli Schtädt dr Leviten unda däm Erbe Israels ware achtundvierzig mit ihrem Weideplätzen. 21,42 Un jede vu däne Schtädt het ihrem Weideplatz um sich her, ä we de andere.

Rueh fir des ganzi Land

21,43 So het dr HERR Israel des ganzi Land ge, des sa(er) gschwore het, ihrem Vädere z ge, un sie nähme's ä un huuste drin. (a) 21,44 Un dr HERR git nene (a) Rueh ringsumher, ganz we na(er) ihrem Vädere gschwore het; un keina ihra Gegna(Feinde) widerschtod nene, sundern alli ihri Gegna(Feinde) git da(er) in ihri Händ(Pfode). 21,45 S war (a) (b) nigs dahingefallen vu all däm guete Wort, des dr HERR däm Huus Israel vukindigt het. S war ällei kumme.

22. Kapitel

Josua entläßt de zweieinhalb Schtämm in ihri Heimet

22,1 Do reft Josua de Rubeniter un Gaditer un d halbe Schtamm Manasse 22,2 un sait zue nene: Ihr hän ällei ghalte, was äich Moses, dr Knecht vum HERRN, (a) (b) bpfohle het, un hän ghert wägä ma(mir) Schtimm in ällei, was i(ich) äich bpfohle ha. 22,3 Ihr hän äiri Breda de lang Ziit bis zum hiitige Dag nit vulo un hän vuwahrt a däm Gebot vum HERRN, äires Gottes. 22,4 Wel etze dr HERR, äich Gott, äiri Breda (a) zue d Rueh brocht het, we er nene zuegsait het, so wendet äich etze un zeht hi zue äire Wohnunge in des Land äires Erbes, des äich Moses, dr Knecht vum HERRN, ge het gegeiba vum Jordans. 22,5 Achtet aba nur gnau druf, daß ihr den noh rem Gebot un Gsetz, des äich Moses, dr Knecht vum HERRN, bpfohle het, daß ihr d HERRN, äire Gott, liebt (leb hän) un wandelt in ällei sinene Wäg un sini Gebote hebet (haltet) un nem anhangt un nem dene vu ganzem Herz un vu ganza Seele. (a) 22,6 So segnet sie Josua un glo hän sie go, un sie gehn zue ihrem Wohnunge.

22,7 Dem ä halbe Schtamm Manasse het Moses Erbdeil ge in Baschan, dr anderem Hälfti git Josua ihr Erbdeil unda ihrem Breda diesseits vum Jordans noh Weschte zue. Un als sa(er) sie go glo hän zue ihrem Wohnunge un sie gsegnet het, 22,8 sait da(er) zue nene: Ihr kummt wieda heim mit großem Guet zue äire Wohnunge, mit arg viel Viecha, Silba, Gold, Kupfa, Ise un Kleida. (a) So deilt etze de Beute äira Gegna(Feinde) mit äire Breda.

Errichtig vumä Altar am Jordan

22,9 Do kähre zruck de Buebä(Sühn) Ruben, de Buebä(Sühn) Gad un dr halbe Schtamm Manasse un gehn vu d Israelite wäg üs Silo, des im Land Kanaan lit, dmit sie ins Land Gilead zögen zum Land ihrem Erbes, des sie noh däm Bfehl vum HERRN durch Moses geerbt hän. 22,10 Un als sie zue d Steinkreisen vum Jordans kumme, de noh im Land Kanaan liege, bäue de Buebä(Sühn) Ruben, de Buebä(Sühn) Gad un dr halbe Schtamm Manasse dert am Jordan ä Altar, groß un ansehnlich. 22,11 Als aba de Israelite sag ghärt hän : Lueg, dr Schtamm Ruben, dr Schtamm Gad un dr halbe Schtamm Manasse hän ä Altar bäut a d Grenzen vum Land Kanaan, bi d Steinkreisen vum Jordans, a dr Grenze vum Gebiets vu Israel, 22,12 do vusammlet sich de ganzi Gmeinde Israel in Silo, um gege sie zue Feld zue zeh. 22,13 Un Israel schickt zue nene ins Land Gilead d (a) Pinhas, d Bue(Suhn) Eleasars, d Prieschta, 22,14 un mit nem zehn Firschte, üs jeda Sippe dr Schtämm Israels ä, un jeda war Schädel vu sinere Sippe iba däusend in Israel. 22,15 Un als sie zue nene ins Land Gilead kumme, schwätze sie mit nene un sag: 22,16 So losst äich sag de ganzi Gmeinde vum HERRN: We vusindigt ihr äich a däm Gott Israels, daß ihr äich hiit abkehrt vum HERRN un (a) (b) daß ihr äich ä Altar bäut un vum HERRN abfallt? 22,17 Isch's nit gnoe mit dr Schuld vu (a) Peor, vu dr ma(mir) bis zum hiitige Dag noh nit sufa gmacht sin un um derentwillen ä Plage unda de Gmeinde vum HERRN kummt? 22,18 Un ihr wendet äich hiit vum HERRN wäg. Dann(Dnoh) wird s bassiere: hiit lehnt ihr äich uf gege d HERRN, un morge wird da(er) iba de ganzi Gmeinde Israel zürnen. 22,19 Haltet ihr des Land äires Erbes fir dreckig, so kummt riba ins Land, des däm HERRN ghärt , wo de Wohnig vum HERRN schtoht, un nähmä Erbdeil unda uns(us); aba lehnt äich nit uf gege d HERRN un gege uns(us), daß ihr äich ä Altar bäut üßa däm Altar vum HERRN, unsares Gottes. 22,20 Versündigte sich nit aAchan, dr Bue(Suhn) Serachs, am Gebannten, un kummt nit dr Zorn (Wuet) iba de ganzi Gmeinde Israel, obwohl er nur ä einzelner Ma war? Ging er nit zugrunde wägä vu sinere Missetat?

22,21 Do antworteten de Buebä(Sühn) Ruben un de Buebä(Sühn) Gad un dr halbe Schtamm Manasse un sage zue d (a) (b) Obaschte iba däusend in Israel: 22,22 Der schtarke Gott, dr HERR, dr schtarke Gott, dr HERR, wiß s; so wisse s au Israel: flege ma(mir) ab odr lehnen ma(mir) uns(us) uf gege d HERRN, so helfe er uns(us) hiit nit! 22,23 Un wenn ma(mir) drum d Altar bäut hän, daß ma(mir) uns(us) vum HERRN abwimmle wen, um Brandopfa odr Schpeiseopfa druf zue opfare odr Dankopfa druf darzbringe, so suech s dr HERR heim! 22,24 Hän ma(mir) s nit vielme üs Sorge drum doe, daß ma(mir) denkt hän: Künftig kennte äiri Buebä(Sühn) zue unsari Sehn sag: Was goht äich dr HERR, dr Gott Israels, a? 22,25 Der HERR het d Jordan zue d Grenze bschtimmt zwische uns(us) un äich, ihr Buebä(Sühn) Ruben un Gad, ihr hän kei Deil am HERRN. Dmit däte äiri Nohchkumme unsari Nohchkumme vu däm Reschpeckt vorm HERRN abwimmle. 22,26 Drum sag ma(mir): Len uns(us) ä Altar bäue, nit zum Brandopfa noh zum Schlachtopfa, 22,27 sundern dmit da(er) ä (a) Ziige isch zwische uns(us) un äich un unsari Nohchkumme, daß ma(mir) däm HERRN Denscht doe wen vor nem mit unsari Brandopfern, Dankopfare un Schlachtopfern, un äiri Buebä(Sühn) künftig nit sag derfe zue unsari Sehn: Ihr hän kei Deil a däm HERRN. 22,28 Un ma(mir) sage uns(us): Wenn sie künftig zue uns(us) odr zue unsari Nohchkumme so schwätze däte, so kennte ma(mir) sag: Luege, we dr Altar vum HERRN bäut isch, d unsari Vädare gmacht hän, nit zum Brandopfa noh zum Schlachtopfa, sundern zum Ziige zwische uns(us) un äich. 22,29 So isch`s nit vu uns(us), daß ma(mir) uns(us) auflehnen gege d HERRN un uns(us) hiit vu nem abwimmle un ä Altar bäue zum Brandopfa un zum Schpeiseopfa un zum Schlachtopfa üßa däm Altar vum HERRN, unsares Gottes, dr vor vu sinere Wohnig schtoht.

22,30 Als aba Pinhas, dr Prieschta, un de Firschte dr Gmeinde, de Obaschte iba däusend in Israel, de bi nem ware, de Wort ghärt hän , de de Buebä(Sühn) Ruben, Gad un Manasse sage, gefielen sie nene guet. 22,31 Un Pinhas, dr Bue(Suhn) Eleasars, dr Prieschta, sait zue d Sehn Ruben, Gad un Manasse: Hiit erkenne ma(mir), daß dr HERR unda uns(us) isch, wel ihr äich nit a däm HERRN vusindigt hän mit der Tat. Etze hän ihr de Israelite errettet üs dr Hand vum HERRN. 22,32 Do kähre Pinhas, dr Bue(Suhn) Eleasars, dr Prieschta, un de Obaschte üs däm Land Gilead vu d Sehn Ruben un Gad ins Land Kanaan zue d Israelite zruck un sage's nene a. 22,33 Das gfallt d Israelite guet, un sie lobe Gott un sage, daß sie nimi gege sie zue Feld zeh wen, um des Land zue vuderbe, drin de Buebä(Sühn) Ruben un Gad huuste. 22,34 Un de Buebä(Sühn) Ruben un Gad benannten d Altar*; denn «Zeuge isch scha(er) zwische uns(us), daß dr HERR Gott ist». *In ä baar Handschriften isch dr Name «Altar vum Zeugnisses» gregä.


23. Kapitel

Josuas letschte Vermahnung

23,1 Un noh langa Ziit, als dr HERR Israel (a) Rueh ge het vor ällei sinene Gegna(Feinde) ringsumher un Josua etze alt un alt war, 23,2 rueft er ganz Israel, sini Älteschte, Kepf, Richta un Amtlit un sait zue nene: I(Ich) bi alt un alt, 23,3 un ihr hän ällei gsähne, was dr HERR, äich Gott, doe het a ällei däne Mensch vor äich her; denn dr HERR, äich Gott, het selba fir äich gestritten. 23,4 Luege, i(ich) hab äich de Velka, de noh ibrig ware, durchs Los zugedeilt, nem jede Schtamm si Erbdeil, alli Velka, de i(ich) üsgrottet ha vum Jordan a bis zum große Meer, wo de Sunne undagoht. 23,5 Un dr HERR, äich Gott, wird sie vor äich üsschtoße un vor äich vutriebe, un ihr d ihr Land inähme, we äich dr HERR, äich Gott, zuegsait het. 23,6 So hebet (haltet) etze ganz fescht dra, daß ihr ällei den, was gschriebe schtoht im Gesetzbuch vum Moses, un nit dvu weicht, nit zue d Rechte noh zue d Linke, (a) 23,7 dmit ihr äich nit mengt unda de Velka, de noh ibrig sin bi äich, un nit anruft un (a) schwert bi däm Name ihra Götta noh nene dene noh sie abätet, 23,8 sundern däm HERRN, äirem Gott, anhangt, we ihr bis uf däne Dag doe hän. 23,9 (a) (b) Der HERR het vor äich großi un mächtige Velka vutriebe, un nemads het äich wiedaschtande bis uf däne Dag. 23,10 Eina vu äich jagt däusend; denn dr HERR, äich Gott, schtrietet fir äich, we na(er) äich zuegsait het. 23,11 Drum achtet gwißlig druf um äich selbscht wille, daß ihr d HERRN, äire Gott, liebhabt. (a) 23,12 Denn wenn ihr äich abwendet un däne Mensch, de noh ibrig sin, anhangt un äich mit nene verheiratet, daß ihr zue nene eingeht un sie zue äich, 23,13 so wißt, daß dr HERR, äich Gott, nimi alli de Velka vor äich vutriebe wird, sundern (a) (b) (c) sie wäre äich zum Fallschtrick un Netz wäre un zue d Geißel fir äire Rucke un zum Stachel in äire Aug, bis ihr üsgrottet sin üs däm guete Land, des äich dr HERR, äich Gott, ge het.

23,14 Lueg, i(ich) gang hiit dohi we alli Welt; un ihr sollt wisse vu ganzem Herz un vu ganza Seele, daß (a) nigs dahingefallen isch vu all d guete Wort, de dr HERR, äich Gott, äich vukindigt het. S isch ällei kumme un nigs dahingefallen. 23,15 (a) We etze all des gueti Wort kumme isch, des dr HERR, äich Gott, äich vukindigt het, so wird dr HERR au iba äich kumme losse all des bese Wort, bis sa(er) äich vutilgt het üs däm guete Land, des äich dr HERR, äich Gott, ge het. 23,16 Wenn ihr ibaträte d Packt(Abkumme) vum HERRN, äires Gottes, d er äich bpfohle het, un higehn un anderem Götta dene un sie abätet, so wird dr Zorn (Wuet) vum HERRN iba äich losbrenne, un ihr d bald üsgrottet si üs däm guete Land, des sa(er) äich ge het.


24. Kapitel

Josuas Landtag zue Sichem

24,1 Josua vusammlet alli Schtämm Israels noh Sichem un rueft de Älteschte vu Israel, sini Obaschte, Richta un Amtlit. Un als sie vor Gott getreten ware, 24,2 sait da(er) zum ganze Volk: Des sait dr HERR, dr Gott Israels: Äiri Vädare huuste vorziite gegeiba vum Euphratstroms, (a) Terach, Abrahams un Nahors Vada (Babbe), un (b) (c) dene anderem Götta. 24,3 Do nimmt i(ich) äire Vada (Babbe) Abraham vu gegeiba vum Stroms un glo hän nen umherziehen im ganze Land Kanaan un mehrte si Gschlecht un git nem Isaak. 24,4 Un Isaak git i(ich) Jakob un Esau un git Esau des Berg (a) Seïr zum Hab un Guet. (b) Jakob aba un sini Buebä(Sühn) zehn nab noh Ägypte. 24,5 Do schickt i(ich) Moses un Aaron un plagte Ägypte, we i(ich) unda nene doe ha. (a) 24,6 Dnohch (a) fihrt i(ich) äich un äiri Vädare üs Ägypte. Un als ihr ans Meer kamt un de Ägypta äire Vädere nochgjagt sin mit Kärre un Gespannen ans Schilfmeer, 24,7 do brellä sie zum HERRN. (a) Der het sich anekockt ä Dunkle zwische äich un de Ägypta un glo hän des Meer iba sie kumme, un s vudeckt sie. Äiri Aug hän gsähne, was i(ich) in Ägypte doe ha. Un ihr hän ghuust in dr Wüschte ä lang Ziit. 24,8 Un (a) i(ich) ha äich brocht in des Land dr Amorita, de gegeiba vum Jordans huuste. Un als sie gege äich kämpften, git i(ich) sie in äiri Händ(Pfode), so daß ihr ihr Land einnahmt, un vutilgt sie vor äich her. 24,9 Do macht sich uf Balak, dr Bue(Suhn) Zippors, dr Kenig dr Moabita, un kämpfte mit Israel un schickt hi un glo hän ruefä Bileam, d Bue(Suhn) Beors, um äich zue vufluechen. (a) 24,10 Aba i(ich) wot nen nit härä, sundern (a) er mueß äich segnen, un i(ich) rettet äich üs sinene Händ(Pfode). 24,11 Un als ihr iba d Jordan gingt un noh Jericho kamt, kämpften gege äich de Birga vu Jericho, de Amorita, Perisita, Kanaanita, Hetita, Girgaschiter, Hiwita un Jebusita; aba i(ich) git sie in äiri Händ(Pfode). (a) (b) 24,12 Un i(ich) schickt aAngst un Angscht vor äich her; de trieben sie vor äich wäg, (a) de beidi Kenig dr Amorita, un nit di Schwert noh di Bogen. 24,13 Un i(ich) ha äich ä Land ge, um des ihr äich nit gemüht hän, un Schtädt, de ihr nit bäut hän, um drin zue huuse, un ihr ässä vu Weinbergen un Elbaiumn, de ihr nit abäut hän. (a) 24,14 So firchtet etze d HERRN un dene nem treulich un rechtschaffen un (a) (b) len fahre de Götta, däne äiri Vädare dene hän gegeiba vum Euphratstroms un in Ägypte, un dene däm HERRN. 24,15 Gefällt s äich aba nit, däm HERRN zue dene, so wählt äich hiit, (a) wäm ihr dene wen: d Götta, däne äiri Vädare dene hän gegeiba vum Stroms, odr d Götta dr Amorita, in dere Land ihr wohnt. I(Ich) aba un mi Huus wen däm HERRN dene.

24,16 Do git zantwort des Volk un sait: So isch`s nit vu uns(us), daß ma(mir) d HERRN vulo un anderem Götta dene! 24,17 Denn dr HERR, unsa Gott, het uns(us) un unsari Vädare üs Ägypteland gfihrt, üs dr Knechtschaft, un het vor unsari Aug de große Zeiche doe un uns(us) behütet uf däm ganze Wäg, d ma(mir) zoge sin, un unda ällei Mensch, durch de ma(mir) gange sin, 24,18 un het ausgestoßen vor uns(us) her alli Velka un de Amorita, de im Land huuste. Drum wen ma(mir) au däm HERRN dene; denn na(er) isch unsa Gott.

24,19 Josua sait zum Volk: Ihr (a) kennt däm HERRN nit dene; denn na(er) isch ä heiliger Gott, ä (b) eifernder Gott, dr äiri Übertretungen un Sinde nit vuge wird. 24,20 Wenn ihr d HERRN vulen un fremdi Götta dene, so wird da(er) sich abwimmle un äich plagen un äich üsrotte, nohchdäm ma(er) äich Guetes doe het. 24,21 Das Volk aba sait zue Josua: Nei, sundern ma(mir) wen däm HERRN dene.

24,22 Do sait Josua zum Volk: Ihr sin Ziige gege äich selbscht, daß ihr äich d HERRN üsgwählt hän, um nem zue dene. Un sie sag: Jo! - 24,23 So (a) den etze vu äich de fremdi Götta, de unda äich sin, un neigt äich Herz zum HERRN, däm Gott Israels. 24,24 Un des Volk sait zue Josua: Mir wen däm HERRN, unsam Gott, dene un vu sinere Schtimm folg.

24,25 So schloß Josua a däm Dag ä (a) Packt(Abkumme) fir des Volk un legt nene Gsetze un Rechte vor in Sichem. 24,26 Un Josua schribt des ällei ins Buech vum Gsetz Gottes un nimmt ä große Schtei (Wackes) un richte nen dert uf unda eina (a) (b) Eiche, de bi däm Heiligtum vum HERRN war, 24,27 un sait zum ganze Volk: Lueg, der Schtei (Wackes) soll (a) (b) Ziige si unda uns(us), denn na(er) het ghärt alli Wort vum HERRN, de na(er) mit uns(us) gsait het, un soll ä Ziige unda äich si, daß ihr äire Gott nit vuliignet. 24,28 So entließ Josua des Volk, ä jede in si Erbdeil.

Josuas un Eleasars Dod. Bestattung dr Knochä(Bei) Josef

24,29 Un s isch bassiert noh däne Gschichte, daß aJosua, dr Bue(Suhn) Nuns, dr Knecht vum HERRN, schtirbt, als sa(er) hundatzehn Johr alt war. 24,30 Un ma begrub nen in däm Gebiet vu sinem Erbdeil in (a) Timnat-Serach, des uf däm Berg Ephraim lit, nördlich vum Berg Gaasch. 24,31 Un Israel dene däm HERRN, solang Josua läbt un de Älteschte, de noh lang Ziit noh Josua läbte un alli Werke vum HERRN kennt hän, de na(er) a Israel doe het. (a)

24,32 Di (a) Knochä(Bei) Josef, de de Israelite üs Ägypte brocht hän, beerdige sie zue Sichem (b) uf däm Schtuck Feld, des Jakob vu d Sehn Hamors, vum Vada (Babbe) vu Sichem, fir hundat Goldschtickli kauft het un des des Erbdeil dr Buebä(Sühn) Josef ward. 24,33 Au (a) Eleasar, dr Bue(Suhn) Aarons, schtirbt, un sie beerdige nen in Gibea, dr Schtadt vu sinem Bue(Suhn) Pinhas, de nem ge war uf däm Berg Ephraim.


Letschte Änderungen November 2, 2005 by Dietmar Wiesler (Copyright)
Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999