Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

D Bref vum Paulus a Titus uf Markgräfler Alemannisch

S`1. Kapitel

1,1 Paulus, ä Knecht Gottes un ä Aposchtel Jesus Chrischti, nohch rem Glaube dr Üserwählte Gottes un noh rem Wisse vu d Wohret, de däm Glaube gmäß isch, 1,2 in d Hoffnig uf des ewige Läbä, des Gott, (a) der nit legt, vuheiße het vor d Ziit vu d Welt; 1,3 aba (a) zue sinere Ziit het da(er) si Wort zeigt (offenbart) durch d Predigt, de ma(mir) avuträut isch nohch rem Bfehl Gottes, vu unsarem Heilands;

1,4 fir d Titus, (a) minem rechte Bue(Suhn) nohch unsa beida Glaube:

Gnade un Friede vu Gott, däm Vada (Babbe), un Chrischtus Jesus, unsam Heiland! 1,5 Deswege ha i di in Kreta glo, daß dü alles üsrichtesch, was noh fehlt, un (a) iba all in d Schtädt Älteschte isetzesch, we i(ich) dir bfohle ha: 1,6 (a) wenn eina untadelig isch, Ma vu einem einzige Wieb isch, der gläubigi Kinda het, der nit im Ruef schtoh, schludrig odr unghorsam z si. 1,7 Denn ä Bischof soll untadelig si als ä (a) Huushalta Gottes, nit eigensinnig, nit jähzornig, kei Säufa, nit schtrietsüchtig, nit schändliche Gwinn sueche; (b) 1,8 sundern gaschtfräi, gütig, bsonne, grecht, fromm, enthaltsam; 1,9 na haltet sich a des Wort vu d Lehr, des gwiß isch, dmit da(er) de Kraft het, zue vumahne mit d heilsamen Lehr un zrechtzwiese, de ufmucke. 1,10 Denn s git vieli Frechi, unnitzigi schwätzer un Vufihra, bsunders de üs d Jude, 1,11 däne ma des Mul schtopfe mueß, wel sie ganzi Hiisa vuwirre un lehre, was nit si darf, wägäm schändliche Gwinn. 1,12 S het eina vu nene gsait, ihr eigena Prophet: D Kreter sin imma Vuloge, besi Viecha un fuli Säck (Ranze). 1,13 Des Ziignis isch wohr. Üs däm Grund (a) wies sie scharf zrecht, dmit sie gsund wäre im Glaube 1,14 un nit achte uf de jüdischi (a) (b) Fable un de Gebote vu Mensche, de sich vu d Wohret abwende. 1,15 Den (a) (b) d Sufare (Reine) isch alles sufa; d Dreckige (Unreine) aba un Ungläubige isch nigs sufa, sundern dreckig isch beides, ihr Sinn (Gmeht) un ihr Gwisse. 1,16 Sie sage, sie kenne Gott, aba (a) mit d Werke vuliigne sie nen; ä Greuel sin sie un folge nit un sin zue allem guete Gschäfft untüchtig.


S`2. Kapitel

Des Zsämmeläbä in d Gmeinde

2,1 Dü aba schwätz, (a) we sich's ziemt nooch d heilsamen Lehr. 2,2 D alte Männa sag, daß sie nichtern (nit bsofä) sin, ehrbar, bsonne, gsund im Glaube, in d Lebi (Liebe), in d Geduld; (a) 2,3 gnau so di alte Wieba, daß sie sich bnähme, we`s sich fir Heilige ziemt, (a) nit vuloge, keini Seufa. Sie solle aba Guetes lehre 2,4 un di junge Wieba ahalte, daß sie ihri Männa leb hän, ihri Kinda liebe, 2,5 bsonne sin, keusch, heimelig, gütig, un (a) sich ihre Männa undaordne, dmit nit des Wort Gottes vuläschtert wird.

2,6 Ebeso vumahn di junge Männa, daß sie bsonne sin 2,7 (a) (b) in alle Dinge. Dich selbscht aba mache zum (c) (d) Vorbild vu guete Werke, mit rechta Lehr, mit Ehrbarkeit, 2,8 mit heilsamem un untadeligem Wort, dmit d Find bschämt wär un nigs Beses het, des sa(er) uns(us) nohchsage ka.

2,9 D Sklave sag, daß sie sich ihre Herre in al;lle Dinge undaordne, ne gfällig sin, nit ufmucke, 2,10 nigs vuuntreue, sundern sich in allem als guet un treu erwiese, dmit sie d Lehr Gottes, unsares Heilands, Ehri mache in alle Schtickli.

Gnade

2,11 Denn s isch erschiene de heilsami Gnade Gottes alle Mensche (a) 2,12 un nimmt uns(us) in Zucht, daß ma(mir) absage däm ungöttliche Wäse un d weltliche Luscht un bsonne, Grecht un fromm in d Welt läbä 2,13 un (a) (b) (c) warte uf de seligi Hoffnig un Erschinig vu d Herrlichkeit vum große Gott un unsares Heilands Jesus Chrischtus, 2,14 der (a) (b) sich selbscht fir uns(us) ge het, dmit da(er) uns(us) erlest vu alla Ungrechtigkeit un wäscht sich selba ä Volk (c) zum Eigentum, des flisig isch (d) zue guete Werke.

2,15 Des sag un vumahn un wies zrecht mit ganzem Ernscht. (a) Nemads soll di vuachte.


S`3. Kapitel

Dr Christ in d Welt

3,1 Erinnre sie dra, daß sie (a) (b) d Gwalt vu d Obrigkeit folgsam un hörig sin, zue allem guete Gschäft parat, 3,2 nemads vuliigne, nit schtriete, (a) gütig sin, alli Sanftmuet bwiese gege alli Mensche.

3,3 Denn au mir ware (a) (b) (c) (d) freher unvuschtändig, unfolgsam, sin in d Irri gange, ware mancha Luscht un Glüschte denschtbar un läbte in Bosheit un Näid, ware vuhaßt un haßte uns(us) undaänanda. 3,4 Als aba (a) erschiene isch de Freundlichkeit un Menschelebi Gottes, unsares Heilands, 3,5 (a) macht da(er) uns(us) selig - nit (b) um d Werke vu d Grechtigkeit wille, de ma(mir) doe hän, sundern nohch sinere Barmherzigkeit - durch des (c) (d) Bad vu d Wiedageburt un Ernaiarig im heilige Geischt, 3,6 de na(er) iba uns(us) viel üsgosse het durch Jesus Chrischtus, unsren Heiland, 3,7 dmit ma(mir), (a) durch sini Gnade Grecht wore, Erbe vum ewige Läbä däte nohch unsre Hoffnig. 3,8 Des isch gwißlig wohr.

Und i(ich) will, daß dü des mit Ernscht lehrsch, dmit alli, de zum Glaube a Gott kumme sin, druf üs sin, sich mit guete Werke vorzdoe. Des isch guet un nitzt d Mensche. 3,9 Vu dumme Froge aba, vu (a) Gschlechtsregischter, vu (b) (c) Zank un Händel iba des Gsetz halt di wiet wäg; denn sie sin unnitz un nichtig. 3,10 Ä (a) ketzerischi Mensche mied, wenn na(er) eimol un (b) nohchmol vumahnt isch, 3,11 un doe wisse, daß ä solcha ganz vukehrt isch un sindigt un sich selbscht dmit des Urdeil sait. (a)

Ufträg un Greß

3,12 Wenn i(ich) Artemas odr (a) Tychikus zue dir schicke doe, so kumm schnell zue ma(mir) nohch Nikopolis; denn i(ich) ha bschlosse, dert d Winta iba z bliebe. 3,13 Zenas, d Rechtsglehrte, un Apollos rüscht guet üs zue d Reise, dmit ne nigs fehlt. 3,14 Loß aba au di Unsre lerne, (a) sich vorzdoe mit guete Werke, wo sie nedig sin, dmit sie kei fruchtloses Läbä fihre. 3,15 S greße di alli, de bi ma(mir) sin. Greß alli, de uns(us) leb(lieb) hän im Glaube. Di Gnade isch mit äich alle!
Des isch ä Bäitrag vu Dietmar Wiesler fir me Evangelium im Netz (Copyright) Dez. 1999/Januar 18, 2006