Was in däm Buech schtoht

Die Einleitungen und der Aufbau von Dieter Zimmer hier --->

S 1. Kapitel

D Paulus greßt un isch Gott gegeiba dankbar

1,2 Gnade isch mit äich un Friide vu Gott, unsam Vada, un däm Herrn Jesus Chrischtus!

Paulus dankt Gott dfir, daß sa (er) nem hilft

1,8 Denn mir wen äich, lebi Breda, nit vuschwiege de (a) (b) Vufolgig, de uns in dr Provinz Asien widafahre isch, wo mir iba de Maße bschwert ware iba unsari Kraft, so daß mir au am Läbä vuzagt hän 1,9 un's bi uns selba fir bschlosse ka hän, mir müen schterbe. Des isch aba bassiert, dmit mir unsa Vuträue nit uf uns selba hän, sundern uf Gott, der di Dote uferweckt, 1,10 der uns üs solcha Anscht errettet het un errette wird. Uf nen hoffe mir, na (er) wird uns au etze rette. 1,11 Dozue helfe au ihr durch (a) äiri Fürbitte fir uns, dmit unsatwägä fir de Gabe, de uns ge isch, durch vieli Lit viel Dank dobrocht wird.

Paulus isch zuevulässig

Paulus ändert sini Plän

1,23 I ruef aba Gott zuem Ziige a gege mi Seele, daß i äich schone wott un drum nit wida nohch Korinth kumme bi. 1,24 Nit daß mir (a) (b) Herre wäre iba äira Glaube, sundern mir sin Helfa äira Fräid; denn ihr schtehn im Glaube.

S 2. Kapitel

Truurigkeit un Fräid

2,1 I ha aba des bi mir bschlosse, daß i nit abamols in Truurigkeit zue äich käm. (a) (b) 2,2 Denn wenn i äich truurig mach, wer soll mi deno frehlich mache? Doch nur der, der vu mir truurig wird. 2,3 Un ebe des ha i gschribe, dmit i nit, wenn i kumm, iba de truurig si mueß, iba de i mi fräie soll. Ha i doch zue äich alle Vuträue, daß mi Fräid äich alle ä Fräid isch. 2,4 Denn i schribt äich üs große Trebsal un Angscht vu Herze unda viel Träne; nit, dmit ihr truurig wäre solle, sundern dmit ihr de Lebi wiße, de i ha bsunders zue äich.

Vugebe däm, der wo si Ischtellig gändert het

Paulus reist vu Troas nohch Mazedonien

Wer isch d Ufgabe als Aposchtel gwagse?

S 3. Kapitel

Ihr sin unsa Bref, der wo vu d Lit gläse wird

D alde un d näje Bund

3,7 Wenn aba scho des Amt, des d Tod brint un des mit Buechschtabe in Schtei ghaue war, Herrlichkeit het, so daß de Israelite des Gsicht vum Moses nit aluege kenne wägä dr Herrlichkeit uf sinem Gsicht, de doch ufghert het, 3,8 we soll nit viel me des Amt, des d Geischt git, Herrlichkeit ha? 3,9 Denn wenn des Amt, des zuer Vudammnis fihrt, Herrlichkeit het, weviel me het des Amt, des (a) (b) zuer Grechtigkeit fihrt, ibamessig Herrlichkeit. 3,10 Ja, selli Herrlichkeit isch nit fir Herrlichkeit z achte gegeiba d ibamessigä Herrlichkeit. 3,11 Denn wenn des Herrlichkeit het, was ufhert, weviel me wird des Herrlichkeit ha, was bliebt.

3,12 Wel mir etze solchi Hoffnig hän, sin mir voll große Zuevasicht 3,13 un den nit we Moses, der ä Decki vor si Gsicht ghängt het, dmit de Israelite nit sähn kenne des End dr Herrlichkeit, de ufhert. 3,14 Aba (a) (b) ihr Gmeht (Sinn) wird vuschtockt. Denn bis uf d hiitige Dag bliebt de Decki zuedeckt iba däm alde Teschtament, wenn sie's läse, wel sie nur in Chrischtus abdoe wird. 3,15 Aba bis uf d hiitige Dag, wenn Moses gläse wird, hängt de Decki vor ihrem Herz. 3,16 Wenn Israel aba (a) sich umkehrt zuem Herrn, so (b) wird de Decki wägdoe. 3,17 Dr Herr isch dr Geischt; wo aba dr Geischt vum Herrn isch, do isch Fräiheit. 3,18 Etze aba sähn mir alli mit ufdecktem Gsicht de (a) Herrlichkeit vum Herrn we in nem Schpegel, un mir wäre vuklärt in si Bild vu eina Herrlichkeit zuer andere vum Herrn, der dr Geischt isch.

S 4. Kapitel

Paulus het nigs zue vuschtecke

Ä Schatz in erdene Kanne

Lueg uf des, was ewig isch!

S 5. Kapitel

Ä näje Lyb

Mir anschtatt Chrischtus

5,16 Drum kenne mir vu etze a nemads me nohch rem Fleisch; un au wenn mir Chrischtus kennt hän nohch rem Fleisch, so kenne mir nen doch etze so nimmi. 5,17 Drum: (a) (b) (c) Isch ebber in Chrischtus, so isch scha (er) ä nääes Gschöpf; des Alde isch vugange, lueg, (d) Näjes (Naies) isch wore. 5,18 Aba des alles vu Gott, der uns (a) mit sich selba vusehnt het durch Chrischtus un uns des Amt ge, des de Vusehnig predigt. 5,19 Denn Gott war in Chrischtus un vusehnt de Welt mit sich selba un rechnet ne ihri Sinde nit zue un het unda uns ufgrichtet des Wort vu d Vusehnig. (a) (b) 5,20 So sin mir etze (a) Botschafta an Chrischti Schtatt, denn Gott ermahnt durch uns; so bitte mir etze an Chrischti Schtatt: Len äich vusehne mit Gott! 5,21 Denn na (er) het den, der (a) vu keina Sinde gwißt het, (b) (c) fir uns zur Sinde gmacht, dmit mir in nem de (d) (e) Grechtigkeit hätte, de vor Gott gilt.

S 6. Kapitel

Unsa Läbä bewiest, daß mir Gott dene

Trennt äich vu allem, was bes isch!

S 7. Kapitel

Vuträue uns doch!

Ä Gmeinde goht in sich

7,8 Denn wenn i äich au durch d Bref truurig gmacht ha, reut's mi nit. Un wenn's mi greut het - i sieh jo, daß selle Bref äich wohl ä Wieli truurig gmacht het -, (a) 7,9 so fräi i mi doch etze nit driba, daß ihr truurig worde sin, sundern driba, daß ihr truurig worde sin zuer Reu. Denn ihr sin truurig worde nohch Gottes Wille, so daß ihr vu uns kei Schadä glitte hän. 7,10 Denn (a) (b) de Truurigkeit nohch Gottes Wille wirkt d Seligkeit ä Reu, de nemads reut; (c) de Truurigkeit dr Welt aba bwirkt d Tod. 7,11 Lueg: ebe des, daß ihr truurig worde sin nohch Gottes Wille, wel Mehä het des in äich gwirkt, dzue Vuteidigung, Unwille, Angscht, Vulange, Eifa, Bschtrofig! Ihr hän in alle Schtickli bwiese, daß ihr rein sin in der Sach. 7,12 Drum, wenn i äich au gschribe ha, so isch's doch nit gschehe wägä däm, der bleidigt het, au nit wägä däm, der bleidigt worde isch, sundern dmit äira Mehä fir uns gsähne worde isch bi äich vor Gott. 7,13 Dodurch sin mir treschtet worde.

Üßa sellem unsam Troscht aba hän mir uns noh ibaüs gfräit iba de Fräid vum Titus; denn si Geischt isch erfrischt worde vu äich allene. 7,14 Denn was i vor nem vu äich grehmt ha, dorin bi i nit zschande wore; sundern we alles wohr isch, was mir vu äich gsait hän, so het sich au unsa Rehme vor Titus als wohr erwiese. 7,15 Un na (er) isch ibaüs herzlich gege äich gsinnt, wenn na an d Ghorsam vu äich ällei denkt, we ihr nen mit Respekt (Furcht) un Zittre ufgnumme hän. 7,16 I fräi mi, daß i mi in allem uf äich vulo ka.

S 8. Kapitel

Deile mit d andere!

8,7 We ihr aba (a) in alle Schtickli rich sin, im Glaube un im Wort un in d Isicht un in allem Eifa un in dr Lebi, de mir in äich gweckt hän, so (b) gän au viel bi däre Wohltat. 8,8 Des sag i nit als Bifehl; sundern wel anderi so flißig sin, pref i au äiri Lebi, ob sie rechta Art isch. 8,9 Denn ihr kennt de Gnade unsares Herrn Jesus Chrischtus: obwohl la (er) rich isch, wird da (er) doch (a) (b) arm um äich, dmit ihr durch sini Armuet rich wäre den. 8,10 Un dorin sag i mi Meinig; denn des isch äich nitzlig, de ihr sit vorigem Johr agfange hän nit ällei mit däm Doe, sundern au mit däm Welle. 8,11 Etze aba vollbringe au des Doe, dmit, we ihr gwillt sin z welle, so ihr au gwillt sin z vollbringe nohch rem Maß vu däm, was ihr hän. 8,12 Denn wenn dr guete Wille do isch, so isch scha (er) willkumme nohch däm, was eina het, nit nohch däm, was sa (er) nit het. (a) (b) 8,13 Nit, daß di andere gueti Däg ha solle un ihr Not liede, sundern daß ses zue nem Üsglich kummt. 8,14 Etze hilft äira Ibafluß ihrem Mangel ab, dmit dnohch au ihr Ibafluß äirem Mangel abhelfe ka un so ä Üsglich gschieht, 8,15 we gschribe schtoht (2. Moses 16,18): "Wer viel sammlet, het kei Ibafluß, un wer weng sammlet, het kei Mangel."

Paulus schickt Titus un noh zwei anderi Breda nohch Korinth

S 9. Kapitel

We Chrischte schpende sotte

S 10. Kapitel

De Schtellig (Autorität), de Paulus het

10,7 Luege, was vor Auge lit! Vuloßt sich ebber druf, daß sa (er) Chrischtus aghert, der bedenkt nomol au des bi sich, daß, we na (er) Chrischtus aghert, so au mir! 10,8 Au wenn i mi noh me (a) (b) dr Vollmacht rehme wir, iba de uns dr Herr ge het, äich zue erbäue, un nit äich nieda zmache, so wir i nit zschande wäre. 10,9 Des sag i aba, dmit s nit schient, als hätt i äich mit däm Bref ufschrecke welle. 10,10 Denn sini Bref, sage sie, wiege schwer un sin schtark; aba wenn na (er) selba do isch, isch scha (er) schwach un sini Worte flach. 10,11 Wer so schwätzt, der bedenk: we mir üs dr Fremdi in d Worte unsra Bref sin, so wäre mir, wenn mir do sin, au mit dr Tat si. (a)

Uf was ma schtolz (igebildet) si derf

S 11. Kapitel

Paulus un di falsche Aposchtel

11,7 Odr ha i gsindigt, als i mi klei gmacht ha, dmit ihr groß ware? Denn (a) (b) (c) i ha äich des Evangelium Gottes ohni Geld vukindigt. 11,8 Anderi Gmeinde ha i bschtohle un Geld vu nene gnumme, um äich dene z kenne. (a) 11,9 Un als i bi äich war un Mangel ka ha, fleg i nemads zuer Lascht. Denn minem Mangel helfe de Breda ab, de üs Mazedonien kumme sin. So bi i äich in keina Art zuer Lascht gfalle un will s au widahi so halte. 11,10 So gwiß de Wohret Chrischti in mir isch, so soll mir dr Röhm in d Gegend vu Achaja nit vuwehrt wäre. 11,11 Wurum des? Wel i äich nit leb ha? Gott weiß ses. 11,12 Was i aba doe, des will i au widahi doe un däne d Alaß nähmä, de ä Alaß sueche, sich z rehme, das sie sin we mir. 11,13 Denn solchi sin falschi Aposchtel, falschi Arbeita un vuschtelle sich als Aposchtel Chrischti. (a) 11,14 Un des isch au kei Wunda; denn na (er) selbscht, dr Sadan, vuschtellt sich als Engel vum Lecht. 11,15 Drum isch's nigs Großes, wenn sich au sini Dena vuschtelle als Dena vu d Grechtigkeit; dere End wird si nohch ihre Tate.

Was Paulus alles durchgmacht un ibaschtande het

Wo eina kühn isch, i sags in Dümmi, do bi i au kühn. 11,22 Sie sin Hebräer, i au! Sie sin Israelite, i au! Sie sin Abrahams Kinda, i au! 11,23 Sie sin Dena Chrischti, i sag's dumm: i bi's wiet me! (a) I ha me gschafft, i bi (b) efta gfange gsi, i ha me Schläg glitte, i bi oft in Todesangscht gsi. 11,24 Vu d Jude ha i fünfmol (a) vierzig Geißleschläg weniger eina gregt; 11,25 i bi dräimol (a) mit Bengel gschla wore, eimol (b) gschteinigt wore; dräimol ha i Schiffbruch erlitte, ei Dag un ei Nacht trib i uf däm defe Meer. 11,26 I bi oft greist, i bi in Gfahr gsi durch großi Wildbäch, in Gfahr unda Raiba, in Gfahr unda Jude, in Gfahr unda Heide, in Gfahr in Schtädt, in Gfahr in d Wüschte, in Gfahr uf däm Meer, in Gfahr unda falsche Breda; 11,27 in Meh un Arbet, in viel Wache, in Hunga un Durscht, in viel Faschte, in Froscht un Blöße; (a) 11,28 un üßa däm noh des, was jede Dag uf mi ischtirmt, un (a) de Sorg fir alli Gmeindene. 11,29 Wer isch schwach, un i wir nit schwach? Wer wird Agfochte, un i brenn nit [fir nen]?

11,30 Wenn i mi denn rehme soll, (a) will i mi wägä minere Schwachheit rehme. 11,31 Gott, dr Vada vum Herrn Jesus, der globt isch in Ewigkeit, weiß, daß i nit leg. 11,32 In Damaskus het dr Schtadthaltr vum Kenig Aretas d Schtadt bwacht dr Damaszener un wott mi gfangeneh, 11,33 un i wir in nare Kratte durch ä Fenschta d Muure rundaglo un entkumm sinene Händ . (a)

S 12. Kapitel

De Vision, de Paulus ka het, un si Pfohl im Fleisch

Paulus sorgt sich um de Gmeinde in Korinth

12,16 Etze ischs guet, i bi äich nit z Lascht gfalle. Aba bi i öbbe falsch un ha äich mit Hindalischt gfange? 12,17 Hab i äich öbbe ibavordeilt durch eina vu däne, den i zue äich gschickt ha? 12,18 (a) I ha Titus zuegrote un d Brueda mit nem gschickt. Het äich öbbe Titus ibavordeilt? Hän mir nit beidi im gliche Geischt gfeilscht? Sin mir nit in dselbe Fößschtapfe gange?

12,19 Scho lang den ihr denke, daß mir uns vor äich vuteidige. Mir schwätze jo doch in Chrischtus vor Gott! Aba des alles bassiert, mit Lebi, zue äira Erbauig. 12,20 Denn i fircht, (a) wenn i kumm, find i äich nit, we i will, un ihr finde mi au nit, we ihr wen, sundern s git Hader, Näid, Zorn, Zank, dummes Gschwätz, Luug un Trug, Agebaräi, Unordnig. 12,21 I fircht, wenn i abamols kumm, wird mi Gott klei mache bi äich, un i mueß Leide iba vieli, de (a) zvor gsindigt un nit Buße doe hän fir de Unreinheit un Unzucht un de Uswiichs, de sie triebe hän.

S 13. Kapitel

Letschti Warnig

13,5 Luege äich selba a, ob ihr im Glaube schtehn; prefe äich selba! Odr wiße na selba nit, daß Jesus Chrischtus in äich isch? Wenn nit, deno wäre ihr jo untichtig. 13,6 I hoff aba, ihr den erkenne, daß mir nit untichtig sin. 13,7 Mir bitte aba Gott, daß ihr nigs Beses den; nit dmit mir als tichtig agsähne wäre, sundern dmit ihr des Guete den un mir we di Untichtige sin. 13,8 Denn mir kenne nigs gege d Wohret, sundern nur ebis fir d Wohret doe. 13,9 Mir fräie uns jo, wenn mir schwach sin un ihr schtark (mächtig) sin. Um des bäte mir au, um äiri Vollkummeheit. 13,10 Wägä däm schrib i au des üs dr Ferni, (a) dmit i nit, wenn i do bi, Schtreng si mueß nohch dr (b) Vollmacht, de mir dr Herr ge het, zuem erbäue, nit zuem zerschtere.

D Paulus greßt zuem Schuss