Wida dra gsi am:23.03.2012 18:20:33
Zruck zue d Alemannische Bibel (Markgräflerland Eschbach)

S BUECH ESTER

1. Kapitel

Der Kenig Ahasveros vuschtößt sini Gemahlin

1,1 Zue d Ziit vum Ahasveros*, dr Kenig war vum Indus bis zum Nil iba hundertundsiebenundzwanzig Lända, *Griechisch: Xerxes 1,2 als sa(er) uf sinem kenigliche Thron hockt in dr Festung Susa, 1,3 im dritte Johr vu sinere Herrschaft, macht da(er) ä Festmahl fir alli sini Firschte un Greschte, de Heerführer vu Persien un Medien, de Edlen un Obaschte in sinene Ländern, 1,4 dmit da(er) aluege losst d herrliche Richtum vu sinem Königtums un de köstliche Pracht vu sinere Majeschtät vieli Däg lang, hundatachtzig Däg. 1,5 Un als de Däg um ware, macht dr Kenig ä Festmahl fir ällei Volk, des in dr Festung Susa war, vum Größten bis zum Kleinsten, siebä Däg lang im Hofe vum Gartens bim kenigliche Palascht. 1,6 Do hingen wißi, rote un blaue Decha, mit leinenen un scharlachroten Schniirn igfaßt, in silbernen Ringen a Marmorsäulen. Do ware Polster, golden un silbern, uf grünem, weißem, gelbem un schwarzem Marmor. 1,7 Un de Getränke trait ma uf in goldene Kanne, vu däne keins we des andere war, kenigliche Wi in Lit noh königlicher Art. 1,8 Un ma schribt nemads vor, was sa(er) trinke soll; denn dr Kenig het ällei Vorschteha in sinem Palascht bfohle, daß jeda doe soll, we s nem wohlgefiele. 1,9 Un de Kenigin Wasti macht au ä Festmahl fir de Wieba im kenigliche Palascht vum Kenig Ahasveros.

1,10 Un am siebte Däg, als dr Kenig guete Sach war vum Wi, bpfiehlt er Mehuman, Biseta, Harbona, Bigta, Abagta, Setar un Karkas, d siebä Kämmerern, de vor rem Kenig Ahasveros dene, 1,11 daß sie de Kenigin Wasti mit ihra kenigliche Krone holen solle vor d Kenig, um däm Volk un d Firschte ihri Schönheit zue zeigä; denn sie war schen. 1,12 Aba de Kenigin Wasti wot nit kumme, we dr Kenig durch sini Kämmerer bpfohle het. Do wird dr Kenig arg zornig, un si Wuet gibt in nem. 1,13 Un dr Kenig sait zue d Art, de sich uf de Gsetze vuschten - denn vum Kenig Sache mußten vor alli kumme, de sich uf Recht un Gsetz vuschten; 1,14 unda nene aba ware nem am nägschte Karschena, Schetar, Admata, Tarsis, Meres, Marsena un Memuchan, de siebä Firschte dr Perser un Meder, de des Gsicht(Visasch) vum Kenig aluege durften un obena hocke im Kenigrich -: 1,15 Was soll ma noh rem Gsetz mit dr Kenigin Wasti doe, wel sie nit doe het, we dr Kenig durch sini Kämmerer bpfohle het? 1,16 Do sait Memuchan vor rem Kenig un d Firschte: Di Kenigin Wasti het sich nit ällei a däm Kenig vufehlt, sundern au a ällei Firschte un a ällei Mensch in ällei Ländern vum Kenig Ahasveros. 1,17 Denn s wird de Tat dr Kenigin ällei Wieba bekanntwerden, so daß sie ihri Männa vuachte un sag: Der Kenig Ahasveros bfehlt dr Kenigin Wasti, vor nen zue kumme; aba sie wot nit. 1,18 Dann(Dnoh) wäre de Fürstinnen in Persien un Medien au so sag zue ällei Firschte vum Kenig, wenn sie vu der Tat dr Kenigin härä; un s wird Verachtung un Zorn (Wuet) gnoe ge. 1,19 Gefällt s däm Kenig, so lasse ma ä königliches Gebot vu nem üsgoh un (a) unda de Gsetze dr Perser un Meder ufnähmä, so daß ma s nit ufhebe darf, daß Wasti nimi vor d Kenig Ahasveros kumme dirft un dr Kenig ihri keniglichi Würde eina anderem ge soll, de bessa isch als sie. 1,20 Un wenn der Erlaß vum Kenig, d er ge wird, bekannt wird in sinem ganze Rich, welches groß isch, so däte alli Wieba ihri Männa in Ehren hebed bi Hoch un Niedrig.

1,21 Das gfallt däm Kenig un d Firschte, un dr Kenig doet noh rem Wort Memuchans. 1,22 Do (a) (b) wäre Schreiben usgsandt in alli Lända vum Kenig, in jedes Land noh vu sinere Schrift un zue jeda Volk noh vu sinere Schproch, daß ä jeda Ma dr Herr in sinem Huus isch.


2. Kapitel

Der Kenig suecht ä näji(naii) Gemahlin

2,1 Nohch däne Gschichte, als dr Wuet vum Kenig Ahasveros sich glegt het, het denkt er a des, was Wasti doe het un was iba sie bschlosse war. 2,2 Do sag de Männa vum Kenig, de nem dene: Ma suech däm Kenig scheni Jumpfere, 2,3 un dr Kenig bestelle Männa in ällei Ländern vu sinem Königreichs, daß sie alli schene Jumpfere zsämmebringe uf des Schloß zue Susa ins Frauenhaus unda de Hand Hegais, vum kenigliche Kämmerers, vum Hüters dr Wieba, un daß ma ihri Schönheit pflege; 2,4 un des Maidle, des däm Kenig gfallt, wäre Kenigin a Wastis Statt. Das gfallt däm Kenig, un na(er) doet so.

2,5 S war ä jüdischer Ma im Schloß zue Susa, dr hieß Mordechai, ä Bue(Suhn) Jaïrs, vum Bue(Suhn) Schimis, vum Bue(Suhn) vum (a) Kisch, ä Benjaminiter, 2,6 dr mit wäggfihrt war vu Jerusalem, als Jechonja*, dr Kenig vu Juda, durch Nebukadnezar, d Kenig vu Babel, in de Gfangeschaft gfihrt wird. (a) 2,7 Un na(er) war dr (a) Pflegevater dr Hadassa, des isch Ester, eina Dochta vu sinem Oheims; denn sie het nit Vada (Babbe) noh Muetter. Un sie war ä schenes un feines Maidle. Un als ihr Vada (Babbe) un ihri Muetter schterbe, nimmt sie Mordechai als Dochta a. 2,8 Als etze des Gebot un Gsetz vum Kenig bekannt wird un vieli Jumpfere zämmebrocht wäre uf des Schloß zue Susa unda de Hand Hegais, wird au Ester in vum Kenig Palascht geholt unda de Hand Hegais, vum Hüters dr Wieba. 2,9 Un des Maidle gfallt Hegai, un sie findet Gunscht bi nem. Un na(er) beeilte sich, ihri Schönheit zue pflegen un ihr genügend Ässä z ge un dzue siebä üsgläsini Dienerinnen üs däm Palascht vum Kenig. Un na(er) hole sie mit ihrem Dienerinnen a d beschte Platz im Frauenhaus. 2,10 Aba Ester gsait het nem nigs vu ihrem Volk un ihra Herkunft; denn Mordechai het ihr bpfohle, sie soll s nit sag. 2,11 Un Mordechai kummt alli Däg am Hof vum Frauenhauses vorbi, um zue härä, ob's Ester guet gang un was mit ihr bassiere wird.

2,12 Wenn aba de bschtimmt Ziit fir ä jede Jungfrau kummt, daß sie zum Kenig Ahasveros kumme soll, nohchdäm sie zwöelf Monet noh dr Vorschrift fir de Wieba gepflegt worde war - denn ihri Vusorg bruucht so viel Ziit, nämlich sechs Monet mit Balsam un Myrrhe un sechs Monet mit koschtbara Spezerei un was sunscht zue d weiblichen Vusorg ghärt -, 2,13 dann(dnoh) goht de Jungfrau zum Kenig, un ällei, was sie wot, mueß ma ihr ge, daß sie dmit vum Frauenhaus in d Palascht vum Kenig goht. 2,14 Un wenn sie am Obend inegange war, goht sie am Morge vu nem in des andere Frauenhaus, unda de Hand vum Schaaschgas, vum kenigliche Kämmerers, vum Hüters dr Nebenfrauen. Un sie het derfe nit wieda zum Kenig kumme, s isch denn, sie gefiele däm Kenig un na(er) losst sie mit Name ruefä.

Ester wird Kenigin

2,15 Als etze fir Ester, de Dochta Abihajils, vum Oheims Mordechais, de na(er) als Dochta agnumme het, de Ziit rahkummt, daß sie zum Kenig kumme soll, wot sie nigs, als was Hegai, vum Kenig Kämmerer, dr Hüter dr Wieba, gsait het. Un Ester findet Gunscht bi ällei, de sie sähn. 2,16 S wird aba Ester zum Kenig Ahasveros brocht in d kenigliche Palascht im zehnten Monet, dr do heißt Tebet, im siebte Johr vu sinere Herrschaft. 2,17 Un dr Kenig gwinnt Ester liebe als alli Wieba, un sie findet Gnade un Gunscht bi nem vor ällei Jumpfere. Un na(er) het sich anekockt de keniglichi Krone uf ihr Schädel un macht sie zue d Kenigin a Wastis Statt. 2,18 Un dr Kenig macht ä großes Festmahl fir alli sini Firschte un Greschte, des Festmahl Esters, un gewährte d Ländern Steuererlaß un deilt keniglichi Gschenkli üs.

Mordechai entdeckt ä Verschwörung gege d Kenig

2,19 Un als ma etze de ibrige Jumpfere in des andere Frauenhaus hole, hockt Mordechai im Dor vum Kenig. 2,20 Un Ester het noh nigs gsait vu ihra Herkunft un vu ihrem Volk, we ihr Mordechai bpfohle het; denn Ester doet noh rem Wort Mordechais we zue d Ziit, als sa(er) ihr Pflegevater war. 2,21 (a) In däne Däg, als Mordechai im Dor vum Kenig hockt, gerieten zwei Kämmerer vum Kenig, Bigtan un Teresch, de de Dire heete, in Zorn (Wuet) un vulange dnohch, Hand a d Kenig Ahasveros zue lege. 2,22 Als des Mordechai zue wisse gregt, gsait het da(er) s dr Kenigin Ester, un Ester gsait het s däm Kenig in Mordechais Name. 2,23 Un als ma nachforschte, wird s als richtig gfunde, un sie wäre beidi a d Galgen ghängt. Un s wird aufgezeichnet im Buech dr täglichen Meldungen fir d Kenig.

3. Kapitel

Hamans Aschlag zue d Vertilgung dr Jude

3,1 Nohch däne Gschichte erhob dr Kenig Ahasveros d Haman, d Bue(Suhn) Hammedatas, d aAgagiter, un macht nen groß un het sich anekockt sinene Schtuehl iba alli Firschte, de bi nem ware. (a) 3,2 Un alli Greschte vum Kenig, de im Dor vum Kenig ware, beugten de Knie un flege vor Haman ane; denn dr Kenig het s so bpfohle. Aba (a) Mordechai bugt de Knie nit un flegt nit ane. 3,3 Do sag de Greschte vum Kenig, de im Dor vum Kenig ware, zue Mordechai: Wurum übertrittst dü vum Kenig Gebot? 3,4 Un als sie des jede Dag zue nem sage un na(er) nit uf sie ghärt het, sage sie s Haman, dmit sie sähän, ob solch ä Den Mordechais bschtoh wird; denn na(er) het nene gsait, daß sa(er) ä Jude isch.

3,5 Un als Haman luegt, daß Mordechai nit de Knie bugt noh vor nem niederfiel, wird da(er) voll Wuet. 3,6 Aba s war nem zue weng, daß sa(er) nur a Mordechai de Hand lege soll, denn sie hän nem gsait, vu welem Volk Mordechai isch; sundern na(er) trachtete dnohch, des Volk Mordechais, alli Jude, de im ganze Kenigrich vum Ahasveros ware, zue vutilge. 3,7 Im (a) (b) erschte Monet, des isch dr Monet Nisan, im zwölften Johr vum Kenig Ahasveros, wird des (c) Pur, des isch des Los, gworfe vor Haman, vu nem Däg zum anderem un vu Monet zue Monet, un des Los flegt uf d dreizehnten Dag im zwölften Monet, des isch dr Monet Adar. 3,8 Un Haman sait zum Kenig Ahasveros: S git ä Volk, vudeilt un abgesondert unda ällei Mensch in ällei Ländern vu dinem Königsreichs, un (a) ihr Gsetz isch andascht als des alli Velka, un sie doe nit noh vum Kenig Gesetzen. S ziemt däm Kenig nit, sie gewähren zue losse. 3,9 Gefällt s däm Kenig, so lasse er schriebe, daß ma sie umbringe; so will i(ich) (a) zehndusig Zentna Silba darwägen in de Hand dr Amtlit, daß ma's bringe in de Schatzkammer vum Kenig. 3,10 Do (a) (b) doet dr Kenig sinene Ring vu dr Hand un git nen Haman, däm Bue(Suhn) Hammedatas, däm Agagiter, däm Feind dr Jude. 3,11 Un dr Kenig sait zue Haman: Das Silba isch dir ge, dzue des Volk, daß dü mit nem doesch, was dir gfallt.

3,12 Do reft ma de Schrieba vum Kenig am dreizehnten Däg vum erschte Monet; un s wird gschriebe, we Haman bpfiehlt, a de Firschte vum Kenig un a de Schtadthaltr hi un her in d Ländern un a de Obaschte vumä jede Volks in d Ländern hi un her in dr Schrift vumä jede Volks un in vu sinere Schproch, im Name vum Kenig Ahasveros un mit vum Kenig Ring gesiegelt. 3,13 Un de Schreiben wäre gschickt durch de Läufer in alli Lända vum Kenig, ma soll vutilge, umbringe un umbringen alli Jude, jung un alt, Kinda un Wieba, uf ä Dag, nämlich am dreizehnten Dag vum zwölften Monet, des isch dr Monet Adar, un ihr Hab un Guet plündern. 3,14 Eine Abschrift vum Schreibens soll als Gsetz erlosse wäre in ällei Ländern, um ällei Mensch zue eröffnen, daß sie sich uf däne Dag bereithalten solle. 3,15 Un de Läufer gehn schnell üs noh vum Kenig Wort, un in dr Festung Susa wird des Gsetz angeschlagen. Un dr Kenig un Haman hocke un trinke; aba de Schtadt Susa war bestürzt.


4. Kapitel

Mordechai bschtimmt Ester, bim Kenig fir de Jude einzutreten

4,1 Als Mordechai ällei wird gwar, was bassiere war, vuriß er sini Kleida un legt d Sack a un doet Asche ufs Schädel un goht üsä midde in de Schtadt un brellt lut klagend 4,2 un kummt bis vor des Dor vum Kenig; denn s het derfe nemads in des Dor vum Kenig iträte, dr ä Sack aka het. 4,3 Un in ällei Ländern, wohi vum Kenig Wort un Gebot gelangte, war ä großes Klagen unda d Jude, un vieli fasteten, hiilä, trage Leid un gläge sin in Sack un Asche. 4,4 Do kumme de Dienerinnen Esters un ihri Kämmerer un vuzehle ihr dvu. Do vuschrekt de Kenigin arg. Un sie schickt Kleida, daß Mordechai sie anzöge un d Sack ablegte; er aba nimmt sie nit a. 4,5 Do reft Ester Hatach, ä vu vum Kenig Kämmerern, dr ihr dene, un git nem Bfehl wägä Mordechai, um zue härä, was des isch un wurum er so doets. 4,6 Do goht Hatach üsä zue Mordechai uf d Platz dr Schtadt, dr vor rem Dor vum Kenig war. 4,7 Un Mordechai gsait het nem ällei, was nem begegnet war, au de (a) Summe vum Silbers, des Haman versprochen het in vum Kenig Schatzkammer darzuwägen, wenn de Jude vutilgt däte, 4,8 un git nem ä Abschrift vum Gsetz, des in Susa angeschlagen war, sie zue vutilge, dmit er's Ester zeig un s ihr sag un ihr bpfiehlt, daß sie zum Kenig hineingehe un zue nem flehe un bi nem Fürbitte doets fir ihr Volk. 4,9 Un als Hatach inekumme isch un Ester de Wort Mordechais gsait het, 4,10 sait Ester zue Hatach un bfehlt nem, Mordechai zue sag: 4,11 S wisse alli Greschte vum Kenig un des Volk in d Ländern vum Kenig, daß jeda, dr ungerufen zum Kenig inegoht in d inneren Hof, Ma odr Wieb, noh rem Gsetz schterbe mueß, s isch denn, (a) (b) dr Kenig strecke des goldeni Zepter gege nen üs, dmit da(er) am Läbä blieb. I(Ich) aba bi etze sit driißig Däg nit gerufen worde, zum Kenig hineinzukommen.

4,12 Un als Esters Wort Mordechai gsait wäre, 4,13 glo hän Mordechai Ester sage: Denke nit, daß dü di Läbä errettest, wel dü im Palascht vum Kenig bisch, dü ällei vu ällei Jude. 4,14 Denn wenn dü zue der Ziit schwiege wirsch, so (a) wird ä Hilfe un Errettig vu nem anderem Platz her d Jude erstehen, dü aba un vu dinem Vada (Babbe) Huus, ihr d umkumme. Un wer wiß, ob dü nit gerad um der Ziit wille zue d kenigliche Würde kumme bisch? 4,15 Ester glo hän Mordechai sage: 4,16 So gang hi un vusammel alli Jude, de in Susa sin, un faschte den fir mi, daß ihr nit ässä un trinkt dräi Däg lang, nit Dag noh Nacht. Au i(ich) un mi Dienerinnen wen so faschte. Un dann(dnoh) will i(ich) zum Kenig inegoh entgegä däm Gsetz. Komme i(ich) um, so kummt i(ich) um. 4,17 Mordechai goht hi un doet ällei, was nem Ester bpfohle het.


5. Kapitel

Ester goht zum Kenig un lädt nen un Haman zum Mahle

5,1 Un am dritte Däg zeht sich Ester königlich a un kummt in d inneren Hof am Palascht vum Kenig gegeiba däm Palascht vum Kenig. Un dr Kenig hockt uf sinem kenigliche Thron im kenigliche Saale gegeiba däm Dor vum Palastes. 5,2 Un als dr Kenig de Kenigin Ester im Hofe schtoh luegt, findet sie Gnade vor sinene Aug. Un (a) dr Kenig schtreckt des goldeni Zepter in vu sinere Hand gege Ester üs. Do kummt Ester dzue un rihrt de Schpitze vum Zepters a. 5,3 Do sait dr Kenig zue ihr: Was hesch dü, Ester, Kenigin? Un was begehrst dü? aAuch de Hälfti vum Königreichs soll dir ge wäre. 5,4 Ester sait: Gefällt s däm Kenig, so kummt dr Kenig mit Haman hiit zum Ässä, des i(ich) gmacht ha. 5,5 Der Kenig sait: Eilt un holt Haman, dmit gschiht, was Ester gsait het!

.Als etze dr Kenig un Haman zum Ässä kumme, des Ester gmacht het, 5,6 sait dr Kenig zue Ester, als sa(er) Wi trunke het: Was bittesch dü, Ester? S soll dir ge wäre. Un was begehrst dü? Wäre s au de Hälfti vum Königreichs, s soll bassiere. 5,7 Do git zantwort Ester: Mini Bitte un mi Begehren isch: 5,8 Hab i(ich) Gnade gfunde vor rem Kenig un gfallt s däm Kenig, mi Bitte zue gewähren un zue doe noh minem Begehren, (a) so kummt dr Kenig mit Haman zum Ässä, des i(ich) fir sie mache will. Morge will i(ich) dann(dnoh) doe, was dr Kenig gsait het.

Haman beschließt, sich a Mordechai zue rächen

5,9 Do goht Haman a däm Däg üsä frehlich un guete Mutes. Aba als sa(er) Mordechai im Dor vum Kenig luegt, we na(er) nit ufschtod un sich nit vor nem firchtet, wird da(er) voll Zorn (Wuet) iba Mordechai. 5,10 Aba na(er) hebet (haltet) a sich. Un als sa(er) heimkume isch, schickt da(er) hi un glo hän sini Freunde holen un sini Wieb Seresch 5,11 un zählte nene uf de Herrlichkeit vu sinem Reichtums un de Lit vu sinere Buebä(Sühn) un ällei, we nen dr Kenig so groß gmacht ha, un daß sa(er) iba de Firschte un Greschte vum Kenig obe isch. 5,12 Au sait Haman: Un de Kenigin Ester het nemads kumme losse mit däm Kenig zum Ässä, des sie gmacht het, als nur mi, un au morge bi i(ich) zue ihr glade mit däm Kenig. 5,13 Aba des ällei isch ma(mir) nit gnoe, solang i(ich) d Jude Mordechai hocke sieht im Dor vum Kenig. 5,14 Do sag zue nem sini Wieb Seresch un alli sini Freunde: Ma mache ä Galgen, fuchzig Ellen hoch, un morge freh sag däm Kenig, daß ma Mordechai dra aufhänge. Dann(Dnoh) gang dü mit däm Kenig frehlich zum Ässä. Das gfallt Haman guet, un na(er) glo hän ä Galgen ufrichte.

6. Kapitel

Haman mueß Mordechai ehren

6,1 (a) In dselbe Nacht ka dr Kenig nit schlofe un glo hän sich des Buech mit d täglichen Meldungen bringe. Als de däm Kenig vorgläse wäre, 6,2 findet sich's gschriebe, daß Mordechai angezeigt het, we de zwei Kämmerer vum Kenig, Bigtan un Teresch, de a dr Schwelle de Wache halte, dnohch getrachtet hän, Hand a d Kenig Ahasveros zue lege. 6,3 Un dr Kenig sait: Weli Ehri un Würde het Mordechai dfir gregä? Do sag de Diena vum Kenig, de um nen ware: Na(Er) het nigs gregä. 6,4 Un dr Kenig sait: Wer isch im Vorhof? Haman aba war in d Vorhof kumme druße vor vum Kenig Palascht, um däm Kenig zue sag, daß ma (a) Mordechai a d Galgen hänge soll, d er fir nen ufgrichtet het. 6,5 Un vum Kenig Diena sag zue nem: Lueg, Haman schtoht im Vorhof. Der Kenig sait: Len nen hereintreten. 6,6 Un als Haman rikummt, sait dr Kenig zue nem: Was soll ma däm Ma doe, d dr Kenig gern ehren will? Haman aba het denkt in sinem Herz: Wen andascht soll dr Kenig gern ehren wen als mi? 6,7 Un Haman sait zum Kenig: Dem Ma, d dr Kenig gern ehren will, 6,8 soll ma (a) keniglichi Kleida bringe, de dr Kenig zue schleipfe vusorgt, un ä Roß, druf dr Kenig rietet un däm si Schädel kenigliche Schmuck trait, 6,9 un ma soll Häß(Kleid) un Roß nem Firschte vum Kenig ge, daß sa(er) d Ma bekleide, d dr Kenig gern ehren will, un nen uf däm Roß iba d Platz dr Schtadt fihre un vor nem her üsruefe losse: So den ma däm Ma, d dr Kenig gern ehren will. (a) 6,10 Der Kenig sait zue Haman: Eile un nimm Häß(Kleid) un Roß, we dü gsait hesch, un doe so mit Mordechai, däm Jude, dr im Dor vum Kenig hockt, un loß nigs fehlen a ällei, was dü gsait hesch.

6,11 Do nimmt Haman Häß(Kleid) un Roß un zeht Mordechai a un fihrt nen iba d Platz dr Schtadt un reft üs vor nem her: So bassiert däm Ma, d dr Kenig gern ehren will. 6,12 Un Mordechai kummt wieda zum Dor vum Kenig. Haman aba eilte noh Huus, trurig un mit verhülltem Schädel, 6,13 un vuzehlt vu sinere Wieb Seresch un ällei sinene Freunde ällei, was nem begegnet war. Do sag zue nem sini Freunde un sini Wieb Seresch: Isch Mordechai, vor rem dü zue flege agfange hesch, vum Gschlecht dr Jude, so vermagst dü nigs gege nen, sundern dü wirsch vor nem vollends zue Fall kumme.

6,14 Als sie aba noh mit nem schwätze, kumme vum Kenig Kämmerer un geleiteten Haman schnell (a) zum Ässä, des Ester gmacht het.


7. Kapitel

Haman wird a d Galgen ghängt

7,1 Un als dr Kenig mit Haman zum Ässä kummt, des de Kenigin Ester gmacht het, 7,2 sait dr Kenig zue Ester au a däm zweite Däg, als sa(er) Wi trunke het: Was bittesch dü, Kenigin Ester, des ma dir ge soll? Un was begehrst dü? Wäre s au des halbe Kenigrich, s soll bassiere. 7,3 Di Kenigin Ester git zantwort: Hab i(ich) Gnade vor dir gfunde, oh Kenig, un gfallt s däm Kenig, so git ma(mir) mi Läbä um wägä ma(mir) Bitte wille un mi Volk um vu minem Begehrens wille. 7,4 Denn ma(mir) sin vukauft, i(ich) un mi Volk, daß ma(mir) vutilgt, umbrocht un umbrocht wäre. Wären ma(mir) nur zue Knecht un Mägden vukauft, so wot i(ich) schwiege; denn de Vufolgig wär nit so groß, daß ma d Kenig drum belästigen mueßt. 7,5 Der Kenig Ahasveros git zantwort un sait zue dr Kenigin Ester: Wer isch dr odr wo isch dr, dr sich het in d Sinn (Gmeht) kumme losse, des zue doe? 7,6 Ester sait: Der Feind un Find isch der niederträchtige Haman! Haman aba vuschrekt vor rem Kenig un dr Kenigin.

7,7 Un dr Kenig schtoht uf vum Weingelage in sinem Wuet un goht in d Garte am Palascht. Aba Haman kummt vor un bittet de Kenigin Ester um si Läbä; denn na(er) luegt, daß si Ungliick vum Kenig scho bschlosse war. 7,8 Un als dr Kenig zruckkummt üs däm Garte am Palascht in d Saal, wo ma gässä het, lit Haman vor rem Laga, uf däm Ester rueht. Do sait dr Kenig: Will er au dr Kenigin Gwalt aden bi ma(mir) im Palascht? Als des Wort üs vum Kenig Mul (Gosch) kumme war, verhüllten sie Haman des Üsgsäh. 7,9 Un Harbona, eina dr Kämmerer vor rem Kenig, sait: Lueg, s schtoht ä Galgen bim Huus Hamans, fuchzig Ellen hoch, d er fir Mordechai ufgrichtet het, dr doch zum Wohl vum Kenig gsait het. Der Kenig sait: Hängt nen dra uf! 7,10 So hängt ma Haman a d Galgen, d er fir Mordechai ufgrichtet het. Do legt sich vum Kenig Zorn (Wuet).


8. Kapitel

Di Wendung zugunsten dr Jude

8,1 An däm Däg schenkte dr Kenig Ahasveros dr Kenigin Ester des Huus Hamans, vum Judenfeindes. Un Mordechai wird vum Kenig gregt; denn Ester het nem gsait, (a) we na(er) mit ihr vuwandt isch. 8,2 Un (a) dr Kenig doet ab sinene Fingerrief, d er Haman gnumme het, un git nen Mordechai. Un Ester het sich anekockt Mordechai iba des Huus Hamans.

8,3 Un Ester schwätzt noh eimol vor rem Kenig un flegt nem zue Feß un hiilt un flehte nen a, daß sa(er) znicht mache de Bosheit Hamans, vum Agagiters, un sini Anschläge, de na(er) gege de Jude erdacht het. 8,4 Un (a) (b) dr Kenig schtreckt des goldeni Zepter gege Ester üs. Do schtoht Ester uf un kummt vor d Kenig 8,5 un sait: Gefällt s däm Kenig, un ha i(ich) Gnade gfunde vor nem, un dünkt s d Kenig recht, un gefalle i(ich) nem, so möge ma de Schreiben mit d Anschlägen Hamans, vum Bue(Suhn) Hammedatas, vum Agagiters, widerrufen, de na(er) gschriebe het, um de Jude umzubringen in ällei Ländern vum Kenig. 8,6 Denn we ka i(ich) däm Unheil zueluegä, des mi Volk treffen wird? Un we ka i(ich) zueluegä, daß mi Gschlecht umkäme? 8,7 Do sait dr Kenig Ahasveros zue d Kenigin Ester un zue Mordechai, däm Jude: Lueg, i(ich) ha Ester des Huus Hamans gschenkt, un nen het ma a ä Galgen ghängt, wel la(er) sini Hand a de Jude glegt het. 8,8 So schribt etze ihr wägä dr Jude, we s äich gfallt, in vum Kenig Name un siegelt's mit vum Kenig Ring. Denn ä Schreiben, des in vum Kenig Name gschriebe un mit vum Kenig Ring gesiegelt war, het derfe nemads widerrufen.

8,9 Do wäre gerufen vum Kenig Schrieba zue selle Ziit im dritte Monet, des isch dr Monet Siwan, am dreiundzwanzigsten Däg, un s wird gschriebe, we Mordechai bfehlt, a de Jude un a de Firschte, Schtadthaltr un Obaschte in d Ländern vum Indus bis zum Nil, hundertundsiebenundzwanzig Ländern, nem jede Land in vu sinere Schrift, nem jede Volk in vu sinere Schproch un au d Jude in ihra Schrift un Schproch. 8,10 Un s wird gschriebe in vum Kenig Ahasveros Name un mit vum Kenig Ring gesiegelt. Un ma schickt de Schreiben durch reitende Laufbursch(Bote) uf d beschte Gäul (Pferde)n. 8,11 Dodrin git dr Kenig d Jude, in was fir ä Schtädt sie au ware, de Erlaubnis, sich zue vusammle un ihr Läbä zue verteidigen un alli Macht vum Volks un Land, de sie angriefen däte, zue vutilge, zue umbringe un umzubringen samt d Kinda un Wieba un ihr Hab un Guet zue plünderna 8,12 a nem Dag in ällei Ländern vum Kenig Ahasveros, nämlich am dreizehnten Däg vum zwölften Monet, des isch dr Monet Adar. 8,13 Eine Abschrift vum Schreibens aba soll als Gsetz erlosse wäre in ällei Ländern, um ällei Mensch zue eröffnen, daß de Jude sich fir däne Dag bereithalten däte, sich zue rächen a ihrem Gegna(Feinde).

8,14 Un de reitenden Laufbursch(Bote) uf d beschte Gäul (Pferde)n ritten üs schnell un schnell noh rem Wort vum Kenig, un des Gsetz wird in dr Festung Susa angeschlagen.

8,15 Mordechai aba goht üsä vum Kenig in kenigliche Kleida, blau un wiß, un mit eina große goldene Krone, azogä mit nem Mandel üs Leine un Purpurwolle. Un de Schtadt Susa jauchzte un war frehlich. 8,16 Fir de Jude aba war Lecht un Fräid(Freud) un Wunne un Ehri kumme. 8,17 Un in ällei Ländern un Schtädt, a was fir ä Platz au imma vum Kenig Wort un Gsetz gelangte, do war Fräid(Freud) un Wunne unda d Jude, Gastmahl un Feschtdag; un vieli üs d Mensch im Land wäre Jude; denn de Angscht vor d Jude war iba sie kumme.


9. Kapitel

Di Jude rächen sich a ihrem Gegna(Feinde)

9,1 Im zwölften Monet, des isch dr Monet Adar, am dreizehnten Däg, als vum Kenig Wort un Gsetz üsgfihrt wäre soll, ebe a däm Däg, als de Gegna(Feinde) dr Jude ghofft hän, sie zue ibawältige, un sich's drillt, daß etze de Jude ihri Gegna(Feinde) ibawältige solle, 9,2 do vusammle sich de Jude in ihrem Schtädt in ällei Ländern vum Kenig Ahasveros, um Hand anzulegen a de, de nene übelwollten. Un nemads ka nene wiedaschtehn; denn de Angscht vor nene war iba alli Velka kumme. 9,3 Au alli Obaschte in d Ländern un de Firschte un Schtadthaltr un Amtlit vum Kenig halfen d Jude; denn de Angscht vor Mordechai war iba sie kumme. 9,4 Denn Mordechai war groß am Hof vum Kenig, un de Kunde vu nem hallt in ällei Ländern, we na(er) imma mächtiga wäre. 9,5 So schlat de Jude alli ihri Gegna(Feinde) mit däm Schwert un umbringe däte un bringe um un gmacht hän noh ihrem Gfalle a däne, de nene feind ware. 9,6 Un in dr Festung Susa umbringe däte un bringe de Jude um fünfhundat Ma. 9,7 Dozue umbringe däte sie Parschandata, Dalfon, Aspata, 9,8 Porata, Adalja, Aridata, 9,9 Parmaschta, Arisai, Aridai un Wajesata, 9,10 de zehn Buebä(Sühn) Hamans, vum Bue(Suhn) Hammedatas, vum Judenfeindes. Aba (a) a de Sache lege sie ihri Händ(Pfode) nit.

9,11 Zue dselbe Ziit kummt de Zahl dr Getöteten in dr Festung Susa vor d Kenig. 9,12 Un dr Kenig sait zue dr Kenigin Ester: Di Jude hän in dr Festung Susa fünfhundat Ma umbrocht un umbrocht, au de zehn Buebä(Sühn) Hamans; was wäre sie doe hän in d anderem Ländern vum Kenig? Was bittesch dü, daß ma dir's gib? Un was begehrst dü me, daß ma's doets? 9,13 Ester sait: Gfallt`s däm Kenig, so lasse er au morge de Jude in Susa doe noh rem Gsetz fir d hiitige Dag, aba de zehn Buebä(Sühn) Hamans soll ma a d Galgen hänge. 9,14 Un dr Kenig bpfiehlt, so zue doe. Un des Gsetz wird zue Susa ge, un de zehn Buebä(Sühn) Hamans wäre ghängt. 9,15 Un de Jude in Susa vusammle sich au am vierzehnten Däg vum Monet Adar un umbringe däte in Susa draihundat Ma; aba a ihri Sache lege sie de Händ(Pfode) nit. 9,16 Au de anderem Jude in d Ländern vum Kenig kumme zsämme, um ihr Läbä zue verteidigen un sich vor ihrem Gegna(Feinde) Rueh zue verschaffen, un umbringe däte fünfundsiebzigtausend vu ihrem Gegna(Feinde); aba a de Sache lege sie de Händ(Pfode) nit.

Di Stiftung vum Purimfestes

9,17 Das isch bassiert am dreizehnten Däg vum Monet Adar, un sie ruhten am vierzehnten Däg desselben Monet. Den mache sie zum Däg vum Festmahls un dr Fräid(Freud). 9,18 Aba de Jude in Susa ware zsämmekumme am dreizehnten un vierzehnten Däg un ruhten am fuchzehnte Däg, un däne Dag mache sie zum Däg vum Festmahls un dr Fräid(Freud). 9,19 Drum mache de Jude, de in d Derfa (Käffa) un Hef huuse, d vierzehnten Dag vum Monet Adar zum Dag vum Festmahls un dr Fräid(Freud) un schicke eina däm anderem Gschenkli.

9,20 Un Mordechai schribt de Gschichte uf un schickt Schreiben a alli Jude, de in ällei Ländern vum Kenig Ahasveros ware, nah un wiet, 9,21 sie solle als Fiirdige d vierzehnten un fuchzehnte Dag vum Monet Adar aneh un jährlich hebed, 9,22 als de Däg, a däne de Jude zue d Rueh kumme ware vor ihrem Gegna(Feinde), un als d Monet, in däm sich ihri Schmerz in Fräid(Freud) un ihr Leid in Festtage vuwandlet hän: daß sie de hebed solle als Däg vum Festmahls un dr Fräid(Freud) un eina däm anderem Gschenkli un d Ärm Gaben schicke. 9,23 Un de Jude nähmä s a als Bruch, was sie agfange hän zue doe un was Mordechai a sie gschriebe het: 9,24 we Haman, dr Bue(Suhn) Hammedatas, dr Agagiter, dr Feind alli Jude, denkt het, alli Jude umzubringen, un we na(er) des (a) Pur, des isch des Los, het werfe losse, um sie zue schrecken un umzubringen; 9,25 un we Ester zum Kenig gange war un der durch Schreiben bpfohle het, daß de bese Anschläge, de Haman gege de Jude erdacht, uf sinene Schädel zurückfielen, un (a) we ma nen un sini Buebä(Sühn) a d Galgen ghängt het. 9,26 Drum nannten sie de Däg Purim noh rem Wort Pur. Un noh ällei Wort des Schreibens un noh rem, was sie selbscht gsähne hän un was sie getroffen het, 9,27 bschlosse de Jude un nähmä s a als Bruch fir sich un fir ihri Nohchkumme un fir alli, de sich zue nene hebed däte, daß sie nit undalo wen, de zwei Däg jährlich zue hebed, we sie vorgschriebe un bschtimmt ware, 9,28 daß de Däg nit zue vugässä, sundern zue hebed sin bi Kindeskindern, bi ällei Gschlechta, in ällei Ländern un Schtädt. S sin de Purimtage, de nit übergangen wäre soll unda d Jude, un ihr Adenke soll nit undagoh bi ihrem Nohchkumme.

9,29 Un de Kenigin Ester, de Dochta Abihails, un Mordechai, dr Jude, schrieben mit ganzem Ernscht ä zweites Schreiben iba des Purimfest, um s zue bestätigen. 9,30 Un ma schickt de Schreiben ällei Jude in d hundertundsiebenundzwanzig Ländern vum Königreichs vum Ahasveros mit Grußworten vum Friede un dr Treui: 9,31 daß sie annähmen de Purimtage uf ihri bschtimmt Ziit, we sie Mordechai, dr Jude, un de Kenigin Ester fir sie festgesetzt hän, un we sie fir sich selbscht un fir ihri Nohchkumme de Isetzig dr Faschte un ihra Jammat festgesetzt hän. 9,32 Un dr Bfehl dr Ester bestätigte de Isetzig der Purimtage. Un s wird in ä Buech gschriebe.


10. Kapitel

Mordechais Asähe bi Persern un Jude

10,1 Un dr Kenig Ahasveros legt ä Schtiir (Zinsgrosche) ufs Land un uf de Insle im Meer. 10,2 Aba alli Tade vu sinere Herrschaft un Macht un (a) de großi Herrlichkeit Mordechais, de nem dr Kenig git, lueg, des isch gschriebe in dr Chronik dr Kenig vu Medien un Persien. 10,3 Denn Mordechai, dr Jude, war dr Erschte noh rem Kenig Ahasveros un groß unda d Jude un beliebt unda dr Lit vu sinere Breda, wel la(er) fir si Volk Guetes suecht un schwätzt, was sinem ganze Gschlecht zum Beschte dene.
Letschte Änderungen Oktober 26, 2005 by Dietmar Wiesler (Copyright)
Des isch ä Bäitrag vum Dietmar Wiesler fir me Evagelium im Netz (Copyright) Dez. 1999